"อาจจะกระทันหันไปสักหน่อย..."

ไม่สิ...กระทันหันสุดๆเลยล่ะ...

แต่ถึงยังไงก็อยากพูดออกไปในแบบที่ดูดีอีกหน่อยนี่นา...

"แต่ก็...สุขสันต์วันเกิดนะคะเรย์คุง"

โอโจฮิเมะระบายยิ้มออกมาให้กับสุนัขหนุ่มเบื้องหน้า ยามได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำสุขสันต์วันเกิดให้กับเขาอีกครั้ง...

น้ำเสียงดูสงสัยแต่ก็รู้สึกได้ถึงความดีใจอยู่ลึกๆ

ทั้งที่เขาพึ่งจะบอกกับอีกฝ่ายไปตอนพบกัน แถมหลังจากนั้นเขาก็อยู่กับเธอแทบตลอดไม่น่าจะมีโอกาสเตรียมของขวัญเลยแท้ๆ

เขากล่าวก่อนจะรับช่อดอกไม้จากอีกฝ่ายมาถือไว้ในอ้อมแขน นัยน์ตาสีห้วงสมุทรก้มมองของขวัญแสนวิเศษอย่างพิจารณา

ดอกคาร์เนชั่นสีชมพูที่มากมายจนนับไม่ไหวถูกประดับตัดแต่งเป็นช่ออย่างประณีต และสวยงาม..

แถมยัง..ดูคล้ายกับอีกฝ่ายเสียด้วย

พอคิดเช่นนั้นรอยยิ้มกว้างก็ผุดขึ้นมาในทันที

"ไปเตรียมตั้งแต่ตอนไหนกันน่ะครับ?"

ในความคิดของเขา..ภาพตรงหน้าเหมือนกับภาพของเทพธิดาที่กำลังให้คำอวยพรแก่มนุษย์ตัวน้อยเสียจริง—

สุนัขหนุ่มตกอยู่ในห้วงความคิดอยู่สักพักหนึ่ง.. ไม่รู้เลยว่าตัวเขาเหม่อไปนานแค่ไหนแต่พอรู้สึกตัวก็รีบเอ่ยคำขอบคุณทันที

"ข..ขอบคุณนะครับ.."

เพราะมัวแต่ยืนมองเจ้าก้อนขาวปุยตรงหน้า เจ้าตัวเลยไม่ทันสังเกตว่าอีกฝ่ายถอยไปทำอะไรบางอย่างอยู่ข้างหลังเขา—

ขณะกำลังชื่นชมบรรยากาศหน้าหนาวที่พึ่งพ้นวันปีใหม่มาไม่นานก็ได้ยินเสียงเล็กๆที่แสนคุ้นเคยจากด้านข้างเลยละสายตาจากภาพวิวทิวทัศน์ตรงหน้า

ร่างสูงค่อยๆหันไปอย่างช้าๆ แต่พอหันมากลับเป็นภาพคุณนางฟ้าทะเลแสนสวยกำลังถือดอกไม้สีชมพูช่อใหญ่พร้อมกล่าวคำอวยพรให้แก่เขาอีกครั้ง..

"ชิ— มะ?"

พยายามที่จะออกเสียงให้ถูกแต่ดูเหมือนจะยากไปสักหน่อยสำหรับคนพึ่งกลับมา—

ศีรษะเอนเอียงไปมาอย่างสงสัย พอมองตามปลายนิ้วไปก็พบกับเจ้านกตัวเล็กสีขาวที่เกาะกิ่งไม้อยู่

อ๋า..เจ้าตัวขาวปุยตรงนั้นงั้นสินะ

"น่ารักจริงด้วยครับ"

พยักหน้าเห็นด้วยกับอีกฝ่าย ดวงตาสีน้ำเงินมองเจ้านกน้อยด้วยสายตาเอ็นดู

แต่ใครจะรู้ว่า..ในขณะนั้นกลับมีรอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นมาบนใบหน้านั้นอยู่นานเลยทีเดียว

รอยยิ้มเจื่อนปรากฏยามเธอเอ่ยขึ้นในคราแรกถึงจะเตรียมใจไว้บ้างแล้วก็ตามแต่ก็ช่วยไม่ได้หากเขาจะแอบเศร้านิดๆ ดวงตาเรียวหรี่ลงเล็กน้อย..ก่อนจะเบิกกว้างขึ้นในเวลาต่อมา

เขาเบนสายตาหันไปหาคนข้างกายในทันที

ความรู้สึกที่สับสนปนดีใจทำให้ตัวเขาไม่รู้จะแสดงมันออกมายังไงดี—

"อ่า...ครับ"

เด็กหนุ่มพยักหน้าตอบน้ำเสียงดูจะสับสนเล็กๆ เขาค่อยๆละจากใบหน้าสวยมองไปยังเส้นทางข้างหน้า

ศีรษะก้มเอนเอียงเล็กน้อยไปทางอีกฝ่ายพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงติดตลก

"ดูจู้จี้ไปรึเปล่าครับ?"

แม้จะแกล้งเอ่ยไปแบบนั้น แต่ในขณะนั้นก็คิดว่าหากอีกฝ่ายคิดว่ามันดูจู้จี้จึกจิกเกินไป เขาจะพยายามเพลาๆนิสัยแบบนั้นลง

หันมองหญิงสาวที่ตอนนี้เคลื่อนมาอยู่ข้างกายแทน

"ก็— คงจะเป็นอย่างนั้นครับ"

เป็นความจริงอย่างที่ว่าเขาจึงไม่ปฏิเสธ

"ในฐานะลูกคนโตก็ต้องดูแลน้องเป็นปกติอยู่แล้วล่ะครับ"

แต่ที่เขาค่อนข้างระมัดระวังอะไรหลายๆอย่างที่ดูจุกจิก จนบางทีก็อาจจะดูน่ารำคาญไปบ้าง เพราะน้องของเขาสุขภาพไม่ดีมาตั้งแต่เด็กจึงต้องระวังเป็นพิเศษ..

นั่นคงเป็นเหตุผลหลักๆที่ทำให้เขามีนิสัยแบบนี้ล่ะนะ

สิ่งที่พูดออกมามีเพียงคำตอบรับสั้นๆเท่านั้น

เด็กหนุ่มเดินสาวเท้าต่อใบหน้าครานี้มองไปข้างหน้าโดยที่พยายามไม่หันไปมองคนข้างกาย

แม้สีหน้าจะดูเหมือนยามปกติ แต่ในใจกลับว้าวุ่นกว่าภายนอกเสียอีก

การที่พยายามจะไม่เป็นห่วง

เป็นสิ่งที่ยากที่สุดสำหรับเขาเลย...

สุนัขหนุ่มสะดุ้งตัวโหยงทันทีที่ถูกจับได้เขาค่อยๆหันหน้าไปหาหญิงสาวข้างกายอย่างช้าๆ

..ถูกจับได้ซะแล้ว—

นี่เขาดูออกง่ายจริงๆ หรือเป็นเพราะอีกฝ่ายเป็นคนช่างสังเกตกันแน่นะ?

เขาไม่ได้พูดอะไรกลับไปแต่กลับจ้องมองใบหน้าสวยสลับกับมือเล็กๆที่ผสานกันอยู่

จดจ้องอยู่สักพักก่อนจะกระชับให้แน่นขึ้นแล้วค่อยๆผ่อนลงเป็นนัยๆว่าเขาเข้าใจสิ่งที่เธอพูดออกมาดี

"..ครับ"

ในจังหวะแต่ละก้าวที่เดินนั้นไม่ช้าและไม่เร็วจนเกินไป เหมือนกำลังเดินเล่นอยู่ซะมากกว่า

สุนัขหนุ่มเหลือบมองคนข้างกายเป็นระยะราวกับคอยสังเกตการณ์ สีหน้า ท่าทางของอีกฝ่าย แม้ว่าจะเดินนำอยู่ก็ตาม

แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความใส่ใจนั้นลดลงไปเลย..

นัยน์ตาปิดสนิทลงครู่นึงเผยรอยยิ้มที่ดูชอบใจออกมา ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูนุ่มทุ้มเหมือนอย่างทุกครั้ง

"ถ้าอย่างนั้น.."

"จะพยายามไม่ให้ป่วยนะครับ^^"

สิ้นคำกล่าวเขาค่อยๆจูงมือของอีกฝ่ายเดินทอดผ่านถนนไปยังจุดหมายปลายทาง

ทั้งยังคำพูดที่ดูเป็นห่วงเขาอย่างไม่ปิดบัง ทำเอาเขารู้สึกดีใจอยู่หน่อยๆ

เขาฉีกยิ้มกว้างออกมาแทนที่จะตอบไปว่าไม่เป็นไรเหมือนอย่างทุกครั้งกลับเอ่ยด้วยประโยคคำถามแทน

"ไหนว่าเป็นคุณนางฟ้าทะเลนิสัยไม่ดีไงครับ"

ดวงตาสีน้ำเงินฉายแววตาซุกซนถือโอกาสหยอกล้ออีกฝ่ายคืนบ้าง

สุนัขหนุ่มทำตัวเหมือนปกติก้มตัวลงเล็กน้อยให้อีกฝ่ายปัดหิมะออกได้สะดวก

ในขณะนั้นสายตาก็เหลือบมองใบหน้าของหญิงสาวอย่างพิจารณา

เรือนผมสีขาวและผิวขาวซีดแต่ก็ยังมีเลือดฝาดจางๆ ดวงตาที่มักจะปิดสนิททำให้เห็นขนตายาวเป็นแพ ริมฝีปากได้รูปที่มักจะมอบรอยยิ้มหวานอยู่บ่อยๆ

..เป็นใบหน้าที่ชวนให้สะกดสายตาจริงๆ

ฝ่ามือที่เล็กกว่าทาบลงมาอย่างแผ่วเบาปลายนิ้วที่เคยเย็นเฉียบเพราะความหนาวพอผสานกันแล้วกลับอบอุ่นขึ้นมาทันใด

เพราะแบบนั้นก็เลยรู้ตัวว่าเขาเผลอแตะตัวโดยไม่ได้ขอซะแล้วสิ—

อาจเป็นความเคยชินจากการจับมือน้องชายอยู่บ่อยๆเลยเผลอตัวไปจนได้

..

แต่ว่า..

ถ้าอีกฝ่ายไม่ว่าอะไรก็คงไม่เป็นไรล่ะมั้ง..?

เขาเก็บความคิดไร้สาระไว้ในใจค่อยๆลุกขึ้นมายืนหยุดตรงข้างกายของคุณนางฟ้าทะเล

"ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา"

น้ำเสียงอ่อนโยนกล่าวด้วยความเป็นห่วง มือข้างหนึ่งยื่นไปตรงหน้าอีกฝ่ายอย่างลืมตัว

ได้ฟังคำตอบก็ผงกหัวให้พร้อมรอยยิ้ม

ก็คงเหมือนกับที่เขาเอ็นดูเธอเสมอเช่นกัน

..

ทันทีที่อีกฝ่ายบอกว่าคงต้องกลับแล้ว ก็เหลือบมองบรรยากาศรอบๆตัวเวลาผ่านไปเร็วราวกับโกหก

"..นั่นสินะครับ"

แม้จะไม่ใช่เวลาเที่ยงคืน แต่คงหมดเวลาสำหรับเขาและซินเดอเรลล่าตรงหน้าแล้วสิ

หากเป็นเจ้าชายในหนังสือ..จะรู้สึกเสียดายช่วงเวลานี้เหมือนกับเขารึเปล่านะ?

เมื่อฟังคำขู่จากคุณนางฟ้าทะเลขี้แกล้งก็เรียกรอยยิ้มออกมาได้อีกครั้ง แม้จะไม่รู้ว่าที่พูดมาเป็นเพียงแค่การล้อเล่นหรือว่าอีกฝ่ายเอาจริงกันแน่—

แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้วคงไม่ได้จริงจังเท่าไหร่ล่ะมั้ง?

"อย่างน้อยก็ช่วยเอ็นดูผมหน่อยนะครับ"

เจ้าตัวว่าพร้อมเสียงขบขันน้อยๆในลำคอแววตามองด้วยความเอ็นดูในตัวอีกฝ่าย

สงสัยว่าครั้งหน้าเขาควรจะไปเตรียมตัวมาอย่างที่เธอบอกแล้วสิ

ใบหน้าสีแดงระเรื่อที่ตอนนี้ทำหน้ามุ่ยเพราะความเขิน แต่เพราะแบบนั้นทำให้กลับดูน่ารักขึ้นไปอีก

"อย่าแหย่กันสิครับ.."

น้ำเสียงอ้อยอิ่งพูดขึ้นมาเบาๆดูเหมือนจะไม่ได้ไม่พอใจแต่อย่างใด

แถมอีกฝ่ายก็ดูสนุกกับการที่เห็นเขาเป็นแบบนี้ซะด้วยสิ

เห็นแบบนั้นแล้วก็ทำเอาเผลอยิ้มตามอย่างไม่รู้ตัว..

เป็นอีกครั้งที่เขาโดนอีกฝ่ายบอกว่าน่ารัก

ทั้งๆที่คนน่ารักจริงๆ..น่าจะเป็นอีกฝ่ายมากกว่าตัวเขาอีก

น้ำเสียงเย้าหยอกและท่าทางคารมดีทำเอาตัวเขาไม่รู้จะตอบอะไรกลับไปจะมีก็เพียงใบหน้าที่ขึ้นสีจางๆเท่านั้น

ดวงตาสีน้ำเงินราวกับน้ำทะเลลึกเหล่มองคนคารมดีตรงหน้าสลับกับหน้าตักของตัวเอง

"ขอบคุณ..นะครับ"

สุดท้ายก็ได้แต่กล่าวขอบคุณกลับไป