Hoomanbrain🪩
@hoomanbrain.bsky.social
Telegram id:@hoomanbrain
![آری، آری، زندگی زیباست
زندگی آتشگهی دیرنده پا برجاست
گر بیفروزیش، رقص شعلهاش در هر کران پیداست
ورنه، خاموش است و خاموشی گناه ماست.
[ از منظومهی آرش_کمانگیر]
سیاوش_کسرایی
زادهی ۱۳۰۵
درگذشتهی_۱۹_بهمن_۱۳۷۴](https://cdn.bsky.app/img/feed_thumbnail/plain/did:plc:lhmc3n6rx45a6sbek7jlzxjj/bafkreiejueot6vkag5bo6zgqvioy3y6oxi2lcsztvp33khwxbrirjz6b5m@jpeg)
![... همدلی در سرشت بشر است. نجات ما به عنوان یک نوع، بستگی به توانایی درک ما از این دارد که رفاه ما و رفاه دیگران در واقع یکی و همسان است. مشکل این است که به ما رفتارهای آموخته اند که رابطهیمان را از این آگاهی سرشتی قطع میکند. ما مجبور نیستیم که بیاموزیم چگونه مهربان باشیم، اما لازم است بیاموزیم آنچه را که آموختهایم فراموش کنیم و به مهربانی ذاتی مان بازگردیم..
[گفتگو با دن کیلیان، فوریه ۲۰۰۳]
مارشال_روزنبرگ
زادهی ۱۹۳۴
درگذشتهی_۷_فوریه_۲۰۱۵](https://cdn.bsky.app/img/feed_thumbnail/plain/did:plc:lhmc3n6rx45a6sbek7jlzxjj/bafkreigw2sthox2xzsauz75lnczkrp6rixddzomdfvigtz5j53gtvh47wi@jpeg)
![پدرم شبها به من درس انگلیسی میداد و من هم به قاسم درس میدادم. قاسم میگفت: برای من، فارسی، همان خواندن و نوشتن کافی است، ولی دلم میخواهد انگلیسی خوب یاد بگیرم.پنج شش سال بعد که استر ویلیامز مشهور شده بود، دوتایی به سینما البرز رفتیم و فیلم «دوشس آیداهو» را دیدیم. روز بعد او پرسید:- این هم شد اسم؟ ولله من که چیزی سردرنیاوردم. در این فیلم همیشه "روز" بود از "آهو " هم خبری نبود. پس چرا اسم آن را گذاشته بودند: " دوش آمد آهو"؟و من برایش شرح میدادم که " دوش " نبود و دوشس بود و " آهو " هم نبود، آیداهو بود. دوشس یک لقب اشرافی است. مثل شاهزاده خانمهای ما و آیداهو هم ایالتی ست در آمریکا.
[برگرفته از چرکنویس نوشتهی بهمن فرزانه، انتشارات_ققنوس]
بهمن_فرزانه
زادهی ۱۳۱۷
درگذشتهی_۱۷_بهمن_۱۳۹۲](https://cdn.bsky.app/img/feed_thumbnail/plain/did:plc:lhmc3n6rx45a6sbek7jlzxjj/bafkreialrktmy5vw2a5t7z4l63owixmsik67bn3gmnfvo373c32lwit7ne@jpeg)
پنجشنبههای_درکه
۱۶ بهمن ۹۶
۱۶ بهمن ۹۶
February 5, 2026 at 1:40 PM
پنجشنبههای_درکه
۱۶ بهمن ۹۶
۱۶ بهمن ۹۶
![– پس من چی بگویم؟ تو حالا به اندازهی چهل سال زندگی کردهای، من چی؟ اگر پروندهی زندگی مرا نگاه کنی به اندازه ده سال هم زندگی نکردهام. نه گردشی، نه شوهری، نه تفریحی، نه بچهای... آخر سر هم همین طوری می سپارندم به بایگانی راکد و آن وقت حتى هیچکس نیست که برایم حلوا بپزد و سرخاکم بیاید.
اشک توی چشم های خانم شیرازی حلقه زد و آلاله از بحثی که آغاز کرده بود پشیمان شد. از جایش بلند شد، یک دستمال کاغذی داد دست خانم شیرازی و زد به شوخی:
- اصلا ناراحت نباش، خودم هر شب جمعه حلوا درست میکنم و می آرم سر خاکت.
سعی کرد بخندد، اما خانم شیرازی انگار اصلا حرف او را نشنیده بود. نشست سرجایش و گفت:
- خوب تو هم، اشکت توی آستینت است. بجای این که من را دلداری بدهد خودش دارد گریه می کند. خیلی خوب بابا، غلط کردم. پیر نیستم. جوانم، اصلا چهارده سالم است، می خواهی سرم را از پنجره بیرون کنم و داد بزنم آی مردم من جوانم.
[برگرفته از رمان چهل_سالگی نوشتهی ناهید طباطبایی، نشر_چشمه]
ناهید_طباطبایی
زادهی_۱۴_بهمن_۱۳۳۷](https://cdn.bsky.app/img/feed_thumbnail/plain/did:plc:lhmc3n6rx45a6sbek7jlzxjj/bafkreifzsbqoslm3pddcem2vsexgof7npd3fs57wrpmtlwzhmo3wvtyoiq@jpeg)
