“ท่านเด็ดดอกไม้ทิ้งจะยิ่งบาน”

วงเขียว ขอผ่ากลางทล.นิดนึง มีใครในนี้สนใจไปด้วยกันมั้ยคับ เห็นในฟอร์มเขาให้กรอกว่าไปเป็นกลุ่มได้ด้วยล่ะ...🥺🔭💫

นับใหม่ทั่วประเทศ !

#นับใหม่ทั่วประเทศ #เลือกตั้ง69

เรื่องพวกนี้เป็นไม้ขีดไฟเล็กๆ(ไม่เล็ก) ที่จุดประกายไฟให้เรายังมีความหวังง่ะ จริงๆคนไทยไม่ได้อิกนอขนาดนั้น แต่ระบบและโครงสร้างทำให้เราติดแหงก ถึงได้ต้องช่วยกันเอง (เท่าที่จำความได้ อาสามหาศาลมีตั้งแต่สึนามิ)

เพียงแต่ว่าระบบพวกนี้ทำให้คนหันมาตีกันเอง เพราะมันง่ายกว่าที่จะเบลมจุดเล็กๆ บางทีระบบ/โครงสร้างมันใหญ่เกินกว่าเพอสเปคทีฟเรา จนเผลอคิดว่าเป็นสิ่งแวดล้อมปกติง่ะ

แ่าน Q.E.D รอบที่ล้านก็ได้แต่คิดว่าทำไมสองคนนี้มันไม่แต่งงานกันวห้จบๆทดูน่าจะ Aro กันทั้งคู่ แต่งงานจดทะเบียนสมรสเป็นพาร์ทเนอร์ให้จบๆเถอะ

แจ้งว่าเปลี่ยนสถานที่กันนะคะ เปลี่ยนใหม่ไปที่หอศิลป์ mbk แทนค่ะ เพราะวันนี้น่าจะไม่ทัน กกตกลับก่อน + พื้นที่อาจไม่เหมาะให้ชุมนุมได้ตอนเย็นๆ

จุดรวมพลใหม่
ลานหอศิลป์ 📍ด้านล่างสกายวอล์คห้างสรรพสินค้ามาบุญครองเซ็นเตอร์ (MBK) เวลา 17.00 น.
#เลือกตั้ง69 #นับใหม่ทั้งประเทศ

แล้วเขาก็หลับไปอีกครั้ง

...แต่ก็ยังดีกว่าอยู่ที่นี่นะ?

คราวนี้ราซีลไม่ได้ตอบอะไรมา

"ราซีล...ทำอย่างไรดี ข้าไม่รู้สึกอะไรเลย"

เขาเงียบไป

"...ไม่สิ เหมือนข้าจะเสียดายนิดหน่อย อุตส่าห์จะได้ตามพวกท่านอาจารย?ไปแล้วแท้ๆ"

ราซีล ถ้าเจ้าไปถึงดินแดนแห่งนั้น อย่างน้อยก็ไม่ถูกขังแล้วนะ

"...ก็แค่เปลี่ยนกรงเท่านั้นเอง ข้าไปเป็นตัวประกัน แฝก็แค่เปลี่ยรจากกรงของท่านพ่อเป็นกรงของจักรพรรดิ...เท่านั้นเอง"

"นี่ ทำไมถึงหลับอยู่ตลอดเลยล่ะ"

จำไม่ได้แล้ว

จำได้แค่ว่าเจ็บ เจ็บมาก

มีความปรารถนาที่ยังไม่สำเร็จ มีความเสียใจ

แต่ว่าทั้งหมดนั่นจำไม่ได้แล้ว

"นี่...ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ"

ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่ารำคาญมาก ช่วยเงียบทีได้ไหม

แล้วเสียงนั้นก็เงียบไป

มีสัมผัสอุ่นๆ แตะลงมา

"...ข้าเกลียดความเงียบมากเลย...ถ้าเจ้าไม่พูด งั้นช่วยฟังได้ไหม"

ทำไมคนไทยควรมีพาวเวอร์แบงค์พกติดตัว
- เผื่อภัยธรรมชาติฉุกเฉิน
- เผื่อไลฟ์ เรียกร้องความเป็นธรรมยาวข้ามวันข้ามคืน

"ข้าเหรอ?"

พ่อของเจ้า

"...อืม ไม่รู้สิ ตอนนั้นข้าแค่คิดว่า อา ขะได้ตามพวกอาจารย์ไปเสียที แต่ว่า...."

แต่ว่า?

"...พระราชินีมาห้ามไว้ นางให้ทหารลากท่านพ่อออกไป อ้อ พ่อข้าแพ้สงคราม เลยต้องยกมงกุฎให้พี่ชาย นางมาบอกว่าถ้าข้าตายจะเอาอะไรส่งให้จักรพรรดิ จะให้ส่งลูกของนางไป นางย่อมไม่ยินยอม ส่วนข้า...ข้าจะไปตายหรือถูกย่ำยีจนตายก็เรื่องของข้า"

ราซีล...

...ก็เกือบสามปี...?

"ละมั้ง...ข้า ข้าจำได้ว่าการเป็นสนมก็เหมือนการแต่งงาน การแต่งงานก็คือเรื่องดี ต้องบอกเจ้า เวลาแต่งงานต้องบอกคนสำคัญ ให้คนสำคัญแสดงความยินดี แต่ข้า..."

ทำไม?

"...ข้าไม่ดีใจเลย ไม่รู้สึกเศร้า ไม่รู้สึกโกรธ ไม่รู้สึกอะไรเลย

"ส่วนพ่อของข้ากลับโกรธมาก...ที่จริงเขาตั้งใจจะฆ่าขเา บอกว่าถ้าจะต้องยกข้าให้ชายอื่น ก็ฆ่าข้าเสียดีกว่า"

...น่าขยะแขยงจริงๆ

จริงๆถ้าไม่มีประสบการณ์ร่วมก็คงอยากกรี๊ดว่าต่อแต่นี้ไปบริจาคกันเอง

แต่เพราะเห็นเวทีของคนจังหวัดตัวเอง เห็นคนที่มาคูหาแต่เช้า มารอลงมติ พวกเขากระทั่งตรวจดูว่าบุตรหลานหรือญาติสนิทมาลงชื่อหรือยัง เห็นคนที่พยายามตะเลือกประชาธิปไตย และไม่รับเงินสินบน

ละก็เห็นตัวเองที่นั่งเวิ้งในคืนเปิดหีบด้วย พ้มก็พูดได้แค่ไม่อยากให้ลืมกันว่าพวกจังหวัดสีน้ำเงินสีเขียว มันมีมนุษย์ที่ไม่ได้เลือกพวกเหี้ยนี่มาอยู่ด้วย

หลังจากนั้นอีกนาน...ราซีลถึงเอ่ยกับเขาอีกครั้ง

"...ท่านพ่อจะให้ข้าเป็นสนมลายของจักรพรรดิจากจักรวรรดิใหญ่โต"

...นี่ ผ่านมานานแค่ไหนแล้ว

"ไม่รู้สิ ท่านพ่อขังข้าไว้ ยึดหนังสือไปหมด ....พระอาทิตย์ขึ้นมาพันกว่าครั้งแล้วกระมัง"

ก็เท่ากับสามปี...?

ก็ไม่ได้ผิดจากที่เพื่อนเคยฉอดไว้อะ โลกมันเป็นแบบที่เป็นทุกวันนี้ ที่คนหนุ่มสาวต้องตะเกียกตะกายแทบตายแบบนี้เพราะพวกตาแก่ที่สูบทรัพยากรไว้กับตัวเองเต็มคราบตั้งแต่ยุค 80-90 มันไม่ยอมปล่อย มันไม่ยอมพอ มันจะทำทุกทาง สูบเอาจากคนแบบเราๆต่อไป และหาทางยืดเวลาชีวิตตัวเองไปเรื่อยๆอยู่แบบนี้ อีพวกเด่กๆก็สู้ๆน้า((มาเป็นแรงงาน รองมือรองตีนพงกข้าต่อไปนระ))

ยังไม่ได้ยื่นภาษีเลย ไม่จ่ายได้มั้ย ก็ไม่ได้เอาไปทำประโยชน์อะไรนอกจากเอาไปแดกอยู่แล้วนิ

สงสัยมากๆว่าการยื่นขอแก้ไขมาตรานั้น มันเป็นการผิดจริยธรรมร้ายแรงตรงไหน คืออยากกรี๊ดอัดหน้าศาลมากๆ ไอ้กฎหมายที่ทำให้คนตายในคุกโดยไม่รู้เรื่องนี่ไม่ต้องมีไว้ก็ได้ มันเป็นกฎหมายที่โทษร้ายแรงเกินไปมาก และไม่มีใครสงควรได้รับอ่ะ

#ZT_portfolio

วันนี้กลุ่มเพื่อนที่ทำงานคุยกันว่า เลือกตั้งรอบนี้มันดูตุกติกกันเยอะแยะเลย เราก็ชะล่าใจกันเกิน เลยมีคนบอกว่าครั้งหน้าเราต้อง active กันนะ มาเตรียมตัวศึกษากฏแล้วตั้งกลุ่มไปช่วยจับตานับคะแนนกันเถอะ // น้ำตาจะไหล 🥹

...เจ้ายังมีข้าอยู่นะ

"...อืม"

ราซีล?

"ยังมีเจ้าอยู่..."

อีกฝ่ายพึมพำราวกับทวนย้อนประโยค และเอ่ยทวนว้ำเช่นนั้น กระทั่งค่อยๆเงียบหายไป

แล้วเขาก็จมลงสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

ความรักก็เป็นเช่นนั้น

ความรักของพ่อเจ้าก็คือความรัก

ความรักของอาจารย์ก็คือความรัก

ความรักของเหล่าคนรับใช้และอัศวินที่ช่วยพาเจ้าหนีออกไป ก็คือความรัก

แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องโอบรับมันไว้ทั้งหมด

"...งั้นข้าควรโอบรับสิ่งใดไว้"

ข้าช่วยเจ้าคิดไม่ได้หรอก

"...ข้าเกลียดความรักของท่านพ่อ แต่ว่า ข้าเหลือเขาแค่คนเดียวแล้ว...แล้วจะมีความหมายอะไร"

"...ท่านพ่อบอกว่า พวกเขาไม่ได้รักข้า มีแต่เขาที่รักข้า...แล้วที่ฆ่าพวกเขาก็เพราะเขารักข้า...ความรัก...เป็นของแบบนี้เหรอ"

ไม่จริงเลย

"...แต่เจ้าก็เคยบอกว่าท่านพ่อรักข้าจริงๆ"

ความรักไม่ได้มีแค่แง่มุมเดียว เจ้าจำคาเลโดสโคปได้ไหม เพียงเจ้าเปลี่ยนมุม มันก็เปลี่ยนสีสันไปมากมาย

"ถ้าไม่หนีท่านพ่อไป! ถ้าข้าไม่ขอร้องให้อาจารย์พาข้าหนีไป...! ถ้าแค่ข้ายอมเป็นตุ๊กตาของท่านพ่อต่อ...!"

จะดีจริงๆ เหรอ?

"...อึก"

จะยอมถูกปิดหูปิดตาอยู่ในหอคอยจริงๆเหรอ?

"...อย่างน้อยทุกคนก็ไม่ต้องตาย"

...ข้าไม่รู้หรอกว่าคนอื่นคิดอย่างไร แต่อาจารย์รักเจ้ามาก เขาต้องไม่เสียใจที่พาเจ้าออกมาแน่ๆ

"...อาจารย์ตายแล้ว"

...เกิดอะไรขึ้น

"ท่านพ่อตามหาข้าเจอ...ฮึก... ก็...ก็เลย...ตัดคออาจารย์ แล้วก็ฆ่าพวกพี่สาวคนรับใช้ ฆ่าพ่อครัว ฆ่าอัศวินที่ช่วยข้าหนีไปจนหมด...ฆ่าตั้งแต่วันที่้ขาหนีออกมาพร้อมอาจารย์ แต่สองปีมานี่ข้ากลับ...!"

เสียงสะอื้นดังแผ่ว

"ข้า...ข้า..ข้าทำให้พวกเขาตาย..."

ไม่ใช่นะ

"จะไม่ใช่ได้ยังไง!!!"

ทางนี้ได้แต่เงียบไป