Αυτή η μπροσούρα δημιουργήθηκε με σκοπό να ενημερώσει σχετικά με την δίωξη και την στοχοποίηση αγωνιστών/στριών για αντιφασιστική δράση στο νησί της Κέρκυρας τον Γενάρη του 2023. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους/ις συντρόφους/ισσες και σε όλους τους αγωνιστές που επιλέγουν συνειδητά να παλεύουν σε κάθε κοινωνικό πεδίο και να αντιστέκονται στην βία, την καταστολή και την εξουσία. Στηρίζουμε τους διωκόμενους και καλούμε σε ένα πλατύ κύμα έμπρακτης αλληλεγγύης προς ανάδειξη του θέματος. Να μην σταματήσουμε να μαχόμαστε ενάντια σε ότι μας καταπιέζει και να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στην άλλη. Καλούμε σε συγκέντρωση στα δικαστήρια Κέρκυρας την Δευτέρα 19 Γενάρη και ώρα 09:00. Κανένας μόνος στα χέρια του κράτους. Συνέλευση αλληλεγγυής σε διωκόμενους/νες αντιφασίστες/ριες **Αρχεία:** Μερικά_λόγια_για_μια_αντιφασιστική_δράση_και_δύο_διώξεις.pdf

Αμερική όλα σου τάχω δώσει και τώρα είμαι ένα τίποτε. Αμερική δύο δολλάρια κ’ εισοσιεφτά σεντς 17 Ιανουαρίου 1956. Δεν το χωράει ο νους μου. Αμερική πότε θα σταματήσουμε τον ανθρώπινο πόλεμο; Δεν έχω κέφι μη με πειράζεις. Α σικτήρ με την ατομική σου μπόμπα. Δε θα γράψω το ποίημα μου πριν έρθω στις καλές μου. Αμερική πότε θα γίνεις αγγελική; Πότε θα πετάξεις τα ρούχα σου; Πότε θα δεις τον εαυτό σου μέσα απ’ τον τάφο; Πότε θα γίνεις άξια για το ένα εκατομμύρια αγωνιστές σου; Αμερική γιατί είναι οι βιβλιοθήκες σου γιομάτες δάκρυα; Αμερική πότε θα στείλεις τις μπόττες σου στην Ινδία; Μ’ αρρώστησαν οι παράλογες αξιώσεις σου. Πότε μπορώ να μπω στα μαγαζιά και ν’ αγοράσω ό,τι χρειάζομαι με την ομορφιά μου; Αμερική στο κάτω – κάτω είσαι συ κι εγώ που είμαστε τέλειοι κι όχι ο κόσμος που θάρθει. Οι μηχανές σου ξεπερνούν τις δυνάμεις μου. Με κατάντησες να θέλω να γίνω άγιος. Θα υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος να ξεκαθαρίσουμε αυτή τη διαφορά. Ο Μπάροουζ είναι στην Ταγγέρη δεν πιστεύω να γυρίσει είναι φοβερό. Μήπως είσαι συ απαίσια ή πρόκειται για κάνα έξυπνο χωρατό; Προσπαθώ να φτάσω στο θέμα. Αρνούμαι να εγκαταλείψω την έμμονη ιδέα μου. Αμερική πάψε να σκουντάς ξέρω τι κάνω. Αμερική πέφτουν οι ανθοί απ’ τα δαμάσκηνα. Έχω μήνες να διαβάσω εφημερίδες, κάθε μέρα και κάποιος δικάζεται για φόνο. Αμερική νιώθω συμπάθεια για τους Γουόμπλυς. Αμερική άλλοτε ήμουν κομμουνιστής όταν ήμουν παιδί δεν μετανιώνω. Κάθομαι στο σπίτι μέρες συνέχεια και κοιτάζω τα τριαντάφυλλα στο καμαράκι. Καπνίζω μαριχουάνα σε κάθε μου ευκαιρία. Το παίρνω απόφαση πως θάχουμε φασαρίες. Έπρεπε να μ’ έβλεπες διαβάζοντας Μαρξ. Ο ψυχαναλυτής μου νομίζει πως έχω απόλυτα δίκιο. Δε θα πω την προσευχή του Κυρίου. Έχω μυστικά οράματα και κοσμικούς κραδασμούς. Αμερική δε σου είπα ακόμη το τι έκανες στο θείο Μαξ μετά που γύρισε απ’ τη Ρωσία. *** Απευθύνομαι σε σένα. Σκοπεύεις ν’ αφίσεις στο “Τάιμ Μάγκαζιν” να διευθύνει την αισθηματική σου ζωή; Με κατέχει το “Τάιμ Μάγκαζιν”. Το διαβάζω κάθε βδομάδα. Το ξώφυλλό του με κοιτάζει κάθε φορά που στρίβω τη γωνία του ζαχαροπλαστείου. Το διαβάζω στο υπόγειο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης του Μπέρκελεϋ. Πάντοτε μου μιλά για ευθύνη. Οι επιχειρηματίες είναι σοβαροί. Οι κινηματογραφικοί παραγωγοί είναι σοβαροί. Όλοι είναι σοβαροί εκτός από μένα. Μου έρχεται, στο νου πως εγώ είμαι η Αμερική. Κουβεντιάζω και πάλι με τον εαυτό μου. *** Η Ασία ορθώνεται ενάντιά μου. Δεν έχω καμιάν ελπίδα. Θάταν καλύτερα ν’ αναλογιστώ τις εθνικές πηγές του πλούτου μου. Οι εθνικές πηγές του πλούτου μου αποτελούνται από δυο τεκέδες εκατομμύρια γεννητικά όργανα μια ανέκδοτη προσωπική λογοτεχνία που πάει με 400 μίλια την ώρα και εικοσιπέντε χιλιάδες ψυχιατρεία. Δε λέω κουβέντα για τις φυλακές μου μήτε για τα εκατομμύρια των απόκληρων που ζουν στις γλάστρες μου κάτω απ’ το φως πεντακοσίων ήλιων. Έχω καταργήσει τα μπορντέλα στη Γαλλία, τώρα είναι η σειρά της Ταγγέρης. Η φιλοδοξία μου είναι να γίνω Πρόεδρος κ’ είμαι Καθολικός. *** Αμερική πώς μπορώ να γράψω μια ιερή λιτανεία με τις ανοησίες σου; Θα συνεχίσω σαν τον Χένρυ Φορντ οι στροφές μου είναι τόσο προσωπικές όσο και τ’ αυτοκίνητά του κ’ εκτός αυτού όλες τους έχουν διαφορετικό φύλο. Αμερική θα σου πουλήσω τις στροφές μου προς ++ 2.500 την καθεμιά ++ 500 φτηνότερα από την παλιά στροφή σου Αμερική λευθέρωσε τον Τομ Μούνεϋ. Αμερική σώσε τους Ισπανούς Μοναρχικούς. Αμερική οι Σάκκο και Ραντσέττι δεν πρέπει να πεθάνουν. Αμερική εγώ είμαι τα παιδιά του Σκότσμπορο. Αμερική σαν ήμουν εφτά χρονώ η μητέρα μ’ έπαιρνε στις συνεδριάσεις του Κομμουνιστικού Πυρήνα μάς πουλούσαν στραγάλια μια χούφτα το εισιτήριο κάθε εισιτήριο κάνει μια δεκάρα και οι ομιλίες ήσαν ελεύθερες ο καθένας ήταν αγγελικός και συναισθηματικός για τους εργάτες όλα ήσαν τόσο αληθινά δεν μπορείς να φανταστείς τι όμορφο πάρτυ που ήτανε στα 1835 ο Σκοτ Νίρινγκ ήταν ένας έξοχος γέρος σωστός mensch η μάμα Μπλουρ μ’ έκανε να κλαίω όταν είδα κάποτε τον κάμπο του Ισραήλ Άμτερ. Ο καθένας θάπρεπε νάταν κ’ ένας χαφιές. Αμερική στ’ αλήθεια δε θέλεις να πας στον πόλεμο. Αμερική αυτοί είναι οι κακοί Ρώσοι. Τούτοι οι Ρώσοι τούτοι οι Ρώσοι και τούτοι οι Κινέζοι. Και τούτοι οι Ρώσοι. Η Ρωσία θέλει να μας φάει ζωντανούς. Η Ρωσία λυσσάει για κυριαρχία. Θέλει να μας πάρει τ’ αυτοκίνητο μέσα από τα γκαράζια μας. Αυτή Σικάγο αρπάζει θέλει. Αυτή Κόκκινο Ρήντερς Ντάιτζεστ χρειάζεται. Αυτή εργοστάσιά μας αυτοκίνητα Σιβηρία θέλει. Αυτός γραφειοκρατία μεγάλο διευθύνει βενζινάδικά μας. Όχι καλό αυτό. Πφ. Αυτόν κάνει Ιντιάνο μάθει διαβάζει. Αυτόν μεγάλους αραπάδες χρειάζεται. Χά! Αυτή κάνει εμάς δουλεύουμε όλοι δεκάξη ώρες τη μέρα. Βοήθεια. Αμερική αυτό είναι πολύ σοβαρό. Αμερική αυτήν την εντύπωση έχω σαν κοιτάζω στο δείκτη της τηλεόρασης. Αμερική είναι σωστό αυτό; Κάλιο να στρωθώ αμέσως στη δουλειά. Είναι αλήθεια πως δε θέλω να πάω στρατιώτης ή να γυρίζω τόρνους σ’ εργοστάσια οργάνων ακριβείας, είμαι μύωπας και οπωσδήποτε ψυχοπαθής. Αμερική βάζω το σακατεμένο μου ώμο στον τροχό.  (μετφρ.: Κλείτος Κύρου, περ. “Μαρτυρίες” τ.χ.9, 1964) Αναδημοσίευση απο  poiein.gr  ****** **Σημείωση του Μπλογκ:** **Μετά μισό και βάλε αιώνα,με τα τεκταινόμενα στην Βενιζουέλα,το ποίημα αυτό φαντάζει τόσο επίκαιρο.** **Η μετάφραση έχει   κάποιες αναντιστοιχίες με το πρωτότυπο δημοσιεύουμε το ποίημα και στα Αγγλικα.** America America I’ve given you all and now I’m nothing. America two dollars and twentyseven cents January 17, 1956. I can’t stand my own mind. America when will we end the human war? Go fuck yourself with your atom bomb. I don’t feel good don’t bother me. I won’t write my poem till I’m in my right mind. America when will you be angelic? When will you take off your clothes? When will you look at yourself through the grave? When will you be worthy of your million Trotskyites? America why are your libraries full of tears? America when will you send your eggs to India? I’m sick of your insane demands. When can I go into the supermarket and buy what I need with my good looks? America after all it is you and I who are perfect not the next world. Your machinery is too much for me. You made me want to be a saint. There must be some other way to settle this argument. Burroughs is in Tangiers I don’t think he’ll come back it’s sinister. Are you being sinister or is this some form of practical joke? I’m trying to come to the point. I refuse to give up my obsession. America stop pushing I know what I’m doing. America the plum blossoms are falling. I haven’t read the newspapers for months, everyday somebody goes on trial for murder. America I feel sentimental about the Wobblies. America I used to be a communist when I was a kid I’m not sorry. I smoke marijuana every chance I get. I sit in my house for days on end and stare at the roses in the closet. When I go to Chinatown I get drunk and never get laid. My mind is made up there’s going to be trouble. You should have seen me reading Marx. My psychoanalyst thinks I’m perfectly right. I won’t say the Lord’s Prayer. I have mystical visions and cosmic vibrations. America I still haven’t told you what you did to Uncle Max after he came over from Russia. I’m addressing you. Are you going to let your emotional life be run by Time Magazine? I’m obsessed by Time Magazine. I read it every week. Its cover stares at me every time I slink past the corner candystore. I read it in the basement of the Berkeley Public Library. It’s always telling me about responsibility. Business- men are serious. Movie producers are serious. Everybody’s serious but me. It occurs to me that I am America. I am talking to myself again. Asia is rising against me. I haven’t got a chinaman’s chance. I’d better consider my national resources. My national resources consist of two joints of marijuana millions of genitals an unpublishable private literature that goes 1400 miles an hour and twenty-five-thousand mental institutions. I say nothing about my prisons nor the millions of underprivileged who live in my flowerpots under the light of five hundred suns. I have abolished the whorehouses of France, Tangiers is the next to go. My ambition is to be President despite the fact that I’m a Catholic. America how can I write a holy litany in your silly mood? I will continue like Henry Ford my strophes are as individual as his automobiles more so they’re all different sexes. America I will sell you strophes $2500 apiece $500 down on your old strophe America free Tom Mooney America save the Spanish Loyalists America Sacco & Vanzetti must not die America I am the Scottsboro boys. America when I was seven momma took me to Com- munist Cell meetings they sold us garbanzos a handful per ticket a ticket costs a nickel and the speeches were free everybody was angelic and sentimental about the workers it was all so sin- cere you have no idea what a good thing the party was in 1835 Scott Nearing was a grand old man a real mensch Mother Bloor made me cry I once saw Israel Amter plain. Everybody must have been a spy. America you don’t really want to go to war. America it’s them bad Russians. Them Russians them Russians and them Chinamen. And them Russians. The Russia wants to eat us alive. The Russia’s power mad. She wants to take our cars from out our garages. Her wants to grab Chicago. Her needs a Red Readers’ Digest. Her wants our auto plants in Siberia. Him big bureaucracy running our fillingsta- tions. That no good. Ugh. Him make Indians learn read. Him need big black niggers. Hah. Her make us all work sixteen hours a day. Help. America this is quite serious. America this is the impression I get from looking in the television set. America is this correct? I’d better get right down to the job. It’s true I don’t want to join the Army or turn lathes in precision parts factories, I’m nearsighted and psychopathic anyway. America I’m putting my queer shoulder to the wheel. – Berkeley, January 17, 1956  **** Περισσοτερα για  τον  Allen Ginsberg  μέσα απο το Animus Necandi, μπορείτε να δείτε ΕΔΩ & ΕΔΩ.

**Μια δημοσίευση του 2022: Ο πόλεμος στην Ουκρανία συνδέεται με την κλιματική κρίση με πολλούς τρόπους…** **Προλογικό -επιμέλεια δημοσίευσης: Γιώργος Μεριζιώτης.** ** ** **Προλογικό:** **Μια άλλη πτυχή της Ρωσο – Ουκρανικής κρίσης** Εδώ και καιρό σε κάποιες αναλύσεις γίνονταν λόγος ότι ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος θα γίνει για τα αποθέματα γλυκού ή πόσιμου νερού. Πέρα από τις γεωπολιτικές αναλύσεις για τα αίτια του δράματος από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, πέρα από το ολέθριο παιχνίδι που παίχτηκε/παίζεται στην Ουκρανία μεταξύ των κυβερνήσεων της Δύσης, της Ουκρανίας, της Ρωσίας, των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε, των Ουκρανών ναζιστών και του διεθνούς καπιταλιστικού παράγοντα, αυτό που βλέπουμε στις οθόνες των τηλεοράσεων και ακούμε στις ειδήσεις από το ραδιόφωνο είναι _μια εικόνα από το παρελθόν_ , _είναι ο παλιός κλασικός τρόπος για το πως διευθετούσαν τα κράτη τις διενέξεις μεταξύ τους,_ γιατί η καθ΄ομολογούμενη πρόοδος – εξέλιξη της ανθρωπότητας μέσω της επιστήμης, της τεχνολογίας και του γνωστικού πεδίου του ανθρώπου καταντάνε φούμαρα όταν δεν εξελίσσονται οι θεσμοί και οι κοινωνίες προς το ανθρωπινότερο. Απέχουμε ή δεν φτάσαμε ποτέ σε αυτό που έθεταν τα παλιά κοινωνικά εξισωτικά δημοκρατικά κινήματα ότι: για να περάσουμε στην πραγματική ελευθερία, στην πραγματική δημοκρατία, μια από της βασικές προϋποθέσεις είναι να περάσουμε από τα συστήματα διαχείρισης των ανθρώπων, στα συστήματα διαχείρισης των πραγμάτων. Βεβαίως ζούμε σε μια εξελισσόμενη εποχή σε σχέση με το παρελθόν, όμως αυτό που έχει εξελιχθεί περισσότερο είναι τα συστήματα διαχείρισης, ελέγχου, υποδούλωσης και εξόντωσης των ανθρώπων και η τεχνολογία των σφαγών (πολέμων). Ο σύγχρονος κόσμος σε πολιτειακό θεσμικό επίπεδο κινείτε μεταξύ του δυτικού νεοφιλελεύθερου ολιγαρχικού συστήματος (εναλλαγή των πολιτικών ελίτ στην εξουσία) και του νεοαυταρχικού ολιγαρχικού (εκλεγμένοι δικτάτορες) και τα δυο συστήματα ονομάζονται δημοκρατικά. Η διαφορά μεταξύ αυτών που διεξάγουν τις σύγχρονες σφαγές έγκειται στο ότι από τα νεοαυταρχικά καθεστώτα (Ρωσία, Κίνα, Ιράν,Τουρκιά κλπ) γίνονται με νεοαυταρχικό τρόπο, ενώ από τα καθεστώτα της σύγχρονης πολιτισμένης – δημοκρατικής Δύσης (ΗΠΑ, Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία, Καναδάς κλπ) με πολιτισμένο δημοκρατικό τρόπο. Η διαχείριση και ο έλεγχος των ανθρώπων από τα αυταρχικά καθεστώτα γίνεται με αυταρχικό τρόπο, ενώ η διαχείριση και ο έλεγχος των ανθρώπων στην δημοκρατική δύση γίνεται με δημοκρατικό τρόπο. (*****) Το αφήγημα ότι ο διπολικός κόσμος (δυτικό, ανατολικό μπλοκ) πλέον δεν υφίσταται και ότι ο σημερινός κόσμος είναι πολύπλοκος και πολυπολικός είναι φενακισμός, γιατί ο σημερινός κόσμος είναι μονοπολικός (όσο αφορά το οικονομικό/πολιτικό σύστημα) είναι ο κόσμος της εμποροκρατίας, ο νέος εμπορικός ολοκληρωτισμός ή νεοφιλελεύθερος ολοκληρωτισμός της αγοράς, με τις εκλεγμένες πολιτικές ολιγαρχίες αυταρχικές ή φιλελεύθερες. Το δράμα της Ουκρανίας όπως και το συνεχιζόμενο δράμα της Υεμένης, όπως και τα δράματα του Ιρακ, (ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα πολέμου) της Συρίας, Λιβύης, Παλαιστίνης (δείτε μόνο μια από τις συνεχιζόμενες σφαγές) κλπ, έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι ο κόσμος βυθίζεται σε ένα νέο σκοτάδι, μια νέα βαρβαρότητα που ενδέχεται να μην υπάρξει επιστροφή, γιατί αν αποτελεί παράδειγμα επίλυσης διαφορών η καταστροφή που συμβαίνει στην Ουκρανία και ο επαπειλούμενος πυρηνικός όλεθρος αναδεικνύει ότι η πολυδιαφημιζόμενη «διεθνής κοινότητα» ούτε διεθνής είναι, ούτε κοινότητα και είναι παντελώς ανίκανη να επιλύσει με έναν ειρηνικό οποιοδήποτε τοπικό ή διεθνές ζήτημα. Αλήθεια, αυτή η λεγόμενη και «διεθνής κοινότητα» δηλαδή οι κυβερνήσεις ( οι πολιτικές ελίτ σημερινές ή αυριανές) θα μπορέσουν να βρουν λύσεις σε βάση ισοτιμίας για όλες τις χώρες στην επαπειλούμενη οικολογική κατάρρευση του πλανήτη; Θα μπορέσουν να αναδυθούν πέραν και πάνω από τα λεγόμενα εθνικά συμφέροντα, να ξεφύγουν από την στενότητα του περιφραγμένου οικοπέδου (κράτους) μέσα στο οποίο ζουν και να δουν το γενικότερο οικουμενικό ή αλλιώς πλανητικό συμφέρον; Εγώ λέω όχι, δεν θα μπορέσουν, τραγικό παράδειγμα είναι αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία. Η μεγάλη μάζα των ανθρώπων, εγκλωβισμένη μέσα στην «κοινωνία του θεάματος», βλέπει και μένει μόνο στην εικόνα από το θέατρο των πολεμικών επιχειρήσεων και την φρίκη που αναδύεται από αυτές, και είτε δεν θέλει, είτε δεν πληροφορείται σωστά για τις παράπλευρες προεκτάσεις αυτής της κρίσης ώστε να αντιδράσει μαζικά, να εξεγερθεί, τόσο ενάντια στον πόλεμο, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό όσο και ενάντια στην οικολογική καταστροφή που έρχεται, γιατί και αυτός πόλεμος είναι. Ας δώσω μερικά παραδείγματα: **α)** Η Γερμανία αποφάσισε να επαναεξοπλιστεί και διαθέσει ένα αστρονομικό ποσό 100 δις ευρώ. Λέτε τα άλλα κράτη θα μείνουν αμέτοχα σε αυτή την κούρσα εξοπλισμών; Δεν νομίζω. Θα αποσπαστούν οικονομικοί πόροι που ίσως θα μπορούσαν να διοχετευθούν για οικολογικούς και κοινωνικούς σκοπούς. Μην ξεχνάμε ότι στην σημερινή γερμανική κυβέρνηση συμμετέχουν οι Οικολόγοι Πράσινοι, ένα κόμμα που κατάντησε τελείως συστημικό και πλασιέ των γερμανικών πολυεθνικών. Παράλληλα μια έρευνα του Διεθνούς Ινστιτούτου Ερευνών για την Ειρήνη (SIPRI) επικαλέστηκε σε άρθρο της η Deutsche Welle, η οποία αναφέρει ότι οι αγορές όπλων στην Ευρώπη είχαν αυξηθεί ήδη πριν ξεσπάσει ο πόλεμος στην Ουκρανία. Δείτε εδώ: Ο κόσμος αφοπλίζεται, η Ευρώπη εξοπλίζεται. και εδώ: Χρυσές δουλειές για την πολεμική βιομηχανία σε καιρό πανδημίας. **β)** Λόγω της ενεργειακής κρίσης και αύξησης τιμών στο φυσικό αέριο, όλη η Ευρωπαϊκή Ένωση (και όχι μόνο) θα θέσει ξανά σε λειτουργιά όποιο σάπιο – βρώμικο εργοστάσιο λιγνίτη και μαζούτ είχαν παροπλίσει, θα κάνει όλον τον πλανήτη σαν το ελβετικό τυρί γεμάτο τρύπες από τις γεωτρήσεις για την εξεύρεση υδρογονανθράκων και θα αρχίσουν οι εντάσεις μεταξύ των κρατών για τις ΑΟΖ, ενώ πολλές κυβερνήσεις λανσάρουν την πυρηνική ενέργεια ως εναλλακτική στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Ενώ έχουν ξεκινήσει νέες μπίζνες με πρώην κακούς και νυν καλούς.Το πετρέλαιο του Μαδούρο θα σώσει τη Δύση **γ)** Το πολυδιαφημιζόμενο υγροποιημένο φυσικό αέριο LNG απο της ΗΠΑ είναι ότι χειρότερο παράγεται σήμερα σε ορυκτό καύσιμο από Σχιστολιθικό Αέριο (shale gas) ή πετρέλαιο και έρχεται δήθεν ως απάντηση στον παγκόσμιο «πόλεμο» των αποθεμάτων.Επειδή αυτός ο κόσμος που ζούμε λέγεται και καπιταλιστικός, ή «ελεύθερη οικονομία της αγοράς» και σε αυτή την αγορά ένα από τα βασικά της αξιακά μότο είναι: «ανταγωνίσου ή πέθανε» και ο θάνατος σου είναι η ζωή μου. Σε συμβολικό επίπεδο είναι αυτό που ονομάζουν διεθνές δίκαιο, είναι/ήταν ο πολιτισμός του καπιταλισμού, ο νέος – μοντέρνος ολοκληρωτισμός. Ο μεγαπόλεμος (******) που διεξάγει ο νέος καπιταλιστικός ολοκληρωτισμός, το ολοκληρωτικό εμπορικό σύστημα στον πλανήτη, ισοπεδώνει την φυσική γεωγραφία, την ανθρωπογεωγραφία και την βιογεωγραφία (βιοποικιλότητα) μετατρέποντας όλον τον πλανήτη σε χρηματιστηριακή αξία και σε εμπόρευμα.Όλα είναι εμπόρευμα, η ατμόσφαιρα και ο αέρας, τα δάση και η γη, η θάλασσα και οι παραλίες, οι λίμνες , τα ποτάμια, οι πηγές και το νερό που πίνουμε , ακόμα και τα φυσικά φαινόμενα (όπως η βροχή, το χιόνι κλπ), και ο αέρας που αναπνέουμε αποτελούν εμπόρευμα. Οι συγκάτοικοι μας ( εν συντομία χλωρίδα και πανίδα) σε αυτόν το πλανήτη είναι εμπόρευμα, τα ζώα είναι εμπόρευμα, τα έντομα είναι εμπόρευμα, τα θαλάσσια όντα είναι εμπόρευμα, τα δένδρα και τα φυτά είναι εμπόρευμα, και εμείς ως ανθρώπινο είδος είμαστε έμμεσα η άμεσα εμπόρευμα μέσα από το σύγχρονο δουλοκτητικό σύστημα του καπιταλισμού, τα ένστικτα, οι αισθήσεις, η ευχαρίστηση, τα όνειρα, οι επιθυμίες, οι ελπίδες, οι φόβοι και οι αγωνίες μας είναι εμπόρευμα. Έτοιμα να διασχίσουν τις παγκόσμιες λεωφόρους των κεφαλαιακών, χρηματιστηριακών αγορών ως εισροές – εκροές κυριαρχίας. Δεν υπάρχει κάποια υλική ή άυλη πτυχή της ζωής πάνω στον πλανήτη που να μην τη μετατρέπει ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός ή νέος ολοκληρωτισμός της αγοράς σε εμπόρευμα, ακόμα και την αστική δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα που μας διαλαλεί τα έχει μετατρέψει σε εμπόρευμα, πακεταρισμένα με πλουμιστές συσκευασίες έτοιμα για πούλημα σε ανατολή βορά και νότο από τις κυρίαρχες δυτικές πολιτικές ελίτ είτε με τη άμεση βια, είτε με έμμεσο εκβιασμό.(*******)Γιατί ο καπιταλισμός εκτός από κοινωνικό – οικονομικό σύστημα είναι πρώτα και κύρια μορφή ή μορφές κυβερνητικής, θεσμικής και πολιτειακής συγκρότησης που παράγει και προάγει την πολιτική και οικονομική αλλοτρίωση. _«Η αισιοδοξία μου βασίζεται στη βεβαιότητα ότι αυτός ο πολιτισμός θα καταρρεύσει. Η απαισιοδοξία μου, σε όλα αυτά που κάνει για να μας τραβήξει στην πτώση του.»_ Ζαν Φρανσουά Μπριέντ (από το Σε σύγχρονη δουλεία – ντοκιμαντέρ). Αλλά ας δούμε τι οικολογικά προβλήματα αντιμετωπίζει και θα αντιμετωπίσει στο μέλλον η Ρωσία και συνακόλουθα όλος ο κόσμος. #### Ο πόλεμος στην Ουκρανία συνδέεται με την κλιματική κρίση με πολλούς τρόπους «Η κλιματική αλλαγή είναι μια μήτρα κινδύνων» **Η διασύνδεση βρίσκεται στο επίκεντρο των τελευταίων συμπερασμάτων της Διακυβερνητικής Επιτροπής** Του Δημήτρη Κ. Η Διακυβερνητική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή(**#**)(IPCC) δημοσίευσε πριν από λίγες ημέρες το δεύτερο μέρος μιας σημαντικής έκθεσης, η οποία προετοιμάζεται εδώ και πέντε χρόνια και παρουσιάζει μια σκληρή εικόνα των επιπτώσεων που έχει ήδη η κλιματική αλλαγή στον κόσμο. Όμως, εν μέσω του επείγοντος και της απελπισίας του πολέμου στην Ουκρανία, η έκθεση είναι απίθανο να τραβήξει την προσοχή που απαιτεί. Δεδομένου του χρόνου στον οποίο δημοσιοποιήθηκε η έκθεση, η Διακυβερνητική Επιτροπή φαίνεται να διεξάγει ακούσια ένα πείραμα που αποδεικνύει το πιο κρίσιμο νέο της εύρημα: όποια διαταραχή και αν προκληθεί στον κόσμο θα συμμαχήσει με την κλιματική αλλαγή και θα εξαντλήσει την ικανότητά μας να ανταποκριθούμε και στο ένα και στο άλλο. Ο πόλεμος στην Ουκρανία συνδέεται με την κλιματική κρίση με πολλούς τρόπους. Ο επιτιθέμενος, η Ρωσία, είναι ένα πετρελαιοεξαγωγικό κράτος, του οποίου το μακροπρόθεσμο οικονομικό μέλλον εξαρτάται από την αργή δράση για τη μείωση των εκπομπών ρύπων. Η εξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό πετρέλαιο και το φυσικό αέριο οδηγεί σε συζητήσεις σχετικά με την επιτάχυνση της καθαρής ενέργειας και την εξερεύνηση νέων, εναλλακτικών πηγών για ορυκτά καύσιμα. Η Ουκρανία είναι μια σημαντική χώρα παραγωγής σιτηρών και καλαμποκιού και η εισβολή μπορεί να προκαλέσει σοκ στις αγορές τροφίμων και να έχει ως αποτέλεσμα την επιδείνωση της πείνας που προκαλείται από την κλιματική αλλαγή σε μέρη της Αφρικής. Αυτή η διασύνδεση βρίσκεται στο επίκεντρο των τελευταίων συμπερασμάτων της Διακυβερνητικής Επιτροπής και ανατρέπει τη συμβατική σκέψη για την αλλαγή του κλίματος, σχολιάζει ο Φρανσουά Ζεμέν, ένας από τους συντάκτες της έκθεσης. «Νομίζω ότι εξακολουθεί να υπάρχει μια τάση μεταξύ πολλών κυβερνήσεων, και γενικότερα των υπευθύνων χάραξης πολιτικής, να θεωρούν την κλιματική αλλαγή ως έναν κίνδυνο ανάμεσα σε πολλούς», παρατηρεί. Αντίθετα, τονίζει, πρέπει «να θεωρήσουμε ότι η κλιματική αλλαγή είναι πραγματικά μια μήτρα κινδύνων και ότι όλα τα ζητήματα που θα είναι βασικά στον 21ο αιώνα – ανάπτυξη, ασφάλεια, μετανάστευση, υγεία – θα επηρεαστούν από την κλιματική αλλαγή». Η έκθεση της IPCC, η οποία καταγράφει μεγάλο μέρος της τελευταίας δεκαετίας της κλιματικής επιστήμης για να αποδώσει την εικόνα του κόσμου όπως είναι σήμερα και θα είναι στο μέλλον, τονίζει επανειλημμένα την κακή διακυβέρνηση ως παράγοντα κινδύνου. Καθώς μπαίνουμε στην εποχή των κλιματικών συνεπειών, διαπιστώνει η έκθεση, οι κυβερνήσεις που δεν διαθέτουν τις θεσμικές δομές, την πολιτική βούληση ή δεν λογοδοτούν έναντι των πολιτών τους θα αποτύχουν να τους προστατεύσουν από τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που θα πρέπει να αντιμετωπίσει και ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν μαζί με τους άλλους ηγέτες. Στη Ρωσία, το λιώσιμο των πάγων, αναφέρει η έρευνα, πιστεύεται ότι προκάλεσε μία από τις χειρότερες περιβαλλοντικές καταστροφές στο πρόσφατο παρελθόν της χώρας. Το 2020, κατά τη διάρκεια ενός καύσωνα άνευ προηγουμένου, η γη που υποχωρούσε λόγω του γοργού λιωσίματος μόνιμου πάγου πιστεύεται ότι προκάλεσε καταστροφές σε δεξαμενή, με αποτέλεσμα να διαρρεύσουν περίπου 20.000 τόνοι ντίζελ στα ποτάμια και στις λίμνες κοντά στο Νορίλσκ, μια πόλη 175.000 κατοίκων, χτισμένη εξ ολοκλήρου σε μόνιμο πάγο. Σε ολόκληρο τον παγωμένο Βορρά της Ρωσίας, η ικανότητα του εδάφους να υποστηρίζει κτίρια θα υποβαθμιστεί έως και κατά 1/3 έως το 2050, δημιουργώντας μια τεράστια καταστροφή υποδομών, η οποία – όπως εκτιμά πρόσφατη μελέτη – θα μπορούσε να κοστίσει 132 δισεκατομμύρια δολάρια. Και ενώ η Ρωσία συνεχίζει τον αυτοκρατορικό της πόλεμο στον Νότο, στον Βορρά η κλιματική αλλαγή έχει ξεκινήσει έναν χημικό πόλεμο: ο άνθρακας που απελευθερώνεται από το λιώσιμο εδαφών τα τελευταία χρόνια είναι μόνο η πρώτη προειδοποιητική βολή. **Πώς θα απαντήσει λοιπόν ο Πούτιν;** Η αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων απαιτεί χρήματα, σχεδιασμό και αλλαγή προτεραιοτήτων. Οπου αυτό λείπει, οι επιστήμονες προειδοποιούν για έναν βρόγχο ανατροφοδότησης αδράνειας, επιπτώσεων και απώλειας ελέγχου. «Η κλιματική αλλαγή είναι ο απόλυτος πολλαπλασιαστής της απειλής», σχολιάζει η Κάθριν Χέιχο, επικεφαλής επιστήμονας για το Nature Conservancy. Στη συσσωρευμένη θλίψη πριν από την εισβολή της Ρωσίας, οι ηγέτες στη Διάσκεψη για την Ασφάλεια του Μονάχου την περασμένη εβδομάδα εξέφρασαν τη βαθιά τους ανησυχία ότι ένας πόλεμος θα περιορίσει σημαντικά την ικανότητά τους να διαμορφώσουν την παγκόσμια απάντηση που υποσχέθηκαν στη Σύνοδο Κορυφής COP26 για το Κλίμα στη Γλασκώβη μόλις 100 ημέρες νωρίτερα. Οι αναπτυσσόμενες χώρες διαμαρτυρήθηκαν ότι μια στρατιωτική σύγκρουση περιορίζει τη χρηματοδότηση από τα δισεκατομμύρια που υποσχέθηκαν να τις βοηθήσουν να γίνουν πιο ασφαλείς έναντι των ακραίων καιρικών συνθηκών και της ανόδου της στάθμης της θάλασσας. Ενώ ο Πούτιν παρασύρει τον κόσμο σε μια νέα εποχή υψηλότερων αμυντικών δαπανών και στρατιωτικών προτεραιοτήτων, η IPCC υπενθύμισε ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει κατανοητό αποκομμένο από την κλιματική αλλαγή και τις γεωπολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις από τη μετάβαση στην πράσινη ενέργεια. Υπάρχει μία ακόμη σύνδεση μεταξύ του εφιάλτη που εκτυλίσσεται στην Ουκρανία και της κλιματικής κρίσης. Στο επίκεντρο της έκθεσης της IPCC, λέει ο Ζεμέν, βρίσκεται το ζήτημα της πατρίδας: «Πού θα είναι δυνατόν να ζεις; Σαφώς, η ζωή σε ορισμένα μέρη του κόσμου θα θέτει όλο και περισσότερες προκλήσεις». Οι άνθρωποι που οπλίζονται στο Κίεβο, από λογιστές μέχρι ηθοποιούς, αντιμετωπίζουν στρατιωτική εισβολή. Στα νησιά Κιριμπάτι του Ειρηνικού, οι άνθρωποι χτίζουν θαλάσσια τείχη από σπασμένα κοράλλια, επειδή είναι το μόνο που έχουν για να πολεμήσουν τη θάλασσα η οποία εισβάλλει, δήλωσε ο πρώην πρόεδρος της χώρας Ανότ Τονγκ. Χωρίς την προσοχή και τη βοήθεια του κόσμου, είπε, «θα έρθει ένα σημείο, όχι τόσο μακριά στο μέλλον», που οι προσπάθειές τους δεν θα αποφέρουν αποτελέσματα. «Και μετά, τι;». Πηγή: in.gr **Σημειώσεις του επιμελητή:** **#)** Τα ποστ μέσα στο κείμενο «Η κλιματική αλλαγή είναι μια μήτρα κινδύνων» είναι του επιμελητή) ***)** Για να μην γεμίσω την δημοσίευση με εκατοντάδες ποσταρίσματα δείτε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από έναν άνθρωπο που δεν είναι ένας τυχαίος που δεν ξέρει τι λέει, γιατί εκτός από βουλευτής είναι και **καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πάντειο πανεπιστήμιο** και διδάσκει νέους ανθρώπους σχέσεις και διεθνές δίκαιο. Δείτε για ποιο δίκαιο μιλάει: Ο Δημήτρης Καιρίδης, βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος και καθηγητής (!) διεθνών σχέσεων στο Πάντειο μιλώντας στον ΣΚΑΪ ανέφερε 1]: «Να κάθονται και να σφαγιάζονται στην καρδιά της Ευρώπης… και αν θέλετε να το πω και κυνικά, εδώ δε μιλάμε για μια σφαγή σε ένα μακρινό μέρος κάπου στα βάθη της Αφρικής με αλλόθρησκους, αλλά για -να το πω τελείως κυνικά, ξέρω ότι ακούγεται πολιτικά ανορθόδοξο, αλλά δυστυχώς και αυτό μετράει- χριστιανούς, λευκούς, Ευρωπαίους, που είναι από εμάς, προέρχονται από εμάς…». Αυτές οι δηλώσεις γίνονται και από άλλους ευρωπαίους ή αμερικάνους πολιτικούς και αντανακλούν λίγο πολύ τις αντιλήψεις ενός μεγάλου μέρους της πολιτισμένης δύσης για τους υπολοίπους λαούς. Και αυτή η κυρία Μαντλίν Ολμπράϊτ μαζί με τον πρώην πρόεδρο της Τζορτζ Μπους και τον πρώην πρωθυπουργό της Βρετανίας Τόνι Μπλερ δεν θα δικαστούν ποτέ για εγκλήματα πολέμου κατά αμάχων. Επιπλέον, ο ρατσισμός είναι διάχυτος παντού στην Ευρώπη: [Ρατσιστικές και ξενοφοβικές συμπεριφορές στα σύνορα διαφυγής της Ουκρανίας ****) Δείτε μερικά από τα μέτωπα του Mεγαπόλεμου** Η κλιματική αλλαγή λιώνει το μόνιμα παγωμένο υπέδαφος της Ρωσίας Αίτημα από 15 περιβαλλοντικές οργανώσεις για άμεση διακοπή των σεισμικών ερευνών στο Ιόνιο για πετρέλαιο Έκθεση κόλαφος του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή: «Κόκκινος συναγερμός για την ανθρωπότητα» Κλιματική καταστροφή: Τα «ζωτικά σημεία» της Γης εξασθενούν, προειδοποιούν επιστήμονες Ανησυχητικά νέα: «Ξύπνησαν» οι «κοιμώμενοι γίγαντες μεθανίου» στην Αρκτική Ο παγετώνας της «Αποκάλυψης» λιώνει ασταμάτητα Σοκ και Δέος από την Αρκτική! Παγκόσμιος Οργανισμός Μετωρολογίας: «Δεν υπάρχουν λόγια για τους 49,5 βαθμούς Κελσίου στον Καναδά» Η Γη εισήλθε στην Ανθρωπόκαινο Εποχή Ανθρωπόκαινος, ανθρωπόκενος Ασφάλεια, Ανασφάλεια και Ανθρωποκαινισμός Ο κόσμος έχασε μια κρίσιμη προθεσμία για τη διαφύλαξη της βιοποικιλότητας Παγκόσμια Ημέρα της Γης: Μόλις το 2,8% των οικοσυστημάτων του πλανήτη παραμένει ανέπαφο ΟΗΕ:Τα παιδιά που γεννιούνται σήμερα θα ζήσουν την οικολογική καταστροφή πριν γίνουν 30 ετών Σήμα κινδύνου για την υπερθέρμανση του πλανήτη εκπέμπουν Ακαδημίες της Ευρώπης Για κλιματικό απαρτχάιντ προειδοποιεί ο ΟΗΕ Μέσα σε 12 χρόνια το κλίμα της Γης θα θυμίζει εκείνο που επικρατούσε πριν από 3 εκατομμύρια χρόνια ΟΗΕ: Έχουμε τέσσερα χρόνια περιθώριο να ελέγξουμε τα αέρια του θερμοκηπίου *******) θα χρειάζονταν ολόκληρες σελίδες από ποσταρίσματα για τις επεμβάσεις των δημοκρατικών κρατών της Δύσης σε όλο τον κόσμο. Την Αφρική, την Ασία, την Μέση Ανατολή, τα Βαλκάνια και την Λατινική Αμερική. Θα χρειάζονταν ολόκληρες σελίδες για το πως πουλάει δημοκρατία η Δύση και ιδιαίτερα η ΗΠΑ με οικονομικές και στρατιωτικές επεμβάσεις, μαζικές σφαγές, μποϋκοτάζ και οικονομικούς αποκλεισμούς χωρών και πόσα πραξικοπήματα έχει οργανώσει σε όλων τον κόσμο. Δεν κάνω συμψηφισμό θυμάτων, οι μόνοι που πρέπει να μιλάμε για την εισβολή στης Ρωσίας στην Ουκρανία είμαστε εμείς, οι απο τα κάτω, οι μόνοι που πρέπει να μιλάμε για της δολοφονία άμαχων είμαστε εμείς και όχι τα πολιτικά παλιά και νέα καθάρματα της Δύσης, δείτε τι έκαναν οι πρώην συνάδελφοι του πολιτικοί. Δείτε πως μας πουλάνε δημοκρατία και ανθρωπινά δικαιώματα, (όχι ότι είμαι με τον Μιλόσεβιτς) : Λεγόταν Μιλόσεβιτς, τον θυμάστε; Πέθανε στις φυλακές της Χάγης για να κηρυχθεί μετά θάνατον αθώος. Πηγη: https://autonomidrasi.com/2022/03/16 * * * __ * 1][ https://twitter.com/theocha52630506/status/1500528098395176960

**** **** ** Φρανθίσκο Σαμπατέ Γιοπάρτ: Μια από τις διασημότερες μορφές του ελευθεριακού αντάρτικου κινήματος. Δολοφονήθηκε σαν σήμερα 5 Γενάρη 1960 από το φασιστικό καθεστώς του Φράνκο****.** ** ** ** ** Μια από τις διασημότερες μορφές του ελευθεριακού αντάρτικου κινήματος ήταν ο Φρανθίσκο Σαμπατέ Γιοπάρτ «Ελ Κίκο» (Sabate Llopart, Francisco, “El Quico”, 1915-1960). Ο Σαμπατέ γεννήθηκε στη Χοσπιτάλετ της Βαρκελώνης στις 30 Μαρτίου 1915. Έγινε μέλος της CNT το 1931. Το 1932 δημιούργησε την ομάδα δράσης Los Novatos (Οι Πρωτάρηδες), που συνεργάστηκε με την FAI. H ομάδα συμμετείχε στην εξέγερση της 8ης Δεκέμβρη 1933 και πραγματοποίησε την πρώτη της απαλλοτρίωση (ληστεία) το 1935 για να χρηματοδοτήσει μια ομάδα στήριξης φυλακισμένων συντρόφων. Τον Αύγουστο του 1936, ο Σαμπατέ και ο αδερφός του Χοσέ (1910-1949) κατατάχθηκαν στην ταξιαρχία «Νεαροί Αετοί» της CNT-FAI, που οργανώθηκε από τον Χουάν Γκαρθία Ολιβέρ και πολέμησε στο μέτωπο της Αραγωνίας. Στο τέλος του εμφυλίου, ο Σαμπατέ ήταν μέλος της 26ης μεραρχίας (πρώην ταξιαρχία Ντουρρούτι) που πέρασε τα σύνορα προς τη Γαλλία. Μετά την απελευθέρωσή του από στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Βερνέ συμμετείχε ενεργά στη γαλλική αντίσταση κατά των ναζί. Από το 1945 και για τα επόμενα 15 χρόνια συνέχισε την ένοπλη πάλη στην στην Ισπανία και ειδικότερα στην Καταλωνία, στο πλαίσιο του αντάρτικου κινήματος κατά του Φράνκο. Στις 20 Αυγούστου 1945 πέτυχε την απελευθέρωση δύο φυλακισμένων συντρόφων. Στη συνέχεια, η ομάδα του άρχισε να πραγματοποιεί επιθέσεις κατά του φρανκικού καθεστώτος και των υποστηρικτών του, καθώς επίσης ληστείες τραπεζών και επιχειρήσεων για τη χρηματοδότηση του κινήματος. Το 1948, ο Χοσέ Σαμπατέ απελευθερώθηκε με εγγύηση από τις φυλακές Αλικάντε όπου κρατούνταν και πέρασε στην ένοπλη δράση στο πλευρό του αδερφού του. Τα χρόνια που ακολούθησαν, ο Ελ Κίκο έγινε ο υπ’ αριθμόν ένα δημόσιος κίνδυνος – ένας μόνιμος εφιάλτης για τις φασιστικές αρχές της Καταλωνίας. Στις 2 Μάρτη 1949 πραγματοποιεί μαζί με τον αδερφό του Χοσέ και τον Ουενθεσλάο Ορίβε απόπειρα δολοφονίας του αστυνομικού επιθεωρητή Εδουάρδο Κιντέλα στη Βαρκελώνη. Η ενέργεια αποτυγχάνει, και αντί του επιθεωρητή σκοτώνονται δύο άλλοι γνωστοί φασίστες. Πολλοί από τους συντρόφους του σκοτώθηκαν ή συνελήφθησαν εκείνη την περίοδο· στις 9 Μάη του 1946 σκοτώνεται από την αστυνομία το πρώτο μέλος της ομάδας, ο Χαϊμέ Παρές «Ελ Αβισίνιο» (Jaime Pares ‘El Abisinio’). Στις 17 Οκτώβρη 1949, ο Χοσέ Σαμπατέ έπεσε σε ενέδρα καθώς πήγαινε σε ένα ραντεβού στην οδό Τραφάλγκαρ – είχε προδοθεί. Στην προσπάθειά του να ξεφύγει σκότωσε έναν αστυνομικό, αλλά τραυματίστηκε βαριά και αιχμαλωτίστηκε. Πέθανε λίγο αργότερα, κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο. Ο Φρανθίσκο και ο Χοσέ Σαμπατέ δεν επιθυμούσαν την εμπλοκή του μικρότερου αδερφού τους Μανουέλ (1927-1950) στο αντιστασιακό κίνημα, μολονότι ο ίδιος ο Μανόλο είχε περάσει στο γαλλικό έδαφος το 1946 για να ενωθεί με τα αδέρφια του. Το Σεπτέμβρη του 1949, ενώ ο Φρανθίσκο βρισκόταν σε μια γαλλική φυλακή και ο Χοσέ συμμετείχε σε μια ομάδα δράσης στην Ισπανία, ο Μανουέλ εντάχθηκε στην αντάρτικη ομάδα του Ραμόν Βίλα Καπντεβίλα. Λίγο καιρό αργότερα, η ομάδα έπεσε σε ενέδρα και αναγκάστηκε να διασπαστεί. Ο Μανόλο πιάστηκε αιχμάλωτος. Δικάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες από στρατιωτικό δικαστήριο, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 24 Φλεβάρη 1950. Η εκτέλεσή του ήταν μια πράξη εκδίκησης των φασιστικών αρχών για τη δράση των δύο αδερφών του. Ο ίδιος ο Φρανθίσκο Σαμπατέ κατόρθωσε πολλές φορές να ξεφύγει από αντίστοιχα μπλόκα της αστυνομίας. Στις 30 Δεκέμβρη 1959 πέρασε για τελευταία φορά τα γαλλοϊσπανικά σύνορα και στις 5 Γενάρη 1960 σκοτώθηκε στο Σαντ Θελόνι της Καταλωνίας από μονάδες της χωροφυλακής και της Σοματέν (Somaten – παραστρατιωτικό σώμα που δρούσε σε συνεργασία με τη χωροφυλακή για την κατάπνιξη της αντίστασης), μετά από περιπετειώδη καταδίωξη. Οι τέσσερις σύντροφοί του που τον συνόδευαν στο ταξίδι σκοτώθηκαν επίσης σε εκείνη την επιχείρηση: ο Αντόνιο Μιράκλε Χιτάρτ, 29 ετών· ο Ροχέλιο Μαδριγκάλ Τόριες, 27 ετών· ο Φρανθίσκο Κονέζα Αλκάραθ, 39 ετών· και ο Μαρτίν Ρουίθ Μοντόγια, 20 ετών. Ο Σαμπατέ κατόρθωσε και πάλι να ξεφύγει και να φτάσει σχεδόν μέχρι τη Βαρκελώνη, αλλά πέθανε λίγες ώρες αργότερα από τις πληγές του. Την επομένη του θανάτου του, οι ισπανικές εφημερίδες έγραψαν: «Το τέλος ενός bandolero. Ήταν 08. 26΄. Στη διασταύρωση των οδών Ματόρ και Σαν Τεθλά στο Σαντ Θελόνι, κρατώντας σφιχτά το πολυβόλο Τόμπσον που είχε στην κατοχή του, κειτόταν νεκρός ο θλιβερά διάσημος Φρανθίσκο Σαμπατέ Γιοπάρτ». Οι απαλλοτριώσεις που πραγματοποιούσε η ομάδα του Σαμπατέ συνοδεύονταν από σημειώματα που άφηναν οι «επισκέπτες» αφού τελείωναν τη «δουλειά» – όπως αυτό που ακολουθεί, το οποίο άφησαν φεύγοντας από το σπίτι ενός πλούσιου καταστηματάρχη, του Μανουέλ Γκαρίγκα, και το οποίο αναδεικνύει το στέρεο πολιτικό υπόβαθρο αλλά και την προσωπική ακεραιότητα των ανταρτών: «Δεν είμαστε ληστές, είμαστε ελευθεριακοί μαχητές της αντίστασης. Αυτά που πήραμε θα βοηθήσουν σε ένα μικρό βαθμό να τραφούν τα ορφανά παιδιά των αντιφασιστών που εκτελέστηκαν από εσένα και τους ομοίους σου, τα οποία λιμοκτονούν. Είμαστε άνθρωποι που δεν ικετέψαμε ποτέ ούτε πρόκειται να ικετέψουμε για εκείνα που μας ανήκουν. Θα παλεύουμε για την ελευθερία της ισπανικής εργατικής τάξης όσο έχουμε τη δύναμη να το κάνουμε. Όσο για σένα, Γκαρίγκα, σου χαρίσαμε τη ζωή μολονότι είσαι ένας κλέφτης και δολοφόνος, γιατί εμείς ως ελευθεριακοί εκτιμούμε την αξία της ανθρώπινης ζωής, κάτι που εσύ ποτέ δεν κατάλαβες ούτε είναι πιθανό να καταλάβεις». Ο Φαθέριας, ο Καπντεβίλα και ο Σαμπατέ ήταν οι αντάρτες εκείνοι που ανέπτυξαν την πιο έντονη αντιστασιακή δράση στην Καταλωνία μετά το 1952. Την περίοδο 1945 46, οι ομάδες τους δρούσαν υπό το όνομα Ελευθεριακό Κίνημα Ισπανίας (Movimiento Libertario Español – ΜLΕ) που συνένωνε τις οργανώσεις CNT, FAI, FIJL στη Γαλλία, και κατά καιρούς μοίραζαν προκηρύξεις με την υπογραφή της FIJL. Στη συνέχεια (1947-48) υιοθετήθηκε το όνομα Ελευθεριακό Κίνημα Αντίστασης (Mouvement Libertaire de Résistance – MLR). Ενώ στην αρχή η αντάρτικη δράση ήταν σχετικά ενιαία (καθώς οι ομάδες που σχηματίστηκαν στην Καταλωνία και την Αραγωνία ήταν ενταγμένες στη CNT), στη συνέχεια αποκτά περισσότερο αυτόνομο χαρακτήρα, καθώς όλες σχεδόν οι πολιτικές οργανώσεις εγκαταλείπουν την ένοπλη πάλη. Το 1955, μετά την άρνηση της CNT να δημιουργήσει ένοπλες ομάδες στο εσωτερικό της Ισπανίας (με το επιχείρημα ότι η πάλη ενάντια στο Φράνκο έπρεπε να γίνει με μέσα που θα επέτρεπαν την ευρύτερη δυνατή συμμετοχή του πληθυσμού), ο Σαμπατέ ιδρύει με μερικούς συντρόφους τις «Αναρχοσυνδικαλιστικές Ομάδες» (Grupos anarcosindicalistas), των οποίων το όργανο ήταν «Η Μάχη» (El Combate). Στις 29 Απριλίου μοιράζουν στην πόλη της Βαρκελώνης χιλιάδες προκηρύξεις με αφορμή την Πρωτομαγιά. Στις 29 Σεπτεμβρίου, καθώς ο Φράνκο βρίσκεται στη Βαρκελώνη, ο Σαμπατέ μοιράζει εκ νέου προκηρύξεις με το εξής κείμενο: «Αντιφασιστικέ λαέ. Ήδη εδώ και μερικά χρόνια υπομένεις το Φράνκο και τους πληρωμένους δολοφόνους του. Δεν είναι αρκετό να επικρίνεις αυτό το διεφθαρμένο καθεστώς της αθλιότητας και του τρόμου. Τα λόγια είναι λόγια. Χρειάζεται δράση. Κάτω η τυραννία! Ζήτω η ενότητα του ισπανικού λαού! Ελευθεριακό Κίνημα Ισπανίας» Το Μάρτη του 1956, ο Σαμπατέ σχηματίζει μια καινούρια ομάδα μαζί με τον Φαθέριας. Πραγματοποιούν ληστείες και εκτελούν έναν αξιωματικό της αστυνομίας. Στη συνέχεια, ο Σαμπατέ επιστρέφει στη Γαλλία μέχρι το 1959. Εκείνο το διάστημα σκοτώνεται ο Φαθέριας. Το Γενάρη του 1960 σκοτώνεται ο Ελ Κίκο, ενώ το 1963 πέφτει νεκρός και ο Καπντεβίλα. Οι εξόριστες οργανώσεις επικρίθηκαν από τους αντάρτες για την απροθυμία τους να στηρίξουν το ένοπλο κίνημα και για την απουσία τους από το πεδίο της πάλης στο εσωτερικό της Ισπανίας. Στις 8 Δεκέμβρη του 1957, οι «Αναρχοσυνδικαλιστικές Ομάδες» έστειλαν την εξής επιστολή στην εξόριστη CNT FAI: «Συνεχίζουμε και θα συνεχίσουμε την πάλη μας σε σχέση με την Ισπανία, στην Ισπανία, και θεωρούμε ότι η αδράνεια είναι ο θάνατος του επαναστατικού πνεύματος. Μαζί με την αλληλεγγύη προς τους φυλακισμένους αδερφούς μας, θα κάνουμε τη φωνή του αναρχισμού να ακουστεί σε κάθε γωνιά της Ισπανίας». Το κείμενο αποτελεί απόσπασμα από τη μπροσούρα “Η Ένοπλη Αντίσταση στη Δικτατορία του Φράνκο” που εκδόθηκε το Δεκέμβρη του 2008 από το Πριονιστήριο το Χρυσό Χέρι. Τα βιογραφικά στοιχεία έχουν αντληθεί από τη μπροσούρα του ισπανού αναρχικού και ιστορικού, Antonio Tellez, The anarchist resistance to Franco, Kate Sharpley Library: 1994. **Πηγή: landandfreedom.gr**

**** **** ** Ο  ****καλλιτέχνης  Γιώργος Μικάλεφ ****συστήνεται****  στο  ΜΕRLIN'S MUSIC BOX ** **και απαντάει στις ερωτήσεις του   ****Γιάννη Καστανάρα.**** ** _**Γεννήθηκα στην Κέρκυρα και η καταγωγή μου είναι από τη Μάλτα. Εξ ου και το ξενικό επώνυμο. Μεγάλωσα στη Γαρίτσα, δίπλα στο κλειστό εργοστάσιο επεξεργασίας Καννάβεως, Λίνου και Ιούτης. Ζωγράφιζα από μικρός όπως όλα τα παιδιά και απλά δεν σταμάτησα μεγαλώνοντας. Οι πρώτες μου επιρροές στη ζωγραφική δεν ήταν τόσο οι “Μεγάλοι Παλαιοί” ζωγράφοι όσο η punk μουσική. Αν αρκούν τρία ακόρντα για να ξεκινήσεις να παίζεις μουσική, τότε αρκεί ένα μολύβι και χαρτί για να ξεκινήσεις να ζωγραφίζεις. Ιδέες να κατεβάζει το κεφάλι σου και τον δρόμο σου τον βρίσκεις. Δίχως διαδίκτυο, καλλιτεχνικό περιβάλλον ή σπουδές, ήταν κάπως δύσκολο να αποκτήσω ανάλογη παιδεία. Έπαιρνα όποτε μπορούσα αυτούς τους τόμους με τους ζωγράφους που πήγαιναν πακέτο με τις εφημερίδες. Όταν έπεσε στα χέρια μου ένας τόμος με το ως τότε έργο του Εδουάρδου Σακαγιάν ήταν αποκάλυψη για μένα...**_ ****** **Ποια είναι τα βασικά εργαλεία και τεχνικές που χρησιμοποιείς και ποια διαδικασία ακολουθείς για να δημιουργείς σε σκίτσο αλλά και σε πίνακες;** **Τα βασικά εργαλεία είναι: δυο κουταλιές στιγμιαίος καφές, νερό και ελάχιστο γάλα. Κουταλάτος πάντα. Απαραίτητη είναι και η μουσική. Τελευταία βάζω Townes  Van Zandt ή Tom Waits. Μετά πέφτω με τα μούτρα στα πρωτοσέλιδα και τις ειδήσεις, από συστημικά κυρίως ειδησεογραφικά μέσα. Με βοηθάνε περισσότερο να σκαρώσω στο κεφάλι μου το σκίτσο. Μετά πρέπει να το μεταφέρω στο χαρτί. Τα καθημερινά μου σκίτσα, όλα αυτά τα χρόνια, τα φτιάχνω σε ένα ημερολόγιο. Το σχέδιο πάντα στο χέρι και ίσως προσθέσω χρώμα στον υπολογιστή μετά το σκανάρισμα με ένα απλό πρόγραμμα. Τα πρώτα χρόνια που τα σκίτσα μου ήταν πιο χύμα, χρησιμοποιούσα παιδικούς μαρκαδόρους, ακόμα και κολλάζ. Στη ζωγραφική από την άλλη είναι πιο απλή η διαδικασία γιατί αυτό που θα φτιάξω είναι ήδη κάπου μέσα στο κεφάλι μου. Αρκεί μια οποιαδήποτε επιφάνεια. Τελευταία τη βάφω πρώτα μαύρη και μέσα απ’ τη μαυρίλα γεννιούνται χρώματα, φιγούρες και ό,τι άλλο. Απελευθερώθηκα δημιουργικά όταν άρχισα να χρησιμοποιώ πιο ευτελή μέσα. Συνήθως ζωγραφίζω με φτηνά λάδια πάνω σε χαρτί, σχεδίου, ακουαρέλας ακόμα και σε απλό Α4 ή σε σελίδες περιοδικών.** **** **Είναι προφανές ότι εμπνέεσαι κυρίως από την πολιτική καθημερινότητα, ελληνική και… αλλοδαπή. Τι είναι αυτό που σε ιντριγκάρει άμεσα και από πού στον διάβολο αντλείς τόσο άμεσα ιδέες ώστε να είσαι πάντα τόσο επίκαιρος;** **Όταν είσαι εθισμένος στην ειδησεογραφία είναι δύσκολο να μην βρίσκεις καθημερινά φρέσκα θέματα για σκίτσα. Αν και μετά από κάποιο διάστημα, επαναλαμβάνεσαι και δεν είναι τόσο φρέσκα. Το ίδιο και η επικαιρότητα. Αλλάζουν κάπου κάπου τα ονόματα αλλά η μαλακία, η κτηνωδία και η παραφροσύνη παραμένουν ίδιες. Παλιότερα έβγαζα και δεύτερο και τρίτο σκίτσο μέσα στη μέρα αλλά είπα να θέσω κάπου τα όρια μου γιατί όντως μου γίνεται έξη.** **Ζούμε σε μια εποχή που τεχνολογικά εξελίσσεται ραγδαία. Ως καλλιτέχνης, πώς βλέπεις αυτήν την κουλτούρα που αναπτύσσεται γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη όσον αφορά τη δημιουργία και την τέχνη γενικότερα;** **Είναι ένα δυνατό εργαλείο στα χέρια των καπιταλιστών που θα ρημάξει πολλούς εργασιακούς κλάδους. Σίγουρα έχει και τα θετικά του. Ελπίζω στον κλάδο της ιατρικής να επιταχύνει έρευνες για θεραπείες και να έρθει μια μέρα που δεν θα ξανακούσουμε τον όρο «ανίατη ασθένεια». Στον καλλιτεχνικό τομέα δεν βλέπω πραγματικά κανένα καλό. Βλέπουμε από “αθώα” σκίτσα τεχνητής νοημοσύνης, τις φάτσες μας σε διάφορα ζωγραφικά στυλ, κινούμενες εικόνες και λοιπές χαριτωμενιές εσωτερικής κατανάλωσης. Μετά βλέπουμε εκδοτικούς οίκους να βγάζουν εξώφυλλα με AI, βλέπουμε κόμικς με AI, διαφημίσεις, κινούμενα σχέδια, ταινιάκια και δεν θα υπάρξει σταματημός σε αυτήν την κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων με την ολική ακύρωση του καλλιτέχνη και του έργου του. Σε κάποιους έχουν βγει τα μάτια και τα χέρια να μάθουν μια τέχνη και θα έρθει ένας χειριστής τεχνητής νοημοσύνης να φάει τη δουλειά αλλά και το έργο του γραφίστα, του εικονογράφου, του ζωγράφου κλπ. Δεν είναι εξέλιξη η κλοπή και είναι πάντα οι από πάνω που κλέβουν τον κόπο των από κάτω.** **** **Τι είναι αυτό που σε εξοργίζει περισσότερο κοινωνικά και πολιτικά;** **Πλέον δεν με εξοργίζει τίποτα. Θεωρώ την ηλιθιότητα της μάζας με ό,τι αυτή συνεπάγεται ως μια διαχρονική κανονικότητα. Οι συντηρητικές δυνάμεις γνωρίζουν σε τι κόσμο απευθύνονται κυρίως και ξέρουν πώς να πείσουν έναν καημένο να πιστέψει πως είναι μεσαία τάξη και πως έχει τα ίδια συμφέροντα με τους καταπιεστές του. Αυτοί που αρμέγουν το κράτος -λίγο ή πολύ- το καταλαβαίνω πώς ψηφίζουν και πώς σκέφτονται. Αυτοί που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα όμως... Ίσως να με εξοργίζει λιγάκι το ότι για να αλλάξει κάπως το πολιτικό σκηνικό, πρέπει να εστιάσουν οι “προοδευτικές” δυνάμεις στην “προς ηλίθιους προπαγάνδα”.** **Στις δημιουργίες σου δεν αφήνεις κανέναν σε χλωρό κλαδί. Ωστόσο, προσωπικά απολαμβάνω την ιδιαίτερη… σχέση σου με την Εκκλησία. Ποια είναι η άποψή σου για αυτόν τον θεσμό και για την επιρροή που φαίνεται να ασκεί ακόμα σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας;** **Ακόμα και ένας βιοπαλαιστής είναι ικανός να διαπράξει φρικαλεότητες και, αρκετές φορές, τις διαπράττει. Κανένας δεν πρέπει να μένει στο απυρόβλητο. Ούτε οι πάνω, ούτε οι κάτω, ούτε ο Θεός ο ίδιος. Είμαι βαπτισμένος καθολικός και πήγαινα κατηχητικό εφτά χρόνια σχεδόν. Ο τρόμος που μπορεί να αναπτυχθεί στην ψυχή ενός παιδιού για την επερχόμενη κόλαση είναι κάτι που σου αφήνει τραύματα. Δεν είναι που μας τρομοκρατούσαν με την κόλαση και τα μαρτύρια της. Αλλά μαθαίνεις πως ό,τι διάολο και να κάνεις που σε ευχαριστεί, σε πάει απευθείας εκεί. Ο Χριστιανισμός, έτσι εκφρασμένος, μισεί τον άνθρωπο, την δημιουργία την ίδια, τη χαρά. Μοιάζει να είναι η μακροβιότερη εγκληματική οργάνωση και το λέω δίχως υπερβολή. Κατανοώ ότι ο άνθρωπος διακατέχεται απ’ τον τρόμο του θανάτου, της ανυπαρξίας. Έτσι γεννήθηκαν οι θρησκείες, για να σου προσφέρουν τη ζωή την αιώνια κλέβοντάς σου αυτήν που ήδη έχεις. Είναι πιστεύω στη φύση του ανθρώπου να αναζητά αφεντικά, τόσο στον ουρανό όσο και επί της Γης. Μικρός φοβόμουν τον Θεό. Αυτόν τον εκδικητικό κωλόγερο που θα μας στείλει όλους στην κόλαση για ψύλλου πήδημα. Άκουγα Χριστοπαναγία και φανταζόμουν τον Σατανά να χώνει ένα εισιτήριο στο τσεπάκι αυτού που την εκστόμισε. Και είναι τόσο ειρωνικό το ότι ο άνθρωπος που “πηδάει” ολημερίς τον Χριστούλη και την Παναγίτσα, είναι ο ίδιος που θα του γυρίσει το μάτι βλέποντας ένα βλάσφημο σκίτσο, πολύ πιο ελαφρύ απ’ την πράξη που περιγράφει.** **** **Ο πολιτικός σου λόγος, είτε στο σχέδιο είτε σε πίνακές σου, είναι πάντα αιχμηρός και αιρετικός και σχεδόν καθημερινά οι πολιτικοί βρίσκονται στο στόχαστρό σου, συνήθως με έναν ακραίο, αλλά πάντα εύστοχο και σαφέστατο τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια για αμφισβήτηση. Μιλώντας για την Ελλάδα, ποιοι είναι αυτοί που σε προκαλούν ιδιαίτερα για να καταπιάνεσαι μαζί τους;** **Το αθάνατο τρίπτυχο – πατρίς – θρησκεία- οικογένεια είναι το αγαπημένο μου. Η ελληνική κοινωνία είναι τόσο αρρωστημένα συντηρητική που αναρωτιέσαι αν όλοι αυτοί οι απόγονοι ηρώων έχουν κάποιο θέμα γονιδιακό. Και να μην ξεχνάμε πως το Ελληνικό DNA είναι πεντακάθαρο και αναλλοίωτο σε σχέση με των ξένων. Είναι σαν να τσακώνονται δύο κουράδες και να κομπάζει η μία στην άλλη πως είναι ανώτερη επειδή εκείνη εξήλθε από ηρωική οπή. Γίνομαι ακραίος γιατί αφενός σιχαίνομαι τον καθωσπρεπισμό και αφετέρου είναι τόσο ακραία αυτά που ζούμε, που η πραγματικότητα ξεπερνάει την φαντασία. Η εγκληματική οργάνωση που μας κυβερνάει αγκαλιάζει αυτό το τρίπτυχο χωρίς να το κρύβει. Το τραγουδάει μάλιστα και στον ύμνο της ενώ παράλληλα έχει στο δυναμικό της ακροδεξιά στοιχεία που ούτε αυτά κρύβουν τις ακραίες και χουντικές απόψεις τους. Να προσθέσω βέβαια πως προσφέρει και άφθονο υλικό για σάτιρα. Στον λαό δεν θα λείψει αυτή η κυβέρνηση όταν θα πάει στο διάολο αλλά πιστεύω πως στους σκιτσογράφους θα λείψει πολύ.** **Έχεις υποστεί διώξεις από κατεστημένες δυνάμεις για το έργο σου, σου έχουν λογοκρίνει σκίτσα, αλλά δεν φαίνεται να μασάς. Με όλα αυτά τα τραγικά και τραγελαφικά που συμβαίνουν, ποια είναι η άποψή σου για τη δικαιοσύνη;** **Στα κοινωνικά δίκτυα η λογοκρισία είναι μια κανονικότητα. Αρκεί ένα τσούρμο βλαμμένων να σου κάνει αναφορές και ελπίζεις η τεχνητή νοημοσύνη που θα ελέγξει την ανάρτηση, να ερμηνεύσει σωστά το αστείο σου και να καταλάβει πως είναι αστείο. Η δικαιοσύνη είναι άλλο ανέκδοτο. Δεν φανταζόμουν ποτέ πως θα καθόμουν στο γραφείο ενός μπάτσου να “απολογούμαι” έχοντας μπροστά μου τον φάκελο της δικογραφίας γεμάτο... βλάσφημα σκίτσα. Φαντάσου διάλογο… “Πως υπογράφεις εδώ;” ρωτάει το όργανο. “Γαμόχριστος.” απαντάω εγώ. “Ευφάνταστο ψευδώνυμο.” Γελοίες καταστάσεις. Αργότερα με κάλεσαν στη ΓΑΔΑ να απολογηθώ για ένα κινούμενο σχέδιο μικρού μήκους. Κατέληξα στο πλημμελειοδικείο όπου δικάστηκα ως κατηγορούμενος με τον αντιρατσιστικό νόμο επειδή στο κινούμενο που έφτιαξα κάποιος έκαιγε μια φανταστική εκκλησία. Αυτό θα μπορούσε λέει να παρακινήσει σε βία κατά των Χριστιανών. Η βλασφημία δεν είναι πια ποινικό αδίκημα αλλά στο θεοκρατικό μας καθεστώς υπάρχουν παραθυράκια στον αντιρατσιστικό νόμο. Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να βρεθεί στη θέση μου. Αρκεί ένας εισαγγελέας που θα την δει ιεροεξεταστής και δυστυχώς υπάρχουν πολλοί. Ο εισαγγελέας στην δίκη μου, πρότεινε την ενοχή μου με ελαφρυντικά, φαντάσου. Η πρόεδρος με αθώωσε. Εξαρτάται από το πού θα πέσεις και ποιον δικηγόρο θα έχεις. Τη βλέπουμε βέβαια τη δικαιοσύνη και στις σοβαρές υποθέσεις...** **** **Παρ’ όλα τα ιστορικά παραδείγματα, σήμερα υπάρχει διεθνώς μια ανησυχητική άνοδος της ακροδεξιάς και εσύ είσαι ένας από τους καλλιτέχνες που προσπαθούν να προειδοποιήσουν για το αβγό του φιδιού που μονίμως σπάει το τσόφλι του και χύνει το δηλητήριό του. Ποια νομίζεις ότι πρέπει να είναι η στάση ενός καλλιτέχνη απέναντι σε αυτό;** **Επειδή τίποτα δεν είναι αυτονόητο στις μέρες μας, ο καλλιτέχνης οφείλει να ανοίγει το στόμα του κάπου - κάπου εφόσον έχει ένα βήμα. Σιχαίνομαι τις απολιτίκ φιλοσοφίες και παπαρολογίες. Όταν τον διπλανό σου τον πατάνε στο λαιμό και εσύ γυρνάς το βλέμμα σου από την άλλη επειδή είσαι ταμένος στην υψηλή σου τέχνη και δεν σε αγγίζουν τα επίγεια, να την χέσω και την τέχνη σου και σένα.** **Η μουσική έχει θέση στη δημιουργική σου διαδικασία; Αν ναι, ποια είναι τα ακούσματα που μπορεί να σε εμπνέουν;** **Η μουσική έχει πάντα περίοπτη θέση στη δημιουργική μου διαδικασία. Μου έχει προσφέρει περισσότερα από κάθε άλλη τέχνη. Μου άνοιξε το μυαλό σε άλλους χωροχρόνους, με έκανε να σκέφτομαι, να ονειρεύομαι, να εξελίσσομαι. Τα ακούσματα που με εμπνέουν είναι πάρα πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους. Μπορεί στην playlist μου να βρίσκεται ο GG Allin μαζί με τον Σοπέν, ο Warren Zevon με τον Κυριαζή, οι  Dead Moon με την Ρίτα Σακελαρίου και ο Παπαϊωάννου με τον Johnny Thunders. Τα ακούσματα που με εμπνέουν είναι αυτά που βρίσκω ουσία μέσα τους ανεξαρτήτου είδους. Την ουσία ψάχνω και στη μουσική και στη ζωγραφική και στη ζωή.** **Μίλησέ μας λίγο για «τα προξενιά της Δέσποινας».** **Τα προξενιά είναι οι σελίδες που έκοψα απ’ το πρώτο (ανέκδοτο ακόμα) μυθιστόρημα που έγραψα και αυτονομήθηκαν με τη μορφή διηγήματος. Περιλαμβάνει και μια μικρή εικονογράφηση. Μου αρέσει να συνδυάζω τις δυο αγαπημένες μου τέχνες. Όποιος θέλει μπορεί να κατεβάσει δωρεάν από εδώ το e-book:  https://kolobooks.com/2025/11/02/ta-proksenia-tis-despoinas/ Το γράψιμο πάντα το αγαπούσα. Να λέω ιστορίες. Για πολλά χρόνια το είχα αφήσει στην άκρη γιατί έλεγα τις ιστορίες αυτές μέσω της ζωγραφικής. Τον τελευταίο καιρό επέστρεψα πάλι στο γράψιμο. Μου αρέσει να γράφω για τις ζωές απλών, λαϊκών ανθρώπων, με ρεαλισμό, δίχως σεμνοτυφίες και καθωσπρεπισμό. Μεγαλώνοντας σε μικρά ή μεγάλα “σπιρτόκουτα”, είναι γελοίο να αποστρεφόμαστε λέξεις και καταστάσεις ως βρώμικες, σκληρές ή πορνογραφικές. Δεν φτιάχνω ήρωες με τους οποίους θα μπορούσε να ταυτιστεί ο αναγνώστης. Φτιάχνω πραγματικούς ανθρώπους με πάθη και λάθη. Αν θέλει ο αναγνώστης να νιώσει ταύτιση, μπορεί να κάτσει να γράψει την αυτό-αγιογραφία του ή να την παραγγείλει από το chat gpt.** **** **Τι ρόλο παίζει το χιούμορ στην καθημερινή σου ζωή;** **Μεγάλη θα έλεγα και ειδικά στις δύσκολες περιστάσεις. Αν δεν γελάσουμε εμείς με τον θάνατο, θα γελάσει αυτός μαζί μας. Για να κάνω τους δικούς μου ανθρώπους να γελάνε κάνω μιμήσεις, γράφω επιστολές εκ μέρους της Celine Dion, σκαρώνω ψεύτικα άρθρα για τραγελαφικούς θανάτους πολιτικών προσώπων και άλλα που δεν μπορούν να ειπωθούν. Έχουμε ανάγκη το γέλιο στην καθημερινότητα μας και μέσα στο σπίτι μας δεν υπάρχει ίχνος λογοκρισίας.** **Με ποιον ζωγράφο, ανεξάρτητα εποχής, θα έκανες παρέα και γιατί;** **Παλιότερα θα έλεγα με τον Lautrec, τον Modigliani ή τον Bacon. Να βρισκόμασταν κάπου κάπου, να λέγαμε τις μαλακίες μας, να γινόμασταν κώλος και να γυρνούσαμε στο σπίτι στα τέσσερα. Βέβαια δεν νομίζω να είχαμε και πολλά να πούμε. Κάτι μου λέει πως θα έκανα καλύτερη παρέα με την Georgia O'Keeffe. Σίγουρα θα είχαμε περισσότερα κοινά. Όπως λέει και το τραγούδι του Warren Zevon, “I want to live alone in the desert, I want to be like Georgia O'Keefe”.** **Πώς βλέπεις τους σημερινούς Έλληνες συναδέλφους σου, καθώς φαίνεται να ξεπροβάλλει μια νέα γενιά δημιουργών; Υπάρχουν κάποιοι που ξεχωρίζεις;** **Θαυμάζω τόσο πολύ τη δουλειά τους που ντρέπομαι πολλές φορές να αποκαλέσω τον εαυτό μου σκιτσογράφο. Μπορώ να πω πολλά ονόματα αλλά φοβάμαι πως θα ξεχάσω κάποιο και θα είναι πολύ άδικο.** **Και από ξένους δημιουργούς;** **Από ξένους δημιουργούς μου αρέσει πάρα πολύ ο  Hugleikur Dagsson από την Ισλανδία. Δεν καταπιάνεται ακριβώς με την επικαιρότητα αλλά ο κοινωνικοπολιτικός σχολιασμός στα σκίτσα του είναι άκρως αιχμηρός με υπερβολική δόση αγνής και αφιλτράριστης καφρίλας.** **Τι θα συμβούλευες κάποιον που αποφασίζει να πιάσει το πενάκι για πρώτη φορά και να σχεδιάσει;** **Να διαβάζει αρκετή ειδησεογραφία, να διασταυρώνει τις ειδήσεις όσο είναι δυνατόν και αν έχει παρωπίδες, καλό είναι να τις αφαιρεί πριν πιάσει το πενάκι.** **Ποια άλλα ενδιαφέροντα έχει ο Γιώργος Μικάλεφ στην καθημερινή του ζωή πέρα από την τέχνη;** **Ασχολούμαι με την τέχνη των άλλων. Βλέπω πολλές ταινίες, διαβάζω όσο πιο πολύ γίνεται, παίζω βιντεοπαιχνίδια. Επειδή ζω και πάλι σε νησί, έχω μεγάλη επαφή με τη φύση, το χώμα, τη θάλασσα. Γενικά είμαι αρκετά σπιτόγατος. Μου αρέσει όταν βγαίνω απ’ τη “σπηλιά” μου να περνάω χρόνο με τη γυναίκα μου και την τετράποδη οικογένεια μας.** **Ως εικαστικός, πώς βλέπεις το μέλλον σου;** **Το μέλλον μου το βλέπω όπως και το παρόν μου. Δεν περιμένω πολλά. Πληρώνω μάλλον το τίμημα του να κινούμαι εκτός των κυκλωμάτων. Δεν είμαι άνθρωπος που θα κάτσει να γλείψει κώλους -είτε δεξιούς, είτε αριστερούς, είτε οποιουδήποτε «ισχυρού»- ή να εκμεταλλευτεί καταστάσεις για να χωθεί εδώ και εκεί. Κάνω αυτό που αγαπώ να κάνω και το μοιράζομαι με τον κόσμο που του αρέσει. Δεν θα μπορούσα και διαφορετικά. Και θα συνεχίσω έτσι.** **Και κάτι τελευταίο, αλλά σημαντικό: συχνά φωτογραφίζεσαι ή δγημοσιεύεις γατοφωτογραφίες. Τι ρόλο παίζει στη ζωή σου αυτό το υπέροχο αιλουροειδές;** **Είμαι και εγώ ένας κλασικός γατοπατέρας ή καλύτερα γατοϋπηρέτης. Αγαπάω αυτά τα αλλόκοτα πλάσματα. Από τη μια σου τρίβονται και θέλουν χάδια και από την άλλη ακρωτηριάζουν και βασανίζουν αδύναμα πλασματάκια μόνο και μόνο για να παίξουν. Καμιά φορά χαζεύω το γάτο μου να κοιμάται γαλήνιος και ξέρω ότι κάπου εκεί μέσα κρύβεται ένας χνουδωτός Τεντ Μπάντι...** George Micalef Art facebook instagram X shop

"Ο αληθινός Καποδίστριας": Η προπαγανδιστική ταινία του Γιάννη Σμαραγδή για τον Ιωάννη Καποδίστρια που βγήκε αυτές τις μέρεες στις κινηματογραφικές αίθουσες έχει ήδη δεχτεί συντριπτική κριτική απο πολλές πλευρές για την παραποίηση η αποσιώπηση ιστορικών γεγονότων, την θρησκοληψία και τον εθνικισμό αλλά και για άλλες πλευρές σχετικά με την σκηνοθεσία, την πλοκή, τα σκηνικά κ.α. Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ταινία θα βρεί ένα μικρότερο η μεγαλύτερο μέρος του κοινού στο οποίο ουσιαστικά απευθύνεται, ένα κοινό που καταφεύγει στην αναζήτηση μυθικών "σωτήρων" και δικτατόρων-ντυμένων με ψέμματα και εθνικούς μύθους. Όμως η σημασία της γενικότερης συζήτησης για τον πραγματικό ιστορικό ρόλο του Καποδίστρια και της τάξης του βρίσκεται πέρα απο την σκοταδιστική θρησκόληπτη αγιογραφία (ο Σμαραγδής δήλωσε ότι συναντήθηκε στο Φανάρι με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, "έλαβε την ευλογία του" για την ταινία και έμαθε ότι ο Ιωάννης Καποδίστριας βρίσκεται κοντά στο να....αγιοκαταταχθεί) της ταινίας αλλα και την κριτική της. Ποιός ήταν λοιπόν ο αληθινός Ιωάννης Καποδίστριας; 1.ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ Ο Ιωάννης Καποδίστριας γεννήθηκε στην Κέρκυρα 10 Φεβρουαρίου 1776. Και οι δύο γονείς του (ο Αντώνιος Μαρία Καποδίστριας και η Διαμαντίνα Γονέμη) ανήκαν στην τοπική αριστοκρατία η οποία έχει διαμορφωθεί στο πλαίσιο της βενετοκρατίας με ιστορία απο τον 14ο αιώνα. Η τάξη αυτή των αριστοκρατών, σε όλη την Ευρώπη, ήταν μια τάξη κοινωνικών παράσιτων που διαιώνιζε την εξουσία της μέσα απο "τίτλους ευγενείας" (Δούκες, Κόμηδες κ.α) και αξιώματα και συνεργαζόταν με τις κάθε φορά ξένες δυνάμεις σε περίπτωση πολέμων, κατοχής κλπ για να διατηρήσει τα προνόμια της και να συνεχίζει να ληστεύει τον λαό. Η ιδεολογία της και οι αξίες της ήταν ότι χρειαζόταν για να νομιμοποιήσει την εξουσία της: Σκοταδισμός, θρησκοληψία, διαπλοκή με τα κέντρα εξουσίας (εγχώρια η ξένα) και ένα αυθεντικό μίσος για οποιαδήποτε δημοκρατική διεκδίκηση που θα έθετε σε αμφισβήτηση τον δικό της αντιδραστικό ρόλο. Τον 18ο αιώνα η οικογένεια Καποδίστρια ήταν απο τις ισχυρότερες οικογένειες αριστοκρατών στην Κέρκυρα και ο ρόλος του Αντώνιου Μαρία Καποδίστρια ήταν σημαντικός. Θα αποτελέσει και το πρότυπο του νεαρού Ιωάννη. Ο Ιωάννης Καποδίστριας, σαν γόνος ευγενών, θα αποκτήσει τις πρώτες βασικές γνώσεις στο οικογενειακό περιβάλλον και κοντά σε Δυτικούς κληρικούς. Θα μάθει να γράφει λατινικά, ιταλικά, γαλλικά. Τα γραπτά Ελληνικά που έμαθε ήταν πολύ περιορισμένα και αργότερα στην Τσαρική Ρωσία θα κάνει προσπάθεια να μάθει να γράφει Ελληνικά, συντάσσοντας όμως μέχρι το τέλος της ζωής τα γραπτά του κείμενα (επίσημα και ιδιωτικά) στα Ιταλικά και περισσότερο στα Γαλλικά. Απο το περιβάλλον του ο Καποδίστριας θα κληρονομήσει την θρησκοληψία και τον σκοταδισμό. Το 1794, βρίσκεται στην Βενετία για να τελειοποιήσει τα Λατινικά του και δύο χρόνια αργότερα παίρνει το δίπλωμα του και φεύγει αμέσως για την Κέρκυρα. Δεν επηρεάστηκε-όπως άλλοι συμφοιτητές του-απο την επαναστατική ορμή που σάρωνε τότε και την Ιταλία (σύντομα η Βενετία θα παραδοθεί στα στρατεύματα του Ναπολέοντα). Με την συνθήκη του Καμποφόρμιο (1797) τα Επτάνησα θα περάσουν στην κυριαρχία των Γάλλων. Οι Γάλλοι (όπως έκαναν και σε άλλες χώρες) θα καταργήσουν τα προνόμια των ευγενών στο όνομα της Γαλλικής Επανάστασης. Οι φτωχές καταπιεζόμενοι αγρότες βλέπουν μια ευκαιρία να σηκώσουν κεφάλι. Μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού θα καούν το libro d'oro και οι τίτλοι ιδιοκτησίας και θα φυτευτεί το "δέντρο της ελευθερίας". Οι κηφήνες της τοπικής αριστοκρατίας αλλά και ο ορθόδοξος κλήρος βλέπουν με τρόμο τις κινητοποιήσεις και τις διεκδικήσεις των αγροτών που αμφισβητούν και την δική τους θέση και εξουσία. Συντονίζονται και προσπαθούν-με όλα τα μέσα-να στρέψουν τους αγρότες ενάντια στους Γάλλους. Θα εκμεταλλευτούν την βαριά φορολογία που έχουν επιβάλλει οι Γάλλοι για τις στρατιωτικές ανάγκες των πολέμων του Ναπολέοντα. H οικογένεια Καποδίστρια έχει πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτές τις προσπάθειες. Σε αυτή την προσπάθεια πολύτιμος σύμμαχος τους θα είναι ο συνεργάτης των Οθωμανών και υμνητής των Σουλτάνων Πατριάρχης Γρηγόριος Ε, ο οποίος αργότερα θα αφορίσει την επανάσταση του 1821. Το 1799, ο ενωμένος στόλος του Τσάρου και του Σουλτάνου ολοκληρώνει την κατάληψη των Επτανήσων. Οι Τσαρικοί και οι Οθωμανοί αποκαθιστούν αμέσως την αριστοκρατία και όλα τα προνόμια της. Ο Ιωάννης Καποδίστριας που-μέσω της διαπλοκής του πατέρα του με την εξουσία-είχε διοριστεί διευθυντής του Οθωμανικού νοσοκομείου στην Κέρκυρα-αναλαμβάνει αποστολή στην Κεφαλονιά για να καταργήσει όσες δημοκρατικές ελευθερίες είχαν δοθεί και να επιβάλλει αριστοκρατικό σύνταγμα με τις πλάτες του Τσαρικού στρατού και ναυτικού. Μάλιστα, το 1802, θα εισβάλλει με Τσαρικά στρατεύματα στην Κεφαλονιά "για να επιβάλλει την τάξη". Ήξερε ότι μετά την Γαλλική Επανάσταση δεν ήταν ρεαλιστική η ολοκληρωτική επιστροφή στο προηγούμενο καθεστώς. Για αυτό πίστευε ότι οι αριστοκράτες θα πρέπει να συμμετάσχουν πχ στην δημιουργία συνταγμάτων και άλλων μεταρρυθμίσεων που ήταν αναπόφευκτες έτσι ώστε να περιορίσουν κάθε έκφραση λαϊκής κυριαρχίας και να διασφαλίσουν την θέση και τα προνόμια τους. Οι υπηρεσίες του 25χρονου τότε Καποδίστρια για την παλινόρθωση αντιδραστικών δυνάμεων θα εκτιμηθούν ιδιαίτερα απο την Τσαρική αυλή. Ο Καποδίστριας διορίζεται γραμματέας επι των Εξωτερικών, των Ναυτικών και του Εμπορίου. Απο την θέση αυτή αποκτά σημαντική εμπειρία σε διοικητικά θέματα δημιουργεί το δικό του δίκτυο διαπλοκής με την Τσαρική εξουσία και πρωτοστατεί στις συντακτικές συνελεύσεις για τα συντάγματα του Επτανησιακού Κράτους ώστε να περιοριστεί μα κάθε τρόπο η έκφραση της λαικής κυριαρχίας. Το 1804, ο Καποδίστριας θα καταφέρει να προσληφθεί στις Τσαρικές υπηρεσίες με τον βαθμό του κολεγιακού συμβούλου (που αντιστοιχούσε στον βαθμό του συνταγματάρχη). Τόσο ο ίδιος, όσο και η οικογένεια του έβλεπαν ότι ο μόνος τρόπος να κρατήσουν οι αριστοκράτες τα προνόμια τους ήταν να μπούν στην υπηρεσία του Τσαρισμού (που τότε αντιπροσώπευε ότι πιο αντιδραστικό υπήρχε στην Ευρώπη). Ο Καποδίστριας θα φτάσει μάλιστα το 1806 στο σημείο να δεχτεί και να υπερασπιστεί την κατάργηση του ίδιου του αριστοκρατικού συντάγματος στο οποίο ο ίδιος πρωτοστάτησε και την παράδοση όλης της εξουσίας στα Επτάνησα στον Τσάρο, σε μια ξένη δύναμη. Το 1807 θα σταλεί στην Λευκάδα για την υπεράσπιση του νησιού απο τους Γάλλους (και τώρα και τους Οθωμανούς). Με την συνθήκη του Τίλσιτ (1807) τα Επτάνησα παραχωρούνται στη Γαλλία. Θα εγκαταλείψει τα Επτάνησα για να πραγματοποιήσει το όνειρο του, να γίνει ανώτερος υπάλληλος και υπηρέτης του Τσάρου ("μόνον εις τον αληθή προστάτη των Ελλήνων, τον αυτοκράτορα Αλέξανδρο, ήθελον αφιερώσει την ζωή μου ολόκληρων"). Το 1808 αναχωρεί για την Ρωσία και το 1809 διορίζεται "Σύμβουλος του Κράτους" στην υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών. Για τα επόμενα δύο χρόνια προσπαθεί να βρεί τρόπο να ανέβει στην Τσαρική ιεραρχία. Πραγματοποιεί συναντήσεις, δημιουργεί δίκτυα, ξοδεύει όλα τα χρήματα του για να επιβεβαιώσει την εικόνα του αριστοκράτη ευγενή. Γυναίκες δεν θα υπάρξουν στην ζωή του Καποδίστρια πέρα από το σύντομο ειδύλλιο του με την Ρωξάνδρα Στούρτζα ,κόρη του Μολδαβού βογιάρου Σκαρλάτου Στούρτζα, το οποίο γρήγορα θα διακοπεί με πρωτοβουλία του ίδιου του Καποδίστρια (συνέχισαν να διατηρούν επικοινωνία ως φίλοι). 2. ΤΣΑΡΙΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ-ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Το 1811 οι προσπάθειες του θα δικαιωθούν και η διαπλοκή του με τα Τσαρικά κέντρα θα φέρουν αποτέλεσμα: Διορίζεται ως "υπεράριθμος υπάλληλος" στην Τσαρική διπλωματική αποστολή της Βιέννης με σημαντική αύξηση στον μισθό. Απο εκεί διευρύνει τις επαφές και την επιρροή του. Συντάσσει το "Υπόμνημα για τη δολιοφθορά, η οποία πρέπει να επιχειρηθεί στον Νότο της Ευρώπης σε περίπτωση πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Γαλλίας". Στο Υπόμνημα αυτό προτείνει στις Τσαρικές αρχές υποκίνηση εξεγέρσεων στην Ιταλία και τα Βαλκάνια εναντίων των Γάλλων με υποστήριξη του Τσαρικού στρατού. Ταυτόχρονα προτείνει ότι πρέπει να λήξει ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος με κάθε τρόπο, ακόμα και με την παραχώρηση της Μολδαβίας και της Βλαχίας στον Σουλτάνο και την αναβολή κάθε συζήτησης για ελευθερία του λαού της Σερβίας, του "Σερβικού ζητήματος". Αυτές τις τελευταίες προτάσεις τις έκρυψε-για ευνόητους λόγους-απο την "Αυτοβιογραφία" του και ανακαλύψθηκαν μετά στο υπόμνημα του στα ρωσικά αρχεία. Το 1812 ο ναύαρχος Τσιτσακόφ διορίζεται ανώτατος διοικητής της Τσαρικής στρατιάς του Δούναβη και την ίδια χρόνια διορίζει τον Καποδίστρια-τον οποίο γνώριζε από την Πετρούπολη-επικεφαλής του διπλωματικού γραφείου. Ο Καποδίστριας θα δραστηροποιηθεί στις επιχειρήσεις ενάντια στον Ναπολέοντα ο οποίος έχει εισβάλλει στην Ρωσία, (με σχέδια «ψυχολογικής πίεσης», συνωμοσίες, αξιοποίηση (εκμετάλλευση) τοπικών πληθυσμών, επαφές με τους Οθωμανούς κ.α). Θα κερδίσει την εμπιστοσύνη της ανώτατης στρατιωτικής διοίκησης του Τσάρου, θα παρασημοφορηθεί και θα συνεχίσει στην ίδια θέση και με τον νέο αρχηγό του Τσαρικού στρατού. Ο Τσάρος Αλέξανδρος θα προσέξει τον Καποδίστρια το 1813, θα τον δεχθεί σε προσωπική ακρόαση και θα του αναθέσει την αποστολή να καθαρίσει το «επαναστατικό μικρόβιο» που είχε εμφανιστεί στην Ελβετία. Τα καντόνια είχαν επηρεαστεί από τις δημοκρατικές κατακτήσεις της Γαλλικής Επανάστασης, οι αγρότες διεκδικούσαν δικαιώματα, η αριστοκρατία της Βέρνης δεν μπορούσε να τους αντιμετωπίσει αφού μετά την άρνηση της για οποιαδήποτε παραχώρηση η λαική αγανάκτηση είχε μεγαλώσει. Οι επαναστάτες κυριαρχούσαν και η Ελβετία κινδύνευε να «βρεθεί κάτω από την επιρροή της Γαλλίας». Χρειαζόταν λοιπόν άμεσα μια αποστολή στην χώρα για το ζήτημα. Ο Καποδίστριας, μαζί με έναν Αυστριακό διπλωμάτη (με τον οποίο θα ενεργούσαν από κοινού) έφτασε στην Ελβετία χωρίς καμία διπλωματική ιδιότητα ως «απλός ταξιδιώτης» (δηλαδή ως πράκτορας) τον Νοέμβριο του 1813. Σύντομα οι Αυστριακοί πράκτορες, με την στήριξη του Καποδίστρια κατάφεραν να επανέλθει η Βέρνη στο παλαιό αριστοκρατικό Σύνταγμα το οποίο προέβλεπε αξιώσεις σε βάρος άλλων καντονιών. Ο Καποδίστριας κινητοποιήθηκε έντονα για να πείσει τον Τσάρο να αποδεχθεί την πολιτική του και τελικά η Ελβετία απαλλάχθηκε το «μικρόβιο» των δημοκρατικών διεκδικήσεων. Το ομοσπονδιακό της Σύνταγμα το οποίο είναι και η βάση του Ελβετικού κράτους μέχρι σήμερα δημιουργήθηκε πολύ αργότερα, το 1848. Ή πολιτική του Καποδίστρια ήταν ουσιαστικά η ίδια πολιτική που είχε επιχειρήσει ο Καποδίστριας στην «Επτανήσιο Πολιτεία». Η τριτη-και τελευταία-φορά που θα το επιχειρήσει είναι αργότερα στην Ελλάδα ως κυβερνήτης. Η μύθος λοιπόν που επανέρχεται συχνά στον Ελληνικό δημόσιο λόγο ότι ο Καποδίστριας ίδρυσε….το κράτος της Ελβετίας δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ούτε κανείς στην Ελβετία θεωρεί τον Καποδίστρια ιδρυτή του Ελβετικού κράτους. Δεν υπάρχουν μνημεία, εθνικές εορτές ή επίσημες αναφορές που να του αποδίδουν τέτοιο ρόλο, ούτε διδάσκεται κάτι τέτοιο στα Ελβετικά σχολεία. Υπάρχει προτομή του Καποδίστρια στην Λωζάννη όπου αναφέρεται σαν αυτό που ήταν δηλαδή «Ρώσος (Τσαρικός) διπλωμάτης» και «Πρώτος Πρόεδρος της Ελλάδας» η οποία τοποθετήθηκε το 2009 με παρουσία του Λαβρόφ (δηλαδή του Ρωσικού Ιμπεριαλισμού που μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ προσπαθεί να αποκαταστήσει ακόμα και τον..Τσάρο πόσο μάλλον αξιωματούχος του όπως ο Καποδίστριας). Υπάρχει και μια δεύτερη που δεν τοποθετήθηκε από Ελβετούς αλλά από Έλληνες. Στο συνέδριο της Βιέννης το 1814 που θα καθόριζε τις τύχες της μεταναπολεόντιας Ευρώπης ο Καποδίστριας είχε δραστήριο ρόλο παρά το γεγονός ότι συμμετείχε ως συνοδός του πρώτου πληρεξούσιου της Τσαρικής διπλωματίας Ραζουμόβσκι. Είναι η περίοδος που ο Τσάρος Αλέξανδρος εμφανίζεται ως δήθεν «Φιλελεύθερος» για να αντιμετωπίσει τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί μετά την Γαλλική Επανάσταση και παρά την ήττα του Ναπολέοντα. Έτσι, προσεγγίσεις όπως του Καποδίστρια, που υπερασπίζονται την αριστοκρατία μέσω της πιο ενεργής συμμετοχής της στην νέα πραγματικότητα (ενώ πχ ο Μέττερνιχ προσπαθεί να γυρίσει το ρολόι της ιστορίας πίσω, πριν το 1789) βρίσκονται πιο κοντά στα σχέδια του. Η Στούρτζα γράφει ότι ο Τσάρος «εντυπωσιάστηκε από το ευγενικό και λεπτό πρόσωπο του και ότι «βρήκε στο πρόσωπο του αυτό που ζητούσε από καιρό: ένα πνεύμα οξυδερκές, ευφυές και υψηλόφρον για να γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα». Η επικράτηση της Τσαρικής διπλωματίας στο συνέδριο στην αντιμετώπιση της ηττημένης Γαλλίας (να επανέλθει η μοναρχία στην Γαλλία με ένα «σύνταγμα» για να αποφευχθούν μελλοντικές επαναστάσεις) είναι σε μεγαλό βαθμό, έργο του Καποδίστρια. Σύντομα όμως η Γαλλία οδηγήθηκε σε νέο επαναστατικό ξέσπασμα με την επιστροφή του Ναπολέοντα. Ο Καποδίστριας γράφει οργισμένος για τον νέο ξεσηκωμό του Γαλλικού λαού: «Δεν είναι μόνο ένας άνθρωπος (ο Ναπολέοντας)..είναι μια γενιά ανθρώπων χωρίς θρησκεία, χωρίς τιμή, χωρίς πατρίδα, χωρίς αρχές, η οποία πρέπει να τιμωρηθεί και να διορθωθεί». Ο μεγαλύτερος φόβος του είναι ξανά μήπως το «μικρόβιο» επεκταθεί σε άλλες χώρες. Οι ηγεμόνες γράφει «λαμβάνουν μέτρα για να απολυμάνουν τον κόσμο από αυτήν την πανώλη». Μετά την ήττα του Ναπολέοντα, ο Καποδίστριας δραστηριοποιήθηκε ώστε να τεθούν τα Επτάνησα υπο την κατοχή της Τσαρικής Ρωσίας, επιδιώκοντας να κερδίσει την μεγαλύτερη δυνατή αυτονομία. Όταν αυτό το σχέδιο ναυάγησε, η κατάληξη ήταν-μετά από διπλωματικά παζάρια-τα Επτάνησα να τεθούν υπο την «προστασία» της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, με «αυτονομία» της εσωτερικής διοίκησης. Αυτή η «αυτονομία» δεν θα εφαρμοστεί ποτέ και τα Επτάνησα σύντομα θα βρεθούν κάτω από πλήρη Βρετανική κατοχή. Από το 1815, ο Καποδίστριας ήταν πλέον Υπουργός Εξωτερικών του Τσάρου. Η πολιτική του επιρροή και τα προνόμια του διευρύνονται. Δραστηριοποιείται-χωρίς επιτυχία-για την καταγγελία από τον Τσάρο της συνθήκης του Βουκουρεστίου με τους Οθωμανούς με σκοπό να επαναφέρει το ζήτημα της «αυτόνομης» διοίκησης των λαών στα Βαλκάνια. Θα συμβιβαστεί με την απόφαση. Το 1816, ο Νικόλαος Γαλάτης προσπάθησε να συναντήσει τον Καποδίστρια ως απεσταλμένος μυστικής εταιρείας για να τον πείσει να γίνει αρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης. Ο Καποδίστριας τoν έδιωξε, του ζήτησε να εγκαταλείψει αμέσως τα ρωσικά εδάφη και να πεί σε αυτούς που τον έστειλαν ότι «αν δεν θέλουν να καταστραφούν και να συμπαρασύρουν..εις τον όλεθρον το αθώον και δυστυχές έθνος των, πρέπει να εγκαταλείψουν τας επαναστατικάς ενέργειας των και να ζήσουν ως πρότερον υφ ας κυβερνήσςι ευρίσκονται, μέχρι ου η Θεία πρόνοια αποφασίση αλλιώς». Το 1818 θα τον επισκεφτεί αντιπροσωπεία από την Μολδαβία και την Βλαχία που θα του περιγράψει ότι η ειρήνη με τους Οθωμανούς είναι αδύνατη και ότι οι Έλληνες ανυπομονούν να μάθουν αν θα έχουν υποστήριξη απάντησε ότι οι Έλληνες «μπορούν να ωφεληθούν από την ειρήνη με τους Οθωμανούς» και ότι πρέπει να «ελπίζουν στην θεία πρόνοια». Τα ίδια επανέλαβε με νέα εγκύκλιο του το 1819 από την Κέρκυρα που εκεί διαπίστωσε επαναστατικές διαθέσεις κατά των Οθωμανών από συνομιλητές του. Το 1818 συμμετείχε στο συνέδριο του Άαχεν στο οποίο συγκρούστηκε με τον Μέττερνιχ στα διπλωματικά παζάρια των «Μεγάλων Δυνάμεων» στις πλάτες των λαών για την μεταναπολεόντια εποχή. Στα τέλη του 1818 ταξίδεψε στα Επτάνησα όπου διαπίστωσε και από κοντά την τυρρανία που είχαν επιβάλλει οι Βρετανοί. Μπροστά στα μάτια του η Βρετανική Διοίκηση πούλησε την Πάργα στους Οθωμανούς για 156.000 λίρες και οι τρείς χιλιάδες κάτοικοι αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν, να την εγκαταλείψουν και μεταναστεύσουν στα Επτάνησα. Αυτά ήταν τα αποτελέσματα των διπλωματικών συμφωνιών στις οποίες είχε συμμετάσχει και ο ίδιος. Στην Κέρκυρα ο Καποδίστριας συνάντησε τον Μάρκο και τον Κίτσο Μπότσαρη, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και άλλους οπλαρχηγούς που αγωνιούσαν να μάθουν από τον «Υπουργό του Τσάρου» κάτι παρήγορο και ελπιδοφόρο. Σε φορτισμένο κλίμα, ο Καποδίστριας συνέστησε «υπομονήν και καρτερίαν..επαφιέμενοι, δε, ως προς τα λοιπά, εις τον χρόνον και την Θείαν Πρόνοιαν». Αυτές οι συστάσεις υποταγής-αντικειμενικά-στον Σουλτάνο βρίσκονται σε πλήρη ρήξη με το μεγάλο κίνημα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού που αναπτυσσόταν τότε στα Βαλκάνια και άνοιξε τον δρόμο για την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Ο Καποδίστριας δεν ήθελε την επανάσταση των Ελλήνων-όπως και κάθε επανάσταση και λαική διεκδίκηση-και συνεπής με ότι εκπροσωπούσε η τάξη του πίστευε ότι όποια αλλαγή μπορεί να γίνει μόνο μέσα από διπλωματικά παζάρια και συμφωνίες των «μεγάλων δυνάμεων» και των αυλικών τους (όπως ήταν και ο ίδιος) που πρώτα από όλα θα διασφάλιζαν τα συμφέροντα της αριστοκρατίας, με τους λαούς να περιμένουν ελεημοσύνες από τον κάθε Τσάρο η Βασιλιά. Ειδικά για την επανάσταση των Ελλήνων όχι μόνο δεν την ήθελε αλλά πίστευε-λανθασμένα όπως αποδείχτηκε-ότι είχε την δυνατότητα να την αποτρέψει. Η απελπισία και οι εκκλήσεις των Επτανησίων για την τυρρανία της Αγγλίας (με το σχέδιο παραχώρησης στο ο οποίο είχε ο ίδιος πρωτοστατήσει) τον οδήγησαν στο Λονδίνο το 1819 όπου προσπάθησε-με παρασκηνιακές διαβουλεύσεις και συναντήσεις-να πετύχει τουλάχιστον την αντικατάσταση του Βρετανού Ύπατου Αρμοστή των Επτανησίων Μαίτλαντ. Όλες οι προσπάθειες κατέληξαν σε αποτυχία. Οι απογοητευμένοι Επτανήσιοι συνειδητοποιήσαν αργά ότι το πρόβλημα δεν ήταν ο συγκεκριμένος διοικητής αλλά η ίδια η συνθήκη που είχε συντάξει ο Καποδίστριας. Η Βρετανική καταστολή στα Επτάνησα κλιμακώθηκε τα επόμενα χρόνια. Το 1820, οι μεγάλες δυνάμεις διαπιστώνουν με τρόμο ότι οι επαναστάσεις και οι εξεγέρσεις που είχαν ξορκίσει επιστρέφουν ξανά. Από τις αρχές του 1820 αρχίζουν στρατιωτικές εξεγέρσεις στην Ισπανία που αναγκάζουν τον βασιλιά Φερδινάνδο να δεχθεί την επαναφορά του Συντάγματος το οποίο είχε ψηφιστεί το 1812. Τον Φεβρουάριο του 1820 δολοφονείται ο δούκας του Μπερρύ, δεύτερος διάδοχος του Γαλλικού θρόνου. Τον Ιούλιο, οι καρμπονάροι εξεγείρονται στην Νάπολη και ο βασιλιάς των Δύο Σικελιών αναγκάζεται να παραχωρήσει και αυτός το Ισπανικό Σύνταγμα του 1812. Τον Αύγουστο του 1820 ξεσπά επανάσταση στην Λισαβώνα και ο βασιλιάς της Πορτογαλίας αναγκάζεται να παραχωρήσει και αυτός Σύνταγμα. Ο Καποδίστριας δραστηριοποιείται για να εμποδίσει την πιθανότητα εξέργερσης και των Ελλήνων κατά του Σουλτάνου και να αποσυνδέσει το όνομα του (και την θέση του και τα προνόμια της) από οποιαδήποτε εμπλοκή στην προετοιμασία της επανάστασης: Σε επιστολή του στον γενικό πρόξενο της Τσαρικής Ρωσίας στις αρχές του 1820 βρίζει τους ηγέτες της Φιλικής Εταιρείας ως «άθλιους» και καταγγέλει στο Τσαρικό Κράτος ότι έχουν «εγκληματικόν σχέδιον» με το οποίο ο ίδιος δεν έχει καμία σχέση. Ακολουθούν, τις ίδιες μέρες, πολλές παρόμοιες επιστολές προς διάφορες κατευθύνσεις, ορισμένες από τις οποίες θα έχουν και την υπογραφή του ίδιου του Τσάρου. Ο αντιδραστικός ανώτερος Τσαρικός γραφειοκράτης, ο διαδρομιστής των πολυτελών σαλονιών της Πετρούπολης, της Βιέννης και του Λονδίνου, στέλνει προειδοποιήσεις και «συμβουλές» προς τους Έλληνες που οργανώνουν την επανάσταση μέσα στην συνθήκες της Οθωμανικής Αυτοκρατορία για να την εμποδίσει. Νομίζει ότι με επιστολές θα σταματήσει την κίνηση της ιστορίας. Σε συνάντηση του με τον Α.Υψηλάντη ο αριστοκράτης Καποδίστριας θα αποκαλέσει του επανάστατες «ελλεινούς εμπορουπάλληλους» που «καταστρώνουν σχέδιο εξέγερσης». Οι θεωρίες που αναπτύχθηκαν και παρουσιάζουν τον Καποδίστρια ως «πανούργο πατριώτη» ο οποίος στις επιστολές του έβριζε την επανάσταση αλλά με άλλες κινήσεις στο παρασκήνιο την ενθάρρυνε και την βοηθούσε είναι μυθεύματα για να ξεπλύνουν τον αντιδραστικό ρόλο του και βασίζονται σε ανύπαρκτα δεδομένα και μαρτυρίες και αφηγήσεις που δεν αντιστοιχούν με τις δηλώσεις που είχε κάνει ο ίδιος. Τέτοιο ήταν το μίσος του Καποδίστρια για την Ελληνική Επανάσταση που ακόμα και όταν τον έκανε κυβερνήτη κατηγορούσε τους Φιλικούς ότι δεν άκουσαν τις επισημάνσεις τους και-όπως είπε στον Νικόλαο Δραγούμη-«αυτά εκάματε και βγάλατε τα μάτια σας». Όταν έφτασε η είδηση του κινήματος του Υψηλάντη στο συνέδριο του Λαίμπαχ ο Καποδίστριας έγραψε ότι «μας πέτυχε σαν έκρηξη βόμβας». Αμέσως του ανατέθηκε να συντάξει επιστολή εκ μέρους του Τσάρου για την καταδίκη της. Σε αυτήν την επιστολή ο αρχηγός της εξέγερσης Υψηλάντης κατηγορούνταν ότι είχε εξαπατήσει τους συμπατριώτες το, πως ο Τσάρος δεν θα του παρείχε καμία υποστήριξη γιατί θα ήταν «ανάξιο να υπονομεύσει τα θεμέλια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με την επαίσχυντη και εγκληματική πράξη μιας μυστικής εταιρείας» και ότι τον διέγραφε από τις τάξεις του Τσαρικού στρατού. Συγχρόνως, ο Καποδίστριας έδωσε εντολή στον πρεσβευτή της Τσαρικής Ρωσίας στην Κωνσταντινούπολη να ενημερώσει την Πύλη ότι ο Τσάρος έδινε άδεια να εισβάλλουν τα Οθωμανικά στρατεύματα στην Μολδοβλαχία για να τσακίσουν τους επαναστάτες. Όπως ο Γρηγόριος Ε υπέγραψε την θρησκευτική καταδίκη της επανάστασης έτσι και ο Καποδίστριας υπέγραψε την πολιτική της καταδίκη. Οι σύνεδροι στο Λάιμπαχ έσπευσαν να συγχαρούν τον Καποδίστρια. Ο Υψηλάντης απάντησε στον Καποδίστρια ότι οι Έλληνες μόνο με ένοπλη εξέγερση μπορούν να απελευθερωθούν. Στο Συνέδριο του Τρόππαου, ο Μέττερνιχ προτείνει στρατιωτική επέμβαση των Αυστριακών στην Ιταλία για να καταπνίξουν την επανάσταση. Ο Καποδίστριας συμφωνεί με τον Μέττερνιχ στην καταδίκη των επαναστάσεων, διαφωνεί ως προς τα μέσα με τα οποία θα πραγματοποιηθεί. Προτείνει-στην ουσία-ξανά τα «αριστοκρατικά συντάγματα» με τα οποία θα περιθωριοποιηθούν όλες οι δημοκρατικές διεκδικήσεις με την διαφύλαξη των προνομίων της αριστοκρατίας και όχι την-τουλάχιστον άμεση-στρατιωτική επέμβαση που μπορεί να έχει αντίθετα αποτελέσματα στην ενίσχυση των επαναστατών. Οι απόψεις του θα ηττηθούν ολοκληρωτικά τόσο στο Τρόππαου όσο και στο Λάιμπαχ (στο οποίο θα μεταφερθεί στο συνέδριο του Τρόππαου αρχές του 1821) και θα οδηγήσουν στην απομόνωση του. Όταν η Ελληνική επανάσταση ξέσπασε και στην πελοπόννησο την άνοιξη του 1821, ο Καποδίστριας συνειδητοποίησε ότι πια τα δεδομένα είχαν άλλαξει. Δραστηριοποιήθηκε κατασκευάζοντας σχήματα που διαχώριζαν τους επαναστατημένους Έλληνες από τους «ριζοσπάστες της Ευρώπης» για να προτείνει στον Τσάρο ένα σχέδιο που περιελάμβανε την εκδίωξη των Οθωμανών από τις παραδουνάβιες επαρχίες (στις οποίες πριν λίγο τους είχαν καλέσει ο Τσάρος και ο ίδιος), με την προυπόθεση ότι οι εξεγέρσεις «θα τηρήσουν αμυντικήν στάσην» μέχρι τον «οριστικό διακανονισμό των ζητημάτων». Με αυτόν τον τρόπο η Τσαρική Ρωσία θα μπορούσε να οικειοποιηθεί τις εξεγέρσεις και να αποτρέψει την αναμενόμενη παρέμβαση άλλων δυνάμεων (όπως η Αγγλία) στην περιοχή για τα δικά τους συμφέροντα. Τα σχέδια του Καποδίστρια απέτυχαν ξανά. Οι ισχυρισμοί του ότι οι επαναστατημένοι Έλληνες δεν ήταν σαν τους «ριζοσπάστες της Ευρώπης» κατέρρευσαν όταν η πρώτη επαναστατική εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου το 1821 σήκωσε την σημαία των δημοκρατικών διεκδικήσεων των αστικών επαναστάσεων. Παρά το γεγονός ότι οι Οθωμανοί τήρησαν αδιάλλακτη στάση και δεν απέσυραν τα στρατεύματα τους από τις παραδουνάβιες επαρχίες παρα μόνο το 1822 (όταν βρέθηκαν σε πόλεμο με την Περσία) ο Τσάρος και το επιτελείο του αρνήθηκαν κάθε στρατιωτική εμπλοκή μαζί τους με τον φόβο ότι θα τροφοδοτούσαν νέες εξεγέρσεις και επαναστάσεις στην Ευρώπη και ενδεχομένως και δημοκρατικές διεκδικήσεις μέσα στην Τσαρική Ρωσία. Ο Καποδίστριας περιθωριοποιήθηκε και απομονώθηκε από το Τσαρικό επιτελείο. Τελικά, αναγκάστηκε το 1822 να παραιτηθεί επικαλούμενος και την δύσκολη κατάσταση στην οποία βρισκόταν με την Ελληνική επανάσταση και την θέση του ως Υπουργού Εξωτερικών του Τσάρου. Ο Τσάρος αρνήθηκε να δεχτεί την παραίτηση του και του ζήτησε να «ξεκουραστεί» σε μια λουτρόπολή με μόνιμη αργομισθία από την θέση που είχε πριν. Ο Καποδίστριας δέχτηκε και το 1822 αποχώρησε για την Γενεύη. Στην Γενεύη, ο Καποδίστριας πίστευε ότι η «άδεια» του θα διαρκούσε μερικούς μήνες. Προσπάθησε με επιστολές να δηλώσει ξανά διαθέσιμος στον Τσάρο αλλά πήρε αρνητική απάντηση. Οι μέρες περνούν και συνειδητοποιεί ότι η «άδεια» είναι μόνιμη. Το 1825 τον βρίσκει στην Γενεύη απομονωμένο. Όλη αυτή την περίοδο παρακολουθεί τις εξελίξεις με την Ελληνική επανάσταση (την οποία ο ίδιος προσπάθησε να αποτρέψει) και αποδίδει τις εξελίξεις στην «θεία πρόνοια». Παράλληλα θέλει να γράψει κείμενα τα οποία υποστηρίζουν την θεωρία του «ελληνοχριστιανικού» πολιτισμού η οποία-κατά την γνώμη του-μπορεί να είναι η θεωρία που νομιμοποιεί την εθνική απελευθέρωση των Ελλήνων. Όσο για την ίδια την επανάσταση που δίνει ηρωικές μάχες και θυσίες στην πράξη ενάντια στους Οθωμανούς, ο Κόμης αρνείται επίμονα κάθε συμμετοχή, με το επιχείρημα ότι είναι ακόμα αξιωματούχος του Τσάρου. Το 1826 αρχίζει μια στροφή της Τσαρικής πολιτικής απέναντι στους Οθωμανούς, τόσο από τον Αλέξανδρο (που θα πεθάνει τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς) όσο και από τον διάδοχο του Νικόλαο ο οποίος θα καταστείλει το κίνημα των Δεκεμβριστών. Ήταν το πρώτο επαναστατικό κίνημα στην Ρωσία, το οποίο διεκδικούσε κατάργηση της δουλοπαροικίας, απαγόρευση της υποχρεωτικής στρατολογίας, πολιτικές ελευθερίες και Συντακτική Συνέλευση, η οποία θα έλυνε οριστικά το πρόβλημα του συντάγματος και της μορφής διακυβέρνησης της χώρας. Ο Καποδίστριας δραστηριοποιείται με το γνωστό επιχείρημα ότι είναι προς το συμφέρον της Τσαρικής Ρωσίας να εμπλακεί πιο ενεργά στην Ελληνική Επανάσταση ώστε να αποτρέψει παρόμοια επέμβαση της Αγγλίας. Εκείνη την περίοδο θα συντάξει και ένα αναλυτικό υπόμνημα με την σταδιοδρομία του προς τον Νικόλαο (είναι η «Αυτοβιογραφία» του) επιδιώκοντας συνάντηση με τον Τσάρο Νικόλαο για να ξεκαθαριστεί επιτέλους το ζήτημα της συμμετοχής του στον Τσαρικό μηχανισμό. Αρχίζει πια να βλέπει ότι η επανάσταση στην Ελλάδα δεν έχει γυρισμό και σκέφτεται πως μπορεί να έχει σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις. Πράγματι, τον Μάιο του 1827, θα συναντηθεί με τον Τσάρο ο οποίος θα του προτείνει να παραμείνει στην Τσαρική υπηρεσία και σταλεί ως πληρεξούσιος του με τον στόλο για να πείσει του επαναστατημένους Έλληνες να δεχτούν τις απαιτήσεις των «Μεγάλων Δυνάμεων». Είναι η περίοδος της «Συνθήκης του Λονδίνου» (η νέα μορφή που πήρε το «Πρωτόκολλο της Πετρούπολης» του 1826 μεταξύ Ρωσίας και Βρετανίας) η οποία προέβλεπε να γίνει η Ελλάδα «αυτόνομο κράτος», φόρου υποτελές στον σουλτάνο του οποίου την επικυριαρχία όφειλε να αναγνωρίσει και να οριστούν τα σύνορα του. Ο Καποδίστριας δέχτηκε αλλά έθεσε τον όρο ότι σε περίπτωση που η Βρετανία και η Γαλλία δεν συναινέσουν στην επιβολή των συμφωνημένων θα έχει την έγκριση του Τσάρου να προχωρήσει μονομερώς σε επέμβαση. Ο Τσάρος δεν δέχτηκε να διακινδυνεύσει την «τριπλή συμμαχία» και έτσι έγινε δεκτή η παραίτηση του, μέσα σε επαίνους για το έργο και την προσφορά του. Η «Συνθήκη του Λονδίνου» έγινε πραγματικότητα 6 Ιουλίου 1827. Είχε επτά άρθρα και ένα μυστικό άρθρο (το οποίο εντάχθηκε μετά από απαίτηση του Τσάρου) πως αν στο διάστημα ενός μηνός η Οθωμανική κυβέρνηση δεν αποδεχόταν το περιεχόμενο της συνθήκης, οι τρεις αυτές μεγάλες δυνάμεις θα επέβαλαν την ανακωχή, χρησιμοποιώντας κάθε πρόσφορο μέσο και στη συνέχεια θα προχωρούσαν στην επιβολή των αρχών ειρήνευσης μεταξύ Οθωμανών και Ελλήνων, όπως αυτές αναφέρονταν στην συνθήκη. Όταν οι Οθωμανοί αρνήθηκαν, ήταν η ερμηνεία αυτού του άρθρου που οδήγησε στην ναυμαχία του Ναυαρίνου και την καταστροφή του τουρκοαιγυπτιακού στόλου λίγους μήνες μετά, τον Οκτώβριο του 1827. Ο Τσάρος δεν είχε-προφανώς-καλή γνώμη τόσο για τους Έλληνες επαναστάτες όσο και για τις δημοκρατικές διεκδικήσεις των λαών γενικότερα. Έβλεπε όμως οι επαναστάτες είχαν επιβάλλει μια πραγματικότητα η οποία δεν μπορούσε να αγνοηθεί. Έτσι το ζήτημα τώρα ήταν να μην επικρατήσει το «επαναστατικό» πνεύμα στην Ελλάδα, να περιοριστεί κάθε λαϊκή διεκδίκηση και το νέο κράτος-με όποια μορφή-να μείνει κοντά στις «παραδόσεις» της Τσαρικής Ρωσίας. Και η αποσύνθεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να προωθήσει τις επιδιώξεις της να κυριαρχήσει κάποια στιγμή στη Βαλκανική Χερσόνησο και στην Ανατολή και να περιοριστούν τα αντίστοιχα σχέδια της Βρετανίας και της Γαλλίας. Ο αντιδραστικός Καποδίστριας ήταν λοιπόν για τον Τσάρο ο ιδανικός άνθρωπος για μια τέτοια αποστολή (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα λειτουργούσε ως «πράκτορας» της Τσαρικής Ρωσίας, μύθος που δεν ανταποκρίνεται στα πραγματικά γεγονότα). Αυτό εξάλλου το επιβεβαίωσε ξανά και ο ίδιος αφού-μετά από σύντομες διακηρύξεις για «πλήρη ανεξαρτησία» των Ελλήνων όχι μόνο υποτάχθηκε στην Συνθήκη του Λονδίνου που προέβλεπε «αυτονομία» με υποτέλεια στον Σουλτάνο αλλά δεσμεύτηκε στον Τσάρο ότι δεν θα δεχόταν την εκλογή του αν οι Έλληνες δεν αποδέχονταν την Συνθήκη. Ο Καποδίστριας πριν ορκιστεί για κυβερνήτης στην Ελλάδα είχε ορκιστεί στην Συνθήκη των «Μεγάλων Δυνάμεων». Την πρωτοβουλία για την εκλογή του Καποδίστρια αρχικά την ανέλαβαν οπλαρχηγοί και στρατιωτικοί γύρω από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και σύντομα στηρίχθηκαν στηρίχθηκαν και από την παράταξη του Κωλέττη. Οι αντιδράσεις της παράταξης του Μαυροκορδάτου κάμφθηκαν όταν συμφωνήθηκε να προταθούν ταυτόχρονα οι Άγγλοι Τσέρτς και Κόχραν ως αρχηγοί του Ελληνικού στρατού και στόλου αντίστοιχα. Οι επιφυλάξεις (αλλά και οι έπαινοι) για τον Καποδίστρια είχαν τις βάσεις τους στην προσπάθεια διαφορετικών τμημάτων της κυρίαρχης τάξης (της νέας αστικής τάξης με τα υπολείμματα της προεπαναστατικής περιόδου-κοτζαμπάσηδες, κλπ) να καταλήξουν στην απαραίτητη ισορροπία και θα εκφραζόταν και στο νέο κράτος οι βάσεις του οποίου είχαν τεθεί στα αστικοδημοκρατικά συντάγματα της επανάστασης. Ταυτόχρονα τα γεγονότα επέβαλλαν το να βρεθεί άμεσα ένα πρόσωπο το οποίο σε εκείνες τις κρίσιμες στιγμές να αναλάβει τον ρόλο του κυβερνήτη, έστω και με επιφυλάξεις. Η Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας πραγματοποιήθηκε 19 Μαρτίου - 5 Μαΐου 1827. Ψήφισε νέο Σύνταγμα, Δημοκρατικό (από τα πιο δημοκρατικά που γνώρισε η χώρα), γνήσιο τέκνο της Ελληνικής αστικής επανάστασης του 1821, το οριστικό «Πολιτικὸν Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος». το οποίο παρουσίαζε και βελτιώσεις σε σχέση με τα προηγούμενα. Για πρώτη φορά διακηρυσσόταν ότι «ἡ κυριαρχία ἐνυπάρχει εἰς τὸ Ἔθνος, πᾶσα ἐξουσία πηγάζει ἐξ αὐτοῦ». Καθόριζε με σαφήνεια τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών και την διάκριση των εξουσιών: Η νομοθετική ανήκε στην Βουλή, η εκτελεστική στοκ Κυβερνήτη και η δικαστική στα δικαστήρια. Η δημοκρατική κατεύθυνση του Συντάγματος-προωθημένη για τα δεδομένα της εποχής- υπήρχε σε όλο το περιεχόμενο του: «Ὅλοι οἱ Ἕλληνες εἶναι ἴσοι ἐνώπιον τῶν νόμων»,«Ὅλοι οἱ Ἕλληνες εἶναι δεκτοὶ ἕκαστος κατὰ τὸ μέτρον τῆς προσωπικῆς του ἀξίας, εἰς ὅλα τὰ δημόσια ἐπαγγέλματα, πολιτικὰ καὶ στρατιωτικά», «Αἱ εἰσπράξεις διανέμονται εἰς ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς ἐπικρατείας δικαίως, καὶ ἀναλόγως τῆς περιουσίας ἑκάστου. Καμμία δὲ εἴσπραξις δὲν γίνεται χωρὶς προεκδεδομένον νόμον, καὶ κανεὶς νόμος περὶ εἰσπράξεως δὲν ἐκδίδεται εἰμὴ δι’ ἕν καὶ μόνον ἔτος». «Οἱ Ἕλληνες ἔχουσι τὸ δικαίωμα χωρὶς πρὸ ἐξέτασιν νὰ γράφωσι, καὶ νὰ δημοσιεύωσιν ἐλευθέρως διὰ τοῦ τύπου ἢ ἀλλέως τοὺς στοχασμοὺς καὶ τὰ γνώμας των, φυλάττοντες τοὺς ἀκολούθους ὅρους: α΄ Νὰ μὴν ἀντιβαίνωσιν εἰς τὰ ἀρχὰς τῆς χριστιανικῆς θρησκείας. β΄ Νὰ μὴν ἀντιβαίνωσιν εἰς τὴν σεμνότητα. γ΄ Νὰ ἀποφεύγωσι πᾶσαν προσωπικὴν ὕβριν καὶ συκοφαντίαν». Επίσης, το Σύνταγμα διακηρύσσει την απαγόρευση απονομής τίτλων ευγενείας: «Κανένας τίτλος εὐγενείας δὲν δίδεται ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ πολιτείαν καὶ κανεὶς Ἕλλην εἰς αὐτὴν δὲν ἠμπορεῖ, χωρὶς τὴν συγκατάθεσιν τοῦ Κυβερνήτου, νὰ λάβῃ ὑπούργημα, δῶρον, ἀμοιβήν, ἀξίωμα, ἢ τίτλον παντὸς εἴδους ἀπὸ κανένα μονάρχην, ἡγεμόνα ἢ ἀπὸ ἐξωτερικὴν ἐπικράτειαν». Ο Κυβερνήτης είχε μόνο αναβλητικό βέτο στους νόμους της Βουλής. Δεν μπορούσε να κηρύξει πόλεμο η να υπογράψει συνθήκη χωρίς την έγκριση της. Ο Κυβερνήτης επίσης δεν μπορούσε να διαλύσει την Βουλή. Για τις «δημόσιες» πράξεις του ευθύνη είχαν οι γραμματείς επικρταείας που προσυπέγραφαν τα διατάγματα του. Η Εθνοσυνέλευση επίσης απαγόρευσε στην Βουλή η τον Κυβερνήτη να ενεργήσουν ενάντια προς το παρόν Πολιτικό Σύνταγμα. Η Εθνοσυνέλευση εξέλεξε τον Ιωάννη Καποδίστρια Κυβερνήτη της Ελλάδος, για επτά χρόνια. Με το υπ' αριθμό ΣΤ΄ ψήφισμα της 3 Απριλίου 1827, η κυβέρνηση της χώρας ανατέθηκε στον Καποδίστρια και μέχρι την άφιξη του στην Ελλάδα συγκροτήθηκε τριμελής «Αντικυβερνητική της Ελλάδος Επιτροπή». Η Συνέλευση συνέταξε επιστολή προς τον Καποδίστρια, με ημερομηνία 6 Απριλίου 1827 την οποία υπέγραφαν 91 πληρεξούσιοι, με την οποία γνωστοποιούσε στον Καποδίστρια την εκλογή του και τον καλούσε να αναλάβει άμεσα τα καθηκοντά του. Η εκλογή του Καποδίστρια συνάντησε τελικά ευρεία αποδοχή παρά τις επιφυλάξεις αν και υπήρξαν περιπτώσεις όπως του Γ.Κουντουριώτη ό οποίος αποχώρησε από την αίθουσα συμπαρασύροντας μαζί του αντιπροσώπους των νησιών. Ο Καποδίστριας έμαθε την-αναμενόμενη-εκλογή του τον Μαίο του του 1827 στην Πετρούπολη και στην συνέχεια ταξίδεψε στην Βρετανία και την Γαλλία για διπλωματικές επαφές και αναζήτηση πόρων. Από το Λονδίνο απάντησε επίσημα στην γνωστοποίηση της εκλογής του και-όπως ακριβώς είχε δεσμευτεί στον Τσάρο Νικόλαο-ότι όρος για την αποδοχή της είναι η να συμφωνήσουν οι επαναστατημένοι Έλληνες στην Συνθήκη του Λονδίνου που δεν προέβλεπε ανεξάρτητο αλλά αυτόνομο κράτος με υποτέλεια στον Σουλτάνο. Ήταν μια Συνθήκη που δεν υπήρχε στα αιτήματα της Ελληνικής Επανάστασης, όμως οι στρατιωτικοί συσχετισμοί και οι γενικότερες συνθήκες έδωσαν την δυνατότητα στον Καποδίστρια να ασκήσει πίεση στην «Αντικυβερνητική επιτροπή» και να πετύχει την συμφωνία της. Ανεξάρτητα από το περιεχόμενο της Συνθήκης ο Καποδίστριας είναι ξεχωριστή περίπτωση πολιτικού ηγέτη που ορκίστηκε ταυτόχρονα στο Σύνταγμα της χώρας και σε μια συνθήκη ξένων δυνάμεων. Παράλληλα με την αναζήτηση πόρων σχεδιάζει και τα πρώτα μέτρα για την Ελλάδα. Ένα από αυτά ήταν η πρώτη σκέψη ο Ελληνικός στρατός να μην αποτελείται από Έλληνες αλλά από Ελβετούς μισθοφόρους, η οποία θα εγκαταλειφθεί στην πορεία. 3. ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ Ο Καποδίστριας έφτασε στο Ναύπλιο 8 Ιανουαρίου 1828. Συνάντησε θερμή υποδοχή. Το ίδιο έγινε και λίγες μέρες μετά στην Αίγινα. Εκεί ο Θεόφιλος Καίρης (ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Νεοελληνικού Διαφωτισμού που θα πεθάνει το 1853 στην φυλακή, κυνηγημένος από την Εκκλησία) στο χαιρετιστήριο λόγο του αναφέρθηκε στα συντάγματα της επανάστασης και είπε στον Καποδίστρια ότι κλήθηκε να κυβερνήσει ελεύθερους πολίτες. Την εποχή εκείνη οι συνθήκες στην Ελλάδα ήταν απελπιστικές. Ο Ιμπραήμ είχε στην κατοχή του ακόμα ένα μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου. Στις ελεύθερες περιοχές θέριζαν η πείνα και οι αρρώστιες, τα εγκλήματα, οι ληστείες, οι φόνοι. Η κυβερνητική μηχανή είχε παραλύσει και η Αντικυβερνητική είχε χάσει τελείως το κύρος της. Σε αυτές της συνθήκες όλοι είδαν στον ερχομό του Καποδίστρια μια ελπίδα. Περίμεναν τον «μεγάλο διπλωμάτη», τον δίκαιο πολιτικό ηγέτη. Όλοι έσπευσαν να πειθαρχήσουν στις διαταγές του. Όμως ο Κόμης είχε άλλα σχέδια. Ο Καποδίστριας εξανάγκασε την Βουλή πριν διαλυθεί να παραβιάσει το σύνταγμα της Τροιζήνας και να του παραχωρήσει «προσωρινό» σύστημα διακυβέρνησης το οποίο άφηνε σε αυτόν τον έλεγχο της κρατικής μηχανής. Αυτήν την καταπάτηση του Συντάγματος την απέσπασε με την υπόσχεση ότι η νέα Εθνοσυνέλευση θα συγκληθεί τον Απριλίο του 1828. Αυτή η συνεδρίαση δεν πραγματοποιήθηκε. Ταυτόχρονα στην θέση της Βουλής δημιούργησε ένα δικό του σώμα το «Πανελλήνιον» , από 27 μέλη που είχε καθαρά διακοσμητικό χαρακτήρα. Το σώμα αυτό το χώρισε σε τρία τμήματα, διαιρώντας τις εργασίες του σε διοικητικές, οικονομικές και δικαστικές. Παράλληλα ίδρυσε την Κεντρική Γραμματεία που ήταν ένα είδος υπουργικού συμβουλίου το οποίο έπαιρνε απευθείας γραμμή απ' αυτόν και στο οποίο τοποθετήθηκαν πρόσωπα της επιλογής του. Στην αρχή και μέχρι να σταθεροποιηθεί η εξουσία του, παρουσιαζόταν ως «αμερόληπτος». Την ίδια στιγμή κινητοποιήθηκε για την δημιουργία ενός κρατικού μηχανισμού με πυρήνα ανθρώπους αφοσιωμένους στο πρόσωπο του, οι οποίοι άρχισαν να καταλαμβάνουν θέσεις και προνόμια στις νέες κρατικές υπηρεσίες ενώ ο λαός πέθαινε από την πείνα. Ο αγώνας των Ελλήνων το 1821 είχε διατυπώσει, μέσα από τα συντάγματα, τα κείμενα και άλλες διακηρύξεις της επανάστασης θέσεις (η και νόμους) για την παιδεία, την υγεία, τα οικονομικά και άλλα ζητήματα του δημοσίου βίου. Ο Καποδίστριας πέταξε στα σκουπίδια ότι είχαν διακηρύξει οι επαναστατημένοι Έλληνες με το αίμα τους και άρχισε να νομοθετεί αποκλειστικά με βάση την δική του αντιδραστική ιδεολογία. Στην πραγματικότητα πίστευε ότι οι Έλληνες δεν ήταν «ώριμοι» για δημοκρατία αλλά για «διορθώσεις και τιμωρίες» από αριστοκράτες, μέχρι να έρθει η στιγμή που αυτοί θα αποφασίσουν αν αξίζουν οι Έλληνες να έχουν δημοκρατικά δικαιώματα. Οι επαναστάτες ήταν ακατάλληλοι για εκπαίδευση γιατί είχαν μολυνθεί με το δημοκρατικό «μικρόβιο». Τουλάχιστον όμως μπορούσαν να «εκπαιδευτούν» οι επόμενες γενιές. Ο Καποδίστριας είπε στον Α.φον Πρόκες-Όστρεν που ανέλαβε την μεσολάβηση με τον Ιμπραήμ για την ανταλλαγή αιχμαλώτων: «Φέρτε μου παιδάκια που μπορώ να τα διαπαιδαγωγήσω, γυναίκες που μπορούν να γεννήσουν. Αφήστε πίσω ότι δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Η τωρινή γενιά πρέπει να αφανισθεί..εκείνοι που μπορούν να φέρουν όπλα μπορούν να μείνουν στα χέρια των Αιγυπτίων». Έτσι, στην θέση των επαναστατικών συλλογικών σωμάτων, των εθνοσυνελεύσεων και των βουλών που είχαν καθιερωθεί με την επανάσταση του 1821 επιβλήθηκε η δικτατορία του Κυβερνήτη, τον οποίο πλαισίωναν ολοένα και περισσότεροι αυλοκόλακες που διαπλέκονταν με την δημιουργία του νέου κράτους, στον βαθμό που έδειχναν αφοσίωση στο πρόσωπο του. Ο ίδιος δεν ανεχόταν καμία διαφορετική άποψη, δεν αναγνώριζε καμία δημοκρατία ούτε αυτήν της Ελληνικής επανάστασης του 1821. Θεωρούσε ότι η τύχη της Ελλάδας εξαρτιόταν αποκλειστικά από αυτόν. Ο Καποδίστριας και οι αυλικοί του (διόρισε και τα δύο..αδέλφια του Βιάρο και Αυγουστίνο, εγκαινιάζοντας την νεότερη οικογενειοκρατία) που μπήκαν στον νέο κρατικό μηχανισμό εργάστηκαν για την δημιουργία νέων υπηρεσιών, σχολείων, δικαστηρίων, ταχυδρομείων, αστυνομίας κ.α, πολλές φορές με βάση τα οπισθοδρομικά-ακόμα για τα δεδομένα της εποχής, πρότυπα-ενός αυταρχικού, θεοκρατικού (ο Καποδίστριας έδειξε ιδιαίτερο ζήλο για την οικονομική στήριξη της Εκκλησίας με χρήματα απο το δημόσιο ταμείο) κράτους. Έτσι πχ τα πρώτα σοβαρά μέτρα για την παιδεία (ίδρυσε 121 σχολεία στην διάρκεια της θητείας του) συνδυάστηκαν με την μετατροπή αυτών των σχολείων όχι σε χώρους γνώσης αλλά θεοκρατικής «διαπαιδαγώγησης» ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Καποδίστριας κέρδισε τον προσωνύμιο «φωτοσβέστης». Κάθε διαφορετική γνώμη, κάθε αντιπολίτευση σε αυτά τα σχέδια κάθε κριτική για την διαφθορά η την αδικία άρχισε να αντιμετωπίζει άμεσα την καταστολή. Πολίτες συλλαμβάνονταν επειδή σε..συζητήσεις τους «δεν σεβάστηκαν τον Κυβερνήτη», εφημερίδες απαγορεύονταν επειδή ασκούσαν κριτική στην κυβέρνηση. Η αστυνομοκρατία άρχισε να ακυρώνει και τα όποια βήματα είχαν γίνει στην δημιουργία ενός νέου πανελλαδικού κρατικού μηχανισμού στην Ελλάδα αφού σύντομα οι αντιδράσεις άρχισαν να δημιουργούν τα αντίθετα αποτελέσματα και να καλλιεργούνται ξανά οι τοπικιστικές τάσεις. Την ίδια στιγμή παρά τις συγκρούσεις του Καποδίστρια με διάφορους πρόκριτους για το μερίδιο θέσεων στο Κράτος, οι διακηρύξεις του για διανομή γης στους ακτήμονες και σε οπλαρχηγούς που δε θα συμπεριλαμβάνονταν στον τακτικό στρατό, δεν προχώρησαν, κάτω από την πίεση των γαιοκτημόνων και προκρίτων. Ο Καποδίστριας άρχισε ελιγμούς για να μην οξύνει τις αντιθέσεις μαζί τους. Βασικός παράγοντας αναστολής των υποσχέσεών του για διανομή γης ήταν και οι δεσμεύσεις που είχαν επιβληθεί στο νέο ελληνικό κράτος σχετικά με τις λεγόμενες "εθνικές γαίες” ως υποθήκη των δανείων που έγιναν κατά τη διάρκεια του Αγώνα του 1821 τις οποίες φυσικά δεν αμφισβήτησε. Όμως η ιστορία δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω. Αυτή η πολιτική του Καποδίστρια μπορούσε να επιβιώσει μόνο για λίγο διάστημα, όσο διαρκούσαν οι προσδοκίες που είχαν δημιουργήσει την πρώτη ανοχή και συναίνεση και με το επιχείρημα των «έκτακτων συνθηκών». Όσο προχωρούσε, αποκάλυπτε την ουσία και γρήγορα όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονταν ότι το δικτατορικό κράτος το οποίο δημιουργούσε ο Καποδίστριας δεν ήταν το κράτος για το οποίο έγιναν οι αγώνες του 1821 αλλά μια στυγνή αστυνομική δικτατορία. Το 1828 κυρύχθηκε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος που θα ολοκληρωθεί αργότερα την ήττα των Οθωμανών. Τον Ιούλιο-Αύγουστο 1829 ο Καποδίστριας οργανώνει την Δ' Εθνοσυνέλευση του Άργους η οποία-ανάμεσα σε έντονες καταγγελίες για νοθεία και χειραγώγηση των εκλογών από την πλευρά του Κυβερνήτη-επικυρώνει όλα τα μέτρα και τις αποφάσεις του. Μάλιστα η συνέλευση επικύρωσε τη συγκέντρωση εξουσιών στο πρόσωπο του Καποδίστρια και αντικατέστησε ακόμα και το συμβουλευτικό σώμα «Πανελλήνιο» με την πιο ολιγομελή και ελεγχόμενη «Γερουσία». Ο Καποδίστριας πανηγυρίζει για την «νομιμοποίηση» του όμως στην πραγματικότητα δεν συνειδητοποιεί ότι αυτές οι μεθοδεύσεις πείθουν ακόμα και τα αντιπολιτευόμενα τμήματα της κυρίαρχης τάξης να κινητοποιηθούν εναντίον του και εκτός των αστικών δημοκρατικών διαδικασιών που πια δεν υπάρχουν. Την ίδια ώρα η κοινωνική δυσαρέσκεια και η απογοήτευση και στα λαικά στρώματα μεγαλώνει. Η διανομή των εθνικών γαιών που υποσχέθηκε ο Καποδίστριας αποδείχτηκε ψέμα, η πλειοψηφία όσω αγωνίστηκαν το 1821 εξακολουθεί να ζεί σε άθλιες συνθήκες και η αστυνομοκρατία και η χαφιεδοκρατία κλιμακώνονται σε όλη τη χώρα. Η νίκη των Ρώσων στον πόλεμο με τους Οθωμανούς θα καταλήξει τελικά στο πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 που έδινε πλήρη ανεξαρτησία στο νέο Ελληνικό κράτος στην γραμμή Αχελώου-Οίτης-εκβολές Σπερχειού. Μετά την ήττα των Οθωμανών, η Βρετανική διπλωματία υποστήριξε την πλήρη ανεξαρτησία ενός (περιορισμένου σε εδάφη) Ελληνικού κράτους, με προφανή σκοπό να βάλει φραγμούς στην Ρωσική επιρροή. Μετά από αμέτρητες θυσίες και αγώνες που κράτησαν σχεδόν μια δεκαετία ο Ελληνικός λαός είχε την ανεξαρτησία του σε ένα τμήμα του Ελληνικού εδάφους και όχι με τις διακηρύξεις και αποφάσεις της επανάστασης του 1821 αλλά με μια δικτατορία. Το 1830 ο Καποδίστριας, που βλέπει την δυσαρέσκεια εναντίον του να μεγαλώνει, προχωρά σε νέες διακηρύξεις για «αναθεώρηση του συντάγματος» και «στήριξη του δικαιώματος της ψήφου». Αυτές οι διακηρύξεις-χωρίς κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα-θα αποδειχθούν περιτύλιγμα για νέα αντιδραστικά μέτρα. Η δικατορία ανακοινώνει την καθιέρωση..διαβατηρίων για να ελεγχθούν οι μετακινήσεις των πολιτών στην Ελληνική επικράτεια και επαναφέρει τον ποιμενικό φόρο που είχε καταργήσει η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας. Μάταια ο Κολοκοτρώνης (από τους πιο γνωστούς υποστηρικτές του Καποδίστρια) θα προσπαθήσει να προειδοποιήσει τον Καποδίστρια για τον αντικοινωνικό χαρακτήρα των μέτρων. Με το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 οι δυνάμεις διορίζουν μονάρχη της Ελλάδας τον πρίγκιπα Λεοπόλδο της Σαξονίας-Κοβούργου. Ο Καποδίστριας στέλνει σειρά από επιστολές στον Λεοπόλδο στις οποίες του περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα και τονίζει την (πραγματική και δίκαιη) δυσαρέσκεια για τους δυσμενείς όρους του πρωτοκόλλου όπως πχ τα περιορισμένα σύνορα. Μετά από αυτές τις επιστολές ο Λεοπόλδος παραιτείται από τον διορισμό του, εξέλιξη που αντικειμενικά ωφελεί τον Καποδίστρια -ο οποίος ήταν υποστηρικτής του δεσποτισμού και της μοναρχίας-που είχε δυσαρεστηθεί γιατί οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν τον άφηναν να ολοκληρώσει το «έργο» του. Φαίνεται ότι διεκδικούσε-στην πραγματικότητα- τον ρόλο του μονάρχη της Ελλάδας με άλλη ονομασία. Τα αντιπολιτευτικά στον Καποδίστρια τμήματα της κυρίαρχης τάξης είχαν την ελπίδα ότι με την αντικατάσταση του Καποδίστρια από τον Λεοπόλδο θα έμπαινε τέλος στην δικτατορία και θα ακολουθούσε ένας συμβιβασμός με την μορφή τςη «συνταγματικής μοναρχίας» που θα τους έδινε την δυνατότητα να διαπραγματευτούν με άλλους όρους και τα δικά τους συμφέροντα. Πίστευαν ότι η άφιξη του Λεοπόλδου θα έδινε την δυνατότητα να υπάρξει στην χώρα παιδεία, ελευθεροτυπία, σύνταγμα και κυρίως-για πολλούς από αυτούς-δημόσια αξιώματα, αναγνώριση και πόροι. Η παραίτηση του Λεοπόλδου θα οδηγήσει σε γραπτές εκκλήσεις τους προς αυτόν και την άμεση αντίδραση του Καποδίστρια. Η εικόνα του έχει δεχτεί μεγάλο πλήγμα και δεν είναι τυχαίο ότι ακριβώς εκείνη την περίοδο Γαλλία και Ρωσία χορηγούν ένα έκτακτο δάνειο 600.000 φράγκων η καθεμία για να στηρίξουν τις ανάγκες του κράτους (στην πραγματικότητα για να στηρίξουν τον Καποδίστρια αφού έχουν την εκτίμηση ότι οι Άγγλοι θα ωφεληθούν από την αντιπολίτευση εναντίον του αν δεν την οργανώνουν). Οι κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην δικτατορία θα πάρει τελικά την μορφή εξέγερσης στην Σύρο-του σπουδαιότερου τότε αστικού κέντρου για την οικονομική πολιτική- τον Απρίλιο του 1830. Θα ακολουθήσουν ταραχές και ο Καποδίστριας θα αναγκαστεί να πάει ο ίδιος στο νησί και να μοιράσει υποσχέσεις αποδίδοντας τα γεγονότα σε «ταραξίες». Θα ακολουθήσει νέο κύμα καταστολής κατά της αντιπολίτευσης. Τον Ιούλιο του 1830 πραγματοποιείται επανάσταση του λαού του Παρισιού. Οι δημοκρατικές διεκδικήσεις έρχονται ξανά στο προσκήνιο και αρχίζει συζήτηση στην Γαλλία για την δικτατορία («τυρρανία») του Καποδίστρια στην Ελλάδα. Ο Καποδίστριας αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο και αρχίζει σειρά επαφών και επικοινωνιών για πείσει ότι ο ίδιος είναι η μόνη λύση για την χώρα. Στην ερώτηση Γάλλων Φιλελεύθερων γιατί δεν υπάρχει σύνταγμα στην Ελλάδα η απάντηση του Κόμη είναι γιατί οι Έλληνες είναι…αμόρφωτοι. Πρέπει να προηγηθεί πρώτα η Καποδιστριακή «μόρφωση» και το σύνταγμα θα το αποφασίσει ο ίδιος μετά. Ακολουθεί εξέγερση στην Μάνη και στην συνέχεια η σύλληψη του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη που θα παραμείνει φυλακισμένος χωρίς δίκη μέχρι το τέλος της Καποδιστριακής περιόδου. Την ίδια περίοδο οργανώνεται ο αντικαποδιστριακός αγώνας με κέντρο την Ύδρα και συνθήματα για σύνταγμα, επάνοδο στο καθεστώς των επαναστατικών εθνικών συνελεύσεων, δημοκρατία, νέες εκλογές. Βασικός δημοσιογραφικός φορέας είναι η εφημερίδα «Απόλλων» του Α.Πολυζωίδη που η δικτατορία έχει απαγορεύσει. Οι πλοιοκτήτες της Ύδρας έχουν αποφασίσει την σύγκρουση με την δικτατορία αξιοποιώντας την λαική δυσαρέσκεια. Ταυτόχρονα, αστικά φιλελεύθερα δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό όπως ο Αδαμάντιος Κοραής κλιμακώνουν τις καταγγελίες τους. Ο Καποδίστριας τρομαγμένος αποφασίζει σε νέα μέτρα και η καταστολή της δικατορίας ξεπερνά κάθε όριο. Στις επαρχίες οργανώνονται στρατιές κρατικών υπαλλήλων οι οποίο υποχρεώνουν τους κατοίκους να υπογράψουν δηλώσεις ότι καταδικάζουν την αντιπολίτευση στον δικτάτορα. Υποχρεώνει την Γερουσία να συμφωνήσει στο να αλλάξει το άρθρο των επαναστατικών συνταγμάτων του 1821 για την ελευθεροτυπία. Ταυτόχρονα οργανώνεται η εκδίωξη «αντιφρονούντων» από τους τόπους μόνιμης η προσωρινής κατοικίας. Όσοι έχουν διωχθεί από την αστυνομία του Καποδίστρια από τα σπίτια τους, καταφεύγουν στην Ύδρα. Παράλληλα με την καταστολή εξαπλώνεται η χαφιεδοκρατία και οι παρακολουθήσεις. Ο Μιαούλης επικεφαλής 150 Υδραιωτών πήγε στον Πόρο (που ήτανε ο ελληνικός ναύσταθμος) και πήρε μαζί του τον ελληνικό στόλο καθώς και την καινούρια φρεγάτα «Ελλάς». Μπροστά στο στασιαστικό αυτό κίνημα ο Καποδίστριας απελπισμένος ζητάει τη συνδρομή των ξένων στόλων (ρώσικου, αγγλικού και γαλλικού) αλλά μόνο ο Ρώσος ναύαρχος Ρίνκορντ, φάνηκε πρόθυμος και έδωκε βοήθεια στον Καποδίστρια με το να αποκλείσει με το στόλο του τους στασιαστές μέσα στον Πόρο. Μπροστά στον κίνδυνο να πιαστεί αιχμάλωτος και να μείνει ντροπιασμένος προσπάθησε να βγει έξω με το στόλο του. Και επειδή δεν τον άφησαν οι Ρώσοι, συγκρούστηκε μαζί τους. Η μάχη κράτησε μέρες και ο Μιαούλης μετά την ήττα τουγια να μην παραδώσει τη φρεγάτα «Ελλάς» στον Καποδίστρια, την έκαψε (13 Αυγούστου 1831). Ακολουθεί νέα καταστολή σε όλη τη χώρα. Σε πολλές πόλεις υπάρχουν αντιδράσεις κατά των μέτρων του Καποδίστρια. Ουσιαστικά ο κυβερνήτης και η δικτατορία έχουν χάσει την νομιμοποιήση τους στο εσωτερικό και η εικόνα τους έχει δεχθεί ισχυρό πλήγμα και στο εξωτερικό. Τα γεγονότα της Ύδρας και την νέα καταστολή δημιούργησαν τις προυποθέσεις ώστε τμήματα της αντιπολίτευσης να περάσουν σε μεθόδους ατομικής τρομοκρατίας και να σχεδιάσουν την δολοφονία του δικτάτορα. Ήταν οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που έφεραν, αντικειμενικά, τους Μαυρομιχαλαίους στη θέση του δολοφόνου. Τα περισσότερα μέλη της οικογένειας είχαν φυλακιστεί από τις αρχές του Καποδίστρια και οι ίδιοι βρισκόντουσαν σε κατάσταση απελπισίας αφού είχαν χάσει και τα τελευταία έσοδα από όσα εισέπρατταν στην Μάνη. Σε τέτοια στοιχεία μέσα στην ευρύτερη αντιπολίτευση κατά της δικτατορίας-που μάλιστα ήταν και στρατιωτικοί-μπορούσε να φωλιάσει η ιδέα της δολοφονίας, ο φόνος εξάλλου δεν ήταν ξένη πρακτική για τους Μανιάτες. Παρά το γεγονός ότι είναι ευρύτατα διαδεδομένες, αντιλήψεις που αποδίδουν τον σχεδιασμό της δολοφονίας σε κάποια συνωμοσία ξένων δυνάμεων η των πλοιοκτητών της Ύδρας δεν επιβεβαιιώνονται από τα γεγονότα. Το πρωί της 27ης Σεπτεμβρίου 1831, ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε από τον Κ. και Γ.Μαυρομιχάλη μπροστά στον ναό του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο. Ο Κ.Μαυρομιχάλης πιάστηκε από το πλήθος και τον σκότωσαν ενώ ο Γ.Μαυρομιχάλης κατέφυγε στην Γαλλική πρεσβεία. Οι Γάλλοι τον παρέδωσαν, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε. Στην δίκη του ο Γ.Μαυρομιχάλης δεν αποκάλυψε τίποτα για τα κίνητρα της πράξης του. Μόνο στην διαθήκη του μίλησε για σύνταγμα, νόμους και ελευθερία. Τίποτα δεν αποκαλύφθηκε ούτε από τους δύο συνεργούς των Μαυρομιχαλαίων. Από αυτούς ο Καραγιάννης καταδικάστηκε σε θάνατο και ο Γεωργίου σε πολυετή φυλάκιση. Το τέλος της δικτατορίας του Καποδίστρια τροφοδότησε νέες συγκρούσεις αρχικά με τα υπολείμματα της «Καποδιστριακής Πολιτείας» (τώρα με αρχηγό τον αδερφό του Αυγουστίνο) που οδήγησαν τελικά στον διορισμό του Όθωνα και την Βαυαροκρατία που αντικατέστησε την Καποδιστριακή Δικτατορία. Ο ιστορικός του ρόλος θα πρέπει να ερμηνευθεί με βάση τα συμφέροντα τα οποία εξυπηρετούσε και τα πραγματικά τους αποτελέσματα. Και όποιος μελετήσει την ιστορία του θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει τίποτα «προοδευτικό», «εκσυγχρονιστικό», «φιλελεύθερο» «φωτισμένο». Πρόκειται για μια αντιδραστική πολιτική προσωπικότητα που σε όλη την ζωή της προσπαθούσε να γυρίσει το ρολόι της ιστορίας πίσω η έστω να το σταματήσει. Αυτό φαίνεται από την αρχή της πορείας του που κατέληξε τελικά στην Καποδιστριακή δικτατορία. Αυτό θα ήταν πραγματικότητα ακόμα και αν δεν υπήρχαν τα ψέματα για το ότι «στήριξε κρυφά την επανάσταση του 1821», «έφτιαξε το κράτος της Ελβετίας» η ακόμα και τον γραφικό μύθο για τις..πατάτες που υποτίθεται ότι έφερε πρώτος στην Ελλάδα. Ο ρόλος του Καποδίστρια στην θεμελίωση ενός κράτους εχθρικού προς τον λαό και τις δημοκρατικές ελευθερίες αμέσως μετά την επανάσταση του 1821 είναι λοιπόν σημαντικός. Εξάλλου είναι το ίδιο κράτος γενικά (και ειδικά) που αξιοποίησαν και οι επόμενες ηγεσίες της κυρίαρχης τάξης και στα γενικά του ταξικά χαρακτηριστικά υπάρχει και σήμερα, προσαρμοσμένο φυσικά στις συνθήκες της εποχής. «Ο Γιάννης Καποδίστριας, που μας τον παρουσιάζουν στα σχολειά σαν μεγάλο και τρανό, με προτομές και πορτραίτα, είναι ο πρώτος καταστροφέας της Ελλάδας. Μα ότι έκανε, δεν το έκανε σαν Καποδίστριας, μα σαν εκπρόσωπος όλης της ελληνικής αντίδρασης. Ας ούρλιαζε λοιπόν, μαζί με τη διεθνή και η ντόπια αντίδραση. Κι ας υπογράφανε άτιμα χαρτιά. Ο λαός προχωρεί. Τίποτα δεν ήτανε ικανό να συγκρατήσει τη φλόγα για τη λευτεριά, που έκαιγε μέσα στις καρδιές του λαού μας. Έτσι, στα 1821, ύστερα από κόπους και θυσίες και χάρη στον ενθουσιασμό και τη φλόγα του Παπαφλέσσα, που χρησιμοποίησε όλα τα μέσα, ακόμα και την ψευτιά, κηρύσσοντας την εξέγερση, ξεσηκώθηκε πρώτος ο Μοριάς. Από δω, από το Μοριά, άρχισε η επανάσταση του 1821. Στο άκουσμα της εξέγερσης όλοι οι ισχυροί της γης, ξένοι και ντόπιοι, τρόμαξαν. Οι κοτζαμπάσηδες, όμως, βλέποντας ότι δεν τους ήτανε δυνατό να συγκρατήσουν το λαό και φοβούμενοι την οργή του, αναγκάστηκαν να κόψουν τη συνεργασία τους με τους καταχτητές και για να ευνουχίσουν το λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα, πήρανε όλοι μέρος στην επανάσταση κι έτσι αυτή πήρε χαραχτήρα πανεθνικό. Οι τρανοί της γης τρόμαξαν και, χρησιμοποιώντας όλα τα τερτίπια, προσπάθησαν να πνίξουν την επανάσταση. Μα γελάστηκαν. Επί 7 ολόκληρα χρόνια πάλεψαν οι προπάτορες μας, παρά το γεγονός ότι η ελληνική αντίδραση, δυο φορές, το 1823 και 1825, οργάνωσε τον εμφύλιο πόλεμο για να σπάσει ακριβώς τους αγώνες αυτούς. Έτσι οι πρόγονοι μας ανάγκασαν όλους τους εχθρούς μας να γλύψουν εκεί που έφτυσαν και ν' αναγνωρίσουν τους αγώνες μας και την ανεξαρτησία μας. Κανείς δεν πίστευε προηγούμενα σ' αυτό το θαύμα, που συντελέστηκε από τις ίδιες τις δυνάμεις και τα μέσα του λαού. Άλλοι περίμεναν να τους έλθει η λευτεριά από τη Ρωσία κι άλλοι από τη μεγαλοψυχία των βασιλιάδων της Ευρώπης. Μα η επανάσταση απόδειξε, ότι αυτή μόνη της χάρισε τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τα παραμύθια του φιλελληνισμού, χάρη στον οποίο αποκτήσαμε δήθεν τη λευτεριά μας, εφευρέθηκαν μόνο και μόνο για να γίνει πιστευτό, ότι η πατρίδα μας λευτερώθηκε, όχι από τις ίδιες της τις δυνάμεις, μα από τους ξένους. Υπήρξαν βέβαια φιλέλληνες, που αγωνίστηκαν, πολέμησαν κι έχυσαν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τιμή και δόξα σ' αυτούς κι αιώνια ας είναι η ευγνωμοσύνη του έθνους. Μα αυτοί υπήρξαν μεμονωμένα άτομα μονάχα. Η θεωρία του οργανωμένου φιλελληνισμού είναι καθαρό παραμύθι. Με την επικράτηση της επανάστασης αμέσως οι δικοί μας κοτζαμπάσηδες επιβλήθηκαν πάνω στη χώρα μας. Η αντίδραση, ντόπια και ξένη, για να ευνουχίσει το λαϊκό χαραχτήρα του κινήματος και να επιβάλει νέα σκλαβιά, χρησιμοποίησε όλα τα μέσα. Και στο τέλος το πέτυχε. Η αρχή έγινε κολλώντας στο σβέρκο της πατρίδας μας αυτόν που σας είπα πρωτύτερα: Τον Καποδίστρια. Ο Γιάννης Καποδίστριας από την ανασύσταση του ελληνικού κράτους άρχισε την καταστροφή της χώρας μας, κι ένας άλλος Γιάννης, ο Μεταξάς, έβαλε σ' αυτήν το καπάκι» Άρης Βελουχιώτης, λόγος στην Λαμία, 22 Οκτωβρίου 1944. Πηγές/Βιβλιογραφία Ars Gregori Η Φιλική Εταιρεία στην Ρωσία, Εκδόσεις Παπασωτηρίου, 2011, Ars Gregori, Ο Καποδίστριας στην Ρωσία, Εκδόσεις Ασίνη, 2015, Βουρνάς Τάσος, Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας, Τόμος Α, εκδόσεις Πατάκη, 1999, Δραγούμης Νικόλαος, Ιστορικαί Αναμνήσεις, Εκδόσεις Ερμής, Καποδίστριας Ιωάννης, Αυτοβιογραφία, Εκδόσεις Κουλτούρα, 2020, Κορδάτος Γιάνης, "Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας", Τόμος Χ, (Εκδόσεις 20ος Αιώνας), 1959, Λούκος Χρήστος, Καποδίστριας, Εκδόσεις ΜΙΕΤ, 2022, Σταύρος Κοντός Αξιόλογη η προσπάθεια ιστορικής ανάλυσης και η παράθεση των γεγονότων. Είναι σαφές ότι το κείμενο αντλεί την επιχειρηματολογία του κυρίως από τη σχολή του ιστορικού υλισμού (εμφανείς οι επιρροές από Κορδάτο), ερμηνεύοντας την Επανάσταση αποκλειστικά ως ταξική σύγκρουση. Ωστόσο, η σύγχρονη ακαδημαϊκή ιστοριογραφία (ελληνική και διεθνής) φωτίζει πτυχές που το συγκεκριμένο αφήγημα παραβλέπει, οδηγώντας σε συμπεράσματα που αδικούν την ιστορική αλήθεια. Επιτρέψτε μου ορισμένες επισημάνσεις βασισμένες στις διαθέσιμες πηγές: 1. Ο ρόλος στην Ελβετία (Ο Μύθος της «καταστολής») Η άποψη ότι ο Καποδίστριας κατέπνιξε τις ελευθερίες στην Ελβετία δεν επιβεβαιώνεται. Αντιθέτως, θεωρείται αρχιτέκτονας της ελβετικής ουδετερότητας και της ομοσπονδιακής ενότητας. Το 1813-14, απέτρεψε τον εμφύλιο πόλεμο και την κυριαρχία της αριστοκρατικής Βέρνης επί των άλλων καντονιών. Γι’ αυτόν τον λόγο έχει ανακηρυχθεί επίτιμος πολίτης της Γενεύης και της Λωζάνης, ενώ τιμάται διαχρονικά ως ευεργέτης, πολύ πριν τις πρόσφατες εκδηλώσεις. 2. Η Στάση απέναντι στο 1821 και τη Φιλική Εταιρεία Η άρνησή του να ηγηθεί της Φιλικής Εταιρείας και η αποκήρυξη του Υψηλάντη δεν πήγαζαν από «μίσος» για την επανάσταση, αλλά από διπλωματικό ρεαλισμό. Γνώριζε ότι μια ανοιχτή ρωσική στήριξη θα ενεργοποιούσε την Ιερά Συμμαχία (Μέττερνιχ) για στρατιωτική επέμβαση εναντίον των Ελλήνων. Η «αποκήρυξη» ήταν ο διπλωματικός ελιγμός που λειτούργησε ως ασπίδα, σώζοντας την Επανάσταση στην κυρίως Ελλάδα από την άμεση ξένη εισβολή, μια τύχη που είχαν άλλα κινήματα της εποχής (Ιταλία, Ισπανία). 3. Περί «Δικτατορίας» και Κράτους Εδώ εντοπίζεται η μεγαλύτερη παρανόηση. Ο Καποδίστριας παρέλαβε «χάος» και όχι κράτος. Οι «δημοκρατικοί θεσμοί» που επικαλείται το κείμενο είχαν ήδη οδηγήσει σε δύο εμφυλίους πολέμους. Η αναστολή του Συντάγματος ήταν αναγκαία για να χτιστεί κράτος από το μηδέν (δικαιοσύνη, παιδεία, υγεία, οικονομία). Η σύγκρουσή του δεν ήταν με τον λαό —ο οποίος τον στήριζε μαζικά— αλλά με τους τοπικούς ολιγάρχες (Κοτζαμπάσηδες, Υδραίους εφοπλιστές, Μαυρομιχαλαίους). Αυτοί αντιδρούσαν όχι για τη «δημοκρατία», αλλά επειδή ο Καποδίστριας απαίτησε να πληρώνουν φόρους στο κεντρικό κράτος και να χάσουν τα φεουδαρχικά τους προνόμια. Ο Καποδίστριας προσπάθησε να φτιάξει κράτος δικαίου κόντρα στα τοπικά συμφέροντα. 4. Η Δολοφονία Η δολοφονία του δεν ήταν πράξη πολιτικής ελευθερίας, αλλά αποτέλεσμα τοπικιστικής βεντέτας και οικονομικών συμφερόντων της Μάνης που αρνιόταν την κεντρική φορολογία, με την ενθάρρυνση του ξένου παράγοντα. Το γεγονός ότι ο λαός λίντσαρε τον έναν εκ των δολοφόνων επί τόπου, δείχνει ποιον θεωρούσε πραγματικό προστάτη του. Ο Καποδίστριας υπήρξε ένας «φωτισμένος συντηρητικός» εκσυγχρονιστής, που θυσίασε καριέρα και περιουσία για να μετατρέψει μια οθωμανική επαρχία σε σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ & ΠΗΓΕΣ 1. Dakin, Douglas (1973). The Greek Struggle for Independence, 1821-1833. London: B.T. Batsford. 2. Woodhouse, C. M. (1973). Capodistria: The Founder of Greek Independence. London: Oxford University Press. (Η πληρέστερη αγγλόφωνη βιογραφία). 3. Λούκος, Χρήστος (1988). Η Αντιπολίτευση κατά του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Αθήνα: Θεμέλιο. (Τεκμηριώνει τα κίνητρα των αντιπάλων του Κυβερνήτη). 4. Crawley, C. W. (1930). The Question of Greek Independence. Cambridge University Press. 5. Δαφνής, Γρηγόριος (1976). Ιωάννης Καποδίστριας: Η γένεση του Ελληνικού Κράτους. Αθήνα: Ίκαρος. Πηγή:Praxis Review Πηγή:[Praxis Review]( https://www.facebook.com/story.php?story_fbid=1195382272698210&id=100066793461714#)

_Η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι ούτε επανάσταση ούτε και ρήξη. Πρόκειται για την λογική κατάληξη ενός κινήματος που εκκινήθηκε από την κοινωνία του θεάματος: την ανάθεση της κριτικής, την αυτοματοποίηση της σχέσης μας με τον κόσμο, την γενικευμένη μετατόπιση της προσοχής, της μνήμης, της γλώσσας, και της εγγύτητας. Ολοκληρώνει το σχέδιο του πλήρως ελεγχόμενου κόσμου, όπου η ανθρώπινη πρωτοβουλία αναδεικνύεται σε παρέκκλιση._ _Της ζητάμε να μιλήσει, μας απαντά. Της ζητάμε να γράψει, προσχεδιάζει. Συσσωρεύει, παραφράζει, και διανέμει απαντήσεις προς τον ελαχιστότερο των δισταγμών. Η ΤΝ αναδιανέμει κάθε τι που έχει ήδη παραχθεί, προσομοιώνοντας την ανθρώπινη φωνή με ψυχρή ουδετερότητα. Δεν είναι παρά ο ατάραχος καθρέπτης ενός κόσμου που έχει ήδη εκκενωθεί._ _Η ΤΝ δεν σκέπτεται — υπολογίζει. Δεν δημιουργεί — αναπαράγει. Δεν φαντάζεται — προβλέπει. Δεν συζητά — συνθέτει. Δεν βλέπει — κατηγοριοποιεί. Δεν κατανοεί — συσχετίζει. Δεν είναι νους — είναι μια μαζική προσθετικότητα για την διαχείριση του νοήματος. Μεταφράζει κάθε έκφραση σε εκμεταλλεύσιμο σινιάλο._ _Με την έννοια αυτή, ενσαρκώνει το τελικό στάδιο του θεάματος: το σημείο όπου η αναπαράσταση δεν χρειάζεται πλέον εικόνες, όπου η διαμεσολάβηση αναδεικνύεται σε διαχείριση, όπου το σύνολο του περιβάλλοντος μετατρέπεται σε μια επιφάνεια αυτόματης ερμηνείας. Το θέαμα δεν αφορά πλέον το περιεχόμενο: έχει γίνει μια δομή οικουμενικής διαμεσολάβησης._ _Το κείμενο αυτό σκιαγραφεί τις μορφές της εν λόγω μετάλλαξης. Όχι ώστε να αποκηρύξει τις υπερβολές της, αλλά για να εκτιμήσει την εξάπλωση της. Ο σκοπός δεν είναι πλέον η κρούση του κώδωνα του κινδύνου — είναι ήδη πολύ αργά. Ο σκοπός είναι η συγγραφή από το εσωτερικό του μηχανισμού, της κατονομασίας αυτού που επιμένει ακόμη: μερικές ελάχιστες διαδρομές απόδρασης, κάποιες ελάχιστες σιωπές.  _ **I – Από την Ενσωμάτωση στην Διείσδυση** _Το ενσωματωμένο θέαμα, όπως περιγράφηκε από τον  Debord το 1988, προσδιορίζει την επιτεύξη της σύνθεσης [fusion] των παλιότερων μορφών του θεάματος: της κρατικής προπαγάνδας και της καταναλωτικής διαφήμισης, της εξουσιαστικής σκηνοθεσίας και της εξατομικευμένης διάχυσης των εικόνων. Αλλά η ορατή αυτή ενσωμάτωση έχει δώσει χώρο στην δομική διείσδυση. Το θέαμα δεν παρουσιάζει πλέον τον εαυτό του — επιβάλλεται ως διανοητική και λογιστική υποδομή. _ _Αυτό που κάποτε ήταν θέαμα έχει εξελιχθεί σε πρωτόκολλο. Η εικόνα δεν προβάλλεται πια από κάποιο εντοπίσημο κέντρο: υπολογίζεται [computed_ _] αυτόματα, βασιζόμενη σε προφίλ, συμπεριφορικά δεδομένα, και τον κατακερματισμό του ακροατηρίου. Το σύγχρονο θέαμα δεν αποτελεί πια έναν παραμορφωτικό καθρέπτη· είναι ένα δυναμικό αλγοριθμικό φίλτρο, ένα αυτοματοποιημένο σύστημα αναδιανομής του ορατού, προσαρμόσιμο διαρκώς ώστε να εξυπηρετήσει τον κοινωνικό έλεγχο και την εμπορική αναπαραγωγή._ **II – Μηχανοποίηση της Αντίληψης, Αυτοματοποίηση της Επιθυμίας** _Ο αλγόριθμος δεν προτείνει απλά — αναμένει, οργανώνει, και επιβάλλει. Λειτουργεί ως ένα μόνιμος χειριστής διαχωρισμών του αισθητού κόσμου. Η ιστοσελίδα του YouTube, το δίκτυο του Netflix, η τροφοδοσία [feed] του TikTok ή του Instagram δεν αποτελούν πλέον καταλόγους: είναι τα προσωποποιημένα σενάρια της έκθεσης στον κόσμο, κατασκευασμένα σύμφωνα με την πιθανότητα των click, την συναισθηματική δέσμευση, και την κατάληψη της προσοχής._ _Tο καθεστώς αυτό των αέναων προτάσεων παρουσιάζεται ως ευκολία. Είναι απλά εξορθολογισμένη ομηρία._ _Στο TikTok, τα βίντεο ρέουν ασταμάτητα, επιλεγμένα βάσει των μικρο-αντιδράσεων που υπολογίζονται σε χιλιοστά του δευτερολέπτου._ _Στο Facebook, μόνο το «καταληπτικό» περιεχόμενο επιτυγχάνει την ορατότητα. Τα υπόλοιπα παραμένουν λειτουργικά αόρατα._ _Δεν επιλέγουμε πια τι θα δούμε: παρακολουθούμαστε ώστε να αποφασιστεί τι θα μας προβληθεί.  _ **III –  Υποβοηθούμενη Έκφραση, Εξουδετερωμένη Συμμετοχή** _Η ψευδαίσθηση της γενικευμένης έκφρασης αποτελεί έναν βασικό μηχανισμό του αλγοριθμικού θεάματος. Ενώ κάθε δημοσίευση,  like, ή σχόλιο αναδεικνύονται σε πρώτη ύλη για την βελτίωση του συστήματος. Οι χρήστες φαντάζονται τους εαυτούς τους ως ηθοποιούς: ραφινάρουν τα πρότυπα. Πιστεύουν ότι είναι αμφισβητίες: τροφοδοτούν τις βάσεις δεδομένων. _ _Η λογοκρισία δεν απαιτεί πια την απαγόρευση: η αλγοριθμική αορατοποίηση, βαθμολογική κατάταξη, και ασφυξία αρκούν. Η σιωπή μετατρέπεται σε  data. _ **IV – Καθημερινή Ζωή Υπό το Πρωτόκολλο** _Η καθημερινή ζωή καθορίζεται τώρα από αόρατα σενάρια. Η αναζήτηση εστιατορίου, η ανάγνωση ειδήσεων, η επιλογή διαδρομής: κάθε χειρονομία δεν είναι παρά μια προκαθορισμένη αλληλεπίδραση. Η πραγματικότητα αναδιοργανώνεται σύμφωνα με τις λογικές της αιχμαλωσίας, της βαθμολογίας, και της κατασκευής προφίλ.   _ _Ό,τι αποδρά από το δίκτυο δεν υφίσταται πια. Ό,τι δεν καταλογοποιείται παραμένει αόρατο. Ό,τι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί είναι άχρηστο.  _ **V – Βιομηχανική Παραγωγή του Εαυτού** _Το άτομο έχει μετατραπεί σε ένα δυναμικό προφίλ που εμπλουτίζεται διαρκώς. Οι επιθυμίες παράγονται σε μαζική κλίμακα, οι επιλογές προβλέπονται, οι χειρονομίες κεφαλαιοποιούνται. Η ταυτότητα αποτελεί παράγοντα χρησιμότητας. Ο εαυτός βιομηχανοποιείται._ _Tο υποκείμενο πιστεύει ότι είναι ελεύθερο: είναι καλουπαρισμένο. Πιστεύει ότι είναι μοναδικό: είναι στατιστικό._ **VI – Αφανισμός των Κοινών** _Κάθε χρήστης εξελίσσεται εντός μιας ιδιωτικής φούσκας αυτοπροβολής. Δεν υφίσταται πια κοινός χρόνος, κοινή κουλτούρα, κοινή γλώσσα. Ο κόσμος έχει κατακερματιστεί σε ασύμβατες ροές._ _Η γλώσσα, κάποτε πεδίο μάχης, αναδεικνύεται σε παράγοντα του κατακερματισμού.  _ **VII – Νεκρή Γλώσσα, Κανονικοποιημένο Σώμα, Αποστειρωμένη Φαντασία** _Οι λέξεις είναι προκαθορισμένες, τα συναισθήματα κωδικοποιημένα, τα σώματα φιλτραρισμένα. Η φαντασία καταρρέει στις κυρίαρχες μορφές. Η επινοητικότητα γίνεται αντιληπτή ως ανταγωνισμός. Η διαφορά ως ιός.   _ _Η εμφάνιση αναδεικνύεται σε μια επιφάνεια εργαλειοποιημένης αποδοτικότητας. Το σώμα ρυθμίζεται [calibrated]. Το πρόσωπο ρετουσάρεται. Η ψυχοσύνθεση γίνεται προσαρμοστική._ **VIII – Το Θέαμα Αποσυντίθεται στην Χρήση** _Tο θέαμα δεν παρακολουθείται πλέον: χρησιμοποιείται. Δεν αποτελεί πια μια σκηνή αλλά ένα περιβάλλον. Δεν είναι εξωτερικό αλλά λειτουργικό. Δεν το υπομένουμε πια: το διευρύνουμε._ _Δρα χωρίς να φανερώνεται. Λειτουργεί χωρίς να χρειάζεται να γίνεται πιστευτό. Βρίσκεται εκεί, παντού, στην μορφή υπηρεσίας._ **IX –  Λειτουργικό Block** _Δεν υφίσταται πια εξωτερικότητα. Κάθε προσπάθεια υποχώρησης προβλέπεται, χαρτογραφείται, επανοικειοποιείται. Η απόρριψη του συστήματος αναδεικνύεται σε μια από τις παραμέτρους του._ _Το θέαμα που έγινε κόσμος δεν εντυπωσιάζει πια: τυφλώνει χωρίς κανονικότητα. Δεν μαγεύει πια: καταλαμβάνει.  _ _Ένας κόσμος χωρίς έξοδο δεν χρειάζεται κάγκελα. Χρειάζεται μόνο να είναι εύχρηστος.  _ **Επίλογος – Ελάχιστες Διαδρομές Απόδρασης** _Κάθε προοπτική χειραφέτησης ξεκινά με μια ενεργητική ρήξη [disaffiliation]. Ξεκινά με απειροελάχιστες, συχνά αόρατες αρνήσεις: απενεργοποίηση, σιωπή, βραδύτητα, ασυμβατότητα. Άρνηση των αυτοματισμών, ανατρεπτικές χρήσεις, επανεισαγωγή του χρόνου που δεν παράγει κέρδος._ _Οι χειρονομίες αυτές δεν παρέχουν καμία εγγύηση. Αλλά διανοίγουν ρωγμές στην λειτουργική οριοθέτηση του κόσμου. Η κοινή βούληση θα αναγεννηθεί όπου αναδύεται ο ασύμβατος λόγος, όπου φανερώνονται οι ακοστολόγητες χειρονομίες, όπου η φιλία υπάρχει χωρίς προφίλ._ Πηγη:The World Without an Outside/Le monde sans dehors. – L'Observatoire situationniste – The Situationist Observatory. Μετάφραση: **situ negatif****  στο Athens Indymedia**

Επιμέλεια: **φ.πρ.**** ** **Πηγή:Αthens Indymedia** **Ακολουθεί μια καταγραφή, σίγουρα με ελλείψεις και ανακρίβειες, από την ομιλία του Norman Finkelstein *Γάζα: Πώς φτάσαμε εδώ και πού πηγαίνουμε* στο Πάντειο στις 12 Νοέμβρη του 2025. Χωρίς να συμφωνούμε αναγκαστικά με όλα όσα λέει, θεωρούμε ότι έχουν παρόλα αυτά μεγάλη αξία.  ** **This is a transcript, certainly incomplete and not completely accurate, of Norman Finkelstein's talk *Gaza: How Did We Get There and Where Are We Going?* at Panteio university on November 12. Without necessarily agreeing with every single thing in it, we find them very valuable regardless.  ** ** ** ** ** Δεν είμαι μάρτυρας, έχω κάνει κάποιες θυσίες – αν όμως το τίμημα της επιτυχίας είναι η απώλεια της ακαδημαϊκής ελευθερίας, το προτιμώ που αποχώρησα όπως αποχώρησα. _Λίστα συνδέσεων με την ελλάδα: μου αρέσει να διδάσκω Πλάτωνα, Αριστοτέλη, ελληνικά, μου αρέσει να ακούω Θεοδωράκη (πολύ εμψυχωτικός). Έχω δει *Το μουσικό κουτί*, την ταινία._ Πριν 2 χρόνια ανέβασα ένα τουιτ που εξυμνούσε το γεγονός. Ακόμα δεν είμαι σίγουρος ως προς το ηθικό ζήτημα. Θα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι έγινε και πού φαίνεται να κατευθυνόμαστε, μαζί. Από πού να αρχίσουμε; - Αν υποστηρίζεις το ισραήλ, ξεκινάς 3000 χρόνια πριν, πηδώντας τα τελευταία 2000 χρόνια. - Κατά τη γνώμη μου έχει νόημα να αρχίσουμε από το 1948, τότε που η γάζα έγινε γάζα. Το 1949, περίπου 1000 _[;]_ παλαιστίνιες είχαν εκδιωχτεί και σταλθεί στη λωρίδα της γάζας. Στη γάζα υπάρχει κατά κύριο λόγο προσφυγικός πληθυσμός (70-80%), σε σημαντικό ποσοστό παιδιά (48%). Σε τεχνητά κατασκευασμένο λιμό (όχι ασιτία αλλά στέρηση τροφής), με ένα περίπλοκο σύστημα, η διατροφική ανασφάλεια γίνεται λιμός. Αυτό σημαίνει ότι από τους 500.000 ανθρώπους που πλήττονται από το λιμό, το 1/4 _[;]_ είναι παιδιά. Εντυπώσεις ανθρώπων που επισκέφτηκαν ή δούλεψαν στη γάζα από το '49: πολλοί περιγράφουν τη γάζα (ήδη από την αιγυπτιακή διοίκηση το '48) σαν στρατόπεδο συγκέντρωσης: * Στη δεκαετία του '50, ο E.L.M. Burns που δούλευε εκεί (στρατιωτικός). * Το 1967, μετά τον πόλεμο του 1967, ο πατέρας του Al Gore (υποψήφιου των δημοκρατικών στις προεδρικές εκλογές του 2000 στις ηπα), που ήταν κι αυτός γερουσιαστής, επισκέφτηκε τη γάζα. Και την αποκάλεσε, πάλι, «ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην άμμο, αν θέλετε». * Το 2004, επικεφαλής του συμβουλίου ασφαλείας του ισραήλ, σε μια συζήτηση με αξιωματούχους των ηπα, περιέγραψε τη γάζα σαν ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οπότε, είτε είναι ακριβής όρος –τεχνικά ορθός– είτε όχι, αυτή είναι η εντύπωση που δίνει. Το 2006, η χαμάς κερδίζει τις εκλογές, στις οποίες δεν είχε προωθήσει ιδεολογική ατζέντα (π.χ. επιβολή του νόμου της σαρία ή οτιδήποτε σχετικό με το ισραήλ) αλλά ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων: η plo είναι διεφθαρμένη, η χαμάς μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Η χαμάς κέρδισε τις εκλογές, το ισραήλ επέβαλε μια μεσαιωνικού τύπου πολιορκία και εε και ηπα συντάχθηκαν μαζί του. Έλεγχος του ποιο και τι μπαίνει και βγαίνει: * Ο κατάλογος των απαγορευμένων πραγμάτων (μεταξύ άλλων βρεφικές τροφές, μπαχαρικά κλπ. κλπ.) ήταν τόσο μεγάλος που κάποια στιγμή τον αντέστρεψαν και έφτιαξαν έναν κατάλογο με είδη που επιτρεπόταν να μπαίνουν. * Για τους ανθρώπους, για να βγεις έξω, ακόμα και για περιστατικά ζωής και θανάτου (ιατρικά κλπ.), πρέπει να είσαι συνεργάτης της ισραηλινής κατοχής. Το 1970, η λαϊκή ενότητα του Allende κέρδισε τις εκλογές στη χιλή με σοσιαλιστικό πρόγραμμα. Οι ηπα το έβαλαν σκοπό να μη δουλέψει αυτό το πείραμα. Kissinger: «θα κάνουμε τη χιλιανή οικονομία να ουρλιάζει». Το ισραήλ: θα κάνουμε στους ανθρώπους στη γάζα ανθρωπιστικά ελάχιστη διατροφή. Υπολογίζουμε τις ελάχιστες θερμίδες για την επιβίωση (γιατί πιο κάτω δε φαίνεται ωραίο) για να κρατάμε την οικονομία της γάζας στο χείλος ζωής και θανάτου ώστε να κάνουμε τον κόσμο να αποκηρύξει τη χαμάς. Η χαμάς είχε διαφθορά, εντάξει. Αλλά δεν της δόθηκε καμιά ευκαιρία. Στην αίγυπτο, με τη μουσουλμανική αδελφότητα (δρ. Morsi), στη νέα υόρκη με τον Zohran Mamdani... τι θα κάνουν οι ελίτ για να μπορούν να πουν σε ένα χρόνο «σας το λέγαμε ότι ήταν τρελό λάθος»; Έχανε τη στήριξη του κόσμου η χαμάς; Το '19 στην παλαιστίνη, ρώτησα έναν ταξιτζή σε μια διαδρομή τη γνώμη του για τη χαμάς. Μου είπε: «η ανθρωπότητα δεν είναι έτοιμη για τη χαμάς». Στις 6 Οκτώβρη του 2023, γύρω στο 60% των νέων στη γάζα ήταν άνεργες (το μεγαλύτερο ποσοστό του κόσμου). Υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα μετανάστευαν. Όμως δεν μπορούσαν να πάνε πουθενά: ήταν φυλακισμένες και το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν πέρα δώθε στην περίμετρο της φυλακής. Αυτό ήταν το παρόν και δεν υπήρχε μέλλον – θα ζούσαν και θα πέθαιναν εκεί. Η γάζα είχε χαθεί, εγώ τα είχα παρατήσει. Σε πολλές δεν άρεσε αυτή η απόφαση, αλλά εγώ έγραφα βιβλία και δεν τα διάβαζε κανένα. Το τελευταίο είχε πουλήσει γύρω στα 300 αντίτυπα, που τα μισά τα είχα πάρει εγώ. Φαινόταν ότι το θέμα θα λυνόταν σε ανώτερα επίπεδα, χωρίς δική τους συμμετοχή, και όλα τα άλλα κράτη θα υποχωρούσαν και θα το αποδέχονταν. Η γάζα είναι ένα ερμητικά κλειστό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Το ισραήλ έκανε εκεί φονικές επιδρομές υψηλής τεχνολογίας, τις οποίες αποκαλούσε επιχειρήσεις ή «κούρεμα του γκαζόν» (αν φανταστούμε τις λάμες του χορτοκοπτικού να σπάνε τα κρανία παιδιών). * Επιχείρηση cast lead, 2009: η μόνη που συνοδεύτηκε και από διαμαρτυρίες / καταστράφηκαν 6000 σπίτια, σκοτώθηκαν 350 παιδιά. * Επιχείρηση protective edge, 2014: κι αυτή είχε διαμαρτυρίες / 18.000 σπίτια, 550 παιδιά. Για την cast lead έγραψα ένα βιβλίο: _This time we went too far_ [_Αυτή τη φορά ξεπεράσαμε τα όρια_]. Ήταν τόσο σοκαριστική που ένα αξιωματούχο του ερυθρού σταυρού είπε: Ποτέ, σε κανένα από τα μέρη που έχω βρεθεί, δεν έχω ξαναδεί το επίπεδο της καταστροφής που είδα στη γάζα. Οι εκτιμώμενοι αριθμοί τώρα είναι: 250.000 σπίτια, 20.000 παιδιά – μετρώντας μόνο τα παιδιά που σκοτώθηκαν άμεσα και όχι από την πείνα και ασθένειες που θα μπορούσαν να είχαν αντιμετωπιστεί. _Μέχρι και_ 600.000 κάτοικα της γάζας έχουν σκοτωθεί. Οι επιλογές της χαμάς: - **Διεθνής διπλωματία** : το δοκίμασε, ζήτησε 20ετή κατάπαυση πυρός (μακράς διάρκειας) – αγνοήθηκε. - **Διεθνές δίκαιο** : το δοκίμασε, μετά από κάθε φονική επιδρομή έστελνε αντιπροσωπείες σε οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στον οηε, έγιναν πολλές έρευνες για απόδοση ευθυνών με τις οποίες το ισραήλ δεν συνεργάστηκε, ονομάζοντάς τις αντισημιτικές κλπ. Τώρα οι ίδιοι οργανισμοί καταδικάζουν δριμύτατα τη χαμάς, η οποία διέπραξε εγκλήματα, αλλά την κατηγορούν για εγκλήματα που δεν έχει διαπράξει. Επίσης και ο οηε με άδικες κατηγορίες προσπαθεί να αποδείξει ότι η χαμάς είναι ένοχη για σεξουαλική βία χωρίς ιατροδικαστικά, φωτογραφικά, ψηφιακά στοιχεία, μόνο στη βάση μαρτυριών. Ένα παράδειγμα σεξουαλικής βίας: δύο άντρες με ένα σκούτερ ανέβασαν ανάμεσά τους στο σκούτερ μια γυναίκα όμηρο, άρα «εξαναγκαστική επιβολή εγγύτητας». Τις επιτροπές που τάσσονται ενάντια στη χαμάς η χαμάς τις πίστευε, τους είχε εμπιστοσύνη, προσπάθησε να δράσει μέσω αυτών αλλά οι αναφορές καταθέτονταν και ξεχνιούνταν. (Ποιος τις έχει διαβάσει πολλές φορές; Μόνο εγώ.) - **Η μεγάλη πορεία της επιστροφής** του 2018: μη βίαιη αντίσταση των πολιτών (χα χα). Επικεφαλής της ήταν ποιητικοί τύποι, επιστροφή των προσφύγων... Είχε έναν στόχο: το τέλος του αποκλεισμού. Το αποτέλεσμα ήταν να πάει η επιτροπή του οηε στη γάζα και να γράψει μια αναφορά 400 _[;]_ σελίδων: τερματικά μη βίαιες διαδηλώσεις, από το ισραήλ ελεύθερα σκοπευτά, κάθε σφαίρα βρήκε κάποιο στόχο, το ισραήλ είπε «δεν το έκανα εγώ». Στοχοποίησαν τα παιδιά, τα ιατρονοσηλευτά, τα δημοσιογράφα, τα ανάπηρα. Η στοχοποίηση των παιδιών στη γάζα. Τα δύο τελευταία χρόνια, κάθε μέρα γύρω στα 10 παιδιά υφίστανται κάποιον ακρωτηριασμό. Το ισραήλ στοχοποιεί άτομα αδιακρίτως αλλά _επιλεκτικά_. Στην πορεία, όταν οι σκοπεύτριες δεν ήταν σε θέση να χτυπήσουν θανάσιμα κάποιο παιδί, σημάδευαν στα γόνατα: «τραυματισμός που αλλάζει τη ζωή». Μια μεσαιωνικού τύπου πολιορκία, σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Τι κάνεις; Εγώ δεν βλέπω να είχαν πολλές επιλογές στις 7 Οκτώβρη. Μια μαζική απόδραση θα τη στήριζε όλος ο κόσμος. Γιατί να στοχοποιήσουν άμαχα; Από τα άτομα που σκοτώθηκαν απ' την πλευρά του ισραήλ στις 7 Οκτώβρη, περίπου 400 ήταν μάχιμα και περίπου 800 άμαχα (τα οποία σκότωσε μάλλον η χαμάς). Γιατί άμαχα; 1. Αν η χαμάς είχε σκοτώσει 1200 άμαχα ή 1200 στρατιωτικά, θα ήταν χειρότερη η αντίδραση; Ο Netanyahu έχει πει: το ισραήλ είναι η σπάρτη. Αυτό ισχύει: έχει μεγαλύτερη αξία η ζωή ενός μάχιμου παρά ενός αμάχου. Μήπως θα έλεγε το ισραήλ και η διεθνής κοινότητα: «εμ, μάχιμα ήταν, κατοχή έκαναν, οπότε...»; – Όχι βέβαια! 2. Από ηθική πλευρά οι φόνοι αμάχων. Στο διεθνές δίκαιο ισχύει η διακήρυξη της πετρούπολης: δεν μπορούμε να καταργήσουμε τον πόλεμο αλλά μπορούμε να ελαχιστοποιήσουμε τις βλάβες που προκαλεί ο πόλεμος, για τις ελάχιστες δυνατές καταστροφές στα άμαχα. Βασική αρχή είναι η αρχή της διάκρισης: δεν μπορείς να στοχοποιήσεις άμαχα και πολιτικές υποδομές, μόνο μάχιμα και στρατιωτικές υποδομές. Υπάρχει όμως ένα ηθικό ζήτημα: οι νόμοι του πολέμου ισχύουν για έναν πολεμιστή της χαμάς; Δεν θέλει να πεθάνει σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, θέλει μια αξιοπρεπή ζωή – και κάποιοι θέλουν και εκδίκηση (είναι **ανθρώπινο** ελάττωμα και αμαρτία: οι γονείς μου _μισούσαν_ τους γερμανούς – στο σπίτι μας διακινδύνευες τη ζωή σου α. αν έλεγες ότι πιστεύεις στο θεό, β. αν έλεγες καλό λόγο για τους γερμανούς). Ο στόχος της χαμάς. Κατά τη δική μου γνώμη: δεν το είχαν σχεδιάσει, έριξαν απλά μια ζαριά. Ο Yahya Sinwar της χαμάς είχε περάσει 20 χρόνια σε ισραηλινή φυλακή και μετά τον πήγαν στην ανοιχτή φυλακή της γάζας. Δεν είχε κανένα μεγάλο στρατηγικό σχέδιο: δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, ας ταρακουνήσουμε τα πράγματα. Ο Nasrallah της χεζμπολά είχε στρατηγικό όραμα και είπε «Δεν μας προειδοποίησαν» (δυσαρεστημένος). Και μετά δολοφονήθηκε. Ήξερε ότι δεν ήταν καλή η συγκυρία για αυτό το πράγμα. Όμως σε τέτοιες συνθήκες, ποια συγκυρία είναι καλή; Δύο χρόνια πριν τον εμφύλιο πόλεμο των ηπα έγινε μια εξέγερση σκλάβων με αρχηγό τον Nat Turner: σκλάβο, γεννημένο σκλάβο, που θα πέθαινε σκλάβος. Τι μπορούσε να κάνει; Ήταν πολύ έξυπνος, υπήρχε ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στις επιδιώξεις του και την προδιαγεγραμμένη μοίρα του, δεδομένης της κατάστασής του σαν σκλάβου. (Ήταν και βαθιά θρήσκος.) Στην εξέγερση, η εντολή #1 που έδωσε ήταν: σκοτώστε όλους τους λευκούς. Ήταν φριχτό, σκότωσαν _στ' αλήθεια_ επίτηδες μωρά, σε αντίθεση με τη χαμάς. Ο Nat Turner γιορτάζεται σαν ήρωας. Ρώτησα ένα φίλο: τι σκεφτόταν η χαμάς; Μου είπε – ήθελαν να περάσουν ένα μήνυμα: αν τα δικά μας άμαχα δεν είναι ασφαλή, δεν είναι ασφαλή ούτε τα _δικά σας_ άμαχα. Αυτό το υπερασπιζόμαστε ή το στηρίζουμε; Δεν ξέρω. Δεν βλέπω όμως επιλογές. Το ισραήλ θέλει εκδίκηση. Έχουν την εικόνα των übermenschen-υπερανθρώπων. Πώς τόλμησαν να αγγίξουν μια τρίχα απ' το κεφάλι μίας νέας γυναίκας. Σοκαρίστηκαν, αλλά εν μέρει λόγω της νοοτροπίας του übermensch. Στις ηπα μετά τις 11 Σεπτέμβρη, πολλά έκαναν ό,τι μπορούσαν για να δείξουν ενσυναίσθηση στις μουσουλμάνες. Ακόμα και ο Bush πήγε κι επισκέφτηκε ένα τζαμί. Το ισραήλ όχι: αυτοί είναι οι υπεράνθρωποι. 1. Επικαλούνται τον Αμαλήκ (βιβλική αναφορά) για εκδίκηση ενάντια σε κάθε άντρα, γυναίκα, παιδί, ζώο. Και μόνο αυτή η επιδίωξη είναι γενοκτονική. Υπάρχει γενοκτονική πρόθεση. 2. Θέλουν να αποκαταστήσουν τη δυνατότητα αποτροπής επιθέσεων μέσω του φόβου. Πολλές στον αραβικό κόσμο άρχισαν να σκέφτονται – αν μπορεί να τα χτυπήσει αυτή η ετερόκλητη ομάδα ανταρτών, ίσως να είναι ανοιχτές και στρατιωτικές επιλογές. Τώρα δεν το σκέφτονται πια. 3. Ο βασικός στρατηγικός στόχος: μια για πάντα, χωρίς άλλα κουρέματα του γκαζόν και επιχειρήσεις, να λύσουν το πρόβλημα της γάζας μια για πάντα. Η τελική λύση: εθνοκάθαρση της γάζας. Η καταστροφή της με όση βία είναι διατεθειμένη να ανεχτεί η διεθνής κοινότητα (οι ηπα). Ανώτεροι αξιωματούχοι του ισραήλ κάνουν ανοιχτά γενοκτονικές δηλώσεις. Τις αναφέρεις και σου λένε «φταίει η έξαψη της στιγμής, η φρίκη, μιλούσε το συναίσθημα». Όμως όλα αυτά τα έχουν κάνει. Δεν ήταν έξαψη της στιγμής. Στις 11 Σεπτέμβρη στις ηπα: οι Bush, Cheney κλπ. σοκαρίστηκαν _στ' αλήθεια_ – αυτό διάρκεσε γύρω στα 5 λεπτά. _Μετά_ άνοιξαν έναν χάρτη για να εκμεταλλευτούν όσο μπορούσαν τις 11 Σεπτέμβρη: αποφάσισαν να πάνε στο αφγανιστάν, τη συρία κλπ. κλπ. Το ίδιο και το ισραήλ, που κινείται για να πραγματοποιήσει τα σχέδιά του. Η κατάπαυση πυρός τώρα. Η χαμάς δεν είχε επιλογή, έπρεπε να την υπογράψει. Όχι λόγω των ηπα αλλά λόγω των αραβικών κρατών, που θα την είχαν καταδικάσει δημόσια. Και τα όμηρα επιστράφηκαν, δε μένει τίποτε άλλο. Το ισραήλ είναι πολύ αποφασισμένο· φυσικά οι ηπα θα μπορούσαν να το σταματήσουν. Ο Trump είναι από το μπρούκλιν όπως κι εγώ, εκεί είναι το Trump village. Ήταν κι ο μπαμπάς του ένας άθλιος ρατσιστής, ο Woody Guthrie έγραψε γι' αυτόν το τραγούδι *Old man Trump*. Ο Trump θέλει συμφωνία ανάμεσα στο ισραήλ και τη σαουδική αραβία [...], η σαουδική αραβία δεν μπορεί· πρέπει να σταματήσει η γενοκτονία και τότε θα έχει δικαιολογία: το κάναμε για να δώσουμε τέλος στη γενοκτονία. Η γάζα θα γυρίσει πίσω στις 6 Οκτώβρη, η πολιορκία θα συνεχιστεί, καμία ανθρωπιστική βοήθεια, καμία ανοικοδόμηση. (_All we are saying is give peace a chance_ , _kumbaya_ και βλακείες.) Θα γυρίσει πίσω στις 6 Οκτώβρη αλλά δε θα υπάρχει πια γάζα. Στην καταστροφή της γάζας έχουν συσσωρευτεί 60 εκατομμύρια τόνοι συντρίμμια. Δεν υπάρχει ελπίδα, είναι πολύ δυσοίωνο. Ένας ταβάριτς μού είπε να κλείσω με ευχάριστο τόνο. Αλλά ενήλικο τόνο: φέρσου στους ανθρώπους με σεβασμό. Ο πρώτος τρόπος σεβασμού είναι εκείνο που είπε ο Amilcar Cabral: _Μη λέτε ψέματα, μην τραγουδάτε εύκολες νίκες_. Τι έχει γίνει τα τελευταία 2 χρόνια; Κάποιες μιλούν για τη σπουδαία νίκη της χαμάς. Δεν είναι θέμα αισιοδοξίας-απαισιοδοξίας. Είναι θέμα του πόσα μπορείς να ζήσεις σαν ανθρώπινο ον, να τα ανεχτείς και να μην κάνεις τίποτα γι' αυτά. Όπως έγραψε ο Bob Dylan στο _Blowin' in the wind_ : _Πόσες φορές μπορεί ένας άνθρωπος να γυρίσει απ' την άλλη και να κάνει ότι δεν βλέπει τίποτα;_ Δεν έχουμε τη δυνατότητα να μην κάνουμε τίποτα όταν συμβαίνει κάτι τόσο φριχτό. Αυτό με κινητοποιεί εμένα. Πριν από δύο εβδομάδες βγήκε άλλη μια απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου για τη γάζα, με θέμα το αν είναι, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, υποχρεωμένο να συνεργαστεί με την unrwa το ισραήλ. (Το ισραήλ έκανε τα πάντα για να καταστρέψει την unrwa επειδή εκπροσωπεί το παλαιστινιακό προσφυγικό ζήτημα.) Τα δικαστά ψήφισαν 10-1 υπέρ του ότι το ισραήλ έχει νομική υποχρέωση να συνεργαστεί με την unrwa. Τόσο αξιοθρήνητες νίκες, ένα πράγμα χωρίς αποτέλεσμα, ακόμα κι αυτό μοιάζει σαν θαύμα. (_Αυτό που γίνεται είναι ένα αίσχος, θα δούμε τι θα γίνει, μπορεί να κάνω λάθος, μπορεί να υπάρχουν λόγοι για αισιοδοξία._) Η 1 κατά ήταν η Julia Sebutinde από την ουγκάντα _[...]_ , γράφω γι' αυτήν στο επόμενο βιβλίο μου. Ακόμα και ο γερμανός δικαστής τοποθετήθηκε μεταξύ των 10. Γιατί; Τα τελευταία 1-2 χρόνια, μπορούσες να προσποιείσαι ότι δεν γινόταν γενοκτονία στη γάζα αλλά πόλεμος. Σε έναν πόλεμο μερικές φορές στοχοποιείς άμαχα: στον β' π.π., οι σύμμαχοι έκαναν τρομοκρατικούς βομβαρδισμούς, με στόχο τη στρατιωτική επικράτηση. Ακόμα κι αυτό είναι πόλεμος, που δεν ακολουθεί βέβαια τους κανόνες του πολέμου. Στη γάζα, δεν υπάρχει πόλεμος, ούτε στρατιωτική επικράτηση. Μπορεί καμιά να αναφέρει μία μάχη της γάζας; Όχι! Δεν υπάρχουν μάχες. Έτσι η νότια αφρική κατήγγειλε το ισραήλ όχι για παράβαση των νόμων του πολέμου αλλά για παράβαση της σύμβασης για τη γενοκτονία, κάτι πολύ διαφορετικό. (_Το καλό σημείο της υπόθεσης; Μικροσκοπικές, σχεδόν γελοίες νίκες._) Γιατί 10-1; Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει, δεν μπορεί κανένα να αρνηθεί ότι πρόκειται για γενοκτονία. Οπότε σκέφτηκαν: η unrwa είναι η μόνη που μπορεί να δώσει βοήθεια, αν καταψηφίσεις τη συνεργασία ψηφίζεις υπέρ της γενοκτονίας και της άρνησης των βασικών αναγκών στα επιζώντα της γενοκτονίας. Τα δικαστά, που μπορούσαν προηγουμένως να προσποιούνται, τώρα πια δεν ήθελαν να συνδεθούν με αυτό το πράγμα. Δεν υπάρχει καλό σημείο σε μια γενοκτονία. Ακόμα και σαν άθεος, το βρίσκω **αμαρτία**. Είχε κάποια αποτελέσματα, όπως την εκλογή του Zohran Mamdani στη νέα υόρκη. Τίποτα θετικό, αλλά... **Ερωτήσεις** **ε.** Τι θα γινόταν αν είχαν επέμβει άμεσα τα αραβικά κράτη; **α.** Τι είδους επέμβαση εννοούμε; Η παλαιστίνη δεν έχει στρατό και δεν έχει καμία οικονομική σημασία, έχει όμως συμβολική δύναμη (στον αραβικό κόσμο). Το 1979, συμφωνία αιγύπτου-ισραήλ: ο Jimmy Carter έπεισε τον Sadat της αιγύπτου και τον Begin του ισραήλ να υπογράψουν συμφωνία. Ο Sadat είπε ότι υπάρχει πρόβλημα: η υπογραφή φαίνεται σαν προδοσία της παλαιστινιακής υπόθεσης. Και είπε όχι, θα με σκοτώσουν. Ο Reagan πήγε στη σαουδική αραβία και προσπάθησε να πείσει τον τότε επικεφαλής του κράτους. Και εκείνος είπε ότι δεν μπορούσε να το κάνει, θα του δημιουργούσε τεράστια προβλήματα. Έχει συμβολική δύναμη, περιορίζει το τι μπορούν να κάνουν τα κράτη (ο Sadat το παραβίασε και δολοφονήθηκε). Σήμερα η παλαιστίνη δεν έχει την ίδια συμβολική δύναμη, λόγω των καταστροφών σε ιράκ, συρία, λιβύη, αφγανιστάν. Οι άνθρωποι σταμάτησαν να κοιτάζουν εκεί, έχουν τα δικά τους προβλήματα. Έτσι τώρα το μόνο που χρειάζεται να κάνει η σαουδική αραβία είναι να πει «δώσαμε τέλος στη γενοκτονία» και δε χρειάζεται να κάνει, ή να αποφύγει, τίποτε ουσιαστικά. Ο Abbas από την παλαιστινιακή αρχή έγραψε τη διδακτορική του διατριβή στη γερμανία, στην οποία αρνείται το ολοκαύτωμα των ναζί. Τα πράγματα ξεχνιούνται. Γιατί είχε επιτυχία η πρώτη ιντιφάντα; Γιατί όλες ήταν ήδη οργανωμένες από πριν: κόμμα, ενώσεις γυναικών, οργάνωση! Πολύ καλά οργανωμένη, αποτελεσματική, εξαπλώθηκε γρήγορα. Σήμερα δεν υπάρχουν οργανώσεις, μόνο μκο στη ραμάλλα, δεν υπάρχει ηγεσία ούτε οργάνωση, ο σώζων εαυτόν σωθήτω, καθένα να σώσει το τομάρι του. Στη δυτική όχθη, τίποτα: ούτε διαδηλώσεις ούτε στήριξη. Στη θεωρία, ο αραβικός κόσμος μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά (ακόμα και με διεφθαρμένα κράτη, η παλαιστινιακή συμβολική δύναμη θα μπορούσε να τα αναγκάσει να δράσουν)· όμως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί τώρα. **ε.** [για το ποιο σκότωσε τα ισραηλινά άμαχα στις 7 Οκτώβρη] **α.** Δεν υπάρχουν στοιχεία που να λένε ότι σημαντικός αριθμός ισραηλινών αμάχων σκοτώθηκε από μάχιμα του ισραήλ εκείνη την ημέρα. Χρησιμοποιώ τις ίδιες πηγές που χρησιμοποιώ και για τα παλαιστίνια: μελέτες του οηε, που είναι συνήθως σχετικά σωστές. **ε.** [...] **α.** Παίζει σημαντικό ρόλο για την αλλαγή η ηθική δύναμη ή η μεταβολή της κοινής γνώμης; Όχι: στις ηπα, το 80% του πληθυσμού στηρίζει την περίθαλψη για όλες. _Είναι_ όμως σημαντική και συμβαίνει τώρα: 40% των εβραίων _[στις ηπα ή γενικά;]_ δηλώνουν ότι πιστεύουν ότι το ισραήλ διαπράττει γενοκτονία. Το θέμα είναι όμως τι κάνεις με αυτή τη δύναμη. **ε.** Θα καταρρεύσει το ισραήλ; Ο Ilan Pappé είπε ότι αυτή είναι η αρχή του τέλους για το ισραήλ, αλλά η κατάσταση θα χειροτερέψει πριν γίνει καλύτερη. Έχει δίκιο; **α.** Δεν καταγίνομαι με προφητείες, κοιτάζω τα στοιχεία και αν μελετάς κάτι 100 χρόνια, αν είσαι τυχερός, μπορείς να προβλέψεις κάτι που θα γίνει σε μια βδομάδα. Αυτό με τα τρόφιμα μέσα σε σκηνές, τους πυροβολισμούς στους ανθρώπους, τη σφαγή του αλευριού, το είχα πετύχει. Ποιο είναι το πολιτικό πρόγραμμα τώρα; Να ελαφρύνουμε όσο είναι δυνατό τη φρίκη στη γάζα. Δεν ξέρω πόσο εφικτό είναι αυτό: η γάζα έχει ήδη εξαφανιστεί (από τις ειδήσεις). Δημιούργησε μια δυναμική κινητοποίησης των ανθρώπων σε τοπικό επίπεδο. Αυτή θα πρέπει να την εκμεταλλευτούμε. Κάτι άλλο όμως; Δεν ξέρω. Chomsky: «Ο ηθικός άνθρωπος επιμένει ενώ γνωρίζει ότι ο σκοπός δεν έχει καμιά ελπίδα». Ο Chomsky ήταν η φωνή της τραγωδίας, «τίποτα δε θα πετύχει, όλα είναι χωρίς ελπίδα». Έγραψε για την εισβολή του ισραήλ στο λίβανο το '82, για τον βομβαρδισμό της βηρυττού. Τότε άρχισα κι εγώ να ασχολούμαι με αυτά. _Είχα έναν υπολογιστή leading edge που παρουσίασε ένα πρόβλημα. Δεν έδειχνε τίποτα στην οθόνη. Θα έχανα δουλειά ωρών. Τηλεφώνησα στον Chomsky: δεν υπάρχει ελπίδα. – Δώσε μου την Carol (τη γυναίκα του, πολύ δραστήρια). – Δοκίμασέ το έτσι, δοκίμασέ το αλλιώς, δοκίμασε αυτό, δοκίμασε το άλλο – τίποτα. – Δώσε μου τον Howard (το γιο του, που είναι ιδιοφυΐα). – Κάνε αυτό, τι βλέπεις τώρα, κάνε εκείνο – και λύθηκε._ Ο Chomsky ήταν ακούραστος. Αυτό το πράγμα δεν έχει ελπίδα αλλά παρόλα αυτά το κάνει γιατί αυτό είναι το σωστό. Γράφει ο Rousseau στον _Λόγο περί της ανισότητας_ (ένα βιβλίο που αγαπάω): δεν είναι η νοημοσύνη και η συλλογιστική μας ικανότητα αυτό που μας καθιστά καλούς ανθρώπους, αλλά η φυσική εγγενής ικανότητα του οίκτου, που μας κάνει να αγωνιζόμαστε για τη δικαιοσύνη. Όσο πιο πολλές γνώσεις αποκτάς, τόσο πιο αλαζόνας και απομονωμένος από τον κόσμο γίνεσαι και τόσο περισσότερο μπορείς να βρεις δικαιολογίες για την αδράνεια. Έτσι πολλοί έξυπνοι, μορφωμένοι άνθρωποι δεν έκαναν τίποτα ή πήραν το μέρος του ισραήλ. Κινητοποιήθηκαν οι αμόρφωτοι οπισθοδρομικοί: οι χούθι. Οι χούθι βγήκαν από τη σαουδική επίθεση στην υεμένη _[...]_. Όλες οι μανάβισσες στη νέα υόρκη είναι σουδανές _[μάλλον...]_. Μισούν τους χούθι. Αλλά θα πουν: «... έκαναν όμως κάτι καλό για την παλαιστίνη». --- [en] I'm not a martyr, I have made some sacrifices – but if the price of success is the loss of academic freedom, I prefer walking away with what I did. _List of credits to greece: I enjoy teaching Plato, Aristotle, greek; I like listening to Theodorakis (very inspiring); I've watched music box (the film)._ 2 years ago i posted a tweet celebrating the event, I'm still not sure as a moral question. We'll try to make sense of what happened and where we seem to be headed, together. Where to start? - If you support israel, you start from 3000 years ago, skipping the last 2000. - In my opinion it's sensible to begin with 1948, when gaza becomes gaza. Until 1949, about 1000 _[?]_ palestinians were expelled and sent to the gaza strip. Gaza has a largely refugee population (70-80%), significantly children population (48%). It's under an artificially induced famine (not starvation but food deprivation), complex system, food insecurity becoming famine. This means that from the 500,000 people experiencing famine, 1/4 _[?]_ are children. Impressions of people who visited or worked there since '49: many describe gaza (already since the egyptian rule in '48) as a concentration camp: * In the '50s, E.L.M. Burns who worked there (military). * Come 1967, after the 1967 war, the father of Al Gore (the u.s. democratic presidential candidate in 2000), also a senator, visited gaza – again, he called it "a huge concentration camp on the sand, if you will". * 2004, the head of israel's security council, in a talk with u.s. officials, describes gaza as a huge concentration camp. So, accurate—technically correct—or not, this is the impression it gives. 2006, hamas wins an election where they ran not on an ideological platform (e.g. impose sharia law, or anything about israel) but on a program of reform: the plo is corrupt, hamas is efficient. Hamas won the election, israel imposed a medieval siege, the e.u. and the u.s. went along. Controlling who and what went in and out: * The list of forbidden things (including baby food, spices, etc. etc.) was so long that at some point they switched it around and made a list of what was allowed to enter. * For people, to get out even for life and death cases (medical etc.) you have to be a collaborator with the israeli occupation. In 1970, the party of popular unity (Allende) was elected in chile on a socialist platform. The u.s. was determined that the experiment not work. Kissinger: "we're going to make the chilean economy scream". Now, israel: we're going to put the people of gaza on a humanitarian minimum diet. Calculate the minimum calories for survival (below that, it doesn't look good) to keep the gaza economy on the edge between life and death to make the people renounce hamas. There was corruption in hamas, ok – but they weren't given a chance. In egypt, with the muslim brotherhood (dr. Morsi) – in new york, with Zohran Mamdani – what will the elites do to say in one year "we told you it was crazy wrong"? Was hamas losing popular support? In '19 in palestine, I asked a taxi driver who was driving me his opinion on hamas. He said: "The world is not ready for hamas." By October 6, 2023, about 60% of young people in gaza were unemployed (highest percentage in the world). In normal circumstances, they'd emigrate. But they couldn't go anywhere: they were imprisoned. All they could do was get up and walk the perimeter. That was the present, and there was no future – live and die there. Gaza was gone – I had given up. Many were unhappy about this decision. But I was writing books, and no one was reading them. The last one had sold 300 copies _[?]_ and I had bought half of those. It looked like it was going to be resolved over their heads with every other state capitulating. Gaza is a hermetically sealed concentration camp where israel did high-tech killing sprees: operations or "mowing the lawn" (picture the blades cracking the skulls of children). * Operation cast lead, 2009: the only one with protests too / 6,000 homes destroyed, 350 children killed. * Operation protective edge, 2014: also protests / 18,000 homes, 550 children. About cast lead—i wrote a book, _This time we went too far_ —it was so shocking that a red cross official said: Never before have i seen the level of destruction I saw in gaza anywhere I've been. Now, estimates are: 250,000 homes, 20,000 children – and that's only the children directly killed, not counting hunger and diseases that could have been treated. _Up to_ 600,000 gazans have been killed. Hamas' options: - **International diplomacy** : tried it – asked for a 20-year (long-term) ceasefire – was ignored. - **International law** : tried it – after each killing spree, it sent delegations to human rights, u.n. organisations. There were many investigations for accountability – israel didn't cooperate, calling them antisemitic etc. Now these organisations are very harsh on hamas, which committed crimes, but they're accusing it of crimes it didn't commit. There are also unfair accusations by the u.n., wanting to prove hamas guilty of sexual violence without forensic, photographic, digital evidence, just testimonies. An example of sexual violence: two men on a scooter placing a woman hostage between them on the scooter: "coerced forced intimacy". The commissions who are against hamas: hamas believed in them, trusted them, tried with them, but the reports were filed and forgotten. (Who's read them multiple times? Only me). - **The great march of return** , 2018: non-violent civil resistance (ha ha). Its leaders were poetic types, return of the refugees... It had one goal: the end of the blockade. The result was that the u.n. commission went to gaza, wrote a 400-page _[?]_ report: extremely non-violent demos, israeli snipers, every bullet hit a target, israel said: "it wasn't me". They targeted children, medics, journalists, disabled. Targeting children in gaza. In the last 2 years, every day around 10 children have something amputated: israel is _discriminately_ indiscriminately targeting people. In the march, when snipers had no shot to kill children, they targeted kneecaps: "life-changing injury". A medieval siege, in a concentration camp. What do you do? I can't see many options they had on October 7. A prison break, anyone would support that. Why target civilians? Of the people killed on the israeli side on october 7, about 400 were combatants and about 800 civilians (most probably killed by hamas). Why civilians? 1. If hamas had killed 1200 civilians or 1200 combatants, would the reaction be worse? Netanyahu has said: israel is sparta. This is true: there's more value to a combatant's life than a civilian's. Would israel and the international community have said "well, they were combatants, it was an occupation, so ..."? – No! 2. Morally, killing civilians. In international law there's the st petersburg declaration: we can't abolish war but we can minimise the harm done by war – minimum destructiveness to civilians. A basic principle is the principle of distinction: you can't target civilians and civilian infrastructure, only combatants and military infrastructure. But there's a moral issue: to a hamas militant, do the laws of war apply? He doesn't want to die in a concentration camp, he wants a decent life – and some of them want revenge (it's a **human** vice and sin – my parents _hated_ germans – at home you risked your life a. if you said you believe in god; b. if you said a kind word about germans). The goal of hamas. In my opinion: they hadn't planned – it was just a roll of the dice. Yahya Sinwar of hamas had been in an israeli prison for 20 years, then taken to the open prison of gaza. No big strategy: we have nothing to lose, let's rock the table. Nasrallah of hezbollah had strategic vision, and said "They didn't warn us" (discontent), and was killed. He knew it wasn't a good time to do it. But in these conditions, what is the right time? There was a u.s. slave rebellion 2 years before the civil war. The leader was Nat Turner: a slave, born a slave, to die a slave, what could he do? He was very clever. there was a huge gap between his aspirations and his destiny, given his condition as a slave. (And he was deeply religious.) In the rebellion, his order #1 was: kill all white people. It was horrible, they _did_ kill babies on purpose, unlike hamas. Nat Turner is celebrated as a hero. i asked a friend: hamas, what were they thinking? He said, they wanted to pass a message: if our civilians aren't safe, _your_ civilians aren't safe. Do we defend/support this? I don't know, but I don't see options. Israel wants revenge. The image of the übermenschen-the supermen. How dare they touch 1 hair of 1 young woman's head. They were shocked – but in part because of the übermensch mentality. In the u.s. after September 11, many went out of their way to show consideration to muslims. Even Bush went to visit a mosque. Israel, no: they are the supermen. 1. They invoke Amalek (biblical reference) for revenge against any man, woman, child, animal. This goal alone was genocidal. Genocidal intent is there. 2. They want to restore their deterrence capability (= fear). Many people from the arab world started thinking, if this ragtag guerrilla team can hit them, maybe military options are possible. Now, they don't. 3. The main strategic goal: once and for all, no more lawn mowings or operations, solve the gaza problem once and for all. The final solution: to ethnically cleanse gaza. Use as much force as the international community (the u.s.) will tolerate, to destroy. Senior leaders of israel are openly making genocidal statements. You quote them, they say "it was the heat of the moment, the horror, they spoke emotionally". But they've done all that, no heat of the moment. In the u.s. on 9/11: Bush, Cheney etc. _were_ shocked – that lasted about 5 min. _Then_ they opened a map to extract all they could from 9/11: they decided to go to afghanistan, syria, etc. etc. The same as israel, on the way to making its plans true. Now, the ceasefire: hamas had no choice, they had to sign on – not because of the u.s. but because of the arab states: they would have publicly condemned them. The hostages are returned, nothing more to happen. Israel is very determined; of course the u.s. could stop them. Trump is from brooklyn like me – Trump village. His dad was a horrible racist too; Woody Guthrie wrote the song _Old man Trump_ about him. Trump wants a deal between israel and the saudis _[...]_ , the saudis can't; the genocide has to stop, and then they'll have an excuse: we did it to end the genocide. Gaza will return to October 6, the siege will continue, no humanitarian aid, no reconstruction. (_All we are saying is give peace a chance_ , _kumbaya_ , rubbish.) With a return to October 6 but with no more gaza. Gaza is undergoing destruction: there are 60 mil tons of rubble. No chance / it's very grim. A tovarich said to end on an upbeat note. But, on an adult note: treat people with respect. The first way of respect is what Amilcar Cabral said: tell no lies, claim no easy victories. What's happened in the last 2 years? People talk about hamas' splendid victory. It's not a question of pessimism or optimism. it's a question of how much can you as a human being live with, tolerate, and do nothing about it. As Bob Dylan wrote in _Blowin' in the wind_ : _How many times can a man turn his head and pretend that he just doesn't see?_ We don't have a capacity to do nothing when something so horrible is happening. This is what moves me. 2 weeks ago there was another i.c.j. ruling about gaza, about whether or not, under international law, israel was obliged to cooperate with unrwa. (Israel was determined to destroy unrwa because it represents the palestinian refugee question.) The court voted 10-1 in favour of saying israel is legally obligated to work with unrwa. Such pitiful victories, something without an effect, even this seems like a miracle. (_What's happening is an abomination, we'll see what happens, i can be wrong, there could be grounds for optimism._) The 1 against: Julia Sebutinde from uganda, she's in my next book. Even the german judge was one of the 10. Why? For the last 1-2 years, you could pretend there was no genocide but a war in gaza. Now, sometimes in a war you target civilians: in ww2, the allies did terror bombings, with the goal of military defeat. Still war, but not following the rules of war. In gaza, there's no war, no military defeat. Can anyone name a battle in gaza? – No! No battles. Thus south africa sued israel not for violating the laws of war but for violating the genocide convention – very different. (_A silver lining? Tiny, almost laughable victories._) Why 10-1? Now the train's left the station, no one can deny now that it's a genocide.So they said, unrwa is the only one who can give aid, if you don't vote for cooperation, you vote for genocide and denying genocide survivors their basic needs. The judges, who could pretend in the past, now didn't want to be connected with that. There's no silver lining in a genocide. even as an atheist, it's **sinful**. It did have effects, like Zohran Mamdani's election in new york. No positives but... **Questions** **q.** What if the arab states had immediately intervened? **a.** But what kind of intervention? Palestine has no military and no economic significance, but symbolic power (in the arab world). There was an egypt-israel agreement in 1979: Jimmy Carter convinced Sadat of egypt and Begin of israel to sign the agreement. Sadat said there's a problem: signing looks like betraying the palestinian cause. He said no, i'll end up dead. Reagan went to saudi arabia, tried to convince the then head of state, and he also said he couldn't do it, it would give him enormous trouble. It has symbolic power, it limits what states can do (Sadat didn't do that and was assassinated). Now palestine doesn't have the same symbolic power, because of the disasters in iraq, syria, libya, afghanistan. People lost focus, they have their own problems. So now all saudi arabia has to do is say "we ended the genocide" and doesn't actually have to do, or avoid doing, something. Abbas from the palestinian authority wrote his phd thesis in germany, denying the nazi holocaust. Things get forgotten. Why was the first intifada successful? Because everyone was already organised before: party, women's associations, organisation! Very well organised, efficient, spread quickly. Now there are no organisations, only ngos in ramallah. No leadership, no organisation, sauve qui peut, every man for himself. On the west bank, nothing: no demos, no support. In theory the arab world can make a big difference (even with corrupt states, the palestinian symbolic power could make them act); but now it's not happening. **q.** [about who it was that killed israeli civilians on October 7] **a.** There's no evidence that a significant number of israeli civilians were killed by israeli combatants on that day. I use the same sources as for the palestinians (u.n. studies, usually fairly accurate). **q.** ... **a.** Is moral power or change in public opinion important for change? No: in the u.s., 80% of the population is for universal healthcare. But it _is_ important and it _is_ happening: 40% of jews _[in the u.s.?]_ say they believe israel is committing genocide. But the question is what you do with it. **q.** Will israel implode? Ilan Pappé said this is the beginning of the end for israel – but it's going to get worse before it's better. Is he right? **a.** I'm not into prophesising. I look at the evidence, and if you study something for 100 years, if you're lucky you can predict what will happen in a week. The thing with the food in tents, where people were shot at, the flour massacre: I got it right. What's the political agenda now? To as much as possible mitigate the horror in gaza. I don't know how much that's possible: gaza has already disappeared (from the news). It created a potential for mobilising people on a local level. This, we should take advantage of. But what else? I don't know. Chomsky: "The virtuous person persists in the knowledge that the cause is hopeless." He was the voice of doom, "nothing will work, all is hopeless". He wrote about the israel invasion of lebanon in '82, the bombing of beirut – that's when i got involved in this. _My leading edge computer had a problem, nothing appeared on the screen. I'd lose hours' work. I called Chomsky: *it's hopeless*. – *Put Carol on* (his wife, very industrious). – *Try this-try this-try this-try this* – nothing. – *Put Howard on* (his son, who is a genius) – *Do this, what do you see now, do that* – fixed._ Chomsky was indefatigable. It's hopeless but he's doing it all the same because it's the right thing to do. Rousseau writes in his _Discourse on inequality_ (which i love): it's not our intellect and reasoning capacity that makes us decent human beings, but the natural inborn capacity for pity, which causes us to fight for justice. The more knowledgeable you get, the more arrogant and detached you become, and the more you can rationalise doing nothing. So many smart, educated people did nothing or took israel's side. The uneducated, backward ones did something: the houthis. The houthis emerged from the saudi attack of yemen _[...]_ All greengrocers in new york are sudanese _[probably...]_. They hate the houthis – but will say, "... but they did well for palestine".

**Επιμέλεια δημοσίευσης: Γιώργος Μεριζιώτης** Χριστούγεννα ή Μιθρούγεννα; Του Γιώργου Στάμκου (*) Μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά τον 4ο μ.Χ. αιώνα, οι γιορτές και οι τελετές των προηγούμενων θρησκειών όχι μόνο δεν εγκαταλείφθηκαν αλλά συχνά μεταμορφώθηκαν και σε ορισμένες περιπτώσεις ενισχύθηκαν κιόλας. Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, συνηθισμένοι και εθισμένοι στο διονυσιακό πνεύμα, θεωρούσαν πολύ σημαντικές αυτές τις εορτές και δεν ήταν διατεθειμένοι να τις εγκαταλείψουν ξαφνικά και εντελώς για χάρη του νέου Θεού από την Ανατολή. Μια τέτοια δημοφιλή γιορτή ήταν και η ρωμαϊκή γιορτή των Καλενδών, η οποία ξεκινούσε στις 25 Δεκεμβρίου και κρατούσε έως στις 7 Ιανουαρίου, κατά τη διάρκεια δηλαδή του Χειμερινού Ηλιοστασίου. Την περίοδο αυτή, του “θανάτου” (Χειμερινό Ηλιοστάσιο 22 Δεκεμβρίου) και της «Αναγέννησης» του Ήλιου, ο Ελληνορωμαϊκός κόσμος ξεφάντωνε με πανηγύρια, οινοποσίες, συμπόσια, θεατρικές παραστάσεις και κάθε λογής δρώμενα και θεάματα. Με την επίσημη υιοθέτηση του Χριστιανισμού ως «κυρίαρχης θρησκείας» από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στην αρχή έγινε προσπάθεια να σταματήσουν αυτές οι πανάρχαιες γιορτές προς τιμήν των προηγούμενων θεών. Επειδή ωστόσο ήταν τόσο βαθιά ριζωμένες στην παράδοση και στις συνήθειες του Ελληνορωμαϊκού κόσμου δεν ήταν καθόλου εύκολο να ξεριζωθούν εντελώς, και γι’ αυτό επιχειρήθηκε η «μετάλλαξή» τους με τη μετατροπή του περιεχομένου τους σε χριστιανικό. Μέσα σε αυτή τη μεταμόρφωση του αρχαίου πολυθεϊστικού Ελληνορωμαϊκού κόσμου σε μονοθεϊστικό χριστιανικό κόσμο, προέκυψε και η γιορτή των Χριστουγέννων ως κατάλοιπο αρχαίων παγανιστικών εορτών που “παντρεύτηκαν” με τον Χριστιανισμό. Ως γνωστόν, κατά τους τρεις πρώτους αιώνες της ύπαρξης του Χριστιανισμού, η γέννηση του Ιησού Χριστού δεν εορταζόταν καθόλου. Για την ακριβή ημερομηνία γενέσεως του Ιησού δεν γίνεται καμιά αναφορά στην Καινή Διαθήκη, αλλά και κανείς από τους Αποστόλους δεν μιλά για την 25η Δεκεμβρίου ως ημέρα γενεθλίων. Οι μεγάλες χριστιανικές εορτές ήταν τα Θεοφάνεια, στις 6 Ιανουαρίου, και το Πάσχα. Η πρώτη επίσημη αναφορά της 25ης Δεκεμβρίου ως ημέρα γιορτής της γέννησης του Ιησού εμφανίζεται σε Ρωμαϊκό ημερολόγιο του 336 μ.Χ. Ο Πάπας Ιούλιος Α΄ (337-352) καθιέρωσε επίσημα στη Ρώμη τον εορτασμό της “Χριστού Γεννήσεως” και από τότε στη Δύση κατέστη η σημαντικότερη χριστιανική γιορτή. Στη Ρώμη το «καλαντάρι των Φιλοκαλίων» (354 μ.Χ.) περιλαμβάνει στην ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου, απέναντι από την παγανιστική «Natalis invicti», δηλαδή «γέννηση του ακατανίκητου (ήλιου)», τη φράση «VIII kaalitan nattis Christus in Bethleem Iudea». Ιστορικές μαρτυρίες μας πληροφορούν πως το 356 στη Ρώμη εορτάζονταν πλέον τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου, ενώ αντίθετα στην Αρμενία και Συρία εορτάζονταν στις 6 Ιανουαρίου. Στην Ανατολή η 25η Δεκεμβρίου έγινε αποδεχτή λίγο αργότερα (τέλος 4ου με αρχές 5ου αιώνα). Και το διάστημα μέχρι 6η Ιανουαρίου παρέμεινε γνωστό ως «Δωδεκαήμερο Εορτών», όπως ήταν και στον παγανιστικό Ελληνορωμαϊκό κόσμο. Πότε γεννήθηκε ο Ιησούς; Γεννήθηκε ο Ιησούς στις 25 Δεκεμβρίου; Πιθανότατα όχι. Εξάλλου η Αγία Γραφή δεν αναφέρει ημερομηνία και η ιστορία της γέννησης περιέχει αρκετά αντικρουόμενα στοιχεία. Για παράδειγμα η παρουσία των βοσκών με τα μικρά προβατάκια παραπέμπει περισσότερο σε άνοιξη και όχι στο καταχείμωνο. Η αλήθεια είναι πως δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός. Χρονολογικά, με βάση υπολογισμούς, θεωρείται ως πιθανή χρονική περίοδος μεταξύ του 6-2 π.X. Η ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου ως ημέρα γέννησης του Χριστού, αναφέρεται για πρώτη φορά από τον επίσκοπο Ρώμης, Ιππόλυτο, το έτος 235 μ.Χ. και μόλις το 336 μ.Χ. εμφανίζονται για πρώτη φορά επίσημα στο Ρωμαϊκό ημερολόγιο. Η επιλογή της 25ης Δεκεμβρίου έγινε από τον Πάπα Ιούλιο τον Α, τον 4ο μ.Χ. αιώνα μετά από έρευνα που έγινε στα αρχεία της Ρώμης για την χρονιά της επί αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου απογραφής, και κατόπιν υπολογισμών βάση των Ευαγγελίων, επειδή η συγκεκριμένη ημερομηνία συνέπιπτε με τα ειδωλολατρικά τελετουργικά για το Χειμερινό Ηλιοστάσιο ή την Επιστροφή του Ήλιου. Αυτό το φυσικό φαινόμενο θεωρούνταν κατάλληλο σύμβολο της εμφάνισης του «Ήλιου της Δικαιοσύνης», που διέλυε τη μακρά νύχτα της αμαρτίας και των σφαλμάτων. Στις αρχές του 4ου μ.Χ. αιώνα η Εκκλησία αποφάσισε να τοποθετήσει οριστικά τη γέννηση του Ιησού στις 25 Δεκεμβρίου πιθανότατα για λόγους πολιτικούς, κοινωνικούς και πολιτιστικούς λόγους και όχι θεολογικούς και ιστορικούς. Η απόφαση αυτή φαίνεται πως ελήφθη ώστε τα “Χριστούγεννα” να συμπέσουν και να καλύψουν τις δημοφιλείς παγανιστικές εορτές του Σατούρνου (Θεός των Ρωμαίων προστάτης της Γεωργίας που ταυτίζεται με τον Κρόνο) στη Δύση αλλά και του Μίθρα, του «μεσολαβητή», του θεού του Φωτός και της Σοφίας των Περσών) η λατρεία του οποίου, αν και ξεκίνησε από τη Μέση Ανατολή είχε διασπαρεί σε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Μιθρούγεννα; Αξιοσημείωτο είναι πως τα γενέθλια του θεού Μίθρα -μια δημοφιλή θεότητα του Ινδοϊρανικού πάνθεου- εορτάζονταν αμέσως μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο και συγκεκριμένα στις 25 Δεκεμβρίου, μια ημερομηνία που υιοθετήθηκε αργότερα κι από τους Χριστιανούς και είναι πλέον τα γνωστά μας Χριστούγεννα. Ως γνωστόν, μέχρι το 336 μ.Χ., ο εορτασμός της γέννησης του Χριστού, όταν άρχισε καθυστερημένα να εορτάζεται, αρχικά λάμβανε χώρα την 1η Ιανουαρίου. Η αλλαγή της ημερομηνίας των Χριστουγέννων επιβλήθηκε από την αυτοκρατορική εξουσία και την εκκλησία προκειμένου να προσελκύσει στο Χριστιανισμό και τους πολυάριθμους οπαδούς του Μίθρα που ήταν διασκορπισμένοι σε όλη αυτοκρατορία και ειδικά ανάμεσα στους Ρωμαίους λεγεωνάριους. Σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση και τους μύθους του Ζωροαστρικού κόσμου ο Μίθρας γεννήθηκε από παρθένο στις 25 Δεκέμβρη. Είχε 12 μαθητές και έκανε πολλά θαύματα. Μετά τον θάνατό του θάφτηκε για τρεις μέρες και μετά αναστήθηκε. Ο ίδιος ονομαζόταν επίσης «Αλήθεια», «Φως» αλλά είχε και άλλα ονόματα, ενώ η ιερή του ημέρα ήταν η Κυριακή -και όχι το Σάββατο, η ιερή ημέρα των Ιουδαίων. Καθόλου τυχαίο λοιπόν ότι επιλέχθηκε η 25η Δεκεμβρίου, η γενέθλια γιορτή του Μίθρα, ώστε να συμπέσει με την εορτή της γέννησης του Χριστού, για να δοθεί έτσι ένα σήμα συνέχειας και σύνθεσης προκειμένου ο επίσημα αναγνωρισμένος Χριστιανισμός να επιτελέσει το νέο ρόλο του ως οικουμενική θρησκεία της Αυτοκρατορίας. Οι Ζωροάστρες «Μάγοι με τα Δώρα» Οι δε περίφημοι τρεις Μάγοι της Ανατολής, που πρώτοι εντόπισαν σε μια ταπεινή φάτνη στη Βηθλεέμ και προσκύνησαν το νεογέννητο Ιησού ως «βασιλιά του κόσμου», είναι ιστορικά γνωστό πως ήταν μια ιρανική κάστα που αποτελούσε το ένα από τα δύο συμβούλια της Αυτοκρατορίας των Παρθών, δρώντας παράλληλα ή σε συνεργασία με τους Ζωροάστρες ιερείς. Οι Μάγοι της Ανατολής χρησιμοποιούσαν φυλακτά, ξόρκια, αστρολογία, τελετές, ψυχοτρόπα βότανα καθώς κι ένα πρώιμο είδος αλχημείας, για να προστατεύσουν τους πιστούς τους από τον Αριμάν, το αρχέγονο Κακό. Τέτοιοι φαίνεται πως ήταν και οι τρεις Μάγοι με τα Δώρα, που επισκέφτηκαν το νεογέννητο Ιησού στη φάτνη του. Οι Μάγοι παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον την πορεία του Ιησού, τον οποίο και θεωρούσαν «μαγικά σημαντικό» εφόσον μπορούσε να θεραπεύει και να κάνει θαύματα. Σύμφωνα με τα Ευαγγέλια ο Ιησούς ισχυριζόταν πως οι δυνάμεις του προέρχονταν από τον Θεό, και όχι από κάποιον υποταγμένο σ’ αυτόν δαίμονα, όπως συνήθιζαν να κάνουν οι Πέρσες Μάγοι. Αξιοσημείωτο πάντως είναι πως, όταν οι Πέρσες του Χοσρόη Β’ κατέστρεψαν την Ιερουσαλήμ (614 μ.Χ.) επί αυτοκράτορα Ηρακλείου και ισοπέδωσαν τους περισσότερους χριστιανικούς ναούς της, άφησαν ανέπαφο τον Ναό της Γεννήσεως, όπου υπήρχε η φάτνη στην οποία γεννήθηκε ο Ιησούς, διότι υπήρχε μια απεικόνιση των “τριών Μάγων με τα δώρα” την οποία και θεωρούσαν αφιερωμένη στη δική τους θρησκεία και γι’ αυτό δεν την πείραξαν! Δείτε επίσης: Πώς οι χριστιανοί διέλυσαν τον αρχαίο κόσμο Ιστορίες Χριστουγέννων: Πώς βρέθηκε το δέντρο στο σπίτι μας; Ο Ντίκενς και η επινόηση των Χριστουγέννων * Ο Γιώργος Στάμκος είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος. Πηγή: ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΔΡΑΣΗ **** Οι πίνακες είναι έργα του ζωγράφου Γιώργου Γαβριήλ.

** ** ** ** ** Ά ρθρο που περιγράφει την επιχειρούμενη σύνδεση της μετανάστευσης με τη μηδενικού νοήματος φοβέρα της «πτώσης του σχολικού επιπέδου» στη γαλλία, με σκοπό την καλλιέργεια αντιμεταναστευτικού κλίματος. ** ** ** Και τώρα και πάντα, μια μιντιακή ατζέντα θέλει δουλειά. Ή: πώς μμε γίνονται αναμεταδότες των εργαστηριών της ακροδεξιάς. Το Νοέμβρη, το πολύ δεξιό Παρατηρητήριο της μετανάστευσης και της δημογραφίας (OID) δημοσίευσε ένα σημείωμα για «τον αντίκτυπο της μετανάστευσης στο εκπαιδευτικό σύστημα». Πάντα λαίμαργα για δήθεν «αποκαλύψεις σοκ» που δεν κοστίζουν πολύ, πολλά μμε ακολούθησαν πανευτυχή την ατζέντα του εργαστηριού που έχει την υποστήριξη του Pierre-Édouard Stérin. **Ταμπού παντού...** Το _Marianne_ κάνει την αρχή στις 27 Νοέμβρη, ανοίγοντας τα χαρτιά της στο εξώφυλλο. Θέτοντας πολύ διακριτικά μια ερώτηση – «Ευθύνεται η μετανάστευση για τα κακώς κείμενα του σχολείου;» – η κεφαλίδα του εβδομαδιαίου εντύπου επενδύει στον εντυπωσιασμό: η «αντιπαράθεση» είναι «αποκλειστική» και βασισμένη σε ένα εμφανώς προκλητικό «σημείωμα». Ο τρόπος προσέλκυσης του αναγνώστη είναι τετριμμένος: με το κάλυμμα της απλής θέσης μιας ερώτησης, πρόκειται όχι μόνο για τη για τους τύπους δήλωση «αντικείμενο αντιπαράθεσης» και τη νομιμοποίηση πολύ αμφισβητήσιμων όρων, αλλά επίσης... και την υπόδειξη της απάντησης. _Ευθύνεται η μετανάστευση για τα κακώς κείμενα του σχολείου; ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: το σημείωμα - αντικείμενο αντιπαράθεσης_ Το άρθρο είναι πιστό στο teaser: το _Marianne_ « _αποκαλύπτει κατ' αποκλειστικότητα το περιεχόμενο_ » του σημειώματος, το οποίο έχει ωστόσο δημοσιευθεί την ίδια μέρα στον ιστότοπο του OID, έτσι ώστε να αναρωτιέται κανείς πού βρίσκεται η «αποκλειστικότητα» και η «αποκάλυψη». Το σημαντικό όμως είναι το «σοκ»: _Ταμπού στον πίνακα – ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ: Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΟΚ_ Το άρθρο χρησιμοποιεί ψευδοανατρεπτικό τόνο (μα στην πραγματικότητα συνωμοσιολογικό): « _Είναι σπάνιοι οι συμμετέχοντες στην εθνική Εκπαίδευση που δέχονται να μιλήσουν ανοιχτά για αυτό το διακύβευμα. Οι συνέπειες της μετανάστευσης στη διδασκαλία συχνά αποσιωπούνται, έτσι που τώρα ανατρέπονται οι κοινά παραδεδεγμένες αντιλήψεις_ ». Τι σημασία έχει που υπάρχουν δεκάδες πανεπιστημιακά έργα για το θέμα [1]· τι σημασία έχουν οι συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις για την υποδοχή των μικρών κυνηγημένων με καλύτερες συνθήκες· τι σημασία έχει η ενεργή δέσμευση των καθηγητών – οι σχέσεις ανάμεσα στη μετανάστευση και την εθνική εκπαίδευση πρέπει να είναι «ταμπού». Παρόμοιος τόνος χρησιμοποιείται στα μμε του ομίλου Bolloré. Στο _Journal du Dimanche_ , ο τίτλος «Παρακμή των γαλλικών, επανάληψη τάξεων... Μια αναφορά σοκ αποκαλύπτει τις συνέπειες της μετανάστευσης στο σχολείο» ακολουθείται από τη μνεία σε « _ένα σημείωμα σοκ_ » που « _ξεσκεπάζει ένα γαλλικό ταμπού_ ». Την επόμενη μέρα το Europe 1 πηγαίνει παραπέρα: «Η αναφορά σοκ του Παρατηρητηρίου της μετανάστευσης και της δημογραφίας: ένα σχολείο ανίκανο να αντιμετωπίσει τη μαζική μετανάστευση». Το ίδιο τραγούδι, απ' ό,τι φαίνεται, παίζει και στο _Valeurs Actuelles_ , που ανακοινώνει ένα «εκρηκτικό σημείωμα» που «σπάει το ταμπού»: _ΚΟΙΝΩΝΙΑ – Μετανάστευση και σχολικό επίπεδο: Το Παρατηρητήριο της μετανάστευσης και της δημογραφίας σπάει το ταμπού – Το Παρατηρητήριο της μετανάστευσης και της δημογραφίας δημοσιεύει μια εκρηκτική μελέτη για τις συνέπειες των μεταναστευτικών ροών στο γαλλικό Σχολείο, ένα θέμα που εδώ και καιρό αποσιωπάται_ **... ενημέρωση πουθενά** Σε κανένα από αυτά τα μμε δε γίνεται η παραμικρή κριτική αναφορά στο πλαίσιο και τις συνθήκες δημιουργίας του αναφερόμενου σημειώματος. Ούτε και στο _Figaro_ , που αντιθέτως απονέμει στο συγγραφέα του τον τίτλο αυτού που «σπάει το ταμπού». Οι μέθοδοι και το πολιτικό χρώμα του OID, παρ' όλα αυτά, είναι ευρέως τεκμηριωμένες από τα μέσα Arrêt sur images, _Charlie Hebdo_ , _Le Monde_ και _Libération_. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα think tank δημιουργημένο το 2020 χωρίς την παραμικρή ακαδημαϊκή βάση [2], μα χρηματοδοτούμενο από το ταμείο Périclès του Pierre-Édouard Stérin και με καλή προστασία (φαιάς απόχρωσης), αν κρίνουμε από τη σύνθεση της «επιστημονικής επιτροπής» [3]. Ο στόχος του άρα δεν έχει τίποτα το μυστηριώδες: είναι να προπαγανδίζει τις ιδέες της ακροδεξιάς. Όσο για το συγγραφέα του σημειώματος, τον Joachim Le Floch-Imad, παρουσιάζεται γενναιόδωρα σαν « _εκπαιδευτικός και δοκιμιογράφος_ » (Valeurs Actuelles), « _ειδικός_ » (Europe 1) ή « _συγγραφέας του Main basse sur l'Éducation nationale_ [Η κλοπή της εθνικής εκπαίδευσης]» (_Le Figaro_), ενός έργου που φαίνεται ότι του προσδίδει τη «νομιμοποίησή» του και που δημοσιεύτηκε τον Αύγουστο του 2025 από τις εκδόσεις Cerf. Με διευθυντή τον Jean-François Colosimo, αυτός ο θρησκευτικός εκδοτικός οίκος είναι γνωστός για τη δημοσίευση των δοκιμίων πολυάριθμων «προσωπικοτήτων» που έχουν τη σφραγίδα «βγαίνει στην τηλεόραση» ή/και που αναδύονται στον αντιδραστικό τύπο – μεταξύ των οποίων οι Eugénie Bastié, Mathieu Bock-Côté, Élisabeth Lévy, Alexandre Devecchio, Michel Maffesoli, Dominique Reynié, Charles Sapin, Paul Melun, Arthur Chevallier, Benjamin Morel, Arnaud Benedetti, Mohamed Sifaoui, Jérôme Sainte-Marie κλπ. Κοντολογίς, ένας εκδοτικός οίκος που έχει τις μιντιακές διασυνδέσεις του. Επιπλέον, ο Joachim Le Floch-Imad προωθεί το βιβλίο του σε μια συνέντευξη με τον Alexandre Devecchio στο περιοδικό _Figaro Magazine_ , αλλά και στο _Journal du Dimanche_ και, αναπόφευκτα, και στο _Marianne_. Αποτελεσματικές συνεργίες μεταξύ συντακτών, εκδοτών και διανοούμενων των πλατό που δικτυώνονται όλοι μαζί μέσα στο ίδιο μιντιακό βάζο. **Καταιγισμός στα κοινωνικά δίκτυα** Αυτή η σύμπνοια των μιντιακών λόγων σχετικά με το σημείωμα του OID παρατηρείται ειδικά στη διαφήμιση των άρθρων τους που κάνουν στα κοινωνικά δίκτυα αυτά τα διαφορετικά μέσα. Έχοντας στόχο να προσελκύσουν τα κλικ, τα ποστ με τους διαφόρους τίτλους βασίζονται όχι μόνο στην αγορασμένη ορατότητα αλλά και στα ελκυστικά οπτικά μέσα. Έτσι στο _Marianne_... _Αν η μετανάστευση δεν βρίσκεται στην πηγή όλων των κακώς κειμένων που γνωρίζει το σχολείο, οι επιπτώσεις της στο εκπαιδευτικό σύστημα δεν είναι παρ' όλα αυτά μηδενικές. Στη Γαλλία, το θέμα παραμένει υπερευαίσθητο. Το "Marianne" σάς αποκαλύπτει κατ' αποκλειστικότητα τα περιεχόμενα ενός σημειώματος πάνω στο θέμα συνταγμένου από το Παρατηρητήριο της μετανάστευσης και της δημογραφίας. – Αποκλειστικότητα Marianne: το βάρος της μετανάστευσης στο σχολείο, η αναφορά σοκ_ ... Στο _Figaro_... _«Πτώση του επιπέδου, επιθέσεις στον κοσμικό χαρακτήρα... Πώς η μετανάστευση τραβάει το σχολικό μας σύστημα προς τα κάτω» – Η μετανάστευση παίζει σημαντικό ρόλο στην υποβάθμιση του σχολικού κλίματος. Εφόσον η μετανάστευση είναι εκτός ελέγχου και δεν αντισταθμίζεται πλέον από την προσπάθεια για ενσωμάτωση, επανέρχεται και εισάγει τα συστήματα αναφοράς και τις αξίες της χώρας προέλευσης. Το σχολείο γίνεται λοιπόν το αντηχείο του κατακερματισμού της χώρας. – Το Παρατηρητήριο της μετανάστευσης και της δημογραφίας κρούει τον κώδωνα για τη διαφορά επιπέδου ανάμεσα στους αυτόχθονες μαθητές και τους μαθητές που προέρχονται από τη μετανάστευση. – από 34.700 σε 88.500: Από το 2007-2008, ο αριθμός μαθητών γεννημένων στο εξωτερικό και με μητρική τους γλώσσα άλλη από τα γαλλικά έχει κάνει ένα άλμα 153%_ Ή στο _Valeurs Actuelles_ , που δημιουργεί μέχρι και βίντεο γι' αυτή την περίσταση: _Μετανάστευση και σχολικό επίπεδο: το Παρατηρητήριο της μετανάστευσης και της δημογραφίας σπάει το ταμπού_ Για να μείνουμε μόνο στο κοινωνικό δίκτυο του Facebook, η ομοφωνία είναι εμφανής και εξυπηρετεί στην ουσία την ενημερωτική καμπάνια του OID. **Ένα πολύ τετριμμένο σενάριο** Επιβάλλεται πραγματικά η διαπίστωση ότι η μιντιακή κάλυψη αυτού του «σημειώματος» συνοδεύει το «αφήγημα» της ίδιας της αναφοράς. Δηλαδή: 1) νομιμοποίηση μιας αρνητικής διάγνωσης για το γαλλικό σχολείο, 2) κατασκευή ενός προσδιορίσιμου και εξωτερικού υπεύθυνου, της μετανάστευσης και 3) προετοιμασία αν όχι και προώθηση ενός πολιτικού προγράμματος: « _σημαντική μείωση των μεταναστευτικών ροών_ » (σ. 34), « _αποστολή της ενσωμάτωσης_ » (σ. 36) και επιπλέον « _μηδενική ανοχή_ » (σ. 37). Όλες αυτές οι προτάσεις επαναλαμβάνονται αυτολεξεί, για παράδειγμα, στο _Valeurs Actuelles_ , και κανονικοποιούνται εμμέσως αλλού. Τα άρθρα που κάνουν διαφήμιση στην αναφορά επαναλαμβάνουν ακόμη και στοιχεία-κλειδί αντιγραμμένα σχεδόν λέξη προς λέξη: τα αριθμητικά δεδομένα, για παράδειγμα, και οι πηγές που έχει συμβουλευτεί ο συγγραφέας της αναφοράς (Insee, κατάταξη Pisa), αναφερόμενες ως ένδειξη επιστημονικής εγγύησης... ή για την επίδειξη αυθεντίας. Η χρήση από το OID δημόσιων στατιστικών στοιχείων έχει ήδη δεχτεί αυστηρή κριτική από το δημογράφο Patrick Simon, όμως σε αυτό το συνοδευτικό έντυπο δε θα βρούμε καμία μεθοδολογική εξέταση, καμία σύγκριση με άλλα ερευνητικά έργα, ούτε και καμιά αναφορά στο πλαίσιο της εξαγωγής και της χρήσης των εν λόγω δεδομένων. Τελικά, τα άρθρα παίζουν στον ίδιο συναισθηματικό τόνο όπως και η αναφορά: στην πρόκληση φόβου, καχυποψίας και θυμού. « _Εκπαιδευτική κατάρρευση_ » (_Valeurs Actuelles_ , _Le Figaro_), « _ολέθριες συνέπειες_ » (_Journal du Dimanche_), « _ισλαμιστική πίεση_ » (_Valeurs Actuelles_), « _ριζοσπαστικό Ισλάμ_ » (Europe 1). **Πού είναι οι αντίλογοι;** Ενώ αυτοπαρουσιάζονται ευχαρίστως σαν καταπολεμητές της «μοναδικής σκέψης» και υπερασπιστές της «πολυφωνίας», κανένα από αυτά τα μέσα δεν καλεί κάποιον πραγματικό ειδικό για να ακουστεί ένα διαφορετικό τραγούδι. Με εξαίρεση τη στήλη «Αντιθέσεις» του _Marianne_ , που κάνει ερωτήσεις για το θέμα στον Éric Charbonnier, στατιστικολόγο του ΟΟΣΑ για την κατάταξη Pisa. Οι ερωτήσεις, τις οποίες θέτει η Marie-Estelle Pech, ειδική «εκπαίδευσης» του _Marianne_ , είναι λοιπόν εύγλωττες: * Η μετανάστευση (χαμηλότερου επιπέδου στη Γαλλία από ό,τι στο μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ) μπορεί να εξηγήσει, τουλάχιστον εν μέρει, την πτώση των σχολικών αποτελεσμάτων που παρατηρείται στην τελευταία έκδοση της Pisa, του 2023; * Γράφετε πως οι μαθητές που προέρχονται από μεταναστευτικά περιβάλλοντα έχουν ωστόσο δύο φορές μεγαλύτερες πιθανότητες να βρεθούν μέσα σε αυτούς με τη λιγότερο καλή απόδοση... * Πώς εξηγείτε, σ' αυτή την περίπτωση, αυτή την πτώση επιπέδου που παρουσιάζεται; * Η πολιτική της τοπικής αυτοδιοίκησης στη Γαλλία, ωστόσο, υποτίθεται ότι επιτρέπει τη συγκέντρωση περισσότερων μέσων για τους μειονεκτούντες μαθητές, που είναι συχνά μετανάστες. * Η άφιξη μεταναστών μαθητών που δεν καταφέρνουν να φτάσουν τους συμμαθητές τους είναι ο πρώτος παράγοντας που εξηγεί την πτώση του επιπέδου, όπως βεβαίωνε ο υπουργός της εθνικής εκπαίδευσης της Σουηδίας το 2016. Ποια είναι η δική σας γνώμη; Απέναντι σε τέτοιες ερωτήσεις (και στη φόρμα του κειμένου) είναι αδύνατη η έξοδος από το πλαίσιο που η δημοσιογράφος έχει κοινό με το συγγραφέα του σημειώματος: ότι η μετανάστευση είναι ΤΟ πρόβλημα της εθνικής εκπαίδευσης. Κάθε εβδομάδα εμφανίζεται επίσης μια φουρνιά ξενοφοβικών ή/και ισλαμοφοβικών «πολεμικών» κειμένων, πολωτικών για το δημόσιο διάλογο, που εκπέμπονται σε τακτά διαστήματα από αντιδραστικά think tank, προωθούνται από εκδοτικούς οίκους οι οποίοι έχουν μετατραπεί σε παρασκήνια των τηλεοπτικών πλατό και διαχέονται σε μεγάλη κλίμακα από μμε που παίζουν το ρόλο των αντηχείων. Μια φανερή συνδιαμόρφωση της μιντιακής ατζέντας, που υποστηρίζεται μερικώς από δισεκατομμυριούχους αφιερωμένους στη «μάχη των πολιτισμών»: έτσι προχωράει η ακροδεξιοποίηση (και η καταστροφή) του δημόσιου διαλόγου. **Vincent Bollenot** **Σημειώσεις** [1] Στα γαλλικά: Abdelmalek Sayad, _L’École et les Enfants de l’immigration_ , Seuil, 2014. Επίσης «École & socialisations», _Hommes & Migrations_, n° 1339, τ. 4, 2022 ή και «Ruptures 2 : École et migrations : L’école de la République est-elle accueillante?», _Administration & Éducation_, n° 166, τ. 2, 2020. [2] Όπως αναφέρει η _Le Monde_ (29/10), « _αν το OID επικαλείται ένα "επιστημονικό συμβούλιο", μονάχα ένα από τα μέλη του, ο Gérard-François Dumont, είναι διδάκτορας οικονομικών επιστημών και έχει επιβλέψει διατριβές. Είναι επιπλέον γνωστός σαν επικεφαλής της ναταλιστικής επιθεώρησης Population et Avenir_[Πληθυσμός και Μέλλον]_και συνεργάτης της μελέτης που έγινε πρωτοσέλιδο στο περιοδικό Figaro Magazine το 1985, με τίτλο "Θα είμαστε ακόμα Γάλλοι σε 30 χρόνια;", συνοδευόμενο από την εικόνα της Μαριάν με μαντίλα.»_ [3] Βλέπουμε ειδικότερα τον Xavier Driencourt, πρόεδρο της στρατηγικής επιτροπής των [ακροδεξιών] εκδόσεων Livre Noir (μετέπειτα _Frontières_), τον πρώην νομάρχη Michel Aubouin, τον απερίγραπτο Thibault de Montbrial και τον « _πρώην γενικό διευθυντή εξωτερικής ασφάλειας Pierre Brochand, για τον οποίο φημολογείται ότι συμβουλεύτηκε τον Éric Zemmour για να τελειοποιήσει το πρόγραμμά του για τις προεδρικές εκλογές του 2022_ » (_Le Monde_ , 29/10). **Αρχικό κείμενο:[https://www.acrimed.org/Immigration-et-ecole-les-relais-mediatiques-d-un ]( https://www.acrimed.org/Immigration-et-ecole-les-relais-mediatiques-d-un )** **Μετάφραση:  φ.πρ. στο Athens Indymedia**

Τα ταμεία αλληλοβοήθειας ως δομές στήριξης των από τα κάτω: Απέναντι στη φιλανθρωπία η Αλληλεγγύη!-Το παράδειγμα της ΕΣΕ Αθήνας Σε καιρούς που η φτώχεια εξαπλώνεται και όλο και περισσότερα άτομα των κατώτερων στρωμάτων αδυνατούν να βγάλουν το μήνα γίνεται όλο και πιο επιτακτική η αναγκαιότητα για τη δημιουργία δομών αλληλοβοήθειας από τα κάτω που να παρέχουν υλική στήριξη στα πιο πληττόμενα τμήματα της τάξης μας. Για αυτό το λόγο και με αφορμή την έκδοση του Ημερολόγιου των Εργαζομένων 2026 που έχει σαν σκοπό την ενίσχυση του Ταμείου Αλληλοβοήθειας της ΕΣΕ Αθήνας, σας καλούμε σε μια παρουσίαση μιας πετυχημένης δομής αλληλοβοήθειας που μετράει ήδη 17 χρόνια ζωής και έχει προσφέρει μέχρι σήμερα πάνω από 23.400 ευρώ . Αυτό το απόγευμα Σαββάτου σας περιμένουμε στο φιλόξενο χώρο του Αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού Τρισέ να πιούμε καφέ ή τσάι και να συζητήσουμε μέσα από έμπρακτα παραδείγματα για το πως η υλική αλληλεγγύη της εργατικής αυτό-οργάνωσης μπορεί να αποτελέσει το αντιπαράδειγμα στην αστική φιλανθρωπία. **(Μας εστάλη με μέηλ)  **

…Πρώτα το ξεζούμισμα, μετά οι απολύσεις, και στις εκδόσεις ΚΨΜ…  Λίγες μέρες πριν από τις γιορτές η εργοδοσία των εκδόσεων ΚΨΜ και της εταιρείας γραφικών τεχνών ΣΥΝΘΕΣΗ **απέλυσε την πλειονότητα των εργαζομένων** , επικαλούμενη οικονομικά προβλήματα. Ορισμένοι εργαζόμενοι θα προσληφθούν εκ νέου (από μηδενική βάση) από μεγάλη εκτυπωτική επιχείρηση στην οποία εκποιήθηκε το εκτυπωτικό και βιβλιοδετικό τμήμα της ΣΥΝΘΕΣΗΣ, αναγκασμένοι να μετακινούνται καθημερινά στο Κορωπί, ενώ οι υπόλοιποι, που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στη μετακίνηση, θα μείνουν χωρίς δουλειά. Ταυτόχρονα με τους/τις εργαζομένους/ες των τμημάτων της παραγωγής, την **Παρασκευή 5/12 το μεσημέρι η εργοδοσία ανακοίνωσε και την  απόλυση του **(μοναδικού εδώ και αρκετούς μήνες)**υπαλλήλου των εκδόσεων ΚΨΜ και γραμματέα του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου** και Ψηφιακών Μέσων Αττικής Δημήτρη Γκόβα, **ύστερα από 20 και πάνω χρόνια εργασίας στις εκδόσεις** , παρά **τη ρητή πρόθεση της εργοδοσίας να συνεχίσει τη λειτουργία των εκδόσεων στις οποίες εργαζόταν** (κλείνει μόνο το κατάστημα λιανικής). Μάλιστα, σε ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά τις απολύσεις η επιχείρηση εκδόσεις ΚΨΜ δηλώνει: «[…] αρνηθήκαμε να βάλουμε μια τελεία στο εκδοτικό εγχείρημα των εκδόσεων ΚΨΜ […]. Συνεχίζουμε μαζί ‒ με νέες ιδέες, νέες δράσεις και τον ίδιο σταθερό στόχο: να φέρνουμε καλά και σημαντικά βιβλία κοντά σας». Συνεχίζουν χωρίς προσωπικό (;)… Πρόκειται προφανώς για μια στοχευμένη απόλυση του συνδικαλιστή εργαζομένου των εκδόσεων. Η εξέλιξη αυτή είναι συνέχεια μιας σειράς προβλημάτων στη συγκεκριμένη επιχείρηση. Σε προηγούμενη περίοδο **ο Σύλλογός μας είχε καταγγείλει και πάλι την εκδικητική απόλυση συναδέλφισσας, μέλους του σωματείου** , από την εταιρεία ΣΥΝΘΕΣΗ, ενώ όλα τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει αρκετές αποχωρήσεις εργαζομένων από την εταιρεία λόγω των άσχημων οικονομικών και εργασιακών συνθηκών. Ο Σύλλογός μας, τόσο στην ανακοίνωσή του όσο και στη συνάντηση που είχε με τον εργοδότη, επισήμανε και τότε τις απαράδεκτες συνθήκες και καλούσε σε επίλυση των προβλημάτων αυτών. Αντί για αυτό, μετά την παρέμβαση του Σωματείου εναντίον της εκδικητικής απόλυσης, **ο συνάδελφος που απολύθηκε τώρα από τις εκδόσεις ΚΨΜ** , και ήταν από την ίδρυση των εκδόσεων βασικός συντελεστής τους, υπέστη βλαπτική μεταβολή και **αλλαγή των καθηκόντων του** επειδή ‒ως εκλεγμένο μέλος του ΔΣ του Σωματείου‒ έπραξε το αυτονόητο και υπερασπίστηκε την απολυμένη συναδέλφισσα. Γινόμαστε για άλλη μια φορά θεατές στο σενάριο που πολλές φορές έχουμε δει τα τελευταία χρόνια: Μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις του κλάδου (και συνολικότερα) συμπράττουν με μεγάλους ομίλους και πολυεθνικές **για να εξασφαλίσουν οι εργοδότες τα οικονομικά τους συμφέροντα θυσιάζοντας τους/τις εργαζομένους/ες** , που την πληρώνουν χάνοντας τη δουλειά ή τα δικαιώματά τους. Δυστυχώς επίσης, για άλλη μια φορά βλέπουμε το έργο ορισμένοι «προοδευτικοί» εκδότες με «αριστερό» προφίλ να αντιμετωπίζουν με τον χειρότερο τρόπο τους εργαζομένους στις εταιρείες τους, με απαράδεκτες συμπεριφορές, εντατικοποίηση, χαμηλούς μισθούς και τελικά απολύσεις. **Μπροστά στα δικά τους οικονομικά προβλήματα ‒αποτέλεσμα, φυσικά, των δικών τους επιχειρηματικών επιλογών και της διαχείρισής τους‒ μεταφέρουν άμεσα και έμμεσα το βάρος στους εργαζομένους** , ακόμα και με τη μη απόδοση των εργατικών εισφορών στο ΙΚΑ ή την καθήλωση των μισθών επί χρόνια. Απολύουν συνδικαλιστές του κλάδου, εφαρμόζουν το αντεργατικό οπλοστάσιο των νόμων Χατζηδάκη-Γεωργιάδη. Καμία ανοχή στις πρακτικές αυτές! Καλούμε τον κόσμο του βιβλίου να σταθεί στο πλευρό του συναδέλφου, γραμματέα του Συλλόγου μας, και να καταγγείλει την απαράδεκτη στάση της εργοδοσίας των εκδόσεων ΚΨΜ και της εταιρείας γραφικών τεχνών ΣΥΝΘΕΣΗ. * _**Όχι στις απολύσεις και στην εργοδοτική αυθαιρεσία!**_ * _**Καμία ανοχή στις πρακτικές των εκδόσεων ΚΨΜ.                                                                                                                                                                                                                         **_**Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου και Ψηφιακών Μέσων Αττικής** _**                                                                                                                                                                                                                                                (Μας εστάλη με μέηλ) **_

Σαν σήμερα το 1489,γεννιέται ο Τόμας Μίντσερ, Γερμανός θεολόγος και επαναστάτης για την εποχή του καθώς διαδραμάτισε σημαντικό ρολο στις εξεγέρσεις των χωρικών. Διαβάστε το Εκκλησιαστή του Λούθερ Μπλίσετ. Σε αυτό το Historical Fiction,μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τον Τ.Μίντσερ και το τι αντιπροσώπευε ιδεολογικά. Αρχικά εντάχθηκε στο κίνημα του Μαρτίνου Λούθηρου, όμως αργότερα ήρθε σε αντιπαλότητα με το Λουθηρανισμό. Λαμβάνοντας εξίσου αποστάσεις από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, τάχθηκε ενάντια στην φεουδαρχική εξουσία της κεντρικής Γερμανίας, κηρύσσοντας πως "οι αφέντες κάνουν μόνοι τους εχθρό τους τους φτωχούς". Αναδείχθηκε σε ηγέτη της θρησκευτικής και κοινωνικής εξέγερσης των αγροτών και των κατώτερων τάξεων που οδήγησε στον Πόλεμο των Χωρικών. Συνελήφθη στις 15 Μαΐου 1525 στη Μάχη του Φρανκενχάουζεν, βασανίστηκε και στις 27 Μαΐου εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό. Στον Τ. Μίντσερ αποδίδεται η γνωστή φράση omnia sunt communia (όλα είναι κοινά). Οπως είναι πλέον γνωστό τοις πάσι, ο συγγραφέας δεν είναι πραγματικό πρόσωπο. Είναι επίσης γνωστό πως πίσω απο το Λούθερ Μπλίσετ,κρύβεται κολεκτίβα ακτιβιστών(η οποία σήμερα έχει μετονομαστεί σε Wu Ming) και ακόμη ότι ίσως συμμετείχε -όσο ήταν εν ζωή- και ο Ουμπέρτο Εκο. **το μπλόγκ** ********** Μπορείτε επίσης να δείτε επίσης σχετικά: # Luther Blisset*, Εκκλησιαστής (εκδ. Π. Τραυλός)

**** **** ** Το έντυπο δρόμου «Παροξυσμός» αποτέλεσε κομμάτι μιας συνολικότερης στάσης και δραστηριότητας. Ξεκινώντας με κολάζ και φωτοτυπίες, πέρασε στο τυπογραφείο, εκδίδοντας συνολικά 14 τεύχη. Μοιράστηκε χέρι με χέρι στους δρόμους του Αγρινίου και βρήκε τον δρόμο του σε κάθε πόλη του ελλαδικού χώρου, όπου υπήρχαν συλλογικότητες, στέκια και καταλήψεις. Πάντα χωρίς αντίτιμο, ως πολιτική επιλογή.** ** ** «Η λέξη πατρίδα προφέρεται σωστά /όταν όλα γύρω σου καταρρέουν / κι εσύ ακόμη / πιστεύεις πως τα συντρίμμια / είναι κάτι άλλο πέρα από μπίζνα και θάνατος» _ένα έτσι_ «Τώρα που ξημέρωσε / και οι έρημοι πάσσαλοι απλώνουν τη σκιά τους / πάνω στους χάρτες Τώρα θέλουμε έναν νέο δρόμο / να βαδίσουν πάνω του οι τρύπιες αρβύλες / των παλιών θαυμάτων.» _Γ. Δ. ΣΕΡΜΥΝΤ, Το λυπημένο χαράκωμα_ Οι ράγες της προόδου αδίστακτα χαράσσουν την πορεία τους προς ένα μέλλον σχεδιασμένο να λεηλατηθεί. Ανάμεσα στα συντρίμμια που εκτοξεύονται εμπρός μας, λιποταχτούν αμέτρητες τυπωμένες σελίδες, αφηγήματα μιας άλλης εποχής. Κάποιες από αυτές είναι σινιάλα απευθυνόμενα προς αυτούς που μοιραστήκαμε ή που θα μπορούσαμε να έχουμε μοιραστεί κοινές πρακτικές νοηματοδότησης και ρήξης, χειρονομίες συνένωσης ενός θρυμματιζόμενου κόσμου. Στις συγκλίνουσες πορείες μας προς το ανέφικτο. Ένα τέτοιο εγχείρημα διέτρεξε αποσπασματικά τα χρόνια από το 1998 μέχρι και το 2014, διαβαίνοντας την πόλη του Αγρινίου και τις γύρω περιοχές. Τη διάβασε σε όλες τις σκιερές της εκφάνσεις, μέσα από τον χώρο της αναρχίας. Διευρύνοντας κοινωνικά τον ορίζοντα της διαλεκτικής του, αποπειράθηκε να μεταφράσει τη γλώσσα πίσω από τα σφιγμένα δόντια. Το έντυπο δρόμου «Παροξυσμός» αποτέλεσε κομμάτι μιας συνολικότερης στάσης και δραστηριότητας. Ξεκινώντας με κολάζ και φωτοτυπίες, πέρασε στο τυπογραφείο, εκδίδοντας συνολικά 14 τεύχη. Μοιράστηκε χέρι με χέρι στους δρόμους του Αγρινίου και βρήκε τον δρόμο του σε κάθε πόλη του ελλαδικού χώρου, όπου υπήρχαν συλλογικότητες, στέκια και καταλήψεις. Πάντα χωρίς αντίτιμο, ως πολιτική επιλογή. Ο Παροξυσμός ήταν το αποτέλεσμα μιας πρωτοβουλίας που είχε ως στόχο τη συνάντηση ανθρώπων που ασφυκτιούσαν μέσα στο ολοένα και αυστηρότερο πλαίσιο της κρατικής επιβολής, της καπιταλιστικής πειθάρχησης, της κοινωνικής συμμόρφωσης. Μια διαρκής αγωνία να παρατεθούν, να αναλυθούν, να ανακαλυφθούν οι χρονικότητες της συλλογικής ζωής που αρθρώνεται μέσα από τις μοριακές και συλλογικές αντιστάσεις. Χρονικότητες που αρνούνται να υποταχθούν στη μηχανιστική κίνηση των δεικτών του ρολογιού, στους καθημερινούς καταναγκασμούς, στο γκλοπ του μπάτσου, στις επιλογές της συντηρητικοποίησης, στην αποξένωση. Που δε σαγηνεύονται από το μειλίχιο τέρας του καπιταλισμού με τις μαζικές ψευδαισθήσεις, το βόλεμα και τις καβάτζες. Αντίθετα, που παράγονται στις ρωγμές της καθημερινότητας, που βάζουν φρένο στην πορεία προς το κενό, που εξεγείρονται, που αναζητούν το ξεπέρασμα, τη «χαμένη ενότητά μας, το ξεχασμένο σάστισμα πως ζούμε». Πάντα μέσα από τους δικούς μας τόπους: συλλογικότητες & εγχειρήματα, στέκια & καταλήψεις. Στο Αγρίνιο: Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Αγρινίου-Studio Overground, Ιός Αταξίας, Ανάπλους, κατάληψη Apertus. Με ασταμάτητους βηματισμούς προς τον άπιαστο ορίζοντα της ατομικής και κοινωνικής απελευθέρωσης. Οι ασπρόμαυρες σελίδες των παρακάτω τευχών έρχονται να αποδείξουν πως αυτή η προσπάθεια, όπως και κάθε ειλικρινής κατάθεση, δεν κρίνεται, ούτε τώρα, μα ούτε και στους μέλλοντες χρόνους, στη βάση κάποιου, οποιουδήποτε, αποτελέσματος. Ωστόσο, κουβαλούν εκείνο το ελάχιστο, μα ασήκωτο φορτίο πίστης πως μέσα απ’ τα ερείπια, απ’ την καταστροφή αυτού του κόσμου που γεννά τον θάνατο, η ζωή θα καταφέρει τελικά την αυτοπραγμάτωσή της: άγρια, απρόβλεπτη και μαγική, μοναδική, διάχυτη και ΕΛΕΥΘΕΡΗ. **Αρχείο των τευχών μπορείτε να δείτε εδώ:**Ψηφιοποίηση του έντυπου δρόμου “Παροξυσμός” -14 τεύχη. **Δημοσιευμένο στο 8ο τεύχος του αντιεξουσιαστικού εντύπου "Φερτά Υλικά" (Νοέμβρης 2025**

[ --- Παλαιστίνιοι/ες: Οι “Ινδιάνοι” της Μέσης Ανατολής / Ένα αφιέρωμα στο Παλαιστινιακό Ζήτημα(*).](https://autonomidrasi.com/2022/06/22/%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c-%ce%b6%ce%ae%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%af%ce%bd%ce%b9%ce%bf/) Πρόλογος επιμέλεια δημοσίευσης : Γιώργος Μεριζιώτης Μια σειρά κειμένων σχετικά με την Ισραηλο-Παλαιστινιακή διαμάχη, το Παλαιστινιακό Ζήτημα και το κράτος του Ισραήλ. Δείτε στο τέλος του αφιερώματος (κεφάλαιο **XI**) τις παραπομπές. Επίσης δείτε το ιστορικό ντοκιμαντέρ «Ισραήλ – Παλαιστίνη, 60 χρόνια βίας» το οποίο αναφαίρετε μέχρι τα γεγονότα του 2008 στην Γάζα. **(*) Σημ.** Αυτό το αφιέρωμα ειναι προγενέστερο – ένα χρόνο – από τα τραγικά και αποτρόπαια γεγονότα στην περιοχή του Ισραήλ και της Γάζας που άρχισαν από τις 7/10/2023 (από την επίθεση της Χαμάς και την απάντηση του ισραηλινού κράτους). Δεν το έχω επικαιροποιήσει λόγω ότι από τις 31/12/2022 έχω σταματήσει να ανανεώνω το μπλοκ με νέες δημοσιεύσεις. Όμως παρόλο ότι έχω σταματήσει να ανανεώνω το μπλοκ με νέες δημοσιεύσεις, δεν άντεξα με την φρίκη που διαδραματίζεται στην Γάζα και άρχισα τις δημοσιεύσεις απο τις 21/8/2025 με αυτό το κείμενο: Το ολοκαύτωμα των Παλαιστινίων της Γάζας . **Πρόλογος:** Η εργασία αυτή αφιερώνεται στη μνήμη του Ιταλοεβραίου αντιφασίστα αντάρτη, συγγραφέα και ποιητή Πρίμο Λέβι – Primo Levi (1919-1987) και σε όλους τους ανώνυμους Παλαιστίνιους/ες αγωνιστές. Επίσης σε όλους τους ανώνυμους/ες Ισραηλινούς και Εβραίους (της διασποράς) αντιφρονούντες που εναντιώνονται στις σφαγές, τον εποικισμό και στο απαρτχάιντ που εφαρμόζει το ισραηλινό κράτος στην Παλαιστίνη. Σαν αναρχικός «οφείλω» εξαρχής να πω ότι από τη μια είμαι ενάντια στην ισλαμο – φασίζουσα φονταμενταλιστική οργάνωση Χαμάς που στην αρχική της δημιουργία στηρίχτηκε έμμεσα από το κράτος του Ισραήλ και διοικεί τη Γάζα με αυταρχικό τρόπο. Είμαι ενάντια στο «ριζοσπαστικό» ισλάμ και τα θεοκρατικά, ολοκληρωτικά ισλαμικά καθεστώτα με το οποίο φλερτάρει μερίδα της αριστεράς και κάποιοι/ες αυτοχαρακτηριζόμενοι αναρχικοί χάριν του αντι/ ιμπεριαλιστικού – αντι/ νεοαποικιοκρατικού αγώνα. (Για τα παραπάνω δείτε: Χαμάς και «ριζοσπαστικό» Ισλάμ ) Φυσικά δεν είμαι ανιστόρητος και δεν ξεχνώ την στήριξη του αποικιοκρατούμενου από τους Ισπανούς Μαρόκου στον φασίστα Φράνκο και των ρόλο των μαροκινών ισλαμιστών σε αυτό, στην διάρκεια της επανάστασης του 1936 στην Ισπανία.(Για τα παραπάνω δείτε : Ισλάμ και ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος ) Από την άλλη είμαι ενάντια στο σιωνιστικό – φασίζων κράτος του Ισραήλ και δεν κρατάω ίσες αποστάσεις από αυτά που βιώνει ο Παλαιστινιακός λαός εδώ και 70 χρόνια από το κράτος του Ισραήλ. Δεν εξισώνω το θύτη με το θύμα. Θύτης είναι το ισραηλινό κράτος και θύμα ο πολύπαθος παλαιστινιακός λαός. Εδώ και αρκετά χρόνια – ειδικά μετά την πρώτη Ιντιφάντα – το ισραηλινό κράτος μέσα από όλες τις κυβερνήσεις του επιδίδεται σε μια ελεεινή προπαγάνδα ενάντια σε όσους/ες ασκούν κριτική στα πεπραγμένα του ενάντια στους Παλαιστίνιους/ες. Τους ονομάζει όλους –συλλήβδην – αντισημίτες και την κριτική τους αντισημιτισμό (!!!) Η φίλους της ισλαμικής οργάνωσης Χαμάς, της Χεζμπολάχ κλπ. Για να δούμε πόσο αντισημίτες είμαστε… «γιατί αν είμαστε σφοδρά ενάντια στον αντισημιτισμό, είναι επειδή βρισκόμαστε απέναντι σε κάθε μορφή ρατσισμού, σε κάθε μορφή διαχωρισμού των ανθρώπων με βάση τη φυλή, την εθνικότητα, τη θρησκεία, τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Ενάντια σε κάθε λογική που χωρίζει τους ανθρώπους σε ανώτερους και κατώτερους. Δεν είναι αντισημιτισμός και αντισημίτες όσοι/ες διαμαρτύρονται ενάντια στις πολεμικές ενέργειες ή στην πολιτική απαρτχάιντ του Ισραηλινού κράτους ενάντια στους Παλαιστίνιους, εφόσον η κριτική τους είναι πολιτική και δεν στρέφεται κατά των Εβραίων – Ισραηλινών/ες ως λαού, θρησκείας ή φυλής. Και, τελικά, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι απέναντι στην ιστορική συνθήκη στην οποία ζούμε κάθε κουβέντα για τον ρατσισμό που δεν συμπεριλαμβάνει την αραβοφοβία και γενικότερα την ισλαμοφοβία είναι προβληματική». Γιατί η ισλαμοφοβία όπως και κάποτε (τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών) ο αντισημιτισμός είναι τις μέρες μας η κυρίαρχη μορφή ρατσισμού σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, και ταυτόχρονα μαζί με την ξενοφοβία ο βασικός καταλύτης που διαμορφώνει την άνοδο και τη παγίωση της ακροδεξιάς. Αυτό δεν σημαίνει ότι θέτουμε το Ισλάμ ως θρησκευτικό – πολιτικό δόγμα, τα θεοκρατικά αυταρχικά ολοκληρωτικά ισλαμιστικά καθεστώτα, τις φονταμενταλιστικές ισλαμιστικές -τζιχαντιστικές οργανώσεις και τα ισλαμοφονταμενταλιστικά κινήματα στο απυρόβλητο της κριτικής μας. Στην Ελλάδα τη πολίτικη της δεξιάς για το Παλαιστινιακό Ζήτημα και τις σχέσεις με το Ισραήλ την ξέρουμε, αυτό που περνάει στα ψιλά ή αποσιωπάτε ειναι η υποκρισία της «πρώτη φορά αριστερά στην Ελλάδα» του ΣΥΡΙΖΑ και τη σχέση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με το Ισραήλ (δείτε εδώ: ΣΥΡΙΖΑ και Ισραήλ: Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας φιλίας και εδώ: Ο Τσίπρας ήταν ο πιο φιλοϊσραηλινός Έλληνας πρωθυπουργός ). Αυτοί που είχαν/έχουν μια πάγια και σταθερή θέση υπέρ του παλαιστινιακού ειναι το ΚΚΕ, η λεγόμενη εξωκοινοβουλευτική αριστερά και οι αναρχικοί/ες. **Εισαγωγή:** Στην παρουσίαση του βιβλίου «Οι Παλαιστίνιοι: από αγρότες, επαναστάτες» γράφω: «Ένα από τα πρώτα μου πολιτικά συνθήματα που έγραψα στους τοίχους το 1980-81 ήταν το «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Μετά από λίγο καιρό διάβασα το βιβλίο που παρουσιάζω, μου έκανε μεγάλη εντύπωση η αμεσότητα του». Έκτοτε συμμετείχα σε πολλές εκδηλώσεις αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και σε πορείες μέχρι την ισραηλινή πρεσβεία. Εκτός από τους Παλαιστίνιους/ες αγωνιστές είχα μια συμπάθεια και θαυμασμό στο ισραηλινό ειρηνιστικό κίνημα που πάλευε για την συνεννόηση και συμφιλίωση του παλαιστινιακού και ισραηλινού λαού. Παράλληλα από τη μια έτρεφα ιδιαίτερο θαυμασμό στους ισραηλινούς αντιμιλιταριστές αντιρρησίες συνείδησης γιατί ήθελε αρκετό κουράγιο να είσαι αντιρρησίας συνείδησης, αρνητής στράτευσης και αντιμιλιταριστής σε ένα από τα πιο μιλιταριστικά κράτη του κόσμου, και από την άλλη διανοούμενοι/ες εβραϊκής καταγωγής της λεγόμενης διασποράς εκτός του ότι ήταν /είναι αυτοί που διαμόρφωσαν τη πολιτική μου/μας συνείδηση, (να μην αναφέρω εδώ ολόκληρο κατάλογο ονομάτων) ήταν/ειναι ενάντια στις πρακτικές του ισραηλινού κράτους ενάντια στον παλαιστινιακό λαό. Τα χρόνια περνούσαν, λύση δεν βρισκόταν, το Παλαιστινιακό Ζήτημα άρχισε να γίνεται ρουτίνα και σλόγκαν, ακόμα και στις διαπροσωπικές σχέσεις όταν υπήρχε διένεξη και δεν βρισκόταν λύση, λεγόταν χαρακτηριστικά «έχει καταντήσει Μεσανατολικό Ζήτημα». Οι σφαγές, οι εποικισμοί και η αντίσταση του Παλαιστινιακού λαού έγιναν ρουτίνα στα δελτία ειδήσεων των 8, μέχρι που ξέσπασε στη Γάζα η πρώτη Ιντιφάντα (στα αραβικά σημαίνει «ταρακούνημα») και εξαπλώθηκε κύρια στην Δυτική Όχθη. Ένα πραγματικό κίνημα αντίστασης και απελευθέρωσης (βασικά νεολαιίστικο) από τα κάτω που αμφισβητούσε και την ισραηλινή κατοχή αλλά και την κατεστημένη, διεφθαρμένη παλαιστινιακή πολιτική ελίτ. Αυτό θορύβησε το κράτος του Ισραήλ που απάντησε με ωμή βια αλλά άλλαξε και στρατηγική και προχώρησε στην παλιά δοκιμασμένη αποικιοκρατική συνταγή του «διαίρει και βασίλευε», αφού βρήκε πρόθυμα ευήκοα ώτα σε μια μερίδα των Παλαιστινίων… Από την πρώτη Ιντιφάντα και μετά η παλαιστινιακή μαντήλα (με τις δυο τις αποχρώσεις) καθιερώθηκε σαν σημείο αναφοράς της εξέγερσης αυτού του λαού. Παράλληλα για αρκετά χρόνια έγινε απαραίτητο «αξεσουάρ» σχεδόν σε όλη την Ευρώπη – και όχι μόνο – των κινημάτων στις πορείες και τις συγκρούσεις με τους μπάτσους. Η βαμβακερή μαντήλα ( κεφίγια- keffiyeh) ανήκει στην παραδοσιακή φορεσιά των Αράβων και από τότε που ο ηγέτης των Παλαιστινίων, Γιάσερ Αραφάτ, την φόραγε και στις επίσημες εμφανίσεις του έγινε σύμβολο των Παλαιστινίων και του αγώνα τους. Το παλαιστινιακό εθνκοαπελευθερωτικό κίνημα ήταν στην βάση του κοσμικό – πολιτικό και με ταξικά χαρακτηριστικά, ήταν το «Βιετνάμ» της Μέσης Ανατολής. Μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και τη κρίση της αριστερής μαρξιστικής ιδεολογίας, το παλαιστινιακό κίνημα (όπως και άλλα κινήματα) άρχισε να μετατοπίζεται στον εθνοθρησκευτισμό και τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Το ίδιο έγινε και στην κοινωνία του Ισραήλ με τις διάφορες θρησκευτικές εβραιοφονταμενταλιστικές σέκτες που σήμερα έχουν το πάνω χέρι στα πολιτικά πράγματα του Ισραήλ. (αποσπάσματα από εδώ: Οι Παλαιστίνιοι: από αγρότες, επαναστάτες). Όταν περίπου στις αρχές του 2000 άρχισαν να έρχονται ειδήσεις από το Ισραήλ ότι υπάρχουν κόμματα και κινήσεις ακροδεξιές με φασίζουσες αποχρώσεις, απορούσαμε και λέγαμε πως ειναι δυνατόν το Ισραήλ, ένα κράτος που στην βάση του στήθηκε και για να ξεπλύνει τη ντροπή των Ευρωπαίων για το ολοκαύτωμα και τα πογκρόμ των Εβραιων να υπάρχουν ρατσιστές και φασίστες; Οι απορία μου άρχισε να λύνεται όταν διάβασα περισσότερα για τον σιωνισμό (ο εθνικισμός των Εβραίων) και την ιδεολογία του, μια ιδεολογία που στην σύλληψη της προσομοίαζε με την δυτική αποικιοκρατική και ρατσιστική ιδεολογία. Μια σιωνιστική ιδεολογία που αργότερο άρχισε να αποκτά και φασιστικά χαρακτηριστικά. {…} Οι Εβραίοι της Ευρώπης, τόσο διαφορετικοί µεταξύ τους και ως άτοµα και ως πολιτισµικές κοινότητες, συναιρέθηκαν σε µία ιδιότητα, θύµατα του Ολοκαυτώµατος, και µνηµονεύονται ως τέτοια µε επαναλαµβανόµενες τελετουργικές εκδηλώσεις, που θυµίζουν όντως βιοµηχανία. Με τον τρόπο αυτό η Ευρώπη αθώωσε στην πραγµατικότητα το παρελθόν της την ίδια στιγµή που έδειχνε ν’ αυτοµαστιγώνεται γι’ αυτό: διαγράφηκαν από τη µνήµη οι µακραίωνες ιστορικές εµπειρίες των Ευρωπαίων µε τους Εβραίους της ∆ιασποράς, µε τον ανεπιθύµητο Άλλο, και στη θέση τους υψώθηκε ένα παραλυτικό µνηµείο για το Απόλυτο Κακό. Παράλληλα, η Ευρώπη κατασκεύασε εκ των υστέρων την εικόνα του «ιδανικού», του πλήρως εκδυτικισµένου Εβραίου, που ήταν «ένας από εµάς», που αγαπούσε την υψηλή (δυτική) λογοτεχνία, την όπερα, τις επιστήµες, και αυτή την εικόνα την πρόβαλε στο κράτος του Ισραήλ, το οποίο µε τη σειρά του κάνει το παν για να την επιβεβαιώσει και να την ενισχύσει. Το Ισραήλ έγινε έτσι αυτό που ονειρευόταν ο θεµελιωτής του σιωνισµού, ο Χερτσλ: «Για την Ευρώπη θα είµαστε ένα πρόχωµα κατά της Ασίας, θα είµαστε οι υπερασπιστές του πολιτισµού κατά των αγρίων». Αυτοί οι «άγριοι» είναι ο καινούργιος ανεπιθύµητος Άλλος για τους Ευρωπαίους: ο Παλαιστίνιος, ο Άραβας, ο µουσουλµάνος, τον οποίο το Ισραήλ έχει δικαίωµα ν’ αποικιοποιήσει. Νά λοιπόν που η αποικιοκρατία επιστρέφει δι’ αντιπροσώπου. Οι Εβραίοι βρίσκονται επιτέλους «µέσα» στην Ευρώπη. «Ευχαριστούµε τη χριστιανική ∆ύση που µας υποδέχτηκε», σαρκάζει ο Γιτζάκ Λαόρ. «Αυτό που θα της ζητούσαµε δεν ήταν τα ανθρώπινα δικαιώµατα αλλά το δικαίωµα να ανήκουµε στην ελίτ. Μπορούµε από δω κι εµπρός να συµµετέχουµε κι εµείς στην παραβίαση των δικαιωµάτων των άλλων. … Το 60 % των Εβραίων του Ισραήλ είναι σεφαραδίτικης καταγωγής. Η πατρογονική κουλτούρα τους έχει περισσότερα κοινά στοιχεία µε αυτή των Αράβων παρά µε των Ασκεναζίµ, των Εβραίων από τη ∆υτική Ευρώπη. Το κράτος του Ισραήλ επιχειρεί να κατασκευάσει βίαια µια ενιαία εθνική ταυτότητα, απολύτως διακριτή από την αραβική, ασκώντας πίεση στους σεφαραδίτες υπηκόους του ν’ αποβάλουν την ανατολίτικη κουλτούρα τους, να µη µοιάζουν µ’ «εκείνους εκεί» αλλά να υιοθετήσουν τη δυτικότροπη πολιτισµική συµπεριφορά των Ασκεναζίµ.{…} (απόσπασμα από το: Ο μύθος του φιλελεύθερου σιωνισμού του Γιτζάκ Λαόρ, εβραίος ποιητής, µυθιστοριογράφος και πολιτικός ακτιβιστής ) Κλείνω αυτή την εισαγωγή με κάποιες απόψεις – θέσεις του Ισραηλινού ιστορικού Μπένι Μόρις – Benny Morris πρώην καθηγητή Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Μπεν Γκουριόν, (πρώην σοσιαλδημοκράτη και και νυν ακροδεξιού) που ειναι ενδόμυχες θέσεις όλης της σημερινής ισραηλινής πολίτικης ελίτ και αποτέλεσαν αφορμή για τον τίτλο αυτού του αφιερώματος. {…} Η ιδέα μιας εθνοκάθαρσης που θα ολοκληρώσει την εθνική οικοδόμηση του ισραηλινού κράτους το 1948 και θα εμπεδώσει γεωπολιτικά την de facto εδαφική επέκταση του 1967 δεν περιορίζεται ωστόσο στους κύκλους της ισραηλινής Ακροδεξιάς. Πριν από δύο ολόκληρες δεκαετίες την υποστήριξε δημόσια, ως ιδανική επιλογή εφόσον προκύψουν οι κατάλληλες συνθήκες, ο ίδιος επιφανής κεντροαριστερός πανεπιστημιακός ιστορικός Μπένι Μόρις που είχε λίγο νωρίτερα τεκμηριώσει από ισραηλινής πλευράς την εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων το 1948… Το αποκορύφωμα της στροφής του Μόρις ήρθε με μια πολυσέλιδη συνέντευξή του στην προοδευτική εφημερίδα «Χαάρετζ» (9.1.04). Εκεί, υιοθετεί όλο το οπλοστάσιο των ρατσιστικών ιδεολογημάτων σχετικά με τη «σύγκρουση πολιτισμών», τη δομική «βαρβαρότητα» του αραβικού κόσμου, ακόμη και το «λάθος» της Δύσης να επιτρέψει την «διείσδυση κι εγκατάσταση μουσουλμάνων» στο εσωτερικό της. Οι δε Παλαιστίνιοι, _«είναι μια κοινωνία άρρωστη, που έχει μετατραπεί σε σίριαλ κίλερ»_ και πρέπει να αντιμετωπιστεί ανάλογα: _«με φυλάκιση ή εκτέλεση»_. Όσο για τις ιστορικές αναλογίες που επιστρατεύει, αυτές δύσκολα διακρίνονται από το συνηθισμένο διαχρονικό τσαλαβούτημα της παγκόσμιας ακροδεξιάς, λέγοντας: _«Κάτι παρόμοιο συνέβη στη Ρώμη. Άφησαν τους βαρβάρους να μπουν, κι αυτοί ανέτρεψαν την Αυτοκρατορία εκ των ένδον. […] Ακριβώς όπως οι Σταυροφόροι, είμαστε το ευάλωτο παρακλάδι της Ευρώπης σε τούτο το μέρος»_. Η ουσία, ωστόσο, βρίσκεται στο «διά ταύτα»: την ανοιχτή επαγγελία μιας μεσοπρόθεσμης «οριστικής λύσης» του παλαιστινιακού με την εκδίωξη του συνόλου των Αράβων της περιοχής (τόσο του παλαιστινιακού πληθυσμού των Κατεχόμενων όσο και των ισραηλινών πολιτών αραβικής καταγωγής) από τα εδάφη που σήμερα κατέχει το σιωνιστικό κράτος. Έτσι ώστε η εθνοκάθαρση του 1948 να βρει την τελική της δικαίωση, υποστηρίζοντας ότι: _«Δεν υπάρχει δικαιολογία για τους βιασμούς και τις σφαγές. Πρόκειται για εγκλήματα πολέμου. Όμως, κάτω από ορισμένες συνθήκες, η εκδίωξη δεν συνιστά έγκλημα πολέμου. Δεν νομίζω ότι οι διωγμοί του 1948 ήταν εγκλήματα πολέμου. Δεν μπορείς να φτιάξεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αβγά. Πρέπει να λερώσεις τα χέρια σου._ […] _Υπάρχουν περιστάσεις την Ιστορία που δικαιολογούν την εθνοκάθαρση. Το κράτος του Ισραήλ δεν θα είχε γεννηθεί χωρίς τον ξεριζωμό 700.000 Παλαιστινίων. Ως εκ τούτου, ήταν αναγκαίο να τους ξεριζώσουμε»._ _«Ήταν λάθος να νομίζουμε πως είναι δυνατό να εγκατασταθεί εδώ ένα ήσυχο κράτος, που θα ζει αρμονικά με τον περίγυρό του._ _Οι μόνες επιλογές που έχουμε είναι είτε ένας βάναυσος, τραγικός σιωνισμός, είτε η εγκατάλειψή του», αποφαίνεται ο Μόρις_ Και συνεχίζει: « _Ακόμη και η μεγάλη Αμερικανική δημοκρατία δεν θα μπορούσε να είχε ιδρυθεί**χωρίς την εξολόθρευση των Ινδιάνων**._ _Υπάρχουν περιπτώσεις που το συνολικό, τελικό καλό δικαιολογεί τις σκληρές και βάναυσες πράξεις που διαπράττονται στη διάρκεια της Ιστορίας»_. {…} (Απόσπασμα από το: Παλαιστίνη : Μια υποδειγματική εθνοκάθαρση; ) {…} Στην εποχή της αποικιακής Αμερικής, ο πουριτανός κληρικός Κόττον Μάδερ έγραψε κάποτε, αναφορικά με τον αποδεκατισμό των Ινδιάνων από τις αρρώστιες, ότι _«τα δάση σχεδόν καθάρισαν απ’αυτά τα βλαβερά όντα και δημιουργήθηκε χώρος για μια καλύτερη φύτρα»_. Ένα ανάλογο αίσθημα εξέφρασε, με πιο εκλεπτυσμένο και μοντέρνο τρόπο, ο Χαΐμ Βάιτσμαν, πρώτος πρόεδρος τού Ισραήλ, όταν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις τού 1948 οδήγησαν σ’ένα αποτέλεσμα πού το αποκάλεσε _«θαυματουργή εκκαθάριση του εδάφους: ή θαυματουργή απλούστευση του καθήκοντος του Ισραήλ»_. {…} (Από την εισαγωγή του εβραϊκής καταγωγής καθηγητή και πολιτικού ακτιβιστή Νόαμ Τσόμσκι στο βιβλίο «Οι Παλαιστίνιοι: από αγρότες, επαναστάτες» ) Γιώργος Μεριζιώτης Πειραιάς – Δραπετσώνα 20/6/2022 **I. Παλαιστίνιοι/ες: Οι “Ινδιάνοι” της Μέσης Ανατολής** Προοίμιο Στην λεγόμενη και νεωτερική εποχή, ο κάθε λαός έχει δικαίωμα στον εθνικό του αυτοκαθορισμό, την εθνική αυτοδιάθεση και αυτονομία. Είχε – έχει όμως μερίδιο και στον εθνικισμό, τον σοβινισμό, τον ρατσισμό, στον θρησκευτικό φονταμενταλισμό και μισαλλοδοξία. Έχει μερίδιο έμμεσο ή άμεσο στην φρίκη, τον εξανδραποδισμό, τον όλεθρο και στη σφαγή για λόγους εθνικής καθαρότητας, θρησκευτικής ορθότητας ή εθνικού και κρατικού συμφέροντος. Τα κράτη – σε πολλές περιπτώσεις – δημιουργούν το έθνος και το έθνος – σε κάποιες περιπτώσεις – δημιουργεί το κράτος, όπως στην περίπτωση του Ισραήλ. 1] Η μπροσούρα του Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Μπακούνιν (1814 – 1876) «[Θεός και Κράτος » δυστυχώς παραμένει ακόμα αξεπέραστη αν και γράφτηκε σχεδόν πριν 150 χρόνια. Το κάθε κράτος εκτός ότι εδραιώνει και παγιώνει την ταξική κοινωνία, προσπαθεί στην επικράτεια του και επιβάλει με άμεση ή έμμεση βια την εθνική ομοιογένεια. Όταν συναντά δυσκολίες, προχωρούσε (ή προχωράει ακόμα σε κάποιο βαθμό όπως στην Παλαιστίνη) σε εθνοκάθαρση ή γενοκτονία. Το τραγικό αλλά και συνάμα γελοίο είναι όταν μεταξύ των συνόρων γειτονικών κρατών εγκλωβίζονται ένθεν και ένθεν μειονοτικοί πληθυσμοί και το ένα κράτος ενώ καταπιέζει ή καταστέλλει την μειονότητα του άλλου κράτους στο εσωτερικό του, καταγγέλλει το άλλο κράτος ότι καταπιέζει ή καταστέλλει την δικιά του εθνική μειονότητα στην επικράτεια του. Ο κάθε εθνικισμός θέλει να περιβάλλεται από έναν μύθο ενδόξου ηρωικού παρελθόντος το οποίο θεωρεί ότι ειναι ανώτερο των άλλων, ο Shlomo Sand γράφει σχετικά: «… Κάθε ιστορία περιέχει μύθους, αλλά εκείνοι, που καραδοκούν εντός της εθνικής ιστοριογραφίας, είναι ιδιαίτερα ξεδιάντροποι. Οι ιστορίες των λαών και των εθνών έχουν σχεδιαστεί, όπως τ’ αγάλματα στις κεντρικές πλατείες των πόλεων: οφείλουν να είναι μεγαλόπρεπες, επιβλητικές, ηρωικές. Έως το τελευταίο τέταρτο τού 20ού αιώνα, η ανάγνωση μιας εθνικής ιστορίας θύμιζε την ανάγνωση μιας αθλητικής εφημερίδας: ο συνήθης, σχεδόν φυσικός, διαχωρισμός ήταν «εμείς» και «όλοι οι άλλοι». Για περισσότερο από έναν αιώνα, η παραγωγή του «εμείς» υπήρξε έργο ζωής για τους εθνικούς ιστορικούς και αρχαιολόγους, το επίσημο ιερατείο τής μνήμης …». (Απόσπασμα από το βιβλίο του Shlomo Sand: Πώς Επινοήθηκαν οι Εβραίοι ) Είναι μύθος ότι ο Θησέας εξόντωσε τον Μινώταυρο, στην ουσία «ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει». Στην νέα εποχή το ένα κέρατο του είναι το έθνος, η πατρίδα και ο θεός, το άλλο η εξουσία, το κράτος και ο καπιταλισμός. Το μεγάλο του στομάχι και η ακόρεστη πείνα του αναζητεί συνεχώς ανθρώπους για τροφή. Η διαφορά του σύγχρονου με τον αρχαίο Μινώταυρο είναι ότι του σύγχρονου δεν του προσφέρονται άνθρωποι ως θυσία , φόρο υποτέλειας για τροφή όπως στον αρχαίο. Σήμερα αυτή η θυσία του προσφέρεται ή εθελοντικά ή ως παράπλευρα θύματα- απώλειες. Ελάχιστα έχει εξελιχθεί η ανθρωπότητα, παραμένει η αρχαία σκουριά της εξολόθρευσης με σύγχρονους επιστημονικούς – τεχνολογικούς τρόπους και το ατέρμονο παιχνίδι του θύτη, θύματος ή του θύματος που γίνεται θύτης. **II. Το έθνος κράτος** Την εποχή που όλοι αναζητούσαν ένα έθνος κράτος δεν θα μπορούσαν να αποτελούν εξαίρεση οι Εβραίοι, και μάλιστα όταν είχε φουντώσει για μια ακόμα φορά στην Ευρώπη ο αντισημιτισμός, στα τέλη του 19ο αιώνα. Ο Τέοντορ Χερτσλ, ο «πατέρας» του εβραϊκού εθνικισμού, του σιωνισμού στην προσπάθειά του να αποσπάσει τη συναίνεση των ευρωπαίων αποικιοκρατών στη δημιουργία εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη, έγραφε το 1895 ότι: _“αν το εβραϊκό κράτος δημιουργείτο στην Παλαιστίνη, τότε αυτό θα αποτελούσε τμήμα του προμαχώνα της Ευρώπης ενάντια στην Ασία, ένα προκεχωρημένο φυλάκιο του πολιτισμού ενάντια στη βαρβαρότητα»_. Όταν, μετά το τέλος του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, και την κατάρρευση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας η περιοχή της Παλαιστίνης πέρασε στον έλεγχο της Βρετανίας, οι σιωνιστές έστρεψαν την προσοχή τους στην προσπάθεια να επηρεάσουν τη βρετανική κυβέρνηση. Ο τότε ηγέτης των σιωνιστών Χαΐμ Βάιτσμαν έλεγε τα εξής: « _Μια εβραϊκή Παλαιστίνη θα αποτελούσε μια εξασφάλιση για την Αγγλία, ειδικά όσον αφορά το Κανάλι του Σουέζ»._ Αυτό το επιχείρημα ήταν όλο και περισσότερο πειστικό για τη βρετανική άρχουσα τάξη. Ο πόλεμος είχε υπογραμμίσει τη σημασία της Μέσης Ανατολής, η οποία μπορούσε να ελέγχει τις θαλάσσιες διαδρομές για την Άπω Ανατολή και περιλάμβανε τα εξαιρετικά κερδοφόρα (αλλά και ζωτικής σημασίας από στρατηγική άποψη) περσικά κοιτάσματα πετρελαίου. Με άλλα λόγια, το νέο κράτος θα ήταν μέρος του συστήματος της αποικιακής κυριαρχίας πάνω στον υπόλοιπο κόσμο. Όμως παρά τη σιωνιστική προπαγάνδα που ισχυρίζονταν ότι η Παλαιστίνη ήταν _«μια χώρα χωρίς λαό, προορισμένη για έναν λαό χωρίς χώρα»_ (όπως οι Εβραίοι) , η περιοχή ήταν στην πραγματικότητα η πιο πυκνοκατοικημένη ζώνη της Ανατολικής Μεσογείου. Οι κάτοικοι ήταν Άραβες οι οποίοι ζούσαν εκεί για πάνω από 1.000 χρόνια περίπου. Από εδώ και στο εξής αρχίζουν τα δεινά του αραβικό πληθυσμό της Παλαιστίνης και κυρίως από την ίδρυση το 1948 του κράτους του Ισραήλ και μετά. **III. Θύτες και θύματα** Ένας σοφός έλεγε: “να φοβάσαι το πρώην θύμα γιατί άμα γίνει θύτης θα είναι πολύ σκληρό”. Αυτό το ατέρμονο παιχνίδι του θύτη, θύματος – δυστυχώς – ισχύει και για το Ισραήλ που οι προηγούμενες γενιές πολιτών του έχουν υποστεί ανά τους αιώνες μύριες διώξεις ως εβραϊκές μειονότητες κύρια στη Ευρώπη με αποκορύφωμα το ολοκαύτωμα τους από τους ναζί. 2] Οι Εβραίοι/ες τα “ξέχασαν” αυτά και όταν δημιούργησαν το κράτος τους τυφλωμένοι από τον εθνικισμό (σιωνισμός ) [3] και από τον θρησκευτισμό τους (Γη της Επαγγελίας ) [[4]με μεγάλες δόσεις ρατσισμού από θύματα έγιναν θύτες του Παλαιστινιακού λαού και φέρονται σε αυτόν το λαό σχεδόν όπως τους φερθήκαν οι ναζί. {…} Ο **Hajo Meyer (1924-2014) ήταν επιζών του Ολοκαυτώματος** και πολιτικός ακτιβιστής. Στη ζωή του εργάστηκε ως φυσικός και ως κατασκευαστής βιολιών. Στα τελευταία του χρόνια, ο Meyer πολιτικοποιήθηκε περαιτέρω ενώ ανέλαβε διευθυντής στην οργάνωση A Different Jewish Voice, η οποία ιδρύθηκε τον Μάιο του 2001 για να προωθήσει τη δημόσια συζήτηση σχετικά με το Ισραήλ, υποστηρίζοντας τις ειρηνευτικές δραστηριότητες στην ίδια περιοχή. Ο Meyer έγραψε το Het einde van het Jodendom το 2003, ένα βιβλίο που κατηγορεί το Ισραήλ για εργαλειοποίηση του Ολοκαυτώματος, ώστε να “αιτιολογήσει” τα εγκλήματα κατά των Παλαιστινίων. Στο βιβλίο αυτό χρησιμοποίησε για πρώτη φορά φράσεις όπως η _“ισραηλινή Βέρμαχτ”_ και τα _“εβραϊκά SS”_ που προκάλεσαν αντιδράσεις. Στην τελευταία του ηχογραφημένη συνέντευξή του, που συνέπεσε με τα γεγονότα του 2014, ο Hajo Meyer, κατηγόρησε τους _“Σιωνιστές ως εγκληματίες ναζί”_ , υποστήριξε ότι το γερμανικό μίσος προς τους Εβραίους ήταν κοινωνικά εδραιωμένο σε μικρότερο βαθμό σε σχέση με το μίσος των Ισραηλινών για τους Παλαιστινίους, και συγκεκριμένα κατήγγειλε προσωπικά τον ίδιο τον Μπενιαμίν Νετανιάχου για διασπορά μίσους. Ήταν ο πρώτος που υπέγραψε δήλωση από τους επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος και απογόνους επιζώντων, με την οποία διαμαρτύρονταν κατά του πολέμου. Ο Meyer υποστήριξε πως το Ισραήλ απανθρωποποιεί τους Παλαιστίνιους με τον ίδιο τρόπο που η ναζιστική Γερμανία απανθρωποποίησε τους Εβραίους. _“Η απανθρωποποίηση των Εβραίων είναι αυτό που κατέστησε εφικτή τη ναζιστική γενοκτονία. Κατά τον ίδιο τρόπο, γινόμαστε μάρτυρες της κλιμακούμενης απανθρωποποίησης των Παλαιστινίων στην ισραηλινή κοινωνία”_ , τόνιζε διαρκώς. _«… Στον φονταμενταλισμό των εποίκων που διεκδικούν εδάφη ασπαζόμενοι ένα “ιερό δικαίωμα” σε όλα τα εδάφη της βιβλικής Ιουδαίας και της Σαμάρειας, δεν μπορώ παρά να ακούσω σε αυτόν τον φονταμενταλισμό την ηχώ του ναζιστικού μύθου περί “αίματος και χρώματος…”,_ υποστήριζε. {…} (απόσπασμα από: Hajo Meyer: Ο επιζών του Άουσβιτς που συνέκρινε το Ισραήλ με τους ναζί ) Ενώ σχεδόν πριν 65 χρόνια η Εβραία πολιτική φιλόσοφος και θεωρητική για τον ολοκληρωτισμό Hannah Arendt – Χάνα Άρεντ 5] είχε προειδοποιήσει ότι αν οι Εβραίοι στην Παλαιστίνη δεν συμφιλιωθούν με το αραβικό στοιχείο της Μέσης Ανατολής, παρασυρμένοι από τον εθνικιστικό τους σωβινισμό, θα καταλήξουν μια κοινωνία άκρως μιλιταριστική και φασίζουσα. [[6] Παράλληλα συμμετείχε στη σύνταξη επιστολής διαμαρτυρίας μαζί με τον Αϊνστάιν και 19 ακόμη Εβραίους διανοούμενους και την έστειλαν στους New York Times December 3, 1948, ενάντια στην επίσκεψη στις ΗΠΑ του Μεναχέμ Μπέγκιν (Menachem Begin) σφαγέα των χωρικών/ες του παλαιστινιακού χωριού Ντέιρ Γιασίν (Deir Yassin massacre), καταγγέλλοντας τον Μπέγκιν και το κόμμα του «Ελευθερία» ως φασιστικό. {…} Ο φασίστας και τρομοκράτης Μεναχέμ Μπέγκιν του 1948 είναι ο ίδιος που 29 χρόνια αργότερα (1977) γίνεται πρωθυπουργός του Ισραήλ! Και το κατορθώνει επικεφαλής του νέου κόμματος Λικούντ ( Likud ) που ιδρύει, χρησιμοποιώντας ως βάση και κορμό του το κόμμα του της “Ελευθερίας” ( Herut ), που ο Αϊνστάιν και η Άρεντ επίσης καταγγέλλουν ως φασιστικό ! Το κυριότερο είναι όμως, ότι από τότε (1977) μέχρι σήμερα, είναι αυτό ακριβώς το Λικούντ που κυβερνάει το Ισραήλ, μονοπωλώντας ουσιαστικά την εξουσία καθώς η – μόνιμη και συχνά εξαιρετικά βίαιη και αιματηρή – εμφύλια ενδοσιωνιστική σύρραξη που κράτησε σχεδόν ένα αιώνα (!), καταλήγει σήμερα στην πλήρη επικράτηση του Λικούντ και στην σχεδόν εξαφάνιση του άλλοτε κραταιού Εργατικού κόμματος των ιδρυτών του Κράτους του Ισραήλ… Όμως, δεν πρόκειται μόνο για τον Μπέγκιν, ιδρυτή και αρχηγό της τρομοκρατικής οργάνωσης Ιργκούν ( Irgun • Etzel ) . Ο διάδοχος του Μπέγκιν στην πρωθυπουργία του Ισραήλ και στην ηγεσία του Λικούντ Γιτζάκ Σαμίρ (Yitzhak Shamir) διετέλεσε αρχηγός της ακόμα πιο ακροδεξιάς τρομοκρατικής διάσπασης της Ιργκούν, της οργάνωσης Στερν (Lehi militant group), που, σύμφωνα με την ανοικτή επιστολή των Αϊνστάιν και Άρεντ, από κοινού με την Ιργκούν _“… με γκανγκστερικές μεθόδους …εγκαινίασαν ένα βασίλειο τρόμου μέσα στην Παλαιστινιακή εβραϊκή κοινότητα…”!_ Ένα “βασίλειο τρόμου” που κόστισε τη ζωή σε χιλιάδες Παλαιστίνιους Άραβες αλλά και Εβραίους… Και ο μακροβιότερος στην πρωθυπουργία του Ισραήλ ηγέτης του Λικούντ, ο Μπενιαμίν “Μπίμπι” Νετανιάχου; ( Benjamin Netanyahu *****) Είναι κι αυτός γνήσιο τέκνο της ίδιας “φασιστικής” μήτρας που εξέθρεψε τον Μπέγκιν, τον Σαμίρ και τους άλλους ακροδεξιούς ηγέτες του Ισραήλ; Αν και πολύ νεότερος, ο Νετανιάχου έχει να επιδείξει μια άμεση, και μάλιστα οικογενειακή σχέση με τις πιο ακραίες και καθαρόαιμα φασιστικές πτέρυγες – και αργότερα, διασπάσεις- του ακροδεξιού “Αναθεωρητικού” σιωνισμού, που ενέπνευσε, ίδρυσε και διηύθυνε ο Ζέεφ Ζαμποτίνσκι (Ze’ev Jabotinsky) πριν από ένα αιώνα. {…} (Απόσπασμα από το κείμενο: Όταν ο Αϊνστάιν, η Χάνα Άρεντ και 19 ακόμα Εβραίοι διανοούμενοι αποκαλούσαν “φασίστες” αυτούς που κυβερνούν τώρα το Ισραήλ ) **IV.** **Ιουδαϊκός φονταμενταλισμός & Ισραηλινή ακροδεξιά** {…} Πολλοί μιλούν για τον θρησκευτικό φανατισμό των μουσουλμάνων της Χαμάς, παραγνωρίζοντας τον αντίστοιχο θρησκευτικό φανατισμό που ενυπάρχει στον πολιτικό συνασπισμό που κυβερνά το Ισραήλ και πιο συγκεκριμένα στην κυβέρνηση με πλειοψηφία το Likud του Μπένζαμιν Νετανιάχου συμμετέχουν τα κόμματα του Θρησκευτικού Σιωνισμού, το Hatzionout Hadatit , του Bezalel Smotrich, (με την Jewish Force ) και το Otzma Yehudit , του Itamar Ben Gvir. Τα κόμματα αυτά είναι εκφραστές μιας ακραίας θρησκευτικής εθνικιστικής ιδεολογίας… Ο ιδεολογικός μέντορας της θρησκευτικής ισραηλινής ακροδεξιάς είναι ο Ισραηλινοαμερικανός Yoram Hazony. Το βιβλίο του Χαζόνι, «Η Αρετή του Εθνικισμού» – The Virtue of Nationalism, ακολουθεί το «δόγμα Τραμπ» στην εξωτερική πολιτική και έγινε μπεστ σέλερ καθώς έγινε σημείο αναφοράς για τους υπερεθνικιστές σε ολόκληρο τον κόσμο (μεταφράστηκε σε είκοσι γλώσσες). Στη Βουδαπέστη, μάλιστα, ο Όρμπαν το αναφέρει τακτικά. Λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του βιβλίου, ο Χαζόνι ίδρυσε το Ίδρυμα Έντμουντ Μπερκ στην Ουάσιγκτον, το οποίο στοχεύει «να ενισχύσει τον εθνικό συντηρητισμό στη Δύση και σε άλλες δημοκρατίες», (ο Μπερκ ήταν Βρετανός πολιτικός -1790 – και μεγάλος επικριτής της Γαλλικής Επανάστασης και της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου). Συμπρόεδρος αυτής της οργάνωσης είναι ο David Brog, πρώην γενικός διευθυντής της ευαγγελική αμερικανικής οργάνωσης Christians United for Israel , που αριθμεί δέκα εκατομμύρια μέλη..(δείτε και εδώ: Το Ισραήλ και οι Ευαγγελικοί «Χριστιανοί- Σιωνιστές» – Οι πολιτικές προεκτάσεις της Αποκάλυψης). Ο κατάλογος των εχθρών του Ισραήλ σύμφωνα με τον Χαζόνι είναι μακρύς. Επικρίνει τους Ισραηλινούς συγγραφείς διότι κατά τη γνώμη του απορρίπτουν την ίδια την έννοια του εβραϊκού κράτους. Ανάμεσά τους είναι ο Amos Oz, που θεωρεί τον εθνικισμό κατάρα της ανθρωπότητας, ο AB Yehoshua και ο Ντέιβιντ Γκρόσμαν. Λόγω των δεσμών του με τους Ρεπουμπλικάνους και την εβραϊκή δεξιά στις ΗΠΑ, ο Χαζόνι αποτελεί κεντρικό στέλεχος του θρησκευτικού σιωνιστικού ιδεολογικού οικοσυστήματος που έχει αναδυθεί με τα χρόνια, και το οποίο αποτελείται από μεσσιανιστές ραβίνους και από υπερεθνικιστικές οργανώσεις. Το Ταμείο Tikvah, που δημιουργήθηκε το 1998, χρηματοδοτεί τις περισσότερες από αυτές (με κεφάλαια κυρίως από πλούσιους Αμερικανούς χορηγούς). Το Kohelet Policy Forum , το οποίο ιδρύθηκε το 2012, είναι η θρησκευτική σιωνιστική «δεξαμενή σκέψης» που, σύμφωνα με την καθημερινή ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, διοικεί διακριτικά την ισραηλινή βουλή (Κνεσέτ). {…} (Απόσπασμα από το κείμενο: Η σύγκρουση των δύο φανατισμών…) Αρκετοί ισραηλινοί δεν διστάζουν να χαρακτηρίσουν τη σημερινή κυβέρνηση Νετανιάχου άκρως ρατσιστική και φασιστική. «Όποιος γνωρίζει τι πιστεύουν, προτείνουν και επιβάλλουν αυτά τα θρησκευτικά (φονταμενταλιστικά) , ακροδεξιά κόμματα διά των υπουργών τους στην κυβέρνηση Νετανιάχου δεν θα θεωρήσει υπερβολική την καταγγελία τους. Επί παραδείγματι, ο Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, αρχηγός ενός τέτοιου κόμματος, καταδικασμένος από τη δικαιοσύνη για υποκίνηση μίσους, υπουργός Εθνικής Ασφάλειας σήμερα, κηρύττει την προσάρτηση της Δυτικής Όχθης και τον εκτοπισμό όλων των Αράβων πολιτών του Ισραήλ, ενώ ο Μπεζαλέλ Σμότριx, αρχηγός ενός άλλου παρόμοιου κόμματος, υπουργός Οικονομικών τώρα, δεν πιστεύει απλώς στη φυσική ανωτερότητα των Εβραίων έναντι των Αράβων, αλλά υποστηρίζει καθαρά ένα καθεστώς απαρτχάιντ στο Ισραήλ και παρουσιάζει χάρτες του Μεγάλου Ισραήλ, όπου περιλαμβάνεται και η Ιορδανία. Το ευρύ φάσμα των θρησκευτικών κομμάτων στο Ισραήλ δεν είναι ομοιογενές, συναποτελείται από διάφορα ρεύματα (τους θρησκευτικούς σιωνιστές, τους υπερορθόδοξους Ασκενάζι, τους Σεφαραδίτες παραδοσιολάτρες), που πάντως συγκλίνουν, παρά τις πολλές επιμέρους διαφορές τους, σε ορισμένα κρίσιμα σημεία: ζητούν την εφαρμογή της Χαλάχα, του θρησκευτικού νόμου, πιστεύουν πως δεν υπάρχουν αραβικά εδάφη στην Παλαιστίνη και ότι ανήκει στους Εβραίους κατά θεία κληρονομία, άρα πρέπει να επεκταθούν οι εποικισμοί και να προσαρτηθεί κάποτε και όλη η Δυτική Όχθη, είναι, επιπλέον, όλα τους μισογυνικά, ομοφοβικά και ευθέως ρατσιστικά. Η απήχηση των κομμάτων αυτών στην κοινωνία συνολικά διευρύνεται διαρκώς, ενώ υπερτερούν συντριπτικά στους μετανάστες από τη Ρωσία και την Ουκρανία, που έφτασαν μαζικά στη χώρα μετά το τέλος του υπαρκτού «σοσιαλισμού» , και βεβαίως στους εποίκους. Το Ισραήλ καυχάται ότι είναι το μόνο δημοκρατικό κράτος στη Μέση Ανατολή και ότι είναι «το _προκεχωρημένο φυλάκιο_ του _δυτικού πολιτισμού»_ (sic), του πολιτισμού δηλαδή της αποικιοκρατίας, των μεγαλύτερων γενοκτονιών και των αντισημιτικών πογκρόμ με αποκορύφωμα το ολοκαυτώματα των Εβραίων και των Ρομά. Τα ισραηλινά θρησκευτικά κόμματα αδιαφορούν εντελώς για τη δημοκρατική ταυτότητα του κράτους και τα ενδιαφέρει αποκλειστικά η εβραϊκή. Ακριβέστερα: επιδιώκουν την όσο γίνεται περαιτέρω ενίσχυση της εβραϊκής ταυτότητας εις βάρος της πολυφυλετικής δημοκρατικής. Το Λικούν συμμαχώντας με τα κόμματα αυτά συντάσσεται και αυτό στη γραμμή της ενίσχυσης της εβραϊκής ταυτότητας του κράτους εις βάρος της πολυφυλετικής , που κορυφώθηκε με την ψήφιση από την Κνέσετ, επί πρωθυπουργίας Νετανιάχου πάλι, ενός νέου θεμελιώδους νόμου –το Ισραήλ δεν έχει σύνταγμα–, στις 19 Ιουλίου 2018 (βλ. Samy Cohen, «Israël. Une démocratie fragile», Fayard, 2021) για το Ισραήλ ως έθνος – κράτος του εβραϊκού λαού. Το 20%, όμως, των πολιτών του Ισραήλ δεν είναι Εβραίοι αλλά Άραβες, που είναι αποφασισμένοι να μείνουν εκεί και οι οποίοι δεν μπορούν να αναγνωριστούν στην εβραϊκή ταυτότητα του κράτους, η οποία συγκεκριμενοποιείται με σειρά νόμων που τους θίγουν στην καθημερινή ζωή τους. Ας προσθέσω ότι στη θέση τους θα μείνουν και οι Παλαιστίνιοι της Δυτικής Όχθης, όσο και αν πολλαπλασιάζονται εκεί οι εποικισμοί, 700.000 έποικοι ζουν σήμερα στη Δυτική όχθη και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, έναντι 250.000 το 1993, τον καιρό των συμφωνιών του Όσλο». **V. Οι Παλαιστίνιοι πληρώνουν τα ρατσιστικά εγκλήματα των Ευρωπαίων** Οι Παλαιστίνιοι – Palestinians από την μια πληρώνουν τις ηθικές Ερινύες των Ευρωπαίων σε σχέση με το ολοκαύτωμα και από την άλλη οι Δυτικοί (Αμερικάνοι, Ευρωπαίοι) ως πρώην αποικιοκράτες και νυν νεοαποικιοκράτες μέσω της παγκοσμιοποίησης έχουν μετατρέψει το Ισραήλ σε κράτος χωροφύλακα της Μέσης Ανατολής για να διασφαλίζουν την πρόσβαση τους στα πετρέλαια, στο φυσικό αέριο, στις πρώτες ύλες και τις εμπορικές οδούς της περιοχής. Έχουν εξοπλίσει το ισραηλινό κράτος, κύρια οι ΗΠΑ (όπου εκεί ζει ένας μεγάλος αριθμός Εβραίων περίπου 5.800.000 και τα εβραϊκά λόμπι είναι πανίσχυρα) με τεράστιες ποσότητες στρατιωτικού εξοπλισμού ακόμα (κρυφά – ανεπίσημα) και με πυρηνικές βόμβες – πυραύλους και κάνουν τα στραβά μάτια ή συναινούν στην συμπεριφορά του ισραηλινού κράτους απέναντι στους Παλαιστίνιους. Γι΄αυτό χωρίς να αγνοούμε τον αραβικό εθνικισμό και την ισλαμική μισαλλοδοξία σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να κρατάμε ίσες αποστάσεις και να εξισώνουμε το θύτη με το θύμα. Στην προκειμένη περίπτωση, **θύτης** είναι το κράτος του Ισραήλ και οι σιωνιστές πολιτικοί του με την πολιτική της νεκροπολιτικής 7] και της αποικιοκρατίας που ακολουθούν σπέρνοντας τον όλεθρο, τον θάνατο και την οδύνη και **θύμα** οι Παλαιστίνιοι/ες και οι κοινότητες τους. Οι Παλαιστίνιοι είναι τα «[υποζύγια της γης », οι δουλοπάροικοι, οι αποικισμένοι που εξεγείρονται και προσπαθούν να σπάσουν τις αλυσίδες τους ενάντια στην τυραννία του Ισραήλ και εγώ/εμείς είμαστε πάντα με τους αδικημένους που εξεγείρονται. **VI. Οι Παλαιστίνιοι/ες ως αυτόχθονες κατατρεγμένοι** **Οι Παλαιστίνιοι/ες πλέον ειναι οι αυτόχθονες «Ινδιάνοι» της Μέσης Ανατολής**. Ότι έπαθαν οι ιθαγενείς λαοί από τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες εποίκους και τα κράτη [8] σε αυτό που ονομάστηκε Αμερική (βόρεια και νότια) και οι αυτόχθονες σε αυτό που ονομάστηκε Αυστραλία έχουν πάθει και οι Παλαιστίνιοι από τους Εβραίους φασίστες σιωνιστές αποικιοκράτες , τους μισαλλόδοξους σοβινιστές Ιουδαϊστές εποίκους και το κράτος του Ισραήλ. Πάνω το Ισραήλ, κάτω ο προστάτης του οι ΗΠΑ. Βίοι παράλληλοι στην κλοπή της γης και της γενοκτονίας των αυτοχθόνων λαών. Το παλαιστινιακό ζήτημα έχει αφεθεί στην λήθη. Αυτό που απομένει ειναι δυστυχώς η τυφλή βια από την μεριά των φονταμενταλιστών της Χαμάς μιας οργάνωσης που διοικεί με δικτατορικό τρόπο την λωρίδα της Γάζας, και η απρόσκοπτη απόπειρα εθνοκάθαρσης του Παλαιστινιακοί λαού από το κράτος του Ισραήλ και τους εποίκους του. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η παλαιστινιακή αντίσταση – τηρουμένων των πολιτικών αναλογίων – ειναι το «Βιετνάμ» της Μέσης Ανατολής εδώ και 75 χρόνια, και πολλές μεθόδους των Βιετκόνγκ χρησιμοποιούν και οι Παλαιστίνιοι, λχ τα λαγούμια (τούνελ) της Χαμάς στην Γάζα. Όπως και ότι η παλαιστινιακή Χαμάς και η λιβανέζικη Χεζμπολάχ έχουν κοινωνικές ρίζες και στην πράξη αποτελούν απάντηση στην αποτυχία ή/και στο ξεπούλημα των κοσμικών εθνικοαπελευθερωτικών μοντέλων και ιδεολογιών, «αριστερών» ή «δεξιών». **VII. Η πολιτισμένη ανθρωπότητα** Είναι ντροπή και καταισχύνη για την ανθρωπότητα να μην γνωρίζει ή να αδιαφορεί ότι καθημερινά για σχεδόν 75 χρόνια ο Παλαιστινιακός λαός άντρες, γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι/ες ζουν σε καθεστώς φόβου, τρομοκρατίας και κατοχής των Ισραηλινών. Να μην γνωρίζουμε ότι η Ευρώπη, Αμερική, Ηνωμένα Έθνη “πέταξαν” έναν πεινασμένο και ταλαιπωρημένο πληθυσμό (Εβραίους που είχαν κυνηγηθεί κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο), σε μία κατοικημένη χώρα, τους εξόπλισαν σαν αστακούς και τους έδωσαν ασυλία στο να αφανίζουν ακόμα και με τη χρήση απαγορευμένων όπλων (βόμβες φωσφόρου) ανθρώπους και περιοχές της Παλαιστίνης, και μετά να ισχυρίζονται ισραηλινοί και δυτικοί με έναν επαίσχυντο ρατσιστικό προπαγανδιστικό τρόπο μέσα από τα μμε ότι: οι ισραηλινοί άμαχοι δολοφονούνται ενώ οι παλαιστίνιοι άμαχοι πεθαίνουν. Πριν είκοσι δύο χρόνια, τον Αύγουστο του 2002, ο Έντουαρντ Σαΐντ είχε περιγράψει με τούτα τα λόγια την ισραηλινή βία κατά τη δεύτερη Ιντιφάντα: _«… Η Γάζα περιτριγυρίζεται, στις τρεις πλευρές της, από ένα φράχτη από μεταλλικό σύρμα που το διατρέχει ηλεκτρικό ρεύμα. Φυλακισμένοι σαν ζώα, οι κάτοικοι αδυνατούν να κινηθούν, να δουλέψουν, να πουλήσουν τα λαχανικά και τα φρούτα που καλλιεργούν, να πάνε σχολείο. Είναι εκτεθειμένοι σε επιθέσεις από τον ουρανό, από ισραηλινά αεροπλάνα και ελικόπτερα, ενώ στη γη τους σκοτώνουν σαν γαλοπούλες με άρματα μάχης και μυδραλιοβόλα. Πεινασμένη και φτωχή, η Γάζα είναι από ανθρώπινη σκοπιά ένας εφιάλτης, φτιαγμένος […] από χιλιάδες στρατιώτες υποχρεωμένους στην ταπείνωση, στην τιμωρία και στην ανυπόφορη ανημποριά κάθε Παλαιστίνιου, ανεξάρτητα από ηλικία, φύλο και κατάσταση υγείας._ _Τα ιατρικά εφόδια τα σταματάνε στα σύνορα, τα ασθενοφόρα τα πυροβολούν ή φροντίζουν να τα καθυστερούν. Κατεδαφίζονται εκατοντάδες σπίτια, χωράφια κι εκατοντάδες χιλιάδες δέντρα καταστρέφονται στο όνομα της συστηματικής συλλογικής τιμωρίας με την οποία θέλουν να πλήξουν τους άμαχους, κατά μεγάλο μέρος πρόσφυγες μετά την καταστροφή της κοινωνίας τους το 1948_ …» Θα είναι ντροπή όλων μας να μην γνωρίζουμε ότι το 75% των Παλαιστίνιων (5.200.000) είναι φυλακισμένοι (με κανονικά κάγκελα, οδοφράγματα και τείχη) αποκομμένοι και ζουν σε τραγικά άσχημες συνθήκες. Ειδικά στην Γάζα με περί τα 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους περιορισμένους σε μια στενή λωρίδα γης σχεδόν σε έκταση όσο το νησί της Άνδρου όπου το ισραηλινό κράτος την έχει περιφράξει με έναν τεράστιο τοίχος και δεν μπορούν ούτε να πάνε στην θάλασσα για ψάρεμα. «Το τραύμα του εκτοπισμού είναι στο κέντρο της ταυτότητας των Παλαιστινίων στη Γάζα», Από τα 2,1 εκ. κατοίκων στη Γάζα, περισσότερα από 1,7 εκ. προέρχονται από πρόσφυγες που εκδιώχθηκαν ή έφυγαν στη διάρκεια του αραβο-ισραηλινού πολέμου του 1948 από τη γη τους που στη συνέχεια ονομάσθηκε κράτος του Ισραήλ. Περισσότεροι από 720.000 Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν σε εκείνη την σύγκρουση, την οποία οι Παλαιστίνιοι περιγράφουν ως Νάκμπα ή καταστροφή στα αραβικά». Να αναφερθεί εδώ ότι το Ισραήλ, στη συνεχή προσπάθειά του να σβήσει την αληθινή ιστορία της περιοχής και να την ξαναγράψει βάσει των συμφερόντων του, έχει ποινικοποιήσει ακόμη και τη χρήση της λέξης Νάκμπα !» {…} Το δράμα του παλαιστινιακού λαού, με τη δεδομένη, επί δεκαετίες, στάση της Δύσης, μεταβάλλεται σε ένα μετανεωτερικό ολοκαύτωμα: αν η Άρεντ θεωρούσε το κακό των ναζί “κοινότοπο”, τη δε “Τελική Λύση” διανοητικό δημιούργημα του δυτικού πολιτισμού, η διεθνής κωλυσιεργία, η άρνηση να επιλυθεί το λεγόμενο Μεσανατολικό τείνει να οδηγήσει ξανά στον αφανισμό ενός ολόκληρου λαού. Η φυσική εξόντωση των Παλαιστινίων είναι το ένα σκέλος του δράματος, η έλλειψη ορατότητας -υποκρινόμεθα ότι δεν υπάρχει ζήτημα- είναι το, ίσως χειρότερο, δεύτερο, κυρίως για τους λαούς παρατηρητές που έμαθαν να ζουν με τη συνθήκη του διαρκούς θανάτου στην περιοχή. {…} (Απόσπασμα από το κείμενο: Ο Άιχμαν – κυβερνήτης- στην Ιερουσαλήμ) Αλλά για να κατανοήσουμε αυτή τη κατάσταση χρειάζεται να δούμε έστω και συνοπτικά την ιστορία της περιοχής, μιας περιοχής που είναι κοιτίδα των 3 μονοθεϊστικών θρησκειών (ιουδαϊσμός, χριστιανισμός, μωαμεθανισμός) λεγόμενον και Αβρααμικών με μήτρα τον Ιουδαϊσμό. **VIII. Μικρό ιστορικό της περιοχής** **1. Παλαιστίνη**( Φιλαστίν ή Φαλαστίν στα Αραβικά )είναι ένα από τα ονόματα της ιστορικής περιοχής που βρίσκεται μεταξύ της Μεσογείου και των όχθων του Ιορδάνη ποταμού στη Μέση Ανατολή. Η περιοχή είναι επίσης γνωστή και ως Γη του Ισραήλ , Γη της Επαγγελίας ή Άγιοι Τόποι. Ενώ ιστορικά είχε γίνει γνωστή ως το νότιο τμήμα των ευρύτερων περιοχών όπως η Χαναάν, (βλ. κύριο λήμμα: Χαναναίοι ) η Συρία, η ας-Σαμ και ο Λεβάντες. Παρόλο που κατά τη διάρκεια της ιστορίας η έννοια της περιοχής της Παλαιστίνης και η γεωγραφική της έκταση έχει διαφοροποιηθεί, οι σημερινές αντιλήψεις συμφωνούν ότι ως μέρος της Παλαιστίνης πρέπει σήμερα να εκλαμβάνεται το Ισραήλ, η Δυτική Όχθη και η Λωρίδα της Γάζας. Η γενική χρήση του όρου «Παλαιστίνη» και άλλων όρων με συναφή ετυμολογία χρησιμοποιούνται για να αναφερθούν σε μια μικρή περιοχή στις νοτιοανατολικές ακτές της Μεσογείου δίπλα στη Συρία. Ιστορικά, πιστεύεται ότι η ονομασία Παλαιστίνη προέρχεται από τους Φιλισταίους. Ο «πατέρας» της ιστορίας Ηρόδοτος φέρεται να είναι ο πρώτος ιστορικός που χρησιμοποιεί τον όρο Παλαιστίνη, τον 5ο αιώνα π.Χ. (Δείτε περισσότερα στο τέλος του αφιερώματος την ιστοριογραφική προσθήκη, κεφάλαιο 5). Την περίοδο της Οθωμανικής και μετέπειτα Βρετανικής κατοχής ( από το 1923 μέχρι το 1948), η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων της περιοχής ήταν αραβόφωνοι μουσουλμάνοι και χριστιανοί και υπήρχε μια μικρή μειονότητα Εβραίων. **2.** Στη σύγχρονη εποχή η περιοχή της Παλαιστίνης αποτελεί πεδίο έντασης, αντιπαράθεσης και πολεμικών συγκρούσεων μεταξύ των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών, έπειτα κυρίως από την ίδρυση το 1948 του κράτους του Ισραήλ, κατόπιν απόφασης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ). Η απόφαση προέβλεπε παράλληλα την ίδρυση αυτόνομου Παλαιστινιακού κράτους, κάτι που δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Σήμερα οι περιοχές που έχουν απομείνει Παλαιστίνιοι/ες ειναι κυρίως η Λωρίδα της Γάζας και η Δυτική Όχθη. Η Λωρίδα της Γάζας βρίσκετε σε καθεστώς αποκλεισμού από την ισραηλινή κυβέρνηση και έχει μετατραπεί εδώ και 15 χρόνια στην μεγαλύτερη υπαίθρια φυλακή στον κόσμο. Η Δυτική Όχθη είναι μια περιοχή διεκδικούμενη, χωρίς ωστόσο να είναι ανεξάρτητη ή αυτόνομη και συνεχίζονται οι αποικισμοί , η κατοχή και ο βίαιος διωγμός των παλαιστινίων από την γη τους από το κράτος του Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι μη αποδεχόμενοι αυτή την κατάσταση αντιδρούν και επαναστατούν, πληρώνοντας βαρύτατο τίμημα σε αίμα, ζωές και υποδομές. Ας δούμε συνοπτικά τις ιστορικές αιτίες αυτής της αιματοβαμμένης αντιπαράθεσης. **3. Οι σπόροι του αιματοβαμμένου δράματος στη Παλαιστίνη βρίσκονται θαμμένοι στα βάθη της ιστορίας του 20 αιώνα** Μια από τις πιο δυσεπίλυτες διενέξεις του πλανήτη ειναι η αραβοϊσραηλινή διένεξη. Η πολυπλοκότητά της έγκειται στο γεγονός ότι έχει τις ρίζες της σε μια αποικιακή πράξη που πραγματοποιήθηκε πριν από περισσότερο από έναν αιώνα. Θυμίζουμε ότι το σιωνιστικό κίνημα που εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και που ήταν ένα από τα ρεύματα που αναπτύχθηκαν στον παγκόσμιο Εβραϊσμό, υποστήριζε ότι οι Εβραίοι έπρεπε να μεταναστεύσουν στην ιστορική γη του Ισραήλ, δηλαδή την έκταση της ιστορικής Παλαιστίνης και να φτιάξουν το δικό τους κράτος. Παρότι η απήχηση του σιωνισμού δεν ήταν πλειοψηφική ανάμεσα στις εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης, καθώς οι περισσότερες διεκδικούσαν να έχουν πλήρη ισοτιμία και δικαιώματα εντός των ευρωπαϊκών κρατών, εντούτοις είχε απήχηση, ιδίως όταν ξεκίνησε το μεγάλο κύμα αντισημιτικών διωγμών στην Ευρώπη στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα, μέσα από γεγονότα όπως η σκευωρία εναντίον του Εβραίου αξιωματικού του Γαλλικού Στρατού Ντρεϋφούς ή – και κυρίως – τα μεγάλα πογκρόμ που εξαπέλυσε το τσαρικό καθεστώς κατά των μεγάλων και συμπαγών εβραϊκών κοινοτήτων εντός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το 1881 γίνεται πρώτη μαζική μετανάστευση Εβραίων στην Παλαιστίνη (στους Αγίους Τόπους), κυρίως από τη Ρωσία και την Υεμένη. Όλα αυτά έδωσαν ώθηση στο σιωνιστικό κίνημα, που ιδίως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το ολοκαύτωμα (Shoah στα Εβραϊκά), την επιχείρηση εξόντωσης του συνόλου του ευρωπαϊκού Εβραϊσμού από τους Ναζί, φάνηκε να προσφέρει τη μόνη διέξοδο. Μόνο που η ιστορική Παλαιστίνη δεν ήταν μια άδεια έκταση. Είχε κατοίκους. Άραβες κατοίκους κυρίως, μουσουλμάνους αλλά και χριστιανούς, τους Παλαιστίνιους. Σε αντίθεση με έναν από τους ιστορικούς μύθους που ακόμη αναπαράγονται, η Παλαιστίνη δεν ήταν ποτέ μια «άδεια έκταση», μια «γη χωρίς λαό» που περίμενε έναν «λαό χωρίς γη». **4.** Το Al Jazeera κάνοντας μια αποτίμηση του γεωπολιτικού και ανθρώπινου δράματος στην γειτονιά μας, αναδεικνύει εκείνους τους σταθμούς στην ιστορία που εξηγούν συνοπτικά τη κρίση στην περιοχή. ( σημ.τ.σ.Τα ποσταρίσματα στο κείμενο ειναι του επιμελητή) **Δεκαετία 1910: Διακήρυξη Μπάλφουρ, ο ασκός του Αιόλου** H αρχή του νήματος ξεκινάει στις 2 Νοεμβρίου 1917, όταν ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας, Άρθουρ Μπάλφουρ, έστειλε μια επιστολή προς τον Λάιονελ Γουόλτερ Ρότσιλντ, ισχυρό παράγοντα της εβραϊκής κοινότητας στη Μεγάλη Βρετανία. Η επιστολή αυτή προμήνυε ότι η βρετανική κυβέρνηση δεσμευόταν να «δημιουργήσει στη Παλαιστίνη μια πατρίδα για τον εβραϊκό λαό» και να διευκολύνει «την επίτευξη αυτού του στόχου». Πρόκειται για τη περίφημη Διακήρυξη Μπάλφουρ. Ουσιαστικά, μια ευρωπαϊκή δύναμη υποσχέθηκε στο σιωνιστικό κίνημα μια χώρα όπου οι Παλαιστίνιοι Άραβες αυτόχθονες αποτελούσαν περισσότερο από το 90% του πληθυσμού. Η ευρύτερη περιοχή της ιστορικής Παλαιστίνης πέρασε στον έλεγχο της Μεγάλης Βρετανίας μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν το καθεστώς της Βρετανικής Εντολής από την Κοινωνία των Εθνών για την Παλαιστίνη που διήρκεσε από το 1923 μέχρι το 1948. Κατά τη διάρκεια, λοιπόν, αυτής της περιόδου, οι Βρετανοί διευκόλυναν τη μαζική εβραϊκή μετανάστευση και αντιμετώπισαν επίσης διαμαρτυρίες και απεργίες. Οι εξελίξεις αυτές, ανησύχησαν τους Παλαιστινίους που έβλεπαν να μεταβάλλονται δραματικά τα δημογραφικά δεδομένα και τις βρετανικές δεσμεύσεις έναντι των Εβραίων. **Δεκαετία 1930: Η πρώτη αραβική εξέγερση** Η κλιμάκωση των εντάσεων οδήγησε τελικά στην Αραβική Εξέγερση, η οποία διήρκεσε από το 1936 έως το 1939. Τον Απρίλιο του 1936, η νεοσύστατη Αραβική Εθνική Επιτροπή κάλεσε τους Παλαιστίνιους να ξεκινήσουν γενική απεργία, να μην πληρώνουν φόρους και να μποϊκοτάρουν τα εβραϊκά προϊόντα, διαμαρτυρόμενη στη βρετανική αποικιοκρατία και την αυξανόμενη εβραϊκή μετανάστευση. Η εξάμηνη, όμως, απεργία κατεστάλη βάναυσα από τους Βρετανούς, οι οποίοι ξεκίνησαν μια εκστρατεία μαζικών συλλήψεων και κατεδαφίζοντας σπίτια, μια πρακτική που το Ισραήλ συνεχίζει να εφαρμόζει εναντίον των Παλαιστινίων σήμερα. Η δεύτερη φάση της εξέγερσης ξεκίνησε στα τέλη του 1937 και ηγήθηκε του παλαιστινιακού αγροτικού αντιστασιακού κινήματος, που στόχευε τις βρετανικές δυνάμεις και την αποικιοκρατία. Συνοπτικές δολοφονίες, κλείσιμο πανεπιστημίων, απελάσεις ακτιβιστών και καταστροφές σπιτιών, ήταν η συνταγή των Βρετανών. Μέχρι το δεύτερο μισό του 1939, η Βρετανία είχε συγκεντρώσει 30.000 στρατιώτες στη Παλαιστίνη, βομβαρδίζοντας χωριά, επιβάλλοντας απαγορεύσεις, κατεδαφίζοντας σπίτια, συλλαμβάνοντας κόσμο και εκτελώντας με συνοπτικές διαδικασίες Άραβες. Παράλληλα, οι Βρετανοί συνεργάστηκαν με την κοινότητα των Εβραίων εποίκων και σχημάτισαν τρομοκρατικές ένοπλες ομάδες Εβραίων μαχητών υπό την ηγεσία των Βρετανών, τις διαβόητες Special Night Squads . Στην περιοχή μεταφέρθηκαν κρυφά όπλα και ιδρύθηκαν εργοστάσια όπλων για να εξοπλίσουν τη Χαγκανά – Haganah («Η Άμυνα»), τον προπομπό του σημερινού εβραϊκού στρατού. Τα πρώτα τρία χρόνια εξεγέρσεων, 5.000 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν, 15.000 έως 20.000 τραυματίστηκαν και 5.600 φυλακίστηκαν. **Δεκαετία 1940: Ένα ανισομερές σχέδιο του ΟΗΕ** Μέχρι το 1947, ο εβραϊκός πληθυσμός είχε φτάσει στο 33% της Παλαιστίνης, αλλά κατείχαν μόνο το 6% της γης. Ο ΟΗΕ υιοθέτησε το ψήφισμα 181, το οποίο ζητούσε τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε αραβικά και εβραϊκά κράτη. Ωστόσο, οι Παλαιστίνιοι απέρριψαν το σχέδιο επειδή παραχωρούσε περίπου το 56% της Παλαιστίνης στο εβραϊκό κράτος, συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου μέρους της εύφορης παράκτιας περιοχής. Εκείνη την εποχή, οι Παλαιστίνιοι κατείχαν το 94% της ιστορικής Παλαιστίνης και αποτελούσαν το 67% του πληθυσμού της. Λίγο πριν λήξει η βρετανική αποικιοκρατία στις 14 Μαΐου 1948 [τερματισμός της Βρετανικής Εντολής] οι σιωνιστές παραστρατιωτικοί ξεκινούσαν ήδη μια στρατιωτική επιχείρηση για να καταστρέψουν παλαιστινιακές πόλεις και χωριά για να επεκτείνουν τα σύνορα του σιωνιστικού κράτους που επρόκειτο να γεννηθεί. Τον Απρίλιο του 1948, περισσότεροι από 100 Παλαιστίνιοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά σκοτώθηκαν στο χωριό Ντέιρ Γιασίν – Deir Yassin στα περίχωρα της Ιερουσαλήμ. Αυτό έδωσε τον τόνο για το υπόλοιπο της επιχείρησης, και από το 1947 έως το 1949, περισσότερα από 500 παλαιστινιακά χωριά , κωμοπόλεις και πόλεις καταστράφηκαν σε αυτό που οι Παλαιστίνιοι αναφέρουν ως Nakba , ή «καταστροφή» στα αραβικά. Υπολογίζεται ότι 15.000 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων δεκάδων σφαγών. Το σιωνιστικό κίνημα κατέλαβε το 78% της ιστορικής Παλαιστίνης. Το υπόλοιπο 22% χωρίστηκε σε αυτό που είναι τώρα η κατεχόμενη Δυτική Όχθη και η πολιορκημένη Λωρίδα της Γάζας. Υπολογίζεται ότι 750.000 Παλαιστίνιοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Σήμερα οι απόγονοί τους ζουν ως έξι εκατομμύρια πρόσφυγες σε 58 άθλια στρατόπεδα σε όλη την Παλαιστίνη και στις γειτονικές χώρες του Λιβάνου, της Συρίας, της Ιορδανίας και της Αιγύπτου. **Δεκαετία 1950: Τα πρώτα χρόνια του κράτους του Ισραήλ** Το κράτος του Ισραήλ ιδρύθηκε στις 15 Μαΐου 1948, αλλά την επόμενη αμέσως ημέρα ξέσπασε ο πρώτος αραβο-ισραηλινός πόλεμος, ενώ η κατάπαυση του πυρός ήρθε τον Ιανουάριο του 1949 μετά από ανακωχή μεταξύ του Ισραήλ και της Αιγύπτου, του Λιβάνου, της Ιορδανίας και της Συρίας. Τον Δεκέμβριο του 1948, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ψήφισε το ψήφισμα 194, σύμφωνα με το οποίο οι Παλαιστίνιοι που ξεσπιτώθηκαν θα επέστρεφαν στις εστίες τους. Για σχεδόν 20 χρόνια προτού τους δοθεί τελικά η ισραηλινή υπηκοότητα, τουλάχιστον 150.000 Παλαιστίνιοι παρέμειναν στο νεοσύστατο κράτος του Ισραήλ και ζούσαν υπό στρατιωτική ισραηλινή κατοχή. Η Αίγυπτος κατέλαβε τη Λωρίδα της Γάζας και το 1950, η Ιορδανία άρχισε τη διοικητική κυριαρχία της στη Δυτική Όχθη . Το 1964 ιδρύθηκε η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) και ένα χρόνο αργότερα ιδρύθηκε το πολιτικό κόμμα Φατάχ, με τον Γιάσερ Αραφάτ να είναι ένας εκ των ιδρυτών του. **Πόλεμος έξι ημερών: Θρίαμβος του Ισραήλ** Στις 5 Ιουνίου 1967, κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών μεταξύ Ισραήλ και ενός συνασπισμού αραβικών στρατών, το Ισραήλ κατέλαβε στρατιωτικά την υπόλοιπη ιστορική Παλαιστίνη, συμπεριλαμβανομένης της Λωρίδας της Γάζας , της Δυτικής Όχθης , της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, των υψωμάτων του Γκολάν της Συρίας και της αιγυπτιακής χερσονήσου του Σινά . Για ορισμένους Παλαιστίνιους, αυτό οδήγησε σε μια δεύτερη αναγκαστική μετακίνησή τους, ή Naksa, που σημαίνει «οπισθοδρόμηση» στα αραβικά. Τον Δεκέμβριο του 1967 δημιουργήθηκε το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης . Την επόμενη δεκαετία, μια σειρά επιθέσεων και αεροπειρατείας από αριστερές ομάδες επέστησαν την προσοχή του κόσμου στη δεινή κατάσταση των Παλαιστινίων. Η κατασκευή ισραηλινών οικισμών ξεκίνησε στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας. Δημιουργήθηκε ένα σύστημα δύο «επιπέδων» με Εβραίους εποίκους που απολάμβαναν όλων των δικαιωμάτων και Παλαιστινίους που έπρεπε να ζουν υπό στρατιωτική κατοχή, απαγορεύοντας τους κάθε μορφή πολιτικής ή πολιτιστικής έκφρασης. **Δεκαετία 1980: Η πρώτη Ιντιφάντα** Μπαίνοντας στη δεκαετία του 1980, ξέσπασε η πρώτη Παλαιστινιακή Ιντιφάντα στη Λωρίδα της Γάζας. Όλα ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 1987, αφού τέσσερις Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν όταν ένα ισραηλινό φορτηγό συγκρούστηκε με δύο φορτηγά που μετέφεραν Παλαιστίνιους εργάτες. Οι διαδηλώσεις εξαπλώθηκαν γρήγορα στη Δυτική Όχθη με νεαρούς Παλαιστίνιους να πετούν πέτρες σε άρματα μάχης και στρατιώτες του ισραηλινού στρατού. Τότε ιδρύθηκε και η Χαμάς, ένα παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας που συμμετείχε σε ένοπλη αντίσταση κατά της ισραηλινής κατοχής. Το δόγμα που υιοθέτησε τότε ο Ισραηλινός Στρατός ήταν «Σπάστε τα κόκκαλά τους» που υποστήριζε ο τότε υπουργός Άμυνας Γιτζάκ Ράμπιν. Συνοπτικές δολοφονίες, κλείσιμο πανεπιστημίων, απελάσεις ακτιβιστών και καταστροφές σπιτιών, ήταν η συνταγή των Ισραηλινών. Η Ιντιφάντα διεξήχθη κυρίως από νέους και διευθύνθηκε από την Ενωμένη Εθνική Ηγεσία της Εξέγερσης, έναν συνασπισμό παλαιστινιακών πολιτικών φατριών που δεσμεύτηκαν να τερματίσουν την ισραηλινή κατοχή και να εδραιώσουν την παλαιστινιακή ανεξαρτησία. Το 1988, ο Αραβικός Σύνδεσμος αναγνώρισε την PLO ως τον μοναδικό εκπρόσωπο του παλαιστινιακού λαού. Η Ιντιφάντα χαρακτηρίστηκε από λαϊκές κινητοποιήσεις, μαζικές διαδηλώσεις, πολιτική ανυπακοή, καλά οργανωμένες απεργίες και κοινοτικούς συνεταιρισμούς. Σύμφωνα με την ισραηλινή οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων B’Tselem, 1.070 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν από τις ισραηλινές δυνάμεις κατά τη διάρκεια της Ιντιφάντα, μεταξύ των οποίων 237 παιδιά. Περισσότεροι από 175.000 Παλαιστίνιοι συνελήφθησαν. Η Ιντιφάντα ώθησε επίσης τη διεθνή κοινότητα να αναζητήσει μια λύση στη σύγκρουση. **Δεκαετία 1990: Οι φρούδες ελπίδες για ύφεση** Η Ιντιφάντα έληξε με την υπογραφή των Συμφωνιών του Όσλο το 1993 και το σχηματισμό της Παλαιστινιακής Αρχής (PA), μιας προσωρινής κυβέρνησης στην οποία παραχωρήθηκε περιορισμένη αυτοδιοίκηση στους θύλακες της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας. Η PLO αναγνώρισε το Ισραήλ με βάση μια λύση δύο κρατών και υπέγραψε ουσιαστικά συμφωνίες που έδωσαν στο Ισραήλ τον έλεγχο του 60% της Δυτικής Όχθης και μεγάλου μέρους των χερσαίων και υδάτινων πόρων της περιοχής. Η Παλαιστινιακή Αρχή έπρεπε να ανοίξει τον δρόμο για την πρώτη εκλεγμένη παλαιστινιακή κυβέρνηση που θα διοικούσε ένα ανεξάρτητο κράτος στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ. Οι επικριτές της Παλαιστινιακής Αρχής θεωρούν ότι υπακούει τους Ισραηλινούς και ότι συνεργάζεται στενά με τον ισραηλινό στρατό για την καταστολή της διαφωνίας και του πολιτικού ακτιβισμού κατά του Ισραήλ. Το 1995, το Ισραήλ έχτισε έναν ηλεκτρονικό φράχτη και ένα τσιμεντένιο τείχος γύρω από τη Λωρίδα της Γάζας, ώστε να μην υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ των διαιρεμένων παλαιστινιακών εδαφών. **Δεκαετία 2000: Η δεύτερη Ιντιφάντα** Η δεύτερη Ιντιφάντα ξεκίνησε στις 28 Σεπτεμβρίου 2000, όταν ο αρχηγός της αντιπολίτευσης του Λικούντ Αριέλ Σαρόν πραγματοποίησε μια προκλητική επίσκεψη στο τέμενος Αλ Άκσα ενώ την ίδια στιγμή χιλιάδες ισραηλινοί στρατιώτες αναπτύχθηκαν στη Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ. Σε συγκρούσεις μεταξύ Παλαιστινίων διαδηλωτών και ισραηλινών δυνάμεων σκοτώθηκαν πέντε Παλαιστίνιοι και τραυματίστηκαν 200 σε διάστημα δύο ημερών. Έτσι οδηγηθήκαμε σε μια δεύτερη Ιντιφάντα με το Ισραήλ να προκαλεί μια άνευ προηγουμένου ζημιά στην παλαιστινιακή οικονομία και στις υποδομές της. Το Ισραήλ κατέλαβε εκ νέου περιοχές που διοικούνται από την Παλαιστινιακή Αρχή και άρχισε την κατασκευή ενός διαχωριστικού τείχους που μαζί με την αχαλίνωτη κατασκευή οικισμών, κατέστρεψε τα μέσα διαβίωσης και τις κοινότητες των Παλαιστινίων. Οι οικισμοί είναι παράνομοι σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, αλλά με τα χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίοι έποικοι έχουν μεταφερθεί σε καταυλισμούς που χτίστηκαν παράνομα σε παλαιστινιακή γη. Ο χώρος για τους Παλαιστινίους συρρικνώνεται καθώς δρόμοι και υποδομές μόνο για εποίκους τεμαχίζουν την κατεχόμενη Δυτική Όχθη, αναγκάζοντας τις παλαιστινιακές πόλεις και κωμοπόλεις σε Μπαντουστάν , τους απομονωμένους θύλακες για τους μαύρους Νοτιοαφρικανούς που δημιούργησε το πρώην καθεστώς του απαρτχάιντ της χώρας. Την εποχή που υπογράφτηκαν οι Συμφωνίες του Όσλο, λίγο περισσότεροι από 110.000 Εβραίοι έποικοι ζούσαν στη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Σήμερα, ο αριθμός είναι περισσότεροι από 700.000 που ζουν σε περισσότερα από 390 τ.μίλια γης που απαλλοτριώθηκε από τους Παλαιστίνιους. Ο ηγέτης της Παλαιστινιακής Αρχής Γιάσερ Αραφάτ πέθανε το 2004 και ένα χρόνο αργότερα, η δεύτερη Ιντιφάντα τελείωσε, οι ισραηλινοί οικισμοί στη Λωρίδα της Γάζας διαλύθηκαν και οι Ισραηλινοί στρατιώτες και 9.000 έποικοι εγκατέλειψαν τον θύλακα. Ένα χρόνο αργότερα, οι Παλαιστίνιοι ψήφισαν σε γενικές εκλογές για πρώτη φορά με τη Χαμάς να αναδεικνύεται νικήτρια. Ωστόσο, ξέπεσα ένας εμφύλιος πόλεμος Φατάχ – Χαμάς, που κράτησε μήνες, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν εκατοντάδες Παλαιστίνιοι. Η Χαμάς έδιωξε τη Φατάχ από τη Λωρίδα της Γάζας και η Φατάχ -το κύριο κόμμα της Παλαιστινιακής Αρχής- ανέλαβε εκ νέου τον έλεγχο τμημάτων της Δυτικής Όχθης. Τον Ιούνιο του 2007, το Ισραήλ επέβαλε χερσαίο, αεροπορικό και ναυτικό αποκλεισμό στη Λωρίδα της Γάζας, κατηγορώντας τη Χαμάς για τρομοκρατία. **Οι τέσσερις επιθέσεις του Ισραήλ στην Γάζα** Το Ισραήλ έχει εξαπολύσει ανάλογες επιθέσεις διαρκείας στη Γάζα: το 2008, το 2012, το 2014 και το 2021. Χιλιάδες Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί, μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά, και δεκάδες χιλιάδες σπίτια, σχολεία και κτίρια γραφείων έχουν καταστραφεί. Η ανοικοδόμηση ήταν σχεδόν αδύνατη επειδή η πολιορκία εμποδίζει τα οικοδομικά υλικά, όπως ο χάλυβας και το τσιμέντο, να φτάσουν στη Γάζα. Η επίθεση του 2008 αφορούσε τη χρήση διεθνώς απαγορευμένων όπλων, όπως το αέριο φώσφορο. Το 2014, σε διάστημα 50 ημερών, το Ισραήλ σκότωσε περισσότερους από 2.100 Παλαιστίνιους, συμπεριλαμβανομένων 1.462 αμάχων και σχεδόν 500 παιδιών. Κατά τη διάρκεια της Ισραηλινής Επίθεσης στη Λωρίδα της Γάζας το 2014, περίπου 11.000 Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν, 20.000 σπίτια καταστράφηκαν και μισό εκατομμύριο άνθρωποι εκτοπίστηκαν. (Περισσότερα δείτε εδώ: Ιστορικό πλαίσιο της Ισραηλο-Παλαιστινιακής διαμάχης) **5. Χάρτες της Παλαιστίνης** Εικόνα του περιοδικού National Geographic to 1947. Γράφει στην λεζάντα: Έκθεση της πλειοψηφίας της Ειδικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Παλαιστίνη συνέστησε να χωριστεί η Παλαιστίνη σε ένα Αραβικό Κράτος (σκούρο γκρι) και σε ένα Εβραϊκό Κράτος (ανοιχτό γκρι). Η ζώνη της Ιερουσαλήμ θα διοικείται από Διεθνή Επιτροπεία. H εξέλιξη της κλοπής της Παλαιστινιακής γης από το Ισραήλ Ο χάρτης της Γάζας Χάρτης Δυτικής Όχθης **IX. Ισραήλ μια πανίσχυρη κρατική μηχανή ολέθρου** Το Ισραήλ πλέον ειναι μια πανίσχυρη κρατική οντότητα με πανίσχυρους συμμάχους. Εφαρμόζει αποκλεισμό και απαρτχάιντ στους Παλαιστίνιους με ανομολόγητο στόχο την παραπέρα εκδίωξη τους κάνοντας εθνοκάθαρση, με την σιωπηλή συναίνεση της Δύσης. Πέρα από την φόρμουλα «δύο λαοί, δύο κράτη» η οποία δεν εφαρμόστηκε ποτέ και σήμερα δεν ειναι βιώσιμη , υπάρχουν και άλλες εκδοχές για την επίλυση της σύγκρουσης μεταξύ των 2 εθνο – κοινοτήτων. Φυσικά, εμείς δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να πούμε στους Παλαιστίνιους τι να κάνουν αλλά υπάρχει ήδη η Ζαπατίστικη εμπειρία στο Μεξικό, και η (νεώτερη) Κουρδική στην Συρία. {…} Μπροστά και σε μια ενδεχόμενη νέα «Καταστροφή», η ιστορία του παλαιστινιακού εθνικισμού, όπως και να μετασχηματίζεται ιδεολογικά και οργανωτικά, έχει να επιδείξει μια επαναλαμβανόμενη συντριπτική ματαίωση. Κάθε νέα καταστροφή οδηγεί στην επόμενη μετενσάρκωση του παλαιστινιακού εθνικισμού, ως ένα διαρκές αδιέξοδο και μια θεμελιώδη εσωτερική δομική αστοχία του. Αλλά αυτή είναι η ιστορία και η ουσία του εθνικισμού, που είναι περισσότερο μια δηλητηριώδης κατασκευή, παρά δομικό στοιχείο του έθνους. Στην περίπτωση της Παλαιστίνης πρόκειται για μια ανατροφοδοτούμενη στόχευση του «ενός κράτους για ένα λαό», η οποία εν προκειμένω προϋποθέτει την ταυτόχρονη εξάλειψη ενός άλλου υπάρχοντος εθνο-κράτους στην ίδια περιοχή. Οι σύγχρονες απόπειρες ξεπεράσματος ή παράκαμψης του εθνοκρατισμού στη γειτονική σπαρασσόμενη Συρία, με τη μορφή διεθνικών ομοσπονδιακών μορφωμάτων στις κουρδόφωνες βόρειες επαρχίες της, ίσως να δείχνουν ένα διαφορετικό εφικτό δρόμο επίλυσης. Αλλά βεβαίως, όπως και η «Καταστροφή» έτσι και η «Επίλυση» είναι ένας χορός που θέλει δύο, και με μια -έστω- ελάχιστη διάθεση να χορέψουν. {…} (Περισσότερα δείτε εδώ: Οι ματωμένοι εθνικισμοί στη Μέση Ανατολή απέναντι σε λαούς και πατρίδες ) {…} Η φόρμουλα «δύο λαοί, δύο κράτη», που εξακολουθεί να επαναλαμβάνεται εδώ και εκεί, στα χείλη κάποιου μετριοπαθούς, δεν έχει ακουστεί, ποτέ ως τώρα, τόσο φθαρμένη, σχεδόν παλιοκαιρισμένη, όσο τις τελευταίες ημέρες. Και πράγματι έτσι ήταν εδώ και καιρό. Στην καλύτερη περίπτωση, αυτός που την χρησιμοποιεί φαίνεται να θέλει να εκφράσει, παρόλα αυτά, μια αχτίδα αισιοδοξίας. Στη χειρότερη περίπτωση, καταφεύγει σε μια οδό διαφυγής για να παρακάμψει ένα περίπλοκο ζήτημα που είναι δύσκολο να αναλυθεί… Όποιος πιστεύει στην ειρήνη έχει περισσότερους από έναν λόγους για να απελπιστεί. Ειδικά αν συνεχιστούν οι παλιές πολιτικές κατηγοριοποιήσεις του παρελθόντος. Πρώτα από όλα αυτή του «κράτους», το οποίο ίσως σε αυτό το πλαίσιο ήταν ήδη εξαρχής ένας παραμορφωτικός εξαναγκασμός. Είχαν δίκιο εκείνοι οι φιλόσοφοι – από τον Martin Buber και τη Hannah Arendt έως τον Emmanuel Levinas – όταν έθεσαν το πρόβλημα από πολύ νωρίς. Όπως συμβαίνει συχνά, δεν εισακούστηκαν. Σίγουρα η ιδέα του δι-εθνικού κράτους, όπως το εννοούσαν τότε, δεν είναι πραγματοποιήσιμη. Και όμως, αυτός ο δρόμος, που εκείνοι είχαν υποδείξει, παραμένει ανοιχτός πέρα από το τραγικό σενάριο. Όπου υπάρχει ο μεγαλύτερος κίνδυνος, εμφανίζεται η πιθανότητα λύτρωσης. Και αυτή βρίσκεται στη ρευστοποίηση του κράτους και πάνω από όλα στην προοπτική νέων ανοιχτών μορφών ιθαγένειας με ίσα δικαιώματα. Η λέξη-κλειδί είναι η «ιθαγένεια», όχι πλέον το κράτος. {…} Περισσότερα δείτε εδώ: Όχι στον πόλεμο, όχι στο μίσος, όχι στα κράτη. Δύο λαοί, μία ιθαγένεια . **X. Ιστοριογραφική προσθήκη** Η Παλαιστίνη (Φιλαστίν ή Φαλαστίν στα Αραβικα) φέρεται να κατοικήθηκε από τους πρώτους προϊστορικούς χρόνους και βρέθηκε υπό τη κατοχή όλων σχεδόν των δυνάμεων που κυριάρχησαν στο χώρο της Μέσης Ανατολής όπως ήταν οι Φοίνικες, οι Κρήτες, οι Αιγύπτιοι, οι Ασσύριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Ισραηλίτες, οι Πέρσες, οι Έλληνες υπό τις Αυτοκρατορίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Επιγόνων του (Πτολεμαίοι και Σελευκίδες), στη συνέχεια οι Ρωμαίοι, οι Βυζαντινοί. Τα διάφορα Αραβικά Χαλιφάτα ( οι Ομεϋάδες, οι Αμπασίδες, οι Φατμίδες ) οι Σταυροφόροι, οι Αγιουβίδες (με τον Σαλαντίν), οι Αιγύπτιοι Μαμελούκοι, οι Οθωμανοί, οι Βρετανοί [*] και τελευταίοι οι Ισραηλινοί σιωνιστές. Όπως οι γεωλόγοι εξετάζουν τα αλλεπάλληλα γεολογικα στρώματα, έτσι και οι αρχαιολόγοι, παλαιοντολόγοι,ανθρωπολόγοι, στις ανασκαφές εξετάζουν τα διάφορα στρώματα ανθρώπινης παρουσίας σε μια περιοχή ή μια πόλη. Στην περιοχή της Μέσης Ανατολής (όπως και σε πολλά άλλα μέρη του πλανήτη) μπορούμε να δούμε τα αλλεπάλληλα στρώματα κατακτήσεων, εισβολών και κυριαρχίας κυρίως από την καταγεγραμμένη ιστορική περίοδο και μετά. Έχουν περάσει σχεδόν πάνω από 3.500 χρόνια και μπορούμε να δούμε την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Ε… λοιπόν εκτός από την εξέλιξη της πολεμικής θεωρίας και της τεχνολογίας εξολόθρευσης ή υποδούλωσης δεν υπάρχει ή υπάρχει μικρή εξέλιξη του τρόπου επίλυσης των ανθρώπινων διενέξεων και διαφορών. Ο πόλεμος, η εισβολή, η κατοχή και η κυριαρχία παραμένουν αναλλοίωτες, όπως και το κράτος στην βασική του δομή, αυτή της βίας και κυριαρχίας. Στην πραγματικότητα δεν έχουμε απομακρυνθεί από την αρχέγονη επινόηση του τόξου και του βέλους, όλα στην πολεμική τεχνολογία βασίζονται σε αυτό το αρχέγονο – πρωτόγονο- πρότυπο. Φυσικά οι παρακάτω παράγραφοι δεν μπήκαν για να αποδείξουν ότι υπάρχει μια ιστορική συνέχεια μεταξύ Φιλισταίων και Παλαιστίνιων κάτι τέτοιο ειναι μακριά από τους στόχους αυτού του αφιερώματος. Μπήκαν για να καταρρίψουν το ιστορικό αφήγημα των Ισραηλινών σιωνιστών ότι αυτή η γη (γη της επαγγελίας) τους χαρίστηκε από τον θεό τους (Γιαχβέ) και δικαιωματικά τους ανήκει εδώ και πάνω από 3.000 χρόνια, ενώ στη περιοχή εισέβαλαν σαν κατακτητές. Όπως οι σημερινοί Ισραηλίτες Εβραίοι επικαλούνται ότι έχουν συνέχεια με το αρχαίο εβραϊκό τους παρελθόν, έτσι και οι σημερινοί Παλαιστίνιοι Άραβες επικαλούνται ότι αποτελούν συνέχεια των Φιλισταίων. «Η ύπαρξη ενός πληθυσμού με αναγνωρίσιμα παρόμοιο όνομα «οι Φιλισταίοι» στους Βιβλικούς χρόνους υποδηλώνει έναν βαθμό συνέχειας για μια μακρά ιστορική περίοδο όπως οι «Ισραηλίτες» της Βίβλου προτείνουν μια μακρά ιστορική συνέχεια στην ίδια περιοχή.» Οι αρχαίοι Ισραηλίτες όπως και άλλοι κατακτητές δεν ήταν κακοί ή καλοί, η διαφορά με τους άλλους ήταν/είναι ότι έδιναν θεϊκή υπόσταση στις κατακτήσεις τους, ότι ειναι «καθ’ υπόδειξη» του θεού. {…} οι Εβραίοι, υπό την ηγεσία του Μωυσή και στη συνέχεια του Ιησού του Ναυή, ήταν αποικιοκράτες και είχαν εντολή από τον Θεό να εξολοθρεύσουν «οτιδήποτε αναπνέει»… «Εξολοθρεύστε τους ολοκληρωτικά ― τους Χετταίους, τους Αμορίτες, τους Καναανίτες , τους Φερεζαίους, τους Ευαίους και τους Ιεβουσαίους ― όπως ο Κύριος ο Θεός σου σε διέταξε» (Βίβλος, Έξοδος 17:16) . Φανταστείτε αν οι Αμορίτες επέστρεφαν και αξίωναν την αρχαία γη τους. {…} (Δείτε τι γράφει για τη περιοχή ένας ισραηλινός καθηγητής ιστορίας: Shlomo San: Η εφεύρεση της Γης του Ισραήλ) Μια περιοχή που ειναι κοιτίδα των 3 μονοθεϊστικών θρησκειών λεγόμενον και Αβρααμικών με μήτρα τον Ιουδαϊσμό. Θρησκείες που έχουν κατακτήσει (θρησκευτικά – πολιτισμικά) τον μισό και παραπάνω κόσμο. **Ανθρωπογεωγραφία** Η Παλαιστίνη είναι ένα από τα ονόματα της ιστορικής περιοχής που βρίσκεται μεταξύ της Μεσογείου και των όχθων του Ιορδάνη ποταμού στη Μέση Ανατολή. Η περιοχή είναι επίσης γνωστή ως Γη του Ισραήλ , Γη της Επαγγελίας ή Άγιοι Τόποι. Ενώ ιστορικά είχε γίνει γνωστή ως το νότιο τμήμα των ευρύτερων περιοχών όπως η Χαναάν, (βλ. κύριο λήμμα: Χαναναίοι ) ή Συρία, ή ας-Σαμ και Λεβάντες. **Οι Φιλισταίοι άποικοι των Κρητικών;** «Γύρω στο 1175 π.Χ. οι Φιλισταίοι (Φιλιστιείμ της Παλαιάς Διαθήκης), οι «Puleseta» [p-l-s-t-] των αιγυπτιακών πηγών, πιθανότατα αιγαιακής (μινωικής;) καταγωγής, οπλισμένοι με τα πιο σύγχρονα μέσα της εποχής αλλά και γνώστες της πυροτεχνολογίας και της μεταλλοτεχνίας, κατείχαν το μονοπώλιο της επεξεργασίας σιδήρου, κάτι που ενδεχομένως φαίνεται και από την περιγραφή της πανοπλίας του Γολιάθ (σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη). Εισέβαλαν και εγκαταστάθηκαν σε μια περιοχή της Χαναάν που ονομάστηκε από αυτούς Παλαιστίνη. Σύμφωνα με τη βιβλική παράδοση, οι Φιλισταίοι οργανώθηκαν σε μια χαλαρή ομοσπονδία που αποτελείτο από πέντε πόλεις: τη Γάζα, την Ασκαλών, την Άζωτο, τη Γαθ και την Εκρών. (…) Ιστορικά, πιστεύεται ότι η ονομασία Παλαιστίνη προέρχεται από τους Φιλισταίους. Είναι αρχαιολογικά πιθανό να υπάρχει προέλευση και κατά συνέπεια σύνδεση με κάποια φύλα που έφυγαν από την αρχαία Κρήτη και αναφέρονται μεταξύ άλλων σε κείμενα της Γραμμικής Β ως «Πελεστέτ». Παρόλο που κατά τη διάρκεια της ιστορίας η έννοια της περιοχής της Παλαιστίνης και η γεωγραφική της έκταση έχει διαφοροποιηθεί, οι σημερινές αντιλήψεις συμφωνούν ότι ως μέρος της Παλαιστίνης πρέπει σήμερα να εκλαμβάνεται το Ισραήλ, η Δυτική Όχθη και η Λωρίδα της Γάζας. Η γενική χρήση του όρου «Παλαιστίνη» και άλλων όρων με συναφή ετυμολογία για να αναφερθούν σε μια μικρή περιοχή στις νοτιοανατολικές ακτές της Μεσογείου δίπλα στη Συρία. Ο Ηρόδοτος φέρεται να είναι ο πρώτος ιστορικός που χρησιμοποιεί τον όρο Παλαιστίνη, τον 5ο αιώνα π.Χ. Οι Ιστορίες του Ηροδότου μιλούν για μια «περιοχή της Συρίας, η οποία ονομάζεται Παλαιστίνη», στην οποία οι Φοίνικες αλληλεπιδρούσαν με άλλους θαλάσσιους λαούς. Ο όρος «Παλαιστίνη» (στα Λατινικά, Philistinus ή Palestina) πιστεύεται ότι ήταν ένας όρος ο οποίος επινοήθηκε από τους Αρχαίους Έλληνες για την περιοχή της γης που κατείχαν οι Φιλισταίοι, αν και υπάρχουν άλλες εξηγήσεις σχετικά με τη προέλευση του όρου. **Οι εβραϊκές πηγές** Για να δούμε τι λέει η ιουδαϊκή θρησκεία για την περιοχή την Παλαιστίνης. Οι Φιλισταίοι ή Πελεσέτ ήταν λαός που κατοικούσε στη γη της Παλαιστίνης. Η πρώτη αναφορά στους Φιλισταίους στην εβραϊκή Βίβλο αλλά και στην Παλαιά Διαθήκη είναι στον Πίνακα των Εθνών (Γένεσις, 10:14 ), στον οποίο λέγεται ότι κατάγονταν από τους Χασλωνιείμ. Από τους οποίους προήλθαν οἱ Φιλισταίοι και ανήκαν σε αυτούς που χαρακτηρίζουν οι σύγχρονοι ιστορικοί Λαούς της Θάλασσας, τους λαούς αυτούς οι Αιγύπτιοι τους ονόμαζαν «Ξένους». Ξεκινώντας από τις τις εβραϊκές πηγές εισπράττουμε τη διαβεβαίωση, ότι οι Φιλισταίοι είναι κρητικής καταγωγής. Οι προφήτες της «Παλαιάς Διαθήκης» αναφέρουν: «… Διότι Γάζα διηρπασμένη έσται, και Ασκαλών εις αφανισμόν, και Άζωτος και Ακκαρών εκριζωθήσεται. Ουαί οι κατοικούντες το σχοίνισμα της θαλάσσης, πάροικοι Κρητών. λόγος Κυρίου εφ’ υμάς, Χαναάν γη αλλοφύλων, και απολώ υμάς εκ κατοικίας. Και έσται Κρήτη νομή ποιμνίων και μάνδρα προβάτων. Και έσται το σχοίνισμα της θαλάσσης τοις καταλοίποις οίκου Ιούδα× επ’ αυτούς νεμήσονται εν τοις οίκοις Ασκάλωνος, δείλης καταλύσουσιν από προσώπου υιών Ιούδα, ότι επέσκεπται αυτούς Κύριος ο Θεός αυτών, και αποτρέψει την αιχμαλωσίαν αυτών…» [μετ.: «Διότι η Γάζα θα λεηλατηθεί, η Ασκαλών θα εξαφανιστεί, η Άζωτος στο καταμεσήμερο θα εξαφανισθεί από προσώπου της γης και η Ακκαρών θα εκριζωθεί. Αλίμονο σε αυτούς που κατοικούν τα παράλια (της Παλαιστίνης), τους απογόνους τούτους των Κρητών αποίκων. Ο λόγος του Κυρίου στρέφεται εναντίον σου, ω Χαναάν και συ χώρα των αλλοφύλων: Θα καταστρέψω εσάς και τις κατοικίες σας. Έτσι κι αλλιώς η Κρήτη θα γίνει τόπος βοσκής προβάτων και ποιμνιοστάσιο. Τα παράλια (της Παλαιστίνης) θα περιέλθουν στους Ιουδαίους, οι οποίοι επέστρεψαν από την αιχμαλωσία. Οι Ιουδαίοι θα βοσκήσουν τα πρόβατα τους εκεί, όπου πριν οι οικίες της Ασκάλωνος. Κατά το δειλινό θα διαλυθούν (οι Φιλισταίοι) ενώπιον των Ιουδαίων. Αυτό θα γίνει γιατί ο Κύριος ο θεός τους τούς επισκέφθηκε και θα τους γυρίσει από την αιχμαλωσία τους»] («Προφήτης Σοφονίας», β΄. δ΄-ζ΄). «Δια τούτο τάδε λέγει Κύριος. ιδού εγώ εκτείνω την χείρα μου επί τους αλλοφύλους και εξολοθρεύσω Κρήτας και απολώ τους καταλοίπους την παραλίαν και ποιήσω εν αυτοίς εκδικήσεις μεγάλας, και επιγνώσονται διότι εγώ Κύριος εν τω δούναι την εκδίκησίν μου επ’ αυτούς» [μετ.: «Ο Κύριος δια τούτο λέγει αυτά. Κοίταξε εγώ εκτείνω (απλώνω) την τιμωρό χείρα μου κατά των αλλοφύλων και θα καταστρέψω τους Κρήτες και όλους τους κατοίκους των παράλιων. Θα τιμωρήσω αυτούς σκληρά και έτσι θα μάθουν, ότι εγώ είμαι ο Κύριος, όταν επιφέρω την εκδίκηση μου κατ’ αυτών»] («Προφήτης Ιεζεκιήλ», κε΄. ιστ΄-ιζ΄). Εκτός από την εβραϊκή μαρτυρία, ότι οι Φιλισταίοι ήταν άποικοι Κρητών, ο αναγνώστης μένει άφωνος μπροστά στη μακάβρια επικαιρότητα των βιβλικών απειλών και εξαγγελιών. Σαν να γράφτηκαν στις μέρες μας για να περιγράψουν τις σφαγές εις βάρος Παλαιστινίων στη Γάζα από τον ισραηλινό στρατό. Στις παραπάνω αναφορές της «Βίβλου» και η αρχαία ελληνική γραμματεία συμφωνεί, ότι δηλαδή οι Κρήτες είχαν αποικίσει σε παλιά εποχή στη περιοχή της Παλαιστίνη. Συγκεκριμένα ο Ηρόδοτος γράφει ότι ο Σαρπηδών, αδελφός του Μίνωα, συγκρούστηκε μαζί του για το θρόνο της Κρήτης. Ηττήθηκε και ακολουθούμενος από τους οπαδούς του απέπλευσε προς τη Μέση Ανατολή. Φθάνοντας εκεί έγινε βασιλιάς των Σολύμων (μετέπειτα Ιεροσολύμων): [1.173.1]»… καὶ οὗτοι μὲν τρόποισι τοιούτοισι χρέωνται, οἱ δὲ Λύκιοι ἐκ Κρήτης τὠρχαῖον γεγόνασι (τὴν γὰρ Κρήτην εἶχον τὸ παλαιὸν πᾶσαν βάρβαροι). [1.173.2] διενειχθέντων δὲ ἐν Κρήτῃ περὶ τῆς βασιληίης τῶν Εὐρώπης παίδων Σαρπηδόνος τε καὶ Μίνω, ὡς ἐπεκράτησε τῇ στάσι Μίνως, ἐξήλασε αὐτόν τε Σαρπηδόνα καὶ τοὺς στασιώτας αὐτοῦ· οἱ δὲ ἀπωσθέντες ἀπίκοντο τῆς Ἀσίης ἐς γῆν τὴν Μιλυάδα· τὴν γὰρ νῦν Λύκιοι νέμονται, αὕτη τὸ παλαιὸν ἦν Μιλυάς, οἱ δὲ Μιλύαι τότε _Σόλυμοι_ ἐκαλέοντο…» Μετάφραση: 1.173.1] Τέτοια είναι τα έθιμα αυτών που είπαμε. Οι Λύκιοι κατάγονταν παλιά από την Κρήτη (γιατί την Κρήτη ολόκληρη, στα παλιά χρόνια την είχαν οι βάρβαροι). [1.173.2] Όταν όμως στην Κρήτη ξέσπασε φιλονικία ανάμεσα στα παιδιά της Ευρώπης, το Σαρπηδόνα και το Μίνωα, για το ποιός θα γίνει βασιλιάς, επειδή από τη φιλονικία νικητής βγήκε ο Μίνως, έδιωξε από εκεί το Σαρπηδόνα και τους επαναστάτες του· κι αυτοί κυνηγημένοι έφτασαν στο μέρος της Ασίας που λέγεται Μιλυάς. Γιατί το μέρος ακριβώς που τώρα κατοικούν οι Λύκιοι, αυτό παλιότερα ήταν η Μιλυάς, και οι Μιλύες ονομάζονταν τότε Σόλυμοι. ( Ηρόδοτος, [Κλειώ, Βιβλίο Α΄, σελ. 28 [ 1.173.1 – 1.173.2]). Και συνεχίζει ο Ηρόδοτος την ιστορία του σε άλλο βιβλίο: [7.89.1] «Τῶν δὲ τριηρέων ἀριθμὸς μὲν ἐγένετο ἑπτὰ καὶ διηκόσιαι καὶ χίλιαι, παρείχοντο δὲ αὐτὰς οἵδε. Φοίνικες μὲν σὺν Συρίοισι τοῖσι ἐν τῇ Παλαιστίνῃ τριηκοσίας, ὧδε ἐσκευασμένοι· περὶ μὲν τῇσι κεφαλῇσι κυνέας εἶχον ἀγχοτάτω πεποιημένας τρόπον τὸν Ἑλληνικόν, ἐνδεδυκότες δὲ θώρηκας λινέους, ἀσπίδας δὲ ἴτυς οὐκ ἐχούσας εἶχον καὶ ἀκόντια. [7.89.2] οὗτοι δὲ οἱ Φοίνικες τὸ παλαιὸν οἴκεον, ὡς αὐτοὶ λέγουσι, ἐπὶ τῇ Ἐρυθρῇ θαλάσσῃ, ἐνθεῦτεν δὲ ὑπερβάντες τῆς Συρίης οἰκέουσι τὰ παρὰ θάλασσαν. τῆς δὲ Συρίης τοῦτο τὸ χωρίον καὶ τὸ μέχρι Αἰγύπτου πᾶν Παλαιστίνη καλέεται.» Μετάφραση: 7.89.1] «Τώρα, συναθροίστηκαν χίλιες διακόσιες εφτά τριήρεις και να ποιοι λαοί τις έδιναν: τριακόσιες οι Φοίνικες μαζί με τους Συρίους της Παλαιστίνης, που είχαν την εξής εξάρτυση: στο κεφάλι τους φορούσαν πέτσινα σκουφιά καμωμένα ολόιδια με τα ελληνικά, κι είχαν ντυθεί με θώρακες από λινάρι· κρατούσαν ασπίδες χωρίς γύρο και ακόντια. [7.89.2] Λοιπόν, παλιότερα αυτοί οι Φοίνικες, όπως λένε οι ίδιοι, κατοικούσαν στις ακτές της Ερυθράς θάλασσας, κι αποκεί πέρασαν προς τ᾽ απάνω και κατοικούν στα παράλια της Συρίας. Κι αυτή η περιοχή της Συρίας κι όλη η έκταση ώς την Αίγυπτο λέγεται Παλαιστίνη…» (Ηρόδοτος, [Πολυμνία, Βιβλίο Η΄, σελ. 171 [7.89.1-7.99.3 σελ. 171]) Τον Ηρόδοτο επιβεβαιώνει και ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος Φλάβιος: «Επειδή, επί της εποχής του Αβραάμ του προγόνου μας, η πόλη λεγόταν Σόλυμα. Πολλοί λένε ότι και ο Όμηρος την αποκαλεί Σόλυμα. Την δε προσωνυμία «Ιερό» οι Εβραίοι έβαλαν αργότερα. Ήταν κατά την εποχή που με τη στρατιά του Ιησού (*****) κατά των Χαναναίων και του πολέμου, κατά τον οποίο οι Χαναναίοι κράτησαν (την πόλη), που (ο Ιησούς) κατένειμε στους Εβραίους, οι οποίοι όμως δεν κατάφεραν να διώξουν (τους Χαναναίους) από τα Ιεροσόλυμα, μέχρι που την πολιόρκησε ο Δαυίδ…» (Ιώσηπος, «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία», Ζ, 3. 10-25). Μάλιστα ο Ιώσηπος θεωρώντας τα Σόλυμα πόλη των Φιλισταίων, δίνει σε συνδυασμό με τον Ηρόδοτο μία ακόμη απόδειξη ότι οι Φιλισταίοι ήταν κρητικής καταγωγής. *****) σημ.τ.σ Ο Ιώσηπος αναφέρετε στον Ιησού του Ναυή **Δείτε και αυτό:** **Το ολοκαύτωμα των Παλαιστινίων της Γάζας** **Λωρίδα της Γάζας 1955:** «Τσιμεντένια σπίτια που αντικατέστησαν τέντες καταυλισμού προσφύγων, Khan Younis, λωρίδα της Γάζας» 1955 (Φωτογραφία/J. Madvo, φωτογραφικά αρχεία UNRWA ). Σήμερα το 80% του πληθυσμού της Γάζας, 1,2 από τα 1,5 εκατομμύρια, είναι πρόσφυγες και ζουν σε μερικές από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της γης. **XI. Το Παλαιστινιακό ζήτημα: Μια σειρά κειμένων σχετικά με την Ισραηλο-Παλαιστινιακή διαμάχη, το παλαιστινιακό ζήτημα και το κράτος του Ισραήλ.** **Tο Παλαιστινιακό Ζήτημα** Δείτε και μια σχετική βιβλιογραφία για το παλαιστινιακό **Σημειώσεις:** 1] Η κριτική που ασκεί το παρόν κείμενο στο ρατσιστικό κράτος του Ισραήλ και στον σιωνιστικό εθνοφυλετισμό θα πρέπει να εκληφθεί από τον αναγνώστη ως τμήμα μιας γενικότερης κριτικής από ελευθεριακή σκοπιά, ολόκληρης της εθνικιστικής ιδεολογίας και των θεμελιακών πολιτικών αρχών στις οποίες βασίζουν την νομιμοποίηση της εξουσίας τους τα σύγχρονα έθνη-κράτη. Ο Ά. Καρύτσας έχει γράψει ότι, «Η ιδέα του έθνους είναι μια σύγχρονη ιδέα και το έθνος ένα φαντασιακό-επινοημένο δημιούργημα. Παράγεται, συγκροτείται και δημιουργείται από το κράτος και τον εθνικισμό και όχι αντίστροφα. Για τη δημιουργία αυτή χρησιμοποιείται μια πληθώρα στοιχείων ως πρώτη ύλη». Επιλεκτικά χρησιμοποιούνται ως προγονικές μόνον οι παραδόσεις που κρίνονται κατάλληλες και θετικές, άλλες φορές κυριολεκτικά επινοούνται τέτοιες, συχνά δε παραλείπονται ή απορρίπτονται παραδόσεις ενοχλητικές και αρνητικά φορτισμένες». Παράλληλα ο B. Αnderson στο βιβλίο του «Φαντασιακές Κοινότητες » υποστηρίζει, ότι η εθνικότητα, καθώς και ο εθνικισμός, είναι πολιτιστικά κατασκευάσματα ενός ιδιαίτερου τύπου κι ότι η δημιουργία αυτών των κατασκευασμάτων προς το τέλος τού 18ου αιώνα, αποτέλεσε ένα αυθόρμητο απόσταγμα ενός συμπλέγματος διακριτών ιστορικών δυνάμεων. 2] Οι Εβραίοι και ο αντισημιτισμός στην ανατολική και δυτική Ευρώπη. Σαν σήμερα: Η διάσκεψη των Ναζί που αποφάσισε την εξολόθρευση όλων των Εβραίων, επιπλέον: Δύο Ελληνοεβραίοι του Ολοκαυτώματος περιγράφουν την κόλαση Άουσβιτς . 3] Δες: Σιωνισμός και Σιωναζισμός, επισεις: Σιωνισμός και αντισημιτισμός στη ναζιστική Γερμανία 4] Δες: Γη της Επαγγελίας 5] Το ολοκληρωτικό συστήματα στη σκέψη της Χάνα Άρεντ 6] Περισσότερα δείτε εδώ: Hannah Arendt – Ισραήλ: μια μιλιταριστική δύναμη όπως η αρχαία Σπάρτη. 7] Δείτε το βιβλίο “Νεκροπολιτική” και θα καταλάβετε σε τι εποχή ζούμε, γιατί τον συγγραφέα του είχαν απαγορεύσει -πριν κάποια χρόνια – την βιβλιοπαρουσίαση στην δημοκρατική Γερμανία και τον είχαν κατηγορήσει για αντισημιτισμό (γιατί ήταν από τους πρώτους που μίλησε ότι το Ισραηλινό κράτος ειναι κράτος απαρτχάιντ). Όποιος κάνει κριτική στο ισραηλινό κράτος συλλήβδην είναι αντισημίτης και αρνητής του ολοκαυτώματος των Εβραίων !!! Αυτή ειναι η προπαγάνδα του Ισραήλ και όσων το υποστηρίζουν. Παράλληλα δείτε αυτή τη πολιτική του θανάτου: Τα στατιστικά της φρίκης – Πόσοι Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί φονεύθηκαν τη τελευταία 15ετία Τα στοιχεία που παραθέτει η υπηρεσία του ΟΗΕ για τον Συντονισμό των Ανθρωπιστικών Υποθέσεων (UNOCHA) για τον φόρο αίματος που έχουν καταβάλει Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι. Ειδικότερα, σύμφωνα με το γραφείο του ΟΗΕ για τον Συντονισμό των Ανθρωπιστικών Υποθέσεων (UNOCHA), από το 2008 έως τον Σεπτέμβριο του 2023, καταγράφηκε ότι σκοτώθηκαν 6.407 Παλαιστίνιοι, περισσότεροι από τους μισούς από επιθέσεις πυραύλων. Την ίδια περίοδο, ο ΟΗΕ κατέγραψε τον θάνατο 308 Ισραηλινών σε περιόδους σύγκρουσης. Ενώ σύμφωνα με την B’Tselem, μια ισραηλινή οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, 10.712 Παλαιστίνιοι και 1.330 Ισραηλινοί είχαν σκοτωθεί από το 2000 μέχρι πριν την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου. 8] Για τους Ινδιάνους δες εδώ: Καναδάς: Η πολιτιστική γενοκτονία και το παιδομάζωμα των αυτόχθονων και Η γενοκτονία των Ινδιάνων και των Βισόνων: Ένα ξεχασμένο Ολοκαύτωμα *] Πηγή: el.wikipedia.org Δείτε το ιστορικό ντοκιμαντέρ «**Ισραήλ – Παλαιστίνη, 60 χρόνια βίας** » το οποίο αναφαίρετε μέχρι τα γεγονότα του 2008 στην Γάζα. Πηγη: ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΔΡΑΣΗ

**** **** ** Εισήγηση από τις Λιποτάκτ(ρι)ες της Καπιταλιστικής Ειρήνης στην εκδήλωση με τίτλο «Παλαιστίνη: λαός ή τάξη;», στο πλαίσιο του τριημέρου που πραγματοποιήθηκε στην κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ, στις 25/10/2025, με τίτλο: «Τρείς ημέρες για τον πόλεμο, τον εθνικισμό και άλλα δεινά».** Σε περιόδους επανεμφάνισης και ηγεμονίας εθνικοαπελευθερωτικών/νεοαντιαποικιακών ιδεολογιών και γενίκευσης των πολεμικών συρράξεων είναι παραπάνω από χρήσιμος ο διάλογος γύρω από τα εν εξελίξει πολεμικά μέτωπα και τις όποιες απαντήσεις μπορούμε να δώσουμε μέσα από μια πραγματική αντιπολεμική/διεθνιστική θεωρητικοπρακτική προσέγγιση. Λίγα λόγια εν είδει αυτοπαρουσίασης. Η ομάδα μας δημιουργήθηκε το καλοκαίρι του 2024, λίγο μετά τη συμμετοχή κάποιων συντροφισσών στο Action Week στην Πράγα, μια αντιπολεμική συνάντηση στην οποία συμμετείχαν ομάδες και άτομα από την Κεντρική και Νότια Ευρώπη, τα Βαλκάνια, τη Ρωσία, την Ουκρανία, τις ΗΠΑ και τη Νότια Αμερική, με σκοπό τον συντονισμό αντιπολεμικών δράσεων και την παρουσίαση θεωρητικών αναλύσεων και εκδόσεων γύρω από τη συμβολή του πολέμου στην επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας του προλεταριάτου και γύρω από τη συλλογική μας αντίσταση, το σαμποτάρισμα της πολεμικής βιομηχανίας, την υποστήριξη της λιποταξίας και τον επαναστατικό ντεφετισμό. Πολλές από εμάς, στο πλαίσιο της Συνέλευσης Ενάντια στη Βιοεξουσία και την Κλεισούρα, στην οποία υπήρξαμε μέλη, είχαμε συμμετάσχει στην έκδοση μιας σειράς μεταφράσεων αντιπολεμικού υλικού, με σκοπό την προώθηση της διεθνιστικής προλεταριακής, ντεφετιστικής οπτικής στη συγκυρία του πολέμου της Ουκρανίας. Μετά την 7η Οκτώβρη του 2023, είχαμε επίσης διοργανώσει κάποιες προπαγανδιστικές δράσεις και μια συζήτηση-εκδήλωση στο Αυτοδιαχειριζόμενο Κυλικείο Νομικής, γύρω από την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση, την ταξική σύνθεση, το καθεστώς συσσώρευσης και τους κοινούς αγώνες Ισραηλινών και Παλαιστίνιων στην περιοχή του Ισραήλ/Παλαιστίνη. Η ενασχόλησή μας με τον πόλεμο και η συγκεκριμένη προλεταριακή/αντιπολεμική οπτική μας δεν προέκυψε φυσικά σε ιστορικό κενό. Οι περισσότερες από μας είχαμε συνυπάρξει την προηγούμενη τετραετία συμμετέχοντας σε αγώνες ενάντια σ’ έναν άλλου είδους πόλεμο, παγκόσμιας έκτασης, που διεξήχθη σε συνθήκες καπιταλιστικής «ειρήνης»: μια γενικευμένη επιχείρηση υγειονομικού καταναγκασμού συνδυασμένη με την ακόμα μεγαλύτερη συμπίεση του άμεσου και του κοινωνικού μισθού και την ενίσχυση του διευθυντικού δικαιώματος των αφεντικών, αρχικά στη βάση του διαχωρισμού μας σε πειθαρχημένες (υγειονομικά πιστοποιημένες) και σε απείθαρχες εργαζόμενες. Επιστρέφοντας στη σημερινή εκδήλωση, ο τίτλος της –που είναι επίσης ο τίτλος της δεύτερης σε σειρά συνέντευξης του Μινασιάν «Παλαιστίνη: Λαός ή Τάξη;»– είναι σε μεγάλο βαθμό το βασικό ερώτημα που τίθεται όταν καλούμαστε να συζητήσουμε γύρω από το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που επιλέξαμε αρχικά να μεταφράσουμε την εν λόγω συνέντευξη και στη συνέχεια να τη συμπεριλάβουμε ως Παράρτημα σε μια μεγαλύτερη σε έκταση έκδοση με τίτλο «Από τη δεύτερη Ιντιφάντα στην 7η Οκτώβρη». **Μέρος Α΄: Τι μας κίνησε να συζητήσουμε για τον Μινασιάν και την τρέχουσα ισραηλινο-παλαιστινιακή σύρραξη** Η εγχώρια έκφραση του λεγόμενου «φιλο-παλαιστινιακού» κινήματος είχε κεντρικό ρόλο στις συζητήσεις μας από το καλοκαίρι του 2024. Οι κινητοποιήσεις αλληλεγγύης προήλθαν, κατά βάση, από την αριστερά και αρχικά προσχώρησαν σε αυτή ομάδες του α/α χώρου που είχαν ήδη από καιρό υιοθετήσει εθνοκεντρικές/«αντι-ιμπεριαλιστικές» θέσεις γύρω από το ζήτημα, στη συνέχεια, όμως, η συμμετοχή του «χώρου» γενικεύτηκε. Οι κεντρικοί άξονες της συνθηματολογίας και της δράσης των πιο φανατικών και στην πραγματικότητα κυρίαρχων τάσεων σε αυτές τις κινητοποιήσεις ήταν οι εξής: 1. Η αντίληψη της επίθεσης της 7ης Οκτώβρη ως μιας σημαντικής πράξης «αντίστασης» των Παλαιστινίων με στόχο την εθνική απελευθέρωση. 2. Η πλήρης ταύτιση των τάσεων αυτών –με άμεση επίπτωση στο περιεχόμενο των κινητοποιήσεων– με τη δράση των ένοπλων οργανώσεων (Χαμάς, Χούθι κλπ.), ως έκφρασης της βούλησης μιας υποτιθέμενα ενοποιημένης και όχι μιας ταξικά διαιρεμένης κοινωνίας (λαός έναντι τάξης). 3. Διάχυση και διεθνοποίηση στις δυτικές μητροπόλεις του «Αιτήματος Αυτοδιάθεσης της Παλαιστίνης», δηλαδή του παλαιστινιακού εθνικισμού, ως προγραμματικού στόχου που επιτυγχάνεται με την υποστήριξη του «άξονα της αντίστασης» (Ιράν, Χεσμπολάχ, Χούθι κ.α.), δηλαδή μιας συμμαχίας που συγκροτεί έναν ανταγωνιστικό ιμπεριαλιστικό πόλο στην περιοχή. 4. Το πλασάρισμα της υποστήριξης του παλαιστινιακού εθνικισμού ως αντιπολεμικού και αντιεθνι(κιστι)κού προτάγματος, με πρόσχημα την υποστήριξη που παρέχει το ελληνικό κράτος στο Ισραήλ. Σε μεγάλο βαθμό η δράση αυτών των τάσεων προσανατολίστηκε στην προπαγάνδιση του μποϊκοτάζ ισραηλινών επιχειρήσεων ή επιχειρήσεων που κάνουν μπιζνες στο Ισραήλ και σε διαμαρτυρίες στην ισραηλινή πρεσβεία, και σε μικρότερο βαθμό σε κινητοποιήσεις εντός πανεπιστημιακών χώρων, επηρεασμένες από το διεθνές κίνημα διαμαρτυρίας σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ και της Ευρώπης, και σε συμβολικά μπλοκαρίσματα της μεταφοράς οπλισμού και εμπορευμάτων από και προς το Ισραήλ. Δεν εναντιωνόμαστε γενικά και αόριστα στις κινητοποιήσεις αυτές, ούτε θέλουμε να μειώσουμε τη σημασία τους στα πλαίσια των αντιπολεμικών δράσεων. Σε κάποιες από αυτές σαφώς βλέπουμε τις εαυτές μας να συμμετέχουν, εφόσον το περιεχόμενο είναι πραγματικά αντιπολεμικό. Αυτό που μας προβλημάτισε είναι ότι σ’ αυτές κυριάρχησαν πλήρως τα σύμβολα και η ατζέντα του παλαιστινιακού εθνικισμού. Κάτι τέτοιο πέρα από την προφανή **αποσιώπηση** της σύγκρουσης που διεξάγεται διαχρονικά και πολλές φορές υπόγεια μεταξύ παλαιστινιακής αστικής και εργατικής τάξης οδήγησε σταδιακά στην υιοθέτηση μιας σύγχρονης αντιαποικιακής ιδεολογίας. Ως αποτέλεσμα, το προλεταριάτο του Ισραήλ/Παλαιστίνης και οι αγώνες του **παραμερίστηκαν** πλήρως και υιοθετήθηκε ένα στρεβλό σχήμα, στο οποίο από τη μία το σύνολο των ισραηλινών πολιτών θεωρήθηκαν ως καταπιεστές και αποικιοκράτες και από την άλλη το σύνολο των παλαιστινίων, καταπιεσμένοι και αποικιοκρατούμενοι. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η όποια **αντιπολεμική-διεθνιστική** ή πιο συνολικά **προλεταριακή προοπτική** μπορεί να υπήρχε σε τέτοιου είδους κινητοποιήσεις υποχώρησε σταδιακά δίνοντας τη θέση της κατά βάση σε παρεμβάσεις εναντίον ισραηλινών τουριστών κατά τη διάρκεια της τουριστικής σεζόν. Με δεδομένες τις κάθετες διαχωριστικές γραμμές που χαράχτηκαν ανάμεσα σε «ισραηλινούς αποικιοκράτες» και «παλαιστίνιους αποικιοκρατούμενους» οι παρεμβάσεις δεν αξιοποίησαν καν την κρίση που υπάρχει στο εσωτερικό του Ισραήλ και ως αποτέλεσμα δεν διανοήθηκαν την ανάδειξη των αντιπολεμικών/αντιμιλιταριστικών κινητοποιήσεων εκεί. Αυτό πέρα από το ότι, οπωσδήποτε, θα ενοχλούσε ειδικά τους φανατικούς υποστηρικτές της πολεμικής σύγκρουσης μεταξύ των τουριστών θα έδινε κι ένα διεθνιστικό περιεχόμενο στις παρεμβάσεις. **Μέρος Β΄: Η τομή της Δεύτερης Ιντιφάντα στο εσωτερικό του Ισραήλ, το νεοφιλελεύθερο απαρχάιντ** Καταπιανόμενοι/ες με το ζήτημα, βασικές μας αναφορές ήταν η μπροσούρα των Aufheben _«Πίσω από την Ιντιφάντα του 21ου Aιώνα»_ που εκδόθηκε πριν από 20 και πλέον χρόνια στη συγκυρία της Δεύτερης Ιντιφάντα, ενώ στην τωρινή συγκυρία βάλαμε δίπλα της τις δύο συνεντεύξεις του Εμίλιο Μινασιάν: _«Γάζα: Μια ακραία στρατιωτικοποίηση του ταξικού πολέμου»_ και _«Παλαιστίνη: Λαός ή Τάξη;»_. Τόσο οι Aufheben όσο και ο Μινασιάν βάζουν στο επίκεντρο τις **εκμεταλλευτικές σχέσεις** στον σχηματισμό Παλαιστίνη/Ισραήλ και όχι, όπως είθισται, την «εθνική καταπίεση».Στρέψαμε τη ματιά μας προς το εσωτερικό του κοινωνικού σχηματισμού και επικεντρώσαμε στην καπιταλιστική ανάπτυξη και τις ταξικές σχέσεις στο καθαυτό Ισραήλ και στα ημικράτη της Γάζας και της Δυτικής Όχθης. * Εντοπίζουμε και αναδεικνύουμε μια **τομή** στις κοινωνικές σχέσεις με τη Δεύτερη Ιντιφάντα. Μετά την εξέγερση του 2000-5 και την συνεπαγόμενη ύφεση στο εσωτερικό του Ισραήλ, το **2001-2003** , η πραγματικότητα άλλαξε. Η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική αναδιάρθρωση εντείνεται –και στις δύο πλευρές της Πράσινης Γραμμής– και βαθαίνει ακόμη περισσότερο με την παγκόσμια κρίση του **2007-8**. Στο εσωτερικό του Ισραήλ, το κοινωνικό συμβόλαιο αναδιαρθωνόταν βίαια: * Η μέχρι το 2006 κυβέρνηση Σαρόν, με υπουργό οικονομικών τον Νετανιάχου, επιτίθεται με σφοδρότητα στον μισθό, άμεσο και έμμεσο: * Συγκράτηση μισθών (ήδη από τις αρχές του 2000, βλ. Εικόνα 1) και περικοπές κάθε είδους επιδομάτων. * Αλλαγή των εργασιακών σχέσεων και των σχέσεων μεταξύ εργασίας και ανεργίας. * Αλλαγές στο συνταξιοδοτικό, με διαρκείς νομοθετικές μεταρρυθμίσεις σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, προς την κατεύθυνση της ατομικοποίησης του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. * Από το 2009, η κρατική γη ιδιωτικοποιείται ραγδαία –μέσω αλλαγής και των αντίστοιχων νομοθετικών ρυθμίσεων– και εντάσσεται στον κύκλο της καπιταλιστικής αξιοποίησης, εντείνοντας παράλληλα το φαινόμενο των βίαιων εποικισμών στα εδάφη που μέχρι τότε βρίσκονταν υπό την κυριαρχία της Παλαιστινιακής Αρχής. Πρόκειται για τα πρώτα βήματα μιας διαδικασίας που αργότερα θα οδηγήσει στην ανάπτυξη και γενίκευση της κερδοσκοπίας επί της τιμής των ακινήτων και συνακόλουθα στη δημιουργία διαδοχικών φουσκών. Με άλλα λόγια, πρόκειται για τη διαδικασία που θα επιτρέψει τη **διόγκωση του ιδιωτικού χρέους** και την καθιέρωση μιας **νέας σχέσης και αναλογίας μεταξύ χρέους και εργατικού μισθού** , ενός από τους κεντρικούς πυλώνες της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής διαχείρισης. Στα παλαιστινιακά ημικράτη εφαρμόζεται παράλληλα η νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση ως απόλυτα εδραιωμένο πλέον **απαρτχάιντ** μέσα από: 1. ακραία **γκετοποίηση** με το στήσιμο των τειχών του απαρτχάιντ (βλέπε, περιτειχισμένοι θύλακες στη Δυτική Όχθη μετά το 2002, οχύρωση φράχτη Γάζας το 2005), 2. διοικητική διχοτόμηση της παλαιστινιακής επικράτειας με την ανάδυση της Χαμάς ως διοικητικού μηχανισμού στη Γάζα (με το χτίσιμο μιας ημι-ανεξάρτητης οικονομίας), 3. βάθεμα της συνθήκης του **πλεονάζοντος προλεταριάτου** μέσω της μείωσης της εισόδου εργατικού δυναμικού που εισέρχεται στο Ισραήλ από τους παλαιστινιακούς θύλακες (έστω πρόσκαιρη, βλέπε Εικόνα 2) και εξάρτηση της επιβίωσης από την παραοικονομία και τα συσσίτια διεθνών οργανισμών, ιδίως στη Γάζα, 4. ανάδυση της τακτικής της **συλλογικής τιμωρίας** από το ισραηλινό κράτος (βομβαρδισμοί, μαζική αφαίρεση αδειών εργασίας κ.λπ.) ως μέσο διαχείρισης του πληθυσμού και περιορισμού της οικονομικής ανεξαρτησίας της Γάζας, 5. ανάδειξη του νέου καθεστώτος Φαγιάντ-Αμπάς, με την επιβολή μέτρων λιτότητας και την εμπλοκή και του ΔΝΤ, την επιβολή, δηλαδή, ενός μοντέλου που διαδέχεται την εποχή Αραφάτ και το **τέλος του ρόλου της Φατάχ ως αντιστασιακής οργάνωσης** , 6. οξυμένη **εποικιστική πολιτική και εκτοπισμοί** σε Δυτική Όχθη και Ιερουσαλήμ Είναι αυτό που ο μελετητής Άντι Κλάρνο αποκαλεί **νεοφιλελεύθερο απαρτχάιντ** και που στην πραγματικότητα εκκινεί με τις συμφωνίες του Όσλο τη δεκαετία του 1990: * Ως νεοφιλελεύθερο απαρτχάιντ μπορεί να θεωρήσουμε τη διοικητική-νομοθετική παγίωση της **ρατσιστικής διαστρωμάτωσης** του πληθυσμού με όρους βιοπολιτικής, στην ιδιαίτερη συνθήκη που το παλαιστινιακό εργατικό δυναμικό καθίσταται μερικώς πλεονάζον (ήδη μετά την πρώτη Ιντιφάντα, βλέπε Εικόνα 3), ενώ ταυτόχρονα η πιο δυνατή φράξια της παλαιστινιακής αστική τάξης αναγνωρίζεται ως κοινωνικός εταίρος του ισραηλινού κράτους στη θέση του υπεργολάβου-δεσμοφύλακα. * Κεντρικό εργαλείο του νεοφιλελεύθερου απαρτχάιντ είναι το **σύστημα αδειών εργασίας** που λειτουργεί ως μηχανισμός ελέγχου της ροής της εργασιακής δύναμης αλλά και ως πολιτική πειθάρχησης, ακόμα και ως μέσο επιβολής συλλογικής τιμωρίας, αφού οι άδειες ακυρώνονται μαζικά ως αντίποινα μετά από ένοπλες επιθέσεις ή συλλογικές κινητοποιήσεις. Άλλοι Παλαιστίνιοι περνούν με άδεια για δουλειά, άλλοι αποκλείονται εντελώς και άλλοι, αυτοί που εντάσσονται στη διαχειρίστρια αστική τάξη της Παλαιστινιακής Αρχής έχουν διαρκές VIP pass, αναλαμβάνοντας την επιτήρηση και την πειθάρχηση των ίδιων τους των κοινοτήτων. Εδώ αναδεικνύεται ακόμα περισσότερο **η ταξική διάσταση του απαρτχάιντ**. * Βάσει των παραπάνω, το απαρτχάιντ αυτού του είδους διακρίνεται από έναν χαρακτήρα **ρευστότητας** : η ρατσιστική διαστωμάτωση επιβάλλεται με εκλεπτυσμένους, συχνά ατομικοποιημένους και μεταβαλλόμενους πειθαρχικούς όρους, και όχι με παραδοσιακούς και άκαμπτους φυλετικούς νόμους. _Τελικά,**μόνο** στα πλαίσια του νέου ημι-αυτόνομου καπιταλιστικού σχηματισμού που λειτουργεί υπό τη σκέπη της Παλαιστινιακής Αρχής στη μετα-Όσλο εποχή **μπορεί να υποτιμηθεί ακόμα περισσότερο** το ήδη υποτιμημένο παλαιστινιακό προλεταριάτο, ενώ από την άλλη, **η πειθάρχηση και η καθήλωση των μισθών** του –πιο εξασφαλισμένου– ισραηλινού προλεταριάτου προϋποθέτει την περαιτέρω περιθωριοποίηση του υποτιμημένου παλαιστινιακού (καθιερώνοντας σταδιακά πλήρως την εικόνα-σκιάχτρο του Παλαιστίνιου ως ισλαμιστή τρομοκράτη). Έτσι, το εθνικό τσιμέντωμα, η απομόνωση και όξυνση της αντιπαλότητας των δύο εργατικών τάξεων έρχεται να εδραιώσει τη **νεοφιλελευθεροποίηση** και στις δύο πλευρές των τειχών. Εν τέλει, το τίμημα βαραίνει το προλεταριάτο και από τις δύο μεριές, έστω και άνισα._ **Μέρος Γ΄: Παλαιστίνη – Λαός ή Τάξη;** Η διάκριση μεταξύ «επιτιθέμενων και απειλούμενων», μεταξύ «καταπιεστικών και καταπιεσμένων εθνών» αποκρύπτει τα **διακριτά ταξικά συμφέροντα** και τα αντικαθιστά με τα συμφέροντα του «λαού» και τα γενικά συμφέροντα του «καταπιεσμένου έθνους». Ο Μινασιάν αναλύει –στη δεύτερη συνέντευξή του κυρίως– τον εθνικισμό ως ένα πεδίο μέσα στο οποίο το προλεταριάτο μπορεί να παγιδευτεί. Βλέπει, όμως, ότι μπορεί και να αναζητήσει στις εθνικές σημαίες ορισμένες μορφές παρουσίας, όταν πια έχει αποκοπεί από κάθε άλλη συλλογική πολιτική έκφραση. Ο «λαός» λειτουργεί για τον Μινασιάν ως έσχατη μορφή πολιτικοποίησης. Είναι μια θεώρηση που προσπαθεί να εντοπίσει μια ανατρεπτική δυναμική στη μορφή που παίρνουν οι κοινωνικοί αγώνες των Παλαιστινίων στις συνθήκες της **απόλυτης γκετοποίησης** και **πλεονασματοποίησης** του παλαιστινιακού πληθυσμού που εδραιώθηκαν για τα καλά μετά τη Δεύτερη Ιντιφάντα, με αποτέλεσμα μεταξύ άλλων οι παλαιστίνιοι προλετάριοι να μην μπορούν να ασκήσουν πιέσεις προς το ισραηλινό κεφάλαιο με τον ίδιο άμεσο τρόπο όπως παλιά. Συμφωνούμε με την άποψη του Μινασιάν, αλλά μόνο στον βαθμό που έχουμε να κάνουμε με αγώνες που όντως βάζουν σε προτεραιότητα τα κοινωνικά-ταξικά ζητήματα και οι οποίοι δεν συγκροτούνται στη βάση του οράματος για σύσταση έθνους-κράτους. Άρα, σε αγώνες που η επίκληση στον λαό είναι όντως δευτερεύουσα. Σε αγώνες που, παρά τις όποιες επικλήσεις στο έθνος, η προτεραιότητα δίνεται στην ικανοποίηση των προλεταριακών αναγκών. Σε αγώνες που το **ταξικό επίδικο** είναι παρόν και ισχυρότερο και αφήνεται περιθώριο για περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση –εν προκειμένω ακόμα και για συνάντηση με την «απέναντι πλευρά» (τα παραδείγματα είναι λίγα, αλλά υπαρκτά). Αυτή παρατήρησή μας δεν είναι θεωρητική και δεν προκύπτει ειδικά μέσα από τη διεξοδική παρακολούθηση των εξελίξεων στη συγκεκριμένη περιοχή, αλλά στηρίζεται περισσότερο στην εμπειρία μας από τη συμμετοχή μας σε αγώνες τα τελευταία 15 χρόνια, ενάντια στα διάφορα επεισόδια της κρατικής επίθεσης στο εγχώριο προλεταριάτο, τις πολιτικές των περικοπών και της λιτότητας. Για παράδειγμα: * στο πλαίσιο του κινήματος των πλατειών του 2011-2012, σε αγώνες για ελεύθερη μετακίνηση στα μμμ, σε αγώνες ενάντια στο «χαράτσι» της ΔΕΗ (δηλαδή το ειδικό τέλος ακινήτων που ενσωματώθηκε εκβιαστικά στους λογαριασμούς ρεύματος το 2011), σε αγώνες ενάντια στα νομοσχέδια της λιτότητας, * ή κατά τη διάρκεια της covid-19, στη μίνι εξέγερση στη Νέα Σμύρνη ενάντια στους περιορισμούς των λοκντάουν, στους αγώνες των –ανεσταλμένων– υγειονομικών ενάντια στις κρατικές υποχρεωτικότητες και στη διάλυση του ΕΣΥ. Καλώς ή κακώς, παγκοσμίως, μαζικά και διακλαδικά κινήματα στα οποία να συμμετέχει μόνο η εργατική τάξη δεν υπάρχουν πια παρά μόνο στο επίπεδο της φαντασίας. Τα κοινωνικά κινήματα σήμερα είναι διαταξικά. Όμοια, τα αιτήματα και τα περιεχόμενά τους δεν είναι αμιγώς εργατικά. Ο Μινασιάν αφήνει θολό το αν οι αγώνες στους οποίους αναφέρεται έχουν κυρίαρχα κοινωνική-ταξική και όχι εθνική-πολιτική διάσταση και τι είδους είναι η αλληλεγγύη που προτείνει. Η γραμμή είναι λεπτή, αλλά αν θέλουμε να είμαστε πιο σαφείς, μπορούμε να αναφέρουμε ορισμένα παραδείγματα τέτοιων κοινωνικών-ταξικών αγώνων από την πλευρά των Παλαιστινίων: 1. Κινήματα διαμαρτυρίας και ταραχές ενάντια στη **μαζική φτωχοποίηση και ένδεια**(π.χ. με τις περικοπές επιδομάτων και τις διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος) με αποκορύφωμα το κίνημα «Θέλουμε να ζήσουμε» στη Γάζα το 2019 και πάλι το καλοκαίρι του 2023, και ξανά την άνοιξη του 2025 όπου το ειδικό επίδικο ήταν ο τερματισμός του πολέμου και η απομάκρυνση της Χαμάς. 2. Απεργίες που γίνονται σε **εργασιακούς χώρους** ενάντια είτε σε ισραηλινά είτε σε παλαιστινιακά αφεντικά, π.χ. στις πολυάριθμες βιομηχανικές ζώνες της Δυτικής Όχθης, απεργίες δασκάλων και άλλων δημοσίων υπαλλήλων στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα. 3. Διαμαρτυρίες ενάντια στους **εκτοπισμούς** από σπίτια και χωράφια Παλαιστινίων από τους εβραίους εποίκους, π.χ. αγώνες ενάντια στις εξώσεις στην ανατολική Ιερουσαλήμ, το 2021, γνωστές ως Unity Intifada, που γενικεύτηκαν με απεργίες σε ολόκληρη τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, αλλά και στο εσωτερικό του Ισραήλ και σε όλο τον κόσμο, και διήρκεσαν σε κύματα και μέχρι το 2023. 4. Αγώνες ενάντια στα **τείχη του απαρτχάιντ** , όπως έγινε με τη Μεγάλη Πορεία της Επιστροφής, το 2018, που σε ένα γνωστό μοτίβο επιχείρησενα στρατιωτικοποιήσει και να καπελώσει η Χαμάς και που κατεστάλησαν βίαια από τις σφαίρες του IDF. Όσο βέβαια δεν υπάρχει ένας κάποιος συντονισμός των παραπάνω αγώνων με κόσμο από την άλλη μεριά της Πράσινης Γραμμής, η αποτελεσματικότητά τους μένει περιορισμένη. Ο συντονισμός αυτός είναι υπαρκτός, πάντως, εντός του καθαυτού Ισραήλ στους μεγάλους εργασιακούς χώρους του δημόσιου τομέα –εκπαίδευση, υγεία και μμμ– εκεί που οι Άραβες/Παλαιστίνιοι Ισραηλινοί εργαζόμενοι συναντιούνται με τους Εβραίους Ισραηλινούς εργαζόμενους. Αντίθετα από τον Μινασιάν, δεν βλέπουμε, πάντως, να εκπροσωπούν τέτοιους αγώνες διάφορες νεοαναδυόμενες ένοπλες ομαδώσεις, απλά στη βάση του ότι οργανώνονται από τα κάτω ή επειδή δεν αποδέχονται την εξουσία της Παλαιστινιακής Αρχής, καθώς στρεφόμενοι προς το «αντάρτικο» καταλήγουν τελικά να στρατιωτικοποιούν και να εθνικοποιούν εκ νέου το κοινωνικό ζήτημα. **Μέρος Δ΄: Η (Εθνική) «Αντίσταση» και η 7η Οκτώβρη** Ο Μινασιάν, στις δύο συνεντεύξεις του, επιχειρεί να ερμηνεύσει το κοινωνικό-ιστορικό υπόβαθρο της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου και των επακόλουθων στρατιωτικών επιχειρήσεων του Ισραήλ. Από τη σκοπιά των κοινωνικών αγώνων, το υπόβαθρο αυτό αναδύθηκε στον απόηχο της Δεύτερης Ιντιφάντα (2000-2005), μέσα από τη συστηματική διαχείριση και καταστολή της παλαιστινιακής εργατικής τάξης. Είναι _ειδικά_ με την τομή αυτής της εξέγερσης που μπορούμε να αρχίσουμε να μιλάμε για την «παλαιστινιακή αντίσταση» –με την έννοια των ένοπλων ενεργειών σε βάρος ισραηλινών στόχων– ως ένα διπλωματικό εργαλείο διαπραγμάτευσης, όπως το αναδεικνύει ο Μινασιάν. Από αυτή τη σκοπιά, η «αντίσταση», που κύριος εκφραστής της είναι η Χαμάς –ως διοικήτρια ενός ημικράτους πια– δεν είναι καν εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, αλλά ένας τρόπος διατήρησης του στάτους τής εν λόγω οργάνωσης για τη **νομιμοποίηση του εκμεταλλευτικού μοντέλου** που έστησε στη Γάζα. Κάθε ρουκέτα λοιπόν έχει τριπλό στόχο: 1. την εσωτερική νομιμοποίηση της οργάνωσης ως πατριωτικής-αντιστασιακής, άρα και του αντίστοιχου καθεστώτος στη Γάζα, 2. τη στρατιωτικοποίηση και εκτροπή των κοινωνικών αγώνων που στρέφονταν ενάντια στο απαρτχάιντ και την εσωτερική ένδεια με όρους μαζικής ανυπακοής, 3. τη δημιουργία «διπλωματικών επεισοδίων» ανάλογα με τις ανάγκες και των συμμάχων. Η 7η Οκτώβρη μπορεί να εκληφθεί ως στιγμή έκρηξης των αντιφάσεων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής· ως μια τομή και για την ίδια την πολιτική της Χαμάς, στην οποία οδηγήθηκε λόγω μιας πληθώρας παραγόντων: 1. _πρωτίστως_ λόγω της όξυνσης των εσωτερικών ταξικών συγκρούσεων στη Λωρίδα της Γάζας που έπρεπε να περισταλούν και να εθνικοποιηθούν, 2. λόγω του συνεχιζόμενου στραγγαλισμού της οικονομίας της Γάζας από Ισραήλ και Παλαιστινιακή Αρχή που καθιστούσαν τη θέση του χωροφύλακα εντελώς αδιέξοδη και ευάλωτη, 3. λόγω της επακόλουθης αναζήτησης μεγαλύτερης οικονομικής στήριξης από χώρες της Μέσης Ανατολής κατά την τελευταία 20ετία, 4. λόγω της επαπειλούμενης συμπερίληψης της Σαουδικής Αραβίας στις Συμφωνίες του Αβραάμ και του ορατού πλέον κινδύνου οι Συμφωνίες να προχωρήσουν και να γίνουν πράξη, βάζοντας οριστικά στο περιθώριο τη Χαμάς, ως παίκτη στη Μέση Ανατολή. Η 7η Οκτώβρη και η επακόλουθη υιοθέτηση του ανταρτοπόλεμου ως τακτική αντιπαράθεσης με το Ισραήλ, ορθώς κατά τον Μινασιάν, δεν μπορούν να ιδωθούν ως κομμάτι ενός λαϊκού εθνικο-απελευθερωτικού κινήματος (πόσω μάλλον ως ταξικός αγώνας). Από τη μία, διότι δύσκολα μπορεί να υποστηριχθεί ότι υπήρξε μια πραγματιστική στόχευση «εθνικής απελευθέρωσης» πίσω από την αρχική επίθεση και από την άλλη, επειδή δεν υπήρχε **κανένα μαζικό εθνικό κίνημα** στο οποίο να εδραζόταν μια τέτοια στόχευση. Τουναντίον αυτό που υπήρχε ήταν **κοινωνικός αναβρασμός** (βλ. συγκρουσιακές διαδηλώσεις Ιούλιος-Αύγουστος 2023) ενάντια και στη διαχειρίστρια Χαμάς και τον ισραηλινό εντολέα της, ενώ επιπλέον δεν ξεπήδησε τελικά κάποιο αντίστοιχο μαζικό (ένοπλο ή μη) κίνημα από τους Παλαιστινίους στη Δυτική Όχθη και εντός του Ισραήλ. **Μέρος Ε΄: Κρίση των ταξικών σχέσεων και κοινωνικοί αγώνες εντός του Ισραήλ** Η έκρηξη του πολέμου στη Γάζα ήταν η πιο βίαιη εκδήλωση της διαρκούς κρίσης των ταξικών σχέσεων που υπέβοσκε εντός του ισραηλινού κοινωνικού σχηματισμού. Στο εσωτερικό του Ισραήλ, οι εσωτερικές διαιρέσεις, η φθορά της κοινωνικής συναίνεσης και η όξυνση των ταξικών συγκρούσεων για μια μακρόσυρτη περίοδο από το 2011 μέχρι και τις παραμονές της 7ης Οκτώβρη εκφράζουν την εύθραυστη ισορροπία πάνω στην οποία στηρίζεται το νεοφιλελεύθερο απαρτχάιντ. Η μακρόσυρτη περίοδος δυναμικών κοινωνικών διεκδικήσεων ξεσπάει σε ευθεία σύνδεση με τον κύκλο αγώνων που άνοιξε η Αραβική Άνοιξη και εξελίσσεται σε τρεις κύκλους αγώνων: 1. **2011** : ενάντια στο κόστος ζωής και ειδικότερα το κόστος στέγασης με μαζικές διαδηλώσεις και επί μήνες κατάληψη των κεντρικών λεωφόρων του Τελ-Αβίβ. Δυστυχώς, ενώ η Αραβική Άνοιξη μεταδίδει τη σπίθα της και στην άλλη πλευρά της Πράσινης Γραμμή οι δύο κινήσεις δεν συναντήθηκαν. 2. **2015-2020** : ενάντια στην αστυνομική βία, τον θεσμικό ρατσισμό (Αιθίοπες Εβραίοι, Ισραηλινοί Άραβες), τις γυναικοκτονίες, και για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των οικιακών μεταναστριών εργατριών. 3. **2020-2023** : ενάντια στην ψηφιακή επιτήρηση και τα green pass μέσα από ένα μαζικό κίνημα που έλαβε χώρα εν μέσω λοκντάουν (Απρίλιος 2020), ενάντια στη δικαστική μεταρρύθμιση με κύριο επίδικο την διαμάχη για αναθεώρηση του χαρακτήρα του κράτους, ως ειδικά εβραϊκού κράτους, και ενάντια στο επιχειρούμενο βάθεμα των διακρίσεων και την όξυνση της εποικιστικής πολιτικής, κίνημα που ήταν σε εξέλιξη τον Οκτώβρη του 2023. Αξίζει να πούμε περισσότερα για αυτή τη μεταρρύθμιση που ήταν η πρώτη κίνηση του κυβερνητικού συνασπιστικού συνασπισμού που ηγείται ο Νετανιάχου, τον Δεκέμβρη του 2023. Επρόκειτο για μια βαθιά κρατική τομή που στρεφόταν ενάντια όχι μόνο στις εθνοτικές μειονότητες εντός του καθαυτό Ισραηλινού κράτους, αλλά και ενάντια στις γυναίκες και την lgbtqi+ κοινότητα και επιπλέον περιόριζε σημαντικά τη συνδικαλιστική δραστηριότητα –ειδικότερα εκείνων των ανεξάρτητων συνδικαλιστικών ενώσεων που εκπροσωπούσαν το πολυεθνικό προλεταριάτο, αραβικό, παλαιστινιακό και από τη Δυτική Όχθη και από το καθαυτό Ισραήλ κ.α.– και νομιμοποιούσε τη λογοκρισία στα ΜΜΕ. Η μεταρρύθμιση στράφηκε ενάντια στο Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο έστω και σε μειοψηφικές περιπτώσεις έβαζε φρένο στους ξέφρενους ρυθμούς του εποικισμού στη Δυτική Όχθη, βγάζοντας σε κάποιες περιπτώσεις αποφάσεις ότι είναι παράνομοι. Η απονομιμοποίηση των κοινωνικών σχέσεων εκφράστηκε και σε θεσμικό επίπεδο με τις πέντε εκλογικές αναμετρήσεις που έλαβαν χώρα από το 2019 μέχρι την τελική επικράτηση του συνασπιστικού σχήματος Νετανιάχου στο τέλος του 2022. Μακριά από το να είναι ένα ομοιογενές μπλοκ, η ισραηλινή κοινωνία διατρέχεται από εθνοτικές, θρησκευτικές, κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις: μεταξύ εβραίων και αράβων, μεταξύ θρησκευόμενων και κοσμικών, μεταξύ φιλελεύθερων και υπερεθνικιστών και μεταξύ των αστικών κέντρων της παράκτιας πεδιάδας και των περιθωριοποιημένων (και κατά κανόνα πιο συντηρητικών) περιφερειών. Το επίπεδο οικονομικής ανισότητας εντός της συγκρίνεται με αυτό των Ηνωμένων Πολιτειών. _Παίρνοντας αποστάσεις από την ανάγνωση της συγκυρίας μέσα από γεωπολιτικές κατηγορίες ή μέσα από το αντι-αποικιοκρατικό και αντι-ιμπεριαλιστικό σχήμα, ερμηνεύουμε τις εκτεταμένες πολεμικές επιχειρήσεις του Ισραήλ από την 7η Οκτωβρίου και μετά, ως απόπειρα επίλυσης της όξυνσης ταξικού ανταγωνισμού και ανεπιτυχούς –όπως φαίνεται– αποκατάστασης της εύθραυστης κοινωνικής συναίνεσης._ **Εν κατακλείδι** Όταν μιλά κανείς για «Παλαιστίνη» αναφέρεται αναπόφευκτα στους παλαιστίνιους/ες ως λαό, μια ταυτότητα που είναι πραγματικά παρούσα και έχει συγκεκριμένες υλικές προϋποθέσεις (απαρτχάιντ, ρατσιστική διαστρωμάτωση), αλλά και εκφράσεις (κοινωνικοί αγώνες στη βάση της εθνικής ταυτότητας). Θέλει δεν θέλει καμιά, όμως, η παλαιστινιακή κοινωνία **έχει τάξεις**. Η συλλήβδην ταύτιση του Παλαιστίνιου με την εργατική τάξη (όποτε επιχειρείται) είναι ολωσδιόλου κατασκευασμένη και βεβιασμένη από ιδεολογικές στρατηγικές σκοπιμότητες. Αντίστοιχα, μιλώντας για την ισραηλινή κοινωνία, πρόκειται για μια ταξικά και όχι μόνο (αλλά και εθνοτικά) διαιρεμένη κοινωνία και η ταύτιση του Ισραηλινού με τον εκμεταλλευτή είναι εξίσου **αυθαίρετη κατασκευή** , για να εξυπηρετεί εθνοκεντρικά και νεο-αντιαποικιοκρατικά αφηγήματα. Οι αγώνες του ισραηλινού προλεταριάτου και οι μειοψηφικές έστω αλλά επίμονες αντιπολεμικές φωνές που έχουν εκφραστεί τόσο σε περασμένες πολεμικές κρίσεις και ακούγονται με ιδιαίτερη ένταση κατά την τρέχουσα αστυνομικο-στρατιωτική ισραηλινή επιχείρηση είναι η κατεύθυνση που θέλουμε να φωτίσουμε και να αναδείξουμε, και όχι η ανυπόστατη οπτική των ισραηλινών ως ενοποιημένου λαού. Κι αν το κεντρικό ερώτημα που τίθεται τελικά είναι _«μπορεί ένα λαϊκό μέτωπο εθνικής απελευθέρωσης στην Παλαιστίνη να βελτιώσει την κατάσταση της εργατικής τάξης;»_ η απάντηση είναι: κατηγορηματικά _όχι_. Το αντίθετο: ο θρυλούμενος ως αγώνας για εθνική απελευθέρωση των παλαιστινίων, όπως πρακτικά μας το απέδειξαν όχι μόνο τα αποτελέσματα του τρέχοντος διετούς πολέμου, αλλά και των τελευταίων 50 και βάλε χρόνων εθνικής αντίστασης για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, περνάει πάνω από τα πτώματα του παλαιστινιακού προλεταριάτου. ***** Δείτε επίσης: Νέα μπροσούρα:Από τη Δεύτερη Ιντιφάντα στην 7η Οκτώβρη / Λιποτάκτ(ρι)ες της Καπιταλιστικής Ειρήνης

**Γράφει η Γιάννα Κουκά** Μανάρια. Έτσι αποκαλούσε τους φίλους του «ο ποιητής ο μεταμφιεσμένος σε στιχουργό», όπως τον έλεγε ο Θάνος Μικρούτσικος. Και ήταν μανάρια. Επειδή παρόλο που ήξεραν την κατάσταση της υγείας του και τον επισκέπτονταν στο σπίτι του, κανείς όσο ζούσε δεν είπε τίποτα, αν και ο ίδιος δεν τους το είχε ζητήσει ποτέ**.** Κερνούσε τα μανάρια του αλκοόλ, ενώ εκείνος έπινε γάλα γιατί τον πονούσε το στομάχι του. Στη ζωή του έδωσε μόνο μια συνέντευξη ραδιοφωνική και μια τηλεοπτική. Ελάχιστες φωτογραφίες του υπάρχουν, όσο κι αν ψάξεις λίγες θα βρεις. Αρκούν. Ο Αλκαίος δεν μιλούσε και δεν εμφανιζόταν δημόσια, όχι μόνο επειδή δεν ήθελε να τον βλέπουν και να τον λυπούνται εξαιτίας της κατάστασης της κουρασμένης υγείας του, της επιδεινωμένης από τα βασανιστήρια υγείας του, απ΄ αυτά που του είχαν κάνει τα αγράμματα, απολίτιστα σιχάματα οι φασίστες, ήταν και πως πίστευε πως ό,τι ήταν να πει το είχε πει μέσα από τους στίχους του. Καλλιτεχνικό όνομα: «Άλκης Αλκαίος». Καθόλου τυχαία επιλογή. Πολιτικοποιημένη και αγωνιστική επιλογή. Συνειδητή επιλογή και ξεκάθαρα πολιτική στάση και φωνή. Τιμή στον θείο του τον ΕΛΑΣίτη, τον μαχητή του ΕΛΑΣ που σκοτώθηκε στα 23 του. «Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου σου `φερα απ’ τους Δελφούς γλυκό νερό στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου και πριν προλάβω τρις να σ’ αρνηθώ σκούριασε το κλειδί του παραδείσου» έγραψε στο ερωτικό του. Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου… τι στίχος. Και έγραψε και για τη Ρόζα, που όλοι ξέρουμε πια για ποια μιλούσε και ας μην το είπε και ποτέ: Την Ρόζα Λούξεμπουργκ, την επαναστάτρια. Τη Ρόζα την μαρξίστρια που την έκανε ποίημα, τραγούδι, ζεμπεκιά να την χορεύουμε εμείς: «Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία Πώς η ιστορία γίνεται σιωπή Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο Συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω Τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί» Την Ρόζα την φιλόσοφο που κι ο Νίκος Καζαντζάκης είχε γράψει: «Ανέβαινα βιαστικός, κλεισμένος μέσα στην αγωνία μου. Σήμερα μια γυναίκα άσκημη, χλωμή, απελπισμένη, ανένδοτη, ήταν μαζί μου· ως άγγιζες το χέρι μου το μικρό βιβλιαράκι της Ρόζας Λούξεμπουργκ, έφρισσα, σα να με άγγιζε το νευρικό, νεκρό της χέρι και με οδήγαε. Μια μέρα την είχα δει σε μια μικρή γερμανική πολιτεία, πάνου σε ένα τραπέζι, να μιλάει σε χιλιάδες εργάτες και πεινασμένους. Ήταν αδύναμη, σα ραχητική, φορούσε ένα παλιό σάλι, έτρεμε από το κρύο κι έβηχε. Μα πότε δεν θα ξεχάσω την κραυγή που τινάχτηκε από το ανεμικό της στόμα κι ανέβηκε στον ουρανό: «Ελευτερία, φως, δικαιοσύνη. Να χαθούμε, όλοι αδέλφια, για να σώσουμε τη γης!». Ο Άλκης Αλκαίος συνδύασε τις λέξεις όπως έπρεπε. Και τις τίμησε τις λέξεις. Είχε πει ο Μίλτος Πασχαλίδης, ένα από τα μανάρια του Άλκη Αλκαίου: «Είχε εμμονή με τις λέξεις, δούλευε πολύ το κείμενό του και απαιτούσε από τον συνθέτη να μην αλλάζει ούτε ένα κόμμα. Προτιμούσε να αλλάξει τον τίτλο ενός τραγουδιού, παρά να αντικαταστήσει μια απλή για τους άλλους λέξη, η οποία όμως για τον ίδιο είχε καθοριστική σημασία...». Ο ποιητής είχε περιγράψει πότε ξεκίνησε δημόσια ας πούμε τα γραπτά του. «Θέμα της διάλεξης ήταν ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης και αφορμή η άρνηση των θρησκευτικών αρχών στην Πρέβεζα να τελέσουν μνημόσυνο για έναν αυτόχειρα. Η διάλεξη αυτή έγινε βιβλίο. Και θυμάμαι πόση συγκίνηση ένοιωσα όταν έλαβα ένα γράμμα από τον Θάνο Καρυωτάκη, αδελφό του ποιητή, με ύμνους για το βιβλίο. Έτσι ξεκίνησα. Με ένα πεζό για έναν ποιητή…». Έγραφε υπέροχα ο Άλκης Αλκαίος. Ήταν υπέροχος ο Άλκης Αλκαίος. Ήταν σπουδαίος Άνθρωπος ο Άλκης Αλκαίος, με όλα τα α κεφαλαία. Ξεκουράστηκε σαν σήμερα - δεν θα πεθάνει ποτέ. Κλείνοντας, θεωρώ πως πιο λυπητερό, πιο μοναχικό, πιο ερωτικό και πονεμένο μελοποιημένο ποίημα δεν έχει γραφτεί άλλο ποτέ πέρα απ΄ το Πρωινό του τσιγάρο. Δηλαδή θέλω να πω τούτη δω η κορυφαία μελαγχολία μέσα του: «Βγήκε ο ήλιος το ράδιο διαπασών Μ' ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιον Τάσο Κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο». Αυτή η μελαγχολία μέσα του που πάντα θα με κάνει να απορώ, να αναρωτιέμαι: Ποιος ήταν αυτός ο Τάσος. Ποιος ήταν αυτός ο κάποιος Τάσος. Ο κάποιος Τάσος που κλαίει ένα χασάπικο για εκείνον. Ποιος Τάσος έκλαιγε τόσο το χασάπικο για κείνον που έγιναν ποίημα. Στη φωτογραφία ο Άλκης Αλκαίος. Επίσκεψη στη Μακρόνησο. Προσκύνημα στη Μακρόνησο έκανε ο ποιητής, μανάρια μου. ****** Δείτε επίσης σχετικά: # «Δε βγαίνουνε τα όνειρα σε πλειστηριασμό, δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμα…»: Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Άλκης Αλκαίος.

**** **** ** Ο εξεγερτικός αναρχισμός δεν αποτελεί μια ιδεολογική λύση για όλα τα κοινωνικά προβλήματα, κάποιο εμπόρευμα στην καπιταλιστική αγορά των ιδεολογιών και απόψεων, αλλά μια συνεχής πράξη που στοχεύει στον τερματισμό της κυριαρχίας του κράτους και την συνέχεια του καπιταλισμού, κάτι που απαιτεί ανάλυση και συζήτηση εκ των προτέρων. Δεν προσβλέπουμε σε κάποια ιδανική κοινωνία, ούτε προτείνουμε κάποια εικόνα της ουτοπίας για κοινή κατανάλωση. Καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορίας, οι περισσότεροι αναρχικοί, εκτός εκείνων που πίστευαν ότι η κοινωνία θα εξελιχθεί σε βαθμό τέτοιο που θα άφηνε το κράτος πίσω της, έχουν υπάρξει εξεγερτικοί. Απλούστερα ακόμη, αυτό σημαίνει ότι το κράτος δεν θα μαραθεί απλά, κατά συνέπεια οι αναρχικοί πρέπει να επιτίθονται, μιας και η αναμονή είναι ήττα· αυτό που χρειάζεται είναι η ανοικτή ανταρσία και η εξάπλωση της ανατροπής μεταξύ των εκμεταλλευόμενων και των αποκλεισμένων. Εδώ σκιαγραφούμε μερικές από τις περιπλοκές που εμείς και κάποιοι άλλοι εξεγερτικοί αναρχικοί έχουν συμπεράνει από το γενικό αυτό πρόβλημα: εάν το κράτος δεν εξαφανιστεί από μόνο του, πως τερματίζουμε την ύπαρξη του; Πρόκειται, λοιπόν, πρωταρχικά για μια πράξη, η οποία εστιάζει στην οργάνωση της επίθεσης. Οι σημειώσεις αυτές δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση ένα κλειστό ή ολοκληρωμένο πρόταγμα· ελπίζουμε ότι αποτελούν μέρος μιας συνεχόμενης συζήτησης, και σίγουρα προσκαλούμε απαντήσεις. Μεγάλο μέρος αυτών προκύπτει από παλιότερα τεύχη του Insurrection και μπροσούρες από τις Εκδόσεις Elephant (δες την σελίδα του Insurrection στον ιστότοπο μας ή γράψε μας εάν ενδιαφέρεσαι).** ** ** 1. ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ ΑΠΛΑ· ΕΠΙΘΕΣΗ — Το Κράτος του κεφαλαίου δεν θα «μαραθεί», όπως φαίνεται ότι πολλοί αναρχικοί έχουν καταλήξει να πιστεύουν — όχι μόνο περιχαρακωμένοι σε αφηρημένες θέσεις «αναμονής», ενώ κάποιοι καταδικάζουν και ανοικτά ακόμη τις πράξεις εκείνων για τους οποίους η δημιουργία ενός νέου κόσμου εξαρτάται από την καταστροφή του παλιού. Η επίθεση σημαίνει την άρνηση της διαμεσολάβησης, της εξειρήνευσης, της θυσίας, του βολέματος, και του συμβιβασμού. — Μέσω της πράξης και της μάθησης των τρόπων της, όχι μόνο της προπαγάνδας, θα καταφέρουμε να διανοίξουμε το μονοπάτι της εξέγερσης, αν και ο σκοπός της προπαγάνδας είναι η διασάφηση της πράξης. Η αναμονή διδάσκει μόνο την αναμονή· με την πράξη μαθαίνουμε να πράττουμε. — Η ισχύς της εξέγερσης είναι κοινωνική, όχι στρατιωτική. Το μέτρο της αξιολόγησης της σημασίας μιας γενικευμένης εξέγερσης δεν είναι η ένοπλη σύγκρουση, αλλά αντίθετα το εύρος της παράλυσης της οικονομίας, της κανονικότητας. 2. ΑΥΤΟ-ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ενάντια στην χειραγωγημένη εξέγερση: από την εξέγερση στην επανάσταση — Ως αναρχικούς, η επανάσταση αποτελεί το διαρκές σημείο αναφοράς μας, άσχετα προς το τι κάνουμε ή με ποιό πρόβλημα καταπιανόμαστε. Αλλά η επανάσταση δεν είναι απλά ένας μύθος που χρησιμοποιείται ως σημείο αναφοράς. Ακριβώς επειδή αποτελεί ένα συμπαγές γεγονός, πρέπει να δομηθεί καθημερινά μέσω μετριοπαθέστερων προσπαθειών οι οποίες δεν έχουν όλες τους τα απελευθερωτικά χαρακτηριστικά της κοινωνικής επανάστασης με την αυθεντική της έννοια. Οι μετριοπαθέστερες αυτές προσπάθειες αποτελούν εξεγέρσεις. Σε αυτές ο ξεσηκωμός των πιο εκμεταλλευόμενων και αποκλεισμένων της κοινωνίας και της πιο πολιτικά ευαισθητοποιημένης μειοψηφίας διανοίγει τον δρόμο για την πιθανή συμμετοχή των αυξανόμενα ευρύτερων διαστρωματώσεων των εκμεταλλευόμενων σε μια ροή εξέγερσης που θα μπορούσε να οδηγήσει στην επανάσταση. — Οι αγώνες πρέπει να αναπτυχθούν, τόσο βραχυχρόνια όσο και μακροχρόνια. Οι σαφείς στρατηγικές είναι απαραίτητες ώστε να επιτρέψουν σε διαφορετικές μεθόδους να χρησιμοποιηθούν με συντονισμένο και αποτελεσματικό τρόπο. — Η αυτόνομη δράση: η αυτο-διαχείριση του αγώνα σημαίνει ότι οι αγωνιζόμενοι είναι αυτόνομοι στις αποφάσεις και τις πράξεις τους· αυτό είναι το αντίθετο μιας οργάνωσης σύνθεσης η οποία επιχειρεί πάντα να ελέγξει τον αγώνα. Οι αγώνες που συντίθονται εντός μιας αποκλειστικά ελεγκτικής οργάνωσης αφομοιώνονται εύκολα στην δομή της κυριαρχίας της σύγχρονης κοινωνίας. Οι αυτο-οργανωμένοι αγώνες είναι από την φύση τους ανεξέλεγκτοι όταν εξαπλώνονται κατά μήκος του κοινωνικού πεδίου. 3. ΤΟ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟ ενάντια στην χειραγωγημένη εξέγερση: εξάπλωση της επίθεσης — Δεν είναι ποτέ εφικτή η εκ των προτέρων πρόβλεψη του αποτελέσματος κάποιου αγώνα. Ακόμη και ένας περιορισμένος αγώνας μπορεί να έχει απρόβλεπτες συνέπειες. Το πέρασμα από τις διάφορες εξεγέρσεις – περιορισμένες και οριοθετημένες — στην επανάσταση δεν μπορεί ποτέ να το εγγυηθεί καμία μέθοδος από πριν. — Αυτό που το σύστημα φοβάται δεν είναι τόσο οι πράξεις σαμποτάζ καθαυτές, όσο η κοινωνική τους εξάπλωση. Κάθε προλεταριοποιημένο άτομο που οργανώνει ακόμη και τα ταπεινότερα μέσα μπορεί να καθορίσει τους σκοπούς του ή της, μόνο ή μαζί με άλλους. Είναι υλικά αδύνατον για το Κράτος και το κεφάλαιο να αστυνομεύσει τον μηχανισμό ελέγχου που επιδρά στο σύνολο της κοινωνικής εδαφικότητας. Οποιοσδήποτε θέλει πραγματικά να ανταγωνιστεί το δίκτυο του ελέγχου μπορεί να καταρτήσει τις δικές του/της θεωρητικές και πρακτικές συμβολές. Η φανέρωση των πρώτων σπασμένων αρμών συμπίπτει με την εξάπλωση των πράξεων του σαμποτάζ. Η ανώνυμη πρακτική της κοινωνικής αυτο-απελευθέρωσης θα μπορούσε να εξαπλωθεί σε όλα τα πεδία, διασπώντας τους κώδικες της αποτροπής που επιβάλλει η εξουσία. — Μικρής κλίμακας πράξεις, λοιπόν, εύκολα αναπαράξιμες, που απαιτούν απλά μέσα που είναι διαθέσιμα σε όλους, είναι χάρη στην απλότητα τους και τον αυθορμητισμό τους ανεξέλεγκτες. Γελοιοποιούν ακόμη και τις πιο εξελιγμένες τεχνολογικές εφαρμογές της αντι-εξέγερσης. 4. ΔΙΑΡΚΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΙΑΚΟΤΗΤΑ ενάντια στην διαμεσολάβηση των θεσμικών δυνάμεων — Η συγκρουσιακότητα μπορεί να ειδωθεί ως ένα μόνιμο στοιχείο στον αγώνα ενάντια στους εξουσιαστές. Κάθε αγώνας που στερείται το στοιχείο αυτό καταλήγει να μας ωθεί προς την ανάθεση στους θεσμούς, ενώ προσαρμόζεται στις συνήθειες της διαμεσολάβησης και της πίστης σε κάποια ψευδαισθησιακή χειραφέτηση πραγματοποιημένη με κοινοβουλευτικά διατάγματα, σε βαθμό τελικά της ενεργούς μας συμμετοχής στην ίδια μας την εκμετάλλευση. — Υπάρχουν ενδεχομένως προσωπικοί λόγοι αμφιβολίας στην προσπάθεια προσέγγισης των σκοπών κάποιου/κάποιας με βίαια μέσα. Ωστόσο όταν η μη-βία καταλήγει να αποτελεί ένα απαραβίαστο όριο, και όταν η πραγματικότητα διαιρείται σε «καλή» και «κακή», τότε τα επιχειρήματα παύουν να διαθέτουν οποιαδήποτε αξία, και τα πάντα θεωρούνται με όρους υποταγής και συμμόρφωσης. Οι επίσημοι του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, αποστασιοποιημένοι οι ίδιοι και καταδικάζοντας άλλους έχουν διευκρινήσει ένα συγκεκριμένο επιχείρημα: ότι θεωρούν τις αξίες τους — στις οποίες νοιώθουν δεσμευμένοι λόγω καθήκοντος — ως μια αξίωση ηγεμονίας επί του κινήματος στο σύνολο του. 5. ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ· εξέγερση δεν είναι μόνο η απαλλοτρίωση τραπεζών — Ο εξεγερτικός αναρχισμός δεν αποτελεί μια ηθική της επιβίωσης: όλοι επιβιώνουμε με διάφορους τρόπους, συχνά συμβιβαζόμενοι με το κεφάλαιο, ανάλογα προς την κοινωνική μας θέση, τις δυνατότητες μας και τις προτιμήσεις μας. Αναμφίβολα δεν είμαστε ηθικά ενάντιοι στην χρήση παράνομων μέσων για την απελευθέρωση μας από τα δεσμά της μισθωτής σκλαβιάς προκειμένου να ζήσουμε και να υλοποιήσουμε τα σχέδια μας, παρ’ όλα αυτά δεν φετιχοποιούμε την παρανομία ή την στροφή προς κάποιο είδος θρησκείας με μάρτυρες· δεν είναι παρά ένα μέσο μόνο, και είναι συχνά αποτελεσματικό. 6. ΑΤΥΠΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ· ούτε επαγγελματίες επαναστάτες ή ακτιβιστές, ούτε μόνιμες οργανώσεις _Από το κόμμα/σωματείο στην αυτο-οργάνωση:_ — Προφανείς διαφορές υφίστανται εντός του επαναστατικού κινήματος: η αναρχική τάση προς την ποιότητα του αγώνα και της αυτο-οργάνωσης του και η εξουσιαστική τάση προς την ποσότητα και τον συγκεντρωτισμό. — Η οργάνωση αφορά συγκεκριμένους σκοπούς: κατά συνέπεια είμαστε αντίθετοι προς το κόμμα, το συνδικάτο και την στατική οργάνωση, όλα εκ των οποίων δρούν ώστε να συνθέσουν τον αγώνα ως στοιχεία της ενσωμάτωσης στο κεφάλαιο και το κράτος. Ο σκοπός τους καταλήγει να αποτελεί τον λόγο της ύπαρξης τους, ενώ στην χειρότερη περίπτωση πρώτα δομούν την οργάνωση και στην συνέχεια ανακαλύπτουνν ή δημιουργούν τον αγώνα. Ο δικός μας σκοπός είναι η πράξη· η οργάνωση είναι το μέσο. Κατά συνέπεια είμαστε αντίθετοι προς την ανάθεση της πράξης ή της πρακτικής σε κάποια οργάνωση: αυτό που χρειαζόμαστε είναι η γενικευμένη δράση που οδηγεί στην εξέγερση, όχι διευθυνόμενους αγώνες. Η οργάνωση δεν πρέπει να εστιάζει στην υπεράσπιση συγκεκριμένων συμφερόντων, αλλά στη επίθεση σε συγκεκριμένα συμφέροντα. — Η άτυπη οργάνωση βασίζεται σε έναν αριθμό συντρόφων ενωμένων σε μια κοινή εγγύτητα· το προωθητικό της στοιχείο είναι πάντα η πράξη. Όσο πιο ευρύ το φάσμα των προβλημάτων που οι σύντροφοι αντιμετωπίζουν στο σύνολο τους, τόσο πιο σημαντική θα είναι και η εγγύτητα τους. Προκύπτει ότι η πραγματική οργάνωση, η αποτελεσματική δυνατότητα κοινής δράσης, για παράδειγμα η γνώση το που θα βρει ο ένας τον άλλον, η από κοινού μελέτη και ανάλυση των προβλημάτων, και το πέρασμα στην δράση, όλα αυτά συμβαίνουν ανάλογα προς την εγγύτητα που έχει επιτευχθεί και δεν έχει καμία σχέση με προγράμματα, πλατφόρμες, σημαίες ή λιγότερο ή περισσότερο καμουφλαρισμένα κόμματα. Η άτυπη αναρχική οργάνωση αποτελεί κατά συνέπεια μια συγκεκριμένη οργάνωση η οποία συσπειρώνεται γύρω από μια κοινή εγγύτητα. _Η αναρχική μειοψηφία και οι εκμεταλλευόμενοι και οι αποκλεισμένοι:  _ — Είμαστε εκμεταλλευόμενοι και αποκλεισμένοι, άρα ο σκοπός μας είναι να δράσουμε. Ωστόσο κάποιοι ασκούν κριτική προς κάθε δράση που δεν αποτελεί μέρος κάποιου ευρύτερου και ορατού κοινωνικού κινήματος ως «υποκατάσταση του προλεταριάτου». Προτείνουν την ανάλυση και την αναμονή, αντί της πράξης. Υποτιθέμενα, δεν είμαστε και εμείς εκμεταλλευόμενοι· οι επιθυμίες μας, η οργή και οι αδυναμίες μας δεν αποτελούν μέρος του ταξικού αγώνα. Αυτό δεν είναι παρά μια ακόμη ιδεολογική διαίρεση μεταξύ των εκμεταλλευόμενων και των ανατρεπτικών. — Η ενεργής αναρχική μειοψηφία δεν είναι δέσμια των αριθμών αλλά συνεχίζει να δρα ενάντια στην εξουσία ακόμη και όταν ο ταξικός αγώνας έχει ατονίσει. Η αναρχική δράση δεν πρέπει κατά συνέπεια να στοχεύει στην οργάνωση και την υπεράσπιση του συνόλου της τάξης των εκμεταλλευόμενων εντός μιας αχανούς οργάνωσης που θεωρεί τον αγώνα από την αρχή ως το τέλος του, αλλά θα πρέπει να εντοπίζει συγκεκριμένες πτυχές του αγώνα και να τις φέρει ως την κατάληξη της επίθεσης. Πρέπει επίσης να απομακρυνθούμε από τις στερεοτυπικές εικόνες των σημαντικών μαζικών αγώνων, και την έννοια της απεριόριστης ανάπτυξης ενός κινήματος το οποίο σκοπεύει να κυριαρχεί και να ελέγχει τα πάντα.. — Η σχέση με το πλήθος των εκμεταλλευόμενων και των αποκλεισμένων δεν μπρεί να δομηθεί ως ένα πράγμα το οποίο οφείλει να υπομένει το πέρασμα του χρόνου, δηλαδή βασισμένο στην απεριόριστη ανάπτυξη και την αντίσταση στις επιθέσεις που οι εκμεταλλευόμενοι βιώνουν. Χρειάζεται μια ακόμη πιο μειωμένη συγκεκριμένη διάσταση, μια η οποία είναι αποφασιστικά αφοσιωμένη στην επίθεση αντί σε εκείνη της οπισθοφυλακής. — Μπορούμε να ξεκινήσουμε την δόμηση του αγώνα με τρόπο τέτοιο ώστε οι συνθήκες της εξέγερσης να αναδυθούν και η υπολανθάνουσα σύγκρουση να αναπτυχθεί και να εκδηλωθεί. Κατ’ αυτόν τον τρόπο αναπτύσσεται μια επαφή μεταξύ της αναρχικής μειοψηφίας και της συγκεκριμένης κατάστασης όπου ο αγώνας μπορεί να αναπτυχθεί. TΟ ΑΤΟΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ: ατομισμός και κομμουνισμός· ένα λάθος πρόβλημα — Ενστερνιζόμαστε κάθε τι καλό στον ατομισμό και ό,τι είναι καλό στον κομμουνισμό. — Η εξέγερση ξεκινά με την επιθυμία των ατόμων να διασπάσουν τις περιοριστικές και ελεγχόμενες περιστάσεις τους, την επιθυμία να επανοικειοποιηθούν την ικανότητα να δημιουργήσουν την ζωή τους όπως θέλουν. Αυτό απαιτεί την υπέρβαση των μεταξύ τους διαχωρισμών και των συνθηκών της ύπαρξης τους. Όπου οι λίγοι, οι προνομιούχοι, ελέγχουν τις συνθήκες της ύπαρξης, είναι αδύνατον για τους περισσότερους ανθρώπους να καθορίσουν αληθινά την ύπαρξη τους με τους δικούς τους όρους. Η ατομικότητα μπορεί να ανθίσει μόνο όπου η ισότητα στην πρόσβαση στις συνθήκες της ύπαρξης αποτελεί κοινωνική πραγματικότητα. Η ισότητα αυτή της πρόσβασης είναι κομμουνισμός· όσα τα άτομα κάνουν με την πρόσβαση αυτή είναι δική τους υπόθεση και όσων τα περιβάλλουν. Κατά συνέπεια δεν υφίσταται η ισότητα ή η ταυτότητα των ατόμων όπως υπονοείται στον κομμουνισμό. Αυτό που μας εξαναγκάζει στην ταυτότητα ή την ισότητα είναι οι κοινωνικοί ρόλοι που μας επιβάλλονται από το υπάρχον σύστημα. Δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ της ατομικότητας και του κομμουνισμού. 8. ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΕΝΟΙ, είμαστε η αντίφαση: δεν υπάρχει χρόνος για αναμονή — Αναμφίβολα, ο καπιταλισμός περιλαμβάνει βαθιές αντιφάσεις που τον ωθούν προς διαδικασίες προσαρμογής και εξέλιξης που αποσκοπούν στην αποφυγή των περιοδικών κρίσεων που τον πλήτττουν· αλλά δεν μπορούμε να περιμένουμε ληθαργικά τις κρίσεις αυτές. Όταν συμβαίνουν θα είναι ευπρόσδεκτες εφόσον ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις επιτάχυνσης των στοιχείων της εξεγερτικής διαδικασίας. Όντας οι εκμεταλλευόμενοι όμως, αποτελούμε την θεμελιακή αντίφαση για τον καπιταλισμό. Έτσι ο καιρός είναι πάντα ώριμος για την εξέγερση, με τον ίδιο τρόπο που θα μπορούσαμε να τονίσουμε ότι η ανθρωπότητα θα μπορούσε να έχει τερματίσει την ύπαρξη του κράτους ανα πάσα στιγμή της ιστορίας της. Η ρήξη με την συνεχιζόμενη αναπαραγωγή του συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης ήταν πάντα εφικτή. ΠΗΓΗ:Anti-Copyright Network/ Re:print Autumn 2006 / 325collective.com ΠΗΓΗ:ATHENS INDYMEDIA

Μωρό μου,όχι αλλα δάκρυα και αγρυπνία. Οχι άλλο overthinking και παράλογες σκέψεις θανάτου. Ξέρεις αγάπη μου δεν με νοιάζει πια. Δεν αναρωτιέμαι παγιδευμένος σε έναν αέναο κύκλο ερωτήσεων χωρίς απαντήσεις. Ξέρεις. Έπεσα δεκάδες φορές και σηκώθηκα ξανά  Η σκέψη μου σαν ελεύθερο πουλί θα κόβει βόλτες στον ουρανό. Μέλι και ζάχαρη θα είναι η ζωή. Το τατουάζ με το όνομα σου θα σβυστεί είτε από αδιαφορία είτε από επιπλέον μελάνι. Ο χρόνος ο παναδαματωρ δεν τα γιατρεύει τελικά όλα. Θα τα σβήσω όλα εγώ, με την αόρατη γόμα της δύναμης μέσα μου και του εγωισμού μου. Τις αναμνήσεις,τα γέλια,τα σ’ αγαπώ,στο νησί του ονείρου. Θα κονιορτοποιηθούν σε συμπαντική σκόνη. Στάχτες στις στάχτες. Σκόνη στην σκόνη. Δεν έμεινε πια τίποτε για να κοιτάξω πίσω. Η προδοσία σου ήταν ένα μαχαίρι στην καρδιά. Οτι χειρότερο μπορούσες να κάνεις. Αλλά, όχι άλλο αίμα και δάκρυα. Βρες αλλού το επόμενο θύμα σου. Αντίο. Dexter

6 Δεκέμβρη 2025: Για να τελειώνουμε με τα ψέματα ότι η αστυνομία χρειάζεται οποιαδήποτε αφορμή, από οποιονδήποτε, για να αιματοκυλήσει μια πορεία χιλιάδων και να συλλάβει δεκάδες αν έχει λάβει τέτοια εντολή, αλλά και το αφήγημα που προσπαθούν ξανά και ξανά να εμπεδώσουν στο αναγνωστικό και τηλεοπτικό κοινό, ακόμα και όταν είναι παρόντες στα γεγονότα (!), αυτοαποκαλούμενοι δημοσιογράφοι, ότι δηλαδή η αστυνομία απαντά, (σε ανύπαρκτες μολότοφ στη συγκεκριμένη περίπτωση), αντί να προκαλεί, με εντολές των προισταμένων της, η ίδια τα όσα συμβαίνουν. Αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με το αφήγημα της αστυνομίας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα **Ακολουθούν 20 παραδείγματα περιγραφής μιας άλλης πραγματικότητας από όσα πραγματικά συνέβησαν χθες:** **Ψέμα 1ο: (Ανακοίνωση αστυνομίας)** Κατά την ολοκλήρωση της απογευματινής πορείας και περί ώρα 20:05′, ομάδα περίπου 400 ατόμων, που έφερε καδρόνια και αντιασφυξιογόνες μάσκες, **επιτέθηκε σφοδρά** κατά διμοιριών αποκατάστασης τάξης στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Εμμανουήλ Μπενάκη. Οι αστυνομικές δυνάμεις, μετά την επίθεση που δέχθηκαν, έκαναν χρήση των απολύτως αναγκαίων μέσων για την αποκατάσταση της τάξης, προχωρώντας σε 15 συλλήψεις ατόμων που συμμετείχαν στην επίθεση. **Ψέμα 2ο: (Newsit)** Aλέξανδρος Γρηγορόπουλος: Επεισόδια στην πορεία στη μνήμη του στα Εξάρχεια – **Μολότοφ** και προσαγωγές **Ψέμα 3ο: (Enikos)** Επέτειος Γρηγορόπουλου: Επεισόδια με **μολότοφ** και χημικά στο κέντρο της Αθήνας – Δείτε φωτογραφίες και βίντεο **Ψέμα 4ο: (Newsbeast)** Πορεία Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου – Ένταση με βόμβες **μολότοφ** και δακρυγόνα σε Εμμανουήλ Μπενάκη και Πανεπιστημίου – 6 Συλλήψεις **Ψέμα 5ο: (Parapolitika)** H ένταση ξεκίνησε όταν ο όγκος των διαδηλωτών ξεκίνησε από τα Προπύλαια, όταν έφτασε, για δεύτερη φορά, στο ύψος της Εμμανούηλ Μπενάκη, άγνωστοι πέταξαν **Μολότοφ** προς διμοιρία των ΜΑΤ η οποία απάντησε με χειροβομβίδες κρότου λάμψης. **Ψέμα 6ο: (Τα Νέα)** Πορεία μνήμης για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο: Ένταση με **μολότοφ** και χημικά στο κέντρο της Αθήνας **Ψέμα 7ο: (Ant1News)** Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος: Επεισόδια στα Εξάρχεια – **Μολότοφ** και προσαγωγές (βίντεο) **Ψέμα 8ο: (MEGA – Ανταποκρίτρια Λίνα Ιορδανίδου)** “Αυτή την ώρα έχουμε ένταση, έπεσαν κάποιες **μολότοφ** , οι αστυνομικοί έχουν απαντήσει με χημικά” **Ψέμα 9ο: (Newsbomb – Instagram)** Η ένταση προκλήθηκε όταν μερίδα διαδηλωτών ξεκίνησε να πετά **μολότοφ** και αντικείμενα προς τις αστυνομικές δυνάμεις που βρίσκονταν περιμετρικά του πλήθους των διαδηλωτών. **Ψέμα 10ο: (MSN)** Επεισόδια στην πορεία για τον Γρηγορόπουλο – «Βροχή» από **μολότοφ** **Ψέμα 11ο: (Dnews)** Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος: ΜΑΤ έκοψαν την πορεία προς το μνημείο – Ένταση με **μολότοφ** και χημικά (Εικόνες – Βίντεο) **Ψέμα 12ο: (Dimokratia)** Όταν ο κύριος όγκος των διαδηλωτών έφτασε στο ύψος της Εμμανουήλ Μπενάκη, άγνωστοι πέταξαν βόμβες **μολότοφ** προς τις διμοιρίες των ΜΑΤ. Οι αστυνομικές δυνάμεις απάντησαν με χρήση χημικών και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. **Ψέμα 13ο: (Newsbreak)** Επεισόδια μετά την πορεία για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο – Τα γνωστά: **Μολότοφ** , χημικά, ξύλο και συλλήψεις **Ψέμα 14ο: (Debater)** Εκεί εμποδίστηκε από τις δυνάμεις των ΜΑΤ που ήταν στο σημείο και έριξαν **μολότοφ** , με τις Αρχές να απαντούν με κρότου λάμψης και χημικά και τους διαδηλωτές να στήνουν οδοφράγματα. **Ψέμα 15ο: (Libre)** Ωστόσο, οι αστυνομικές δυνάμεις απαγόρευσαν την είσοδο στα Εξάρχεια και, με χρήση κρότου-λάμψης και χημικών, προσπάθησαν να διαλύσουν τον κόσμο.Aπό την άλλη πλευρά εκτοξεύθηκαν βόμβες **μολότοφ** προς τους αστυνομικούς, ενώ έστησαν οδοφράγματα με κάδους απορριμμάτων στα Προπύλαια. **Ψέμα 16ο: (Madata)** Επεισόδια στην πορεία για Γρηγορόπουλο – **Μολότοφ** και δακρυγόνα στο κέντρο της Αθήνας **Ψέμα 17ο: (AthensMagazine)** Επέτειος Γρηγορόπουλου: Προσαγωγές και επεισόδια με **μολότοφ** και χημικά στο κέντρο της Αθήνας **Ψέμα 18ο: (Eretikos)** Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος: ΜΑΤ έκοψαν την πορεία προς το μνημείο – Ένταση με **μολότοφ** και χημικά (Εικόνες – Βίντεο) **Ψέμα 19ο: (OtaVoice)** Επέτειος Γρηγορόπουλου: Επεισόδια με **μολότοφ** και χημικά στο κέντρο της Αθήνας **Ψέμα 20ο: (Powergame)** Aγνωστοι πέταξαν **μολότοφ** προς διμοιρία των ΜΑΤ η οποία απάντησε με χειροβομβίδες κρότου λάμψης στην πορεία μνήμης του Αλ. Γρηγορόπουλου. **Ψέμα 21ο: (Rthess)** Πεδίο μάχης η Αθήνα – Επεισόδια κατά την πορεία για τον Γρηγορόπουλο (VIDEO-PHOTO) **Μολότοφ** και χημικά. Video footage: Crow Καταγραφή παραπληροφόρησης: Tar Πηγή: Αlerta.gr

[ ](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhE9D0f0s_SVdwrwp26866kMTbi21Ir1mQfh3LlbKGZeIg5RDfqPsGcNaP9XTKhVPTsiATIhE0M6iK8NKsNs4zz19821YwOmZiFqns8SbXgIlNO2ZXUXeqPZYXSQesnfzH8ECoJ-PUWfbu71ZPIV7cJ2244gLNNCmo5ePfh7faznmCTg2RDLIXv2co1Gy0/s280/597429184_10172984514030182_1927285952016463007_n.jpg) Ο Νίκος Ρωμανός μιλάει για την παράταση της προφυλάκισής του, σήμερα που συμπληρώνονται 17 χρόνια από τη δολοφονία του φίλου του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Από τις φυλακές Κορυδαλλού όπου κρατείται προσωρινά μετά από 12 μήνες ανάκρισης για την υπόθεση της έκρηξης σε διαμέρισμα των Αμπελοκήπων τον Οκτώβριο του 2024, χωρίς να έχει προκύψει κανένα επιπλέον επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον του (πέραν από τμήμα εξωτερικού αποτυπώματος σε πλαστική σακούλα σκουπιδιών, δηλαδή σε κινητό αντικείμενο), ο Νίκος Ρωμανός κάνει αποκλειστικά στο NEWS 24/7 την παρακάτω δήλωση, σήμερα που συμπληρώνονται 17 χρόνια από τη δολοφονία του φίλου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα, μπροστά στα μάτια του στις 6 Δεκεμβρίου του 2008… «Σε ένα μάθημα της Σχολής Σωφρονιστικών Υπαλλήλων, ένας υψηλόβαθμος αξιωματικός της αντιτρομοκρατικής ξεκίνησε το μάθημα λέγοντας πως “ας είμαστε ειλικρινείς η μεγαλύτερη εγκληματική οργάνωση αυτή την στιγμή στην χώρα είμαστε εμείς, η ελληνική αστυνομία”. Μια ειλικρινής διαπίστωση που προκύπτει από την γνώση του τρόπου λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού. Εδώ και περισσότερο από έναν χρόνο εξακολουθώ να είμαι μάρτυρας μιας ωμής επίδειξης ρεβανσισμού. Βρίσκομαι σε ένα καθεστώς ομηρίας που επιβάλει το δίκαιο του διώκτη εις βάρος μου. Τα δικαστικά συμβούλια που έχουν αποφασίσει για την παράταση της κράτησης μου, σε αντίθεση ακόμα και με εισαγγελική πρόταση που πρότεινε την αποφυλάκισή μου, πέφτουν σε τρομακτικές αντιφάσεις, αυτοαναιρούν τα σκεπτικά τους όπως τους βολεύει, παραβιάζουν κάθε έννοια κοινής λογικής. Για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα βασίζονται πάνω σε αυθαίρετες κρίσεις και υποκειμενικές ερμηνείες και όχι στα πραγματικά δεδομένα και τα στοιχεία που έχουν εισφερθεί στην υπόθεση. Μέσα σε αυτό το καθεστώς ομηρίας παραμένω υπέρμαχος της άποψης ότι μπορεί η αδικία να επιβληθεί από μια παντοδύναμη εξουσία, όμως η δικαιοσύνη επικρατεί μόνο με ελευθερία». Παρά την εισαγγελική πρόταση για μετατροπή της κράτησής του σε κατ’ οίκον περιορισμό με βραχιολάκι, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών αποφάσισε την παράταση της προφυλάκισης για άλλους έξι μήνες, με αποτέλεσμα να οδηγείται στο 18μηνο. Με το ίδιο βούλευμα, διατάχθηκε και η παραμονή στην φυλακή για τρίτο εξάμηνο και των άλλων τεσσάρων κατηγορούμενων για την υπόθεση. Μια απόφαση που προκαλεί ερωτηματικά αλλά κι αντιδράσεις τόσο από την επιτροπή αλληλεγγύης «Με τον Ρωμανό» που εξέδωσε ανακοίνωση κάνοντας λόγο για «ξεκάθαρα πολιτική απόφαση» κι «εκδικητική πολιτική των κατασταλτικών μηχανισμών». Επίσης, σε δήλωση προχώρησαν και οι συνήγοροι Λίλα Ραγκούση και Αλέξανδρος Κανελλόπουλος (του Νίκου Ρωμανού και του συγκατηγορούμενού του Α.Κ., αντίστοιχα), στην οποία αναδεικνύουν τη μετατόπιση όσων υποστηρίζει το δικαστικό συμβούλιο και μιλούν ευθαρσώς για ευθεία αμφισβήτηση του τεκμηρίου αθωότητας.. Το πλήρες περιεχόμενό της… «Η παράταση της προσωρινής κράτησης του Ν.Ρ και του Α.Κ. ενώ έχουν προκύψει νέα πολύ σοβαρά στοιχεία, όπως τα τμήματα αποτυπωμάτων τα οποία ελλείψει επαρκών και ευκρινών χαρακτηριστικών σημείων, κρίθηκαν ακατάλληλα για παραβολή, πάνω στην σακούλα που βρέθηκαν τα δικά τους αποτυπώματα, αλλά και η έλλειψη οποιουδήποτε άλλου επιβαρυντικού στοιχείου μετά από 12 μήνες ανάκρισης, συνιστά ευθεία αμφισβήτηση του τεκμηρίου αθωότητας και ευθεία παραβίαση της κοινής λογικής. Δεν είναι δυνατόν, την στιγμή που οι κατηγορούμενοι μένουν σταθεροί στην θέση που είχαν από την πρώτη στιγμή της σύλληψης, να βλέπουμε το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο να αλλάζει απόψεις πάνω στα ίδια πραγματικά περιστατικά, για να δικαιολογήσει κάθε φορά το ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή την συνέχιση της άδικης προσωρινής κράτησης. Η αρχική ανεύρεση μόνο δύο αποτυπωμάτων (του Ν.Ρ. και του Α.Κ.) ανατράπηκε με επίσημο έγγραφο της αστυνομίας και το συμβούλιο έρχεται τώρα να πει ότι ακόμα και τα αταυτοποίητα αποτυπώματα μπορεί, με κάποιον μαγικό τρόπο, να ανήκουν στους ίδιους κατηγορούμενους. Η ζωή νέων ανθρώπων συνεχίζει να διαλύεται μέσα στην φυλακή, επειδή είχαν την ατυχία να εμπλακεί σε μια δικογραφία με την κατηγορία της “τρομοκρατίας” χωρίς πραγματικά ενοχοποιητικά στοιχεία και αυτό είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίζει όλους». **Πηγη:Βαθύ Κόκκινο.**

**επιιμέλεια Dexter ** ** ** **Σάν σήμερα πρίν 13 χρόνια, στις 6 Δεκέμβρη του 2008,ο μπάτσος Επαμεινώνδας Κορκονέας μαζί με τον συνεργάτη του Βασίλη Σαραλιώτη τραβάει το υπηρεσιακό του πιστόλι και δολοφονεί έν' ψυχρώ τον 15χρονο μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλο στα Εξάρχεια.** **Η   ξεκάθαρα κρατική δολοφονία ήταν η κορύφωση της εντεινόμενης κρατικής κατασταλτικής επιθετικότητας απέναντι στους αγώνες εκείνης της περιόδου.** **Δεν ήταν μόνο μία σκηνή   κοινωνικού και ταξικού πολέμου που μαίνοταν.Ηταν η πεμπτουσία της κρατικής καταστολής που ήθελε τους πολίτες πάντα σιωπηλούς,σκυμμένους και υποταγμένους.** **Το αποτέλεσμα της δολοφονίας του Αλέξη ήταν η μεγαλύτερη κοινωνική εξέγερση που έχει συμβεί μεταπολιτευτικά στην ελλάδα.** **Και η παρακαταθήκη που άφησε η δολοφονία   απο τους ένστολους δολοφόνους ήταν τεράστια.** **Με αφορμή την σημερινή επέτειο δημοσιεύομε στο Animus Necandi δύο ντοκιμαντέρ   **** ****  για εκείνη την νύχτα.Ενα της  εκλειπούσης ****συντρόφισσας Κλέμ και ένα απο το tvxs.** **Επίσης 2  ****τραγούδια  ****που γράφτηκαν για την εν'ψυχρώ δολοφονία και όσα ακολούθησαν.** **Το πρώτο απο τα Μεθυσμένα Ξωτικά και το δεύτερο απο Flowjob ,Δ Ι Α ,Dust Rhymes ,Psychodrama ** Το ντοκιμαντέρ αυτό το γύρισε η Κλεμ, μία Γαλλίδα συντρόφισσα που έμενε εκείνον τον καιρό στην Αθήνα, στην κατάληψη της Σκαραμαγκά. Δυστυχώς, η Κλεμ έφυγε ξαφνικά από τη ζωή το 2013, αφήνοντας την ταινία λίγο πριν από την τελική μορφή που θα ήθελε να της δώσει. Παρόλα αυτά, οι κοντινοί της άνθρωποι σε Ελλάδα και Γαλλία κρίναμε ότι η ταινία μπορεί να προβληθεί ως έχει, και πιστεύουμε ότι έχει ιδιαίτερη αξία, καθότι πρόκειται για πρωτότυπο υλικό που δεν υπάρχει αντίστοιχό του για τα γεγονότα του Δεκέμβρη, γυρισμένο από και για το κίνημα, το καλοκαίρι του 2010, όταν οι μνήμες της εξέγερσης του Δεκέμβρη ήταν ακόμα πολύ νωπές στο μυαλό και την ψυχή όλων μας. Μετά λοιπόν από αρκετό καιρό ολοκληρώσαμε τον υποτιτλισμό και προσθέσαμε ένα επεξηγηματικό σημείωμα στο τέλος για την Κλεμ και την πορεία αυτής της ταινίας. Ο τίτλος που αποφασίσαμε να δώσουμε στην ταινία είναι το σύνθημα "Μόνος σου θα πας πιο γρήγορα, μαζί θα πάμε πιο μακριά", που ήταν από τις αγαπημένες φράσεις της Κλεμ. Συντροφικά, κάποιοι φίλοι της Κλεμ...  ----------  -------- Και ένα ακόμα ντοκιμαντέρ απο το tvxs:  https://www.dailymotion.com/video/xfx9q4  Σενάριο – Σκηνοθεσία: **Στέλιος Κούλογλου** Μοντάζ: **Θοδωρής Αρμάος** Διεύθυνση φωτογραφίας: **Κωστής Παναγιωτόπουλος** Υπεύθυνη δημοσιογραφικής έρευνας: **Ελένη Μπέλλου** Δημοσιογραφική έρευνα: **Χρήστος Αλεφάντης, Τάνια Γεωργουπλή, Δανάη Λεμπεσοπούλου, Μαρίνα Παπαδάκη, Μαρία Ψαρά** Διεύθυνση παραγωγής: **Άγγελος Τσαούσης** ** ** ********** ** ** **Δείτε περισσότερα μέσα απο το Animus NecandiΕΔΩ. **

 **** **** ** Mία ιστορία του Νικόλα Ασηθιανάκι** ** ** Η Ακουα μπήκε στο Delirium Tremens Αρένα δείχνοντας στο βλοσυρό σεκιουριτά  με το σκοτεινιασμένο πρόσωπο στο εμφυτευμένο εισιτήριο στον καρπό. Διπλα στον σεκιουριτά ένα μποτ την σκάναρε για να δει αν έχει πάνω της κάποιο είδος όπλου ή ναρκωτικού. Ως  χώρος θύμιζε αυτό που παλιά ονόμαζαν στάδια. Με την διαφορά ο χώρος αυτός είχε μερικές χιλιάδες  μικρές καμπίνες. Με το που μπήκε στην καμπίνα  με τον αριθμό  7783,αυτόματα άναψε ένα μπλακ λάιτ και ξεκίνησαν οι αυτοματοποιημένες οδηγίες απο  μποτ στις κεντρικές εγκαταστάσεις κάπου στα τρίσβαθα του «Ντελίριουμ Τρέμενς» αρένα. «Πρώτα συνδέστε του αισθητήρες πάνω από τους αστραγάλους,τσέκ, τοποθέτηση σωστή,τοποθετήστε  τους βιομετρικούς αισθητήρες στο στήθος από την πλευρά της καρδιάς,τσεκ,τοποθέτηση σωστή.» Η Ακουα ακολουθούσε βαριεστημένα τις οδηγίες. «Αντε να τελειώνουμε, κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια, μας πρήξατε τα αρχίδια» μούγκρισε χαμηλόφωνα λες και το μποτ μπορούσε να την ακούσει. Μετά γέλασε με το αστείο της. Ε ναι!ήταν μια γυναίκα με αρχίδια που είχε  υποτάξει με το μαγικό  ραβδί ανάμεσα στα πόδια της εκατοντάδες άνδρες. «Τοποθετήστε τα  3d γυαλιά στα μάτια σας,τσεκ,τοποθέτηση σωστή,τοποθετήστε  την κάσκα ηλεκτροδίων στο κεφάλι σας…» Η Ακουα τυφλωμένη προς στιγμή από το σκοτάδι των γυαλιών,ψηλάφισε μπροστά της και έπιασε στοσαν στέμμα  στεφάνι από εκατοντάδες πολύχρωμα ηλεκτρόδια και το έβαλε στο κεφάλι της. «Η Βασίλισσα  Ακουα» είπε δυνατά αλλά ο ήχος πνίγηκε μέσα στην στενότητα του χώρου. Μετά δυσκολίας χώραγε όρθια. «…τσεκ,τοποθέτηση σωστη,τοποθετείστε τα  ατομικά σας  ασύρματα  ακουστικά Bluetooth στους ακουστικούς πόρους…» Η Ακουα έβγαλε βαριεστημένα τα ακουστικά από την δεξιά τσέπη του bell stuff τζην,επανακυκλοφορία των θρυλικών τζην των χαρλεάδων μηχανόβιων έναν  αιώνα πριν.Τα bell stuff ήταν γνωστά για την αντοχή τους σε ακραίες συνθήκες,καιρικές ή μάχης....Ομως η Ακουα  προτιμουσε την συγκεκριμένη εταιρεία για έναν επιπλέον λόγο.Μέσα απο το στενό τζήν διαγραφόταν το καλλιγραμμο σώμα της και το σχεδόν πάντα φουσκωμένο καβάλο της. Αφού τα φόρεσε ακούστηκε η μονότονη γυναικεία φωνή του μποτ, «τσεκ,τοποθέτηση  σωστή, αναμονή για τελικό έλεγχο,ολοκλήρωση διαδικασίας,καλή διασκέδαση…» Σε λίγη ώρα έχοντας ολοκληρώσει την σύνδεση των ΑΙ βοηθημάτων,  εμφανίστηκε  μπροστά της η άυλη εικόνα της αγαπημένης μπάντας της. Το Cyber next της Ακουα είχε συνδεθεί πλήρως. Ένοιωσε μέσα στο είναι της τον ήχο από τους  Psychotic Commando. Μουσική θίμιζε γρανάζια σε μπετονιέρα, η καλύτερα τον επιθανάτιο ρόγχο  ενός μποτ. Μια ώρα αργότερα είχε ραντεβού με δύο μέλη της ένοπλης ομάδας Μαύρη Ταξιαρχίας. Εκτός από ελεύθερη επαγγελματιας,η Ακουα  Υαινα, εκτελούσε συμβόλαια θανάτου και για  την παράνομη ένοπλη οργάνωση .Πληρωνόταν με όπλα και άλλα καλούδια για την «παροχή υπηρεσιών που τους προσέφερε. Στην συνέχεια θα συναντούσε την κολλητή την Ivy τρανς επίσης Ivy,ή που είχε το προσωνύμιο πόιζον ή φαρμακοκώλα Ή πόιζον είχε κανονίσει gangbang  με τον φίλο της Τσεβ. Ενοιωσε το εργαλείο ανάμεσα στα πόδια της να σηκώνεται,αναστατωμένη από την σκέψη του τρίο. Άνοιξε το Cyber Next, για να δει την ώρα. Την έπιασε ταραχή καθώς αγχώθηκε.Θα προλάβαινε άραγε; Τα δόντια της έτριξαν όπως τα πίεζε μεταξύ τους. Δεν ήταν σίγουρη αν το άγχος προερχόταν από την επιθυμία να προλάβει,ή απο  στερητικό σύνδρομο ,λόγω της έλλειψη της κυκλοφαινυδάτης,στο αίμα της. Ξαφνικά ενοιωσε  πολυ κουρασμένη και κακοδιάθετη.Κόμποι ιδρώτα εμφανίστηκαν στο πρόσωπο της. ****  Δείτε τα πριγούμενα κεφάλαια ΕΔΩ.