Şimdi yukarıdaki sorunun cevabını verebiliriz:
Marksizm/sosyalizm revizyonu tartışması bu ideolojinin tabutuna çivi çakılması operasyonudur ki bu da emperyalizmin attığı taşın ikinci kuşa yönelmesi anlamını taşır.

Son söz:
Sosyalim, doğası gereği her zaman küllerinden doğar.

Hitler de sosyalizm revizyonu argümanıyla dünyanın başına bela olmuştu.

Sosyal demokrasi, ahlaken ve ekonomi politikaları ile tükenmiş iktidarın önüne küreseli kavrayarak alternatif olabileceğini kanıtlayınca bütün tuşlara basan iktidar tarafının sola açılma şansı da hiç kalmadı.

AKP'nin de ilk yıllarında böyle bir kabul çalışması vardı ve geldiğimiz yol bu taşlarla örüldü. Bu yolla da muhalefet kendi içine hapsedildi, bugüne geldik.

Peki yol bu kadar açıkken, revize edilmiş bir Marksizm/sosyalizm tartışmasına -hiç gereği yokken- neden ihtiyaç duyuldu birdenbire?
Şunu biliyoruz:
Sosyalist solun bir yanından onaylamadığı hiçbir toplumsal projenin sürdürülebilirliği güvenli değildir.

Kanımca adil, demokratik bir seçim ile güven yenilemiş bir parlamentonun, bu koşullarda konuyu kılçıksız çözebilmesinin önü açık ve aktörleri de hazır.

Tarafların eski/yeni konumları, yürütme biçimleri, tutarlılıkları ve alternatif partnerlerin kabulü/reddi ana başlıklarında ağır aksak bir yol oluşturuluyor.