سه سال و نیم گذشت، سه سال و نیم فقط از دست دادم.

واقعا عمق علاقه و ارتباطت به درد من نمی‌خوره وقتی برات مهم نیست چقدر داری آسیب میزنی بهم‌

ببین این چندمین باره که ریدی.

هیچکاری رو نمی‌تونم شروع کنم.

اامروز خوشحالم، امیدوارم اونی که می‌خوام بشه و خوشحال‌تر هم بشم.

واقعا زندگی خیلی مزخرفه

وقتی از آدمایی که دوستشون دارم، یک کمی دور می‌شم، تک تک عصبانیت‌های لحظه‌ای خودم در رابطه با اونا و صبوری‌ها و خوشرویی‌هاشون رو بسیار شفاف به یاد میارم‌. خیلی ویران‌کننده‌اس.
مثل امشب که تو کنج بیمارستانی و من تنها تو خونه.

خیلی جدی و واقعی دلم تنگ شده برای روزایی که سالم بود و انقدر ضعیف نشده بود.
ا

هنوز نمی‌تونم درک کنم چرا باید طبق سلیقه‌ی دیگران زندگی کرد و اسمش بشه آبرو، نمی‌فهمم، صد سال بگذره هم نمی‌فهمم

امروز چندتا احساس متناقض رو تجربه کردم! احساسی که موقع طرد شدن از طرف برادرم داشتم باز زنده شد. تو کارم احساس موفقیت کردم ولی همزمان احساس کردم گند زدم.
از اینکه با مامانم و خواهرم و چندتا از دوستام صحبت کردم خوشحال شدم. از ناراحتی دوستم ناراحت شدم و از اینکه پیشش نیستم خسته شدم.

اینجا تقریبا ناشناسم! پس راحت‌ حرفامو می‌زنم.