“ผมตายไปแล้ว—แต่คุณยังอยู่ ถ้าคุณยังอยากให้ผมอยู่ ก็อย่าลืมว่าผมตายไปแล้ว”

ชีวิตผมนิ่งมาก
กลายเป็นเป็นสมการ y = mx + c
ที่ค่า m = c = 0

กลายเป็นเส้นตรงจืดชืด ไร้ดิ่งไร้ชัน
เส้นตรงที่น่าสงสาร—โดนแกน x ทับเข้าเต็มที

“…อำนาจล้นพ้นไม่อาจถูกเขียน เพราะมันสูงส่งเหนือตัวอักษร ยิ่งกว่าบัญญัติใดในประมวลฯ

และเมื่ออำนาจนั้นส่งเสียง มันจะรุนแรงประหนึ่งหัวกระสุน และกึกก้องกว่าเสียงค้อนตุลาการ”

นอนกรุงหรือมุ้งหลังเขา
คนเทียมเท่าเรา
ใยเล่าจึงดูถูกกัน?

หากมีใครสักคนปฏิเสธที่จะทำตามกฎ ไม่ได้หมายความว่ากฎนั้นสูญสิ้นความหมาย

ต่อให้กฎนั้นจะน่ารังเกียจ—เป็นกฎของโจร มันก็ยังคงเป็นเครื่องมือที่อันตรายตราบเท่าที่ยังมีอำนาจ

ใช่, เราไม่ควรยอมรับมัน
แต่ก็ไม่, เราไม่ควรด่วนตัดสินใจ

“มันฉ้อโกงกูซึ่งหน้า! ยังจะให้กูเงียบปากอีกเหรอวะ?!”

—นายสีเพลิง

ชาตินิยม,
เศษเงิน,
ความเคยชิน

เราถอยหลังไปอีกแล้ว—
น่าผิดหวังจริง ๆ

“จุดประสงค์ของบทประพันธ์คือการแปรหยาดเลือดเป็นหยดหมึก”

—T.S. Elliot

ขุดค้นไขว่คว้าธุลี
รักในฤดี
เกี่ยวเก็บเหน็บแนบจิตใจ

ยิ่งโลกของเราออนไลน์มากขึ้นเท่าไร
ความเมตตาก็ผัดผ่อนง่ายมากขึ้นเท่านั้น

แม่หยุดแก่มาสองปีแล้ว
ไม่พูดดีกว่า พูดไปเดี๋ยวก็คิดถึงอีก

พวกนักเขียนหายใจเข้าเป็นวลี หายใจออกเป็นตัวหนังสือ

พวกเขาจึงหยุดเขียนไม่ได้ หยุดอ่านยิ่งไม่ได้ ขืนหยุดขึ้นมาคงได้ล้มหมอนนอนเสื่อ—เพราะขาดอากาศหายใจ

“ดนตรีคือชีวิต ดนตรีมีชีวิต ดนตรีมอบชีวิต และดนตรีก็พรากชีวิต

เมื่อเช้าความสะเพร่ามาเยือน
ทิ้งรอยเท้าไว้ให้ผมหงุดหงิดเล่น

“กาลคืนหนึ่ง ไม่, กาลคืนสองคืนที่ผ่านมานี่แหละ ผมเพิ่งจะได้ลิ้มรสอกที่หักเป็นสองซีก

“เชฟบรรจงหั่นชิ้นเนื้อด้วยถ้อยคำที่คมกว่ามีดทำครัว จากนั้นส่งให้เปลวไฟโลมเลีย จนหัวใจดิ้นพล่านร้อนทุรน ไม่ลืมพลิกด้านไปมา ให้มั่นใจว่ามันไม่ “สุข” เกินไป เนื้อฉ่ำแฉะ มีรสเค็มกวนลิ้นเหมือนน้ำใสกวนตา

“สำหรับคำวิจารณ์ ผมขอรวบรัดในวลีสั้นๆ—หมาไม่แดก ขนาดเชฟผู้รังสรรค์มันยังไม่แดก แต่คนที่แดกคือผม แม่งตลกชะมัด”

“ผมชอบฝันนะ—ไม่อยากตื่นมาลืมเลย บางครั้งมันดีกว่าเรื่องในแต่ละวันอีก”

“มีผู้เสียชีวิตสองราย แต่หยุดหายใจเพียงรายเดียว”

— นิรนาม

“ทำได้ดี…”

“ผมดีใจที่คุณเอ่ยคำชม แต่คงจะดีใจกว่านี้หากมันมาจากใจจริง”

“คำจากใจผม คุณไม่มีวันเข้าใจหรอก”

“คุณรู้ได้ยังไงในเมื่อคุณไม่เคยพูดให้ผมเลย”

“ก็พูดไปแล้วไง ว่าแล้วเชียวคุณไม่เข้าใจ”

คำสัญญาของผม มีเพียงฟ้ากับฝนเป็นพยาน

“วาทะคืออำนาจ, วาทะคือกำลัง”

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมใช้ชีวิตเป็นคนอื่น
เงาของผมยังดูเป็นผมมากกว่าผมเสียอีก

“คนขลาดไม่อาจหาญพอจะละชายฝั่ง ย่อมไม่มีวันค้นพบห้วงทะเล“

— Andre Gide

เพราะวันนั้นมีแค่ผมกับเขา
ถ้าเขาบอกว่าจำอะไรไม่ได้
มันก็ไม่มีอะไรจะยืนยันเรื่องวันนั้นอีก

มันจะกลายเป็นแค่ความทรงจำของผม
ก่อนจะกลายเป็นเรื่องเพ้อฝัน
และสุดท้ายก็จะกลายเป็นคำพูดเหลวไหล

มันอาจเป็นเรื่องเพ้อเจ้อจริง ๆ ก็ได้
แต่ความรู้สึก ความเจ็บปวด รอยแผล
เสียงกรีดร้องพวกมันกลับจริงแสนจริง

ผมไม่ใช่พระคริสต์,
ถ้าคุณตบหน้าผมข้างหนึ่ง
รอยตบอีกข้างจะอยู่บนหน้าคุณ

และเชื่อผมเถอะ,
มันจะแสบ มันจะแดง
และมันก็ไม่ได้มาจากมือคุณ

“มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่ความตายจะโหดร้ายกว่าความเป็น”