โทโมมิวางมันไว้แบบนั้น ไม่กล้าอธิบายอะไร เพราะอายเกินกว่าจะพูดออกมาได้ว่าคิดกับพวกเขาเช่นไร

แค่ได้ให้ก็พอใจแล้ว

แด่กรีฑา

แด่ครอบครัวของฉัน

“ผมน่ะทำ…ทำได้ดีแล้วสินะ…”.
.
.
.

“ใช่มั้ยล่ะ…พี่โน…โซมิ…พี่ชุน……”
.
.
.
.

“เดซี่…ทุกคน”
.
.
.

“ผม…พักได้แล้วสินะครับ”
.
.
.

”ผม…ผ…ผม คิดถึงทุกคนจัง…“

เขาล้มลงกับพื้นหิมะ
แก้มแนบกับความเย็นเฉียบ
ดวงตาพร่ามัว มองเห็นเพียงสีขาวที่ค่อยๆ กลืนทุกอย่าง

อีกหนึ่งลมหายใจ
อีกหนึ่งครั้งที่เลือดไหลออกมา
.
.
.
.

แล้วก็…ไม่มีแรงจะไออีกต่อไป

หน้าอกกระตุกครั้งสุดท้าย
ลมหายใจขาดห้วง
.
.

ความเจ็บปวดค่อยๆ เลือนหายได้
ไม่ใช่เพราะดีขึ้น
.
.
.
แต่เพราะไม่มีใครเหลืออยู่ให้รู้สึกมันแล้ว

หิมะตกลงมาบนบาดแผลที่เปิดอ้า
ความเย็นกัดกินลึกเข้าไปถึงไขกระดูก
มือชา แขนไร้แรง นิ้วไม่สามารถกำได้แม้แต่จะเกาะพื้น

สติเริ่มแตก
ความคิดไม่ต่อกัน
เขารู้แค่ว่าเจ็บ… เจ็บไปหมด

ลมหายใจถี่ขึ้น สั้นลง
เลือดไหลออกมาพร้อมกับทุกเสียงไอ
ราวกับร่างกายกำลังคายชีวิตทิ้งออกมา

ทีละน้อย

ทีละน้อย

ของเหลวอุ่นๆกลิ่นสนิมคลุ้งอยู่ภายในพุ่งขึ้นมาในลำคอ
เขาสำลักไออย่างรุนแรง
เสียงแหบต่ำดังสะท้อนในความเงียบ
เลือดกระเซ็นเปื้อนหิมะสีขาว กลายเป็นรอยแดงเข้มที่ดูผิดที่ผิดทาง

ปอดเหมือนถูกฉีก
ทุกครั้งที่หายใจเข้า เจ็บจนแทบร้องออกมา
ทุกครั้งที่ไอ เลือดก็ยิ่งไหลออกมาไม่หยุด

ร่างกายสั่นระริก
.
.
ไม่ใช่เพราะกลัว
.
.
แต่เพราะหนาวจนกระดูกเริ่มที่จะส่งเสียงประท้วง

ทุกอย่างก็จบลงจริง ๆ แล้ว

สิ่งนั้นค่อยๆร่วงหล่นลงมาสู่พื้นโลก

พร้อมกับร่างของเขาที่ก็ร่วงหล่นลงไม่ต่างกัน

ร่างกายของเขา

ไม่ยอมตามไป

ลมหายใจหนึ่งถูกบีบออกมาจากปอดอย่างฝืนทน
หน้าอกกระตุกแรง ราวกับมีบางอย่างแตกหักอยู่ข้างใน
ความเจ็บแล่นขึ้นมาจนภาพตรงหน้าสั่นไหว

เขาพยายามหายใจ
แต่สิ่งที่ออกมาก่อน…

คือเลือด

ทำไมล่ะ

ทำไมกันเล่า!!!????

ขวานในมือถูกกำไว้แน่น

กัดฟันและวิ่งออกไป

เขาวิ่งใส่มันและแกว่งขวานไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนแทบไม่ได้สนใจรอบข้างเลยด้วยซ้ำ

.
.
.
จนในที่สุด

เขาเงยหน้าขึ้นและกวาดสายตาแสนพร่ามัวมองไปรอบๆ

มีคนหายไปอีก มีคนตายไปอีก

และคนที่จากไปล้วนเป็นคนที่เขาคุ้นเคย

อาจารย์เมย์เคียวที่ช่วยปลอบประโลมตัวผมในวันที่อ่อนแอ

อาจารย์ไคยะที่ดูแลผมมาตลอด

โทโมมิซังเพื่อนร่วมชมรม แม้เราจะไม่สนิทกันมากแต่พวกเราก็รู้จักกัน
.
.
.

เขาช่วยอีกฝ่ายไม่ได้ด้วยซ้ำ

ทั้งที่อยู่ใกล้กันแค่นี่

เพียงแค่ไม่กี่เอือม

ทำไมกันล่ะ

ทำไมต้องเป็นประธานล่ะ?
.
.
.

นี่หรอ

นี่หรอสิ่งที่คนๆนั้นพยายามมากมายแล้วสมควรที่จะได้รับ

สมควรที่จะหายไปแบบนั้นหรอ

สมควรรึไง!!?!
.
.
.

หายราวกับไม่มีตัวตน

เสียงกรีดร้อง

คำบอกลา

คำสั่งเสีย

เลือด

เนื้อ

ไม่เหลือสิ่งใด

ไม่เหลืออะไรเลย

.
.
.

ไม่

ไม่

เดี๋ยวสิ

ไม่สิ

ไม่ๆๆๆๆๆๆๆ

“ป…ประธาน ไม่สิ ไม่ใช่สิ”

เขาทรุดตัวลง

ตรงที่ประธานเคยยืนอยู่

ทรุดตัวลงตรงนั้น

แต่แล้ว

แสงสว่างจ้าเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น ทันที
.
.
.
ทำความรู้สึกที่มีอยู่ของเขาพังทลายลงมาไม่มีชิ้นดี
.
.
.

เขานั้นหันไปข้างๆ บางสิ่งได้หายไป

ที่ๆคนๆนั้นยืนอยู่

เขาคนนั้นหายไป
.
.
.