مطابق معمول قلم #یوسا در این کتاب هم بسیار جذاب و روان است و داستان آنقدر گیرایی دارد که گذر زمان را متوجه نخواهید شد. (۳/۳)

دو شخصیت اصلی داستان یکی ستوان است که بار طنز سیاه و هوش کارآگاهی و نکته‌سنجی را به دوش می‌کشد و دیگری ″لیتوما″ که نماد اخلاق و وجدان داستان است و اگر چه هوش آنچنانی ندارد، اما اتفاقات را در جان خود می‌بیند و از زشتی‌ها به خود می‌لرزد. (۲/۳)

در برابر سقوط مقاومت می‌کند. حتی به عشق پناه می‌برد. اما قدرت فقر همه چیز را در هم می‌شکند و دست آخر مخروبه‌ای به جا می‌ماند.
ساختار و ادبیات گرسنگی بسیار به ادبیات کلاسیک روسیه می‌ماند و از این نظر جالب است.
ترجمه کتاب خوب بود و مترجم هر جا عبارتی را تغییر داده، در پانویس توضیح آن را ارائه کرده.
(۲/۲)

🚫
یک مشت تمشک بالاتر از هر چیز سروده‌ای است در ستایش آزادی و آزادی‌خواهی.
آنجا که «مارتینو» فراری شده، «روکو» می‌نوشد به سلامتی آزادی آینده و می‌گوید:
"معلوم نیست چه وقت می‌رسد. شاید تا یک سال دیگر، شاید شصت سال، شاید هم دو هزار سال دیگر. اما آن روز، هر وقت که می‌خواهد باشد، جشن «مارتینو» خواهد بود"
(۴)

سیلونه در کتاب سوای مطالبی که بالا عنوان شد، به تشریح وضعیت اسفبار مردم جنوب ایتالیا در فقر و گرسنگی می‌پردازد، در حالی که ارباب‌ها در رفاه و با همدستی قدرت ذره ذره خون آنها می‌مکند.
(۳)

هرکدام از شخصیت‌های داستان به نوعی این تقابل را تجربه می‌کنند. یک نفر کشیش شده ولی در برابر خشکی و سختی مذهب، به نفع دوستی و عشق ایستادگی می‌کند. دیگری مذهب و کمونیسم را تجربه می‌کند و در هیچ‌کدام چیزی که می‌خواهد را نمی‌یابد و آخر به روابط انسانی بازمی‌گردد.
در مقابل هم کسانی هستند که پای قدرت می‌مانند.
(۲)