(มองแล้วป้อนให้นะ )

“คุณชอบงานศิลปะหรอ?” ถ้าขั้นขับไปเพื่อดูบางสิ่ง มันก็แฝงคงามชอบของตนเยอะอยู่นะ ดวงตาสีฟ้าใต้แว่นตาสีชาหลุบลงคิดแล่วสบต่อ

“ผมเคยปั่นจักรยายไปแถวนั้นอยู่บ้าน แต่ได้สนใจอะไรเท่าไหร่ แค่อยากรับลม”

(มาพี่ ตอบแบบดึ๊บๆ)

“อ้ะ… เลียม…” เอเจคมองอกตัวเองที่เปื้อนไอติมแล้วแอบกลอกตา ไม่ชอบที่ตัวเองต้องมาเปื้อนแบบไม่ตั้งตัวเช่นนี้เลย

แต่เพื่อนเขาคงไม่ตั้งใจ หมอนี้ชอบของหวานด้วยสิ ดูทำหน้าสิ้นหวังนั้นสิ โกรธไม่ลงเลยแฮะ

“สวดมนต์ส่งวิญญาณไอติมสิ”

(เดี้ยวเคาะๆไปหานะครับ)

(สนใจโคครับ!)

(สนใจเพื่อนอ่านหนังสือครับ)

(หยิบอาหารแมวพรีเมี่ยมให้-)

เอเจคแอบกระพริบตาปริบๆกับคำตอบตรงในระดับหนึ่ง เขาแค่ไม่นึกว่าจะตอบกลับมาทั้งที่พวกเขายังเป็นคนแปลกหน้ากันอยู่

”ชอบขับเที่ยวไปเรื่อยๆสินะครับ“ เขาสรุปได้เช่นนั้น คนๆนี้คงไปหลายที่แน่ๆ

”ที่ไหนที่คุณชอบที่สุดหรอครับ?“

“เล่นรับลมแบบนี้ระวังเป็นหวัดเอาได้นะครับ” เขาเท้าแคนกับแฮนด์จักรยานตัวเก่งของตนเอง ลมพักจนเส้นผมเขาปลิวไปตามลม

ยังไม่อยากกลับบ้านเท่าไหร่ ก่อนจะเหลือบมองมอเตอร์ไซต์คันสวย อืม น่าสนใจจัง คงเป็นพวกชอบขับรถยามกลางคืนสินะ

“คุณอยู่แถวนี้หรอครับ?”

(มาแวะฟังเพลงครับ)

“เพลงที่เล่น… เพลง 2002 ใช่ไหมครับ?” เขาอาจจะดูเหมือนโผล่แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่จริงๆเขากดกระดิ่งเล่นมาจนถึงตรงนี้ พอได้ยินเธอบรรเลงเพลงจึงหยุดฟังแล้วค่อยเดินมาถามเมื่อเห็นว่าใกล้จบเพลง

เอเจคยิ้มอย่างสุภาพให้ เขาแค่สนใจเสียงเพลงที่เล่นเลยอยากคุยด้วยเฉยๆ

(มาครับ)

กริ๊งๆ

เสียงกระดิ่งจากรถจักรยานคันหนึ่งดัวขึ้นมา เด็กหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งเบรคจักรยานของตน มองคนที่ยืนรับลงอยู่ตรงนั้น

เดาสะเขายืนไม่ไกลเลยส่งเสียงเรียกทันที

“เฮ้ ยังไม่กลับบ้านหรอครับ?” ทักไปนั้น อีกฝ่ายจะได้ยินไหมนะ ลมพัดเสียงเขาหายไปกับกลีบเมฆหรือเปช่า