Intro

(ขมเหมือนเดิม เพิ่มเติมขี้เกียจแต่งแล้ว)

ทุกข้อความของปิญชาน์ทำให้เขามีความสุข

ทุกการกระทำแสนใส่ใจทำให้เขารู้สึกเป็นคนที่มีตัวตนในโลกใบนี้

ทุกคำบอกรักของปิญชาน์ทำให้เขารู้สึกว่า 'ภาคภาคิน' คนนี้สมควรแก่การถูกรัก

แล้วหรือ?

เมฆมืดหม่นเกาะกลุ่มบนดอกไม้แห่งความสัมพันธ์ โดยที่ปุ๋ยนามความรักไม่อาจเยียวยาได้อีกต่อไป

การพยายามคงไร้ความหมายสำหรับคนที่ไม่ต้องการ

pn: ปินว่าเราเลิกกันดีกว่าไหม ขอโทษที่บังคับพาร์คมาตลอดนะ

pk: typing..

pk: ครับ

หรืออาจต้องการ แต่เพียงไม่กล้ารับมันเอาไว้ เพราะกลัวว่ามันจะจางหายไปในสักวัน

'พาร์ค' นั้นรู้จักเขาดีทุกสัดส่วน ทั้งในด้านที่ผู้คนคุ้นชิน หรือด้านที่ไม่มีใครคาดถึง ปิญชาน์ได้ปลดเปลื้องให้เห็นจนปรุโปร่ง ถึงกระนั้นดอกไม้ก็ยังไม่ผลิบานกลางใจ

จนหลายครั้งก็ได้แต่ตั้งคำถามที่ว่า เขาทำอะไรผิดไปในความสัมพันธ์นี้หรือเปล่า?

หรือทุกข้อความที่ส่งไป ทุกการกระทำที่เอ่อล้น ทุกคำหวานที่กลั่นออกมาจากใจ อาจยังไม่เพียงพอสำหรับอีกฝ่าย