"ไม่จำเป็นหรอกครับ เรื่องตอบแทนน่ะ"

"กระผมก็ยังได้เบาะแสไม่เยอะ เพราะงั้นข้อมูลของเซรินุมะซังถือว่าช่วยได้มากเลยครับ"

บอกไปแล้วนี่ว่าเขาแค่ทำสิ่งที่ควรทำ รับเพียงความหวังดีจากอีกฝ่ายก็มากพอแล้ว

"ต้องการให้เดินไปส่งตรงไหนรึเปล่าครับ?"

น้ำเสียงราบเรียบปกติดีแท้ ๆ แต่ถามประหนึ่งกำลังมัดมือชกให้เธอกลับไปพักผ่อน เวลานี้ให้ไปไหนมาไหนคนเดียวมันน่าเป็นห่วงนี่นะ

“รบกวนอาเมะมิยะซังด้วยเช่นกันครับ“

ผงกหัวตอบ จับจ้องฝีเท้าและสายตาอันเฉียบคนดังผู้มากประสบการณ์สมชื่ออดีตสภา

“ถ้างั้นก็- อีกสักพักไว้กลับมาเจอกันตรงนี้นะครับ ขอให้ทุกอย่างราบรื่นดี”

จัดแจงสมาร์ทโฟนและมาบุตนเองไว้ในจุดที่หยิบออกมาใช้ได้ทุกเมื่อโดยไม่เกะกะ แล้วเดินแยกไปสำรวจทางฝั่งตนเองบ้าง

—ครั้งนี้คืองานคู่ เห็นทีต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิมแล้วล่ะ

ยักไหล่ให้ คนไม่มีชมรมเช่นกันแบบเขาไม่มีสิทธิพูดแซวหรอก

"เป็นเรื่องปกติของที่นี่ครับ มีเวลาอีก 1 ปี ยังไม่ต้องรีบเลือกก็ได้"

เก็บกระเป๋าแส้กลับเข้าที่โดยไม่อธิบายเพิ่ม ถ้าเขาทำได้นายก็ทำได้แหละ

"เอ้า- ถึงโรงยิมแล้วครับ ยังติดใจตรงไหนอีกรึเปล่า?"

สื่อกลาย ๆ ว่าเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะถามก่อนแยกย้ายหากมีเรื่องสงสัย

“กระผมแค่เดินสำรวจแถวนี้พอดี ไม่ได้รบกวนอะไรอีกครับ”

กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจที่สุดเท่าที่คนหน้าตาแอบเหมือนแยงกี้แบบเขาจะทำได้ ระหว่างพูดก็ยื่นขวดน้ำซึ่งอยู่ในกระเป๋าให้ตามคำขอ

“เรื่องสำรวจปล่อยให้เป็นหน้าที่นักเรียนคนอื่นก่อนก็ได้นะครับ กลับไปพักผ่อนเต็มรูปแบบเพื่อความชัวร์น่าจะดีกว่า“

ต่อให้นั่งพักตรงนี้ ถ้าโดนสภาพอากาศหรือวิญญาณร้ายเล่นงานเพิ่มเกรงว่าจะไม่หายป่วยสักที

“หมายถึงของที่จะใช้ผ่านพิธีกรรมวันนี้เหรอครับ?”

ว่าพลางกุกกักเสื้อคลุมตัวเองแล้วหยิบกระเป๋าสีทึบขึ้นมาโชว์

ไม่เห็นหรอกว่าด้านในมีอะไร แต่ถ้ารู้จักจะมองออกว่ามันคือกระเป๋าเก็บแส้

“พอขึ้นปี 2 เซนโชวคุงก็ต้องเลือกมาบุอีกชิ้นแบบนี้แหละครับ ^ ^ “

จริง ๆ มีอีกอัน แต่เอาให้คุณรุานน้องดูแค่อันเดียวก่อน

”โอยะ- คิดว่าตัวเองเป็นที่นิยมขนาดนั้นเลยเหรอครับ?“

หันกลับมามองแบบหยอกเอิน ไม่รู้ว่าจะสงสารหรือหัวเราะกับแนวคิดแสนประหลาดนี่

”ม่า—จะไปหามาสู่บ่อยแค่ไหนก็ขึ้นกับนิสัยคนรอบตัวเซนโชวคุงมากกว่านั่นแหละ“

“ส่วนธนูนั่น ให้ภาพลักษณ์เหมือนพวกอยู่ชมรมคิวโดดีนะครับ“

ด้วยขนาดและวิธีการเก็บทำให้เดาได้ทันทีว่าเจ้าอาวุธเกะกะที่ว่าคืออะไร ทว่าพอโดนถามกลับอาโอกะก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ครั้งนี้อาโอกะทำเพียงยิ้มมุมปากรับคำชม พลางคิดในใจว่าถ้าลูกตำรวจยศใหญ่แบบเขาช่วยสืบคดีไม่ได้เลยคงเสียชื่อน่าดู

“เอาตามที่อาเมะมิยะซังว่าก็ได้ครับ วิญญาณพวกนี้ดูไม่ดุร้ายเท่าไหร่…คิดว่านะ”

“เรื่องจำรายละเอียดไว้วางใจกระผมได้ครับ แต่เพื่อความชัวร์จะใช้สมาร์ทโฟนบันทึกซ้ำอีกทีแล้วกัน“

ส่วนของรุ่นน้องคนนี้ที่ไม่ธรรมดาอีกอย่าง คือผลการเรียนอันโดดเด่นตอนปี 1 เพราะงั้นพึ่งพาหน่วยความจำเขาได้แน่

“อาเมะมิยะซังก็พูดเกินไปครับ กระผมแค่ทำเรื่องทั่วไปที่ควรทำเท่านั้นเอง“

ปัดมือไปมาเชิงปฏิเสธคำชม หากเป็นคนอื่นเดินไปเจอแทนเขาก็คงตัดสินใจแบบเดียวกัน

”ลองจดจำหน้าตากับพฤติกรรมพวกเขาไว้ก่อนดีไหมครับ?”

”ถ้าปรากฏตัวขึ้นที่นี่ก็ควรมีความเกี่ยวข้องกับพื้นที่แถวนี้ เอาข้อมูลบุคคลกับสถานที่มาเทียบกันอาจจะได้อะไรเพิ่มก็ได้“

ขึ้นชื่อว่าสืบสวน จะคนเป็นหรือวิญญาณก็ใช้หลักการคล้าย ๆ กันแหละ

“ใช่ครับ ห้องปี 1 จะอยู่ที่ชั้นสองของอาคารใหญ่ แต่บางวิชาก็ต้องมาเรียนที่อาคารเล็กน่ะ”

ตีความได้ว่าถ้าอยู่ชั้นปีอื่นก็อาจได้ห้องเรียนอยู่ชั้นอื่น

“เปิดเทอมวันแรกก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ อย่าลืมพกของที่จะใช้เป็นมาบุมาก็พอ”

คนอธิบายก็ต้องพกมาเองเช่นกัน แต่เพราะเดินนำอยู่เลยไม่เห็นว่าใช้อาวุธแบบใดเนื่องจากโดนเสื้อคลุมบัง จะรับรู้ได้ก็เพียงแต่น้ำเสียงชิล ๆ ไร้ความตื่นเต้นทั้งที่เป็นปีการศึกษาใหม่

(ขออนุญาตเนียนรู้จักนะคะ!)

“เซรินุมะซัง?”

อาโอกะที่บังเอิญเดินสวนรุ่นพี่พูดทัก ไม่ถึงขั้นสนิทหรอก แต่ให้เดินผ่านคนรู้หน้าค่าตาไปเลยก็ดูใจร้ายเกิน

“ปฏิบัติงานอยู่สินะครับ แต่พักก่อนสักนิดจะดีกว่ารึเปล่า?”

“โหมงานหนักไปก็ไม่ดีเหมือนกันนะครับ”

สังเกตจากชุดและอาการไอเมื่อครู่แล้วระบุได้ทันทีว่าคงเจอเรื่องบางอย่างเข้า ทว่าครั้นจะยื่นมือช่วยเหลือก็จำต้องถามอีกฝ่ายก่อนว่าอยากให้ช่วยหรือไม่

อ่า…สีหน้าท่าทางเหมือนแมวจรขี้ระแวงเลย แล้วถ้าไม่ยอมเรียกชื่อเลยจะมี [ รุ่นพี่ ] ถึงกี่คนกันนะ?

“งั้นก็เซนโชวคุง-”

ขัดกับท่าทางหยอกล้อตั้งแต่แรกพบยันปัจจุบัน เขากลับเลือกวิธีเรียกชื่อที่ดูห่างเหินประหนึ่งมีกำแพงกั้นไว้ไม่ต่างจากอีกฝ่าย

“ที่ยืนอยู่เมื่อกี้คืออาคารเล็กครับ ถ้าจะไปโรงยิมต้องเดินเลยสนามวิ่งไปอีก”

เดินไปอธิบายไป อย่างกับอาจารน์ดูแลเด็กใหม่ย้ายกลางเทอม