/กำลังจะเดินผ่านแต่เป็ดร้องแกว๊กทีนึงแล้วเดินมาหยุดตรงคุณ

...เอ่ะ-

/มันเดินไปแถวๆขาคุณแล้วร้อง ก๊าบ.. เบาๆทีนึง

"อ่ะ ขอโทษที มันไม่ดุหรอก ไม่เป็นไร" กลัวอีกคนจะตกใจ (ซึ่งน่าจะไม่ทันแล้ว) เลยบอกก่อน

/จู่ ๆ มันก็วิ่งไปหาคุณ 🦆💨💨💨 as fast as he can คนที่ถือสายจูงอยู่เลยต้องก้าวขาเร็วตาม

เหวอ..

/โอ่ะ...
/ขำ
/พอนายมองอีกก็ชี้อีก คราวนี้ย้ายไปอีกข้างแล้ว ..

“แต่ถ้าไม่มีใครออกมา ฉันจะถือว่าฉันพยายามเต็มที่แล้ว…แล้วค่อยหาข้ออ้างกลับร้านแล้วกัน..”

“…เอาล่ะ”

ปลายนิ้วเขากดลงบนกริ่ง ไม่ได้รีบร้อน เสียงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของบ้านหลังนั้น

เขาถอยหลังมาครึ่งก้าวและยืนรอ ดวงตาจับจ้องประตูอย่างระแวดระวัง

“ถ้ามีคนอยู่ อย่างน้อยก็ควรได้ยินนะ”

....

เขามองหน้าบ้านอยู่อีกครู่ ไล่สายตาตั้งแต่ประตู หน้าต่าง ไปจนถึงขอบรั้วที่ดูแทบไม่มีร่องรอยการใช้งาน กล่องดอกไม้ในแขนถูกขยับให้มั่นคงขึ้น เหมือนเป็นข้ออ้างเดียวที่ทำให้การมายืนตรงนี้ดูสมเหตุสมผล

“ก็..ดอกลิลลี่ไม่ผิดอะไรนี่”

“หมายถึงถ้าต้องมานั่งรอหน้าบ้านร้างจริงๆ ฉันว่ามันออกจะใจร้ายกับมันไปหน่อย”

เมื่ออีกฝ่ายถามว่าใครจะกดกริ่ง เขาขยับเข้าใกล้ประตูอีกนิดเหมือนจะเป็นคนอาสา

/สบตานายตอบแล้วยิ้มน้อยๆ
/นิ้วยกขึ้นชี้ข้างๆมุมปากตัวเองเหมือนกำลังส่ง hint

'ข้าวเลอะน่ะ'

“ลองดูหน่อยก็ไม่เสียหาย”
“อย่างน้อยฉันจะได้บอกตัวเองว่าไม่ได้หลงเพราะอ่านเลขผิด”

เอื้อมมือไปกด

เสียงออดดังแผ่วๆ แล้วก็เงียบ… ไม่มีใครตอบ ไม่มีเสียงฝีเท้า
เขาถอนหายใจเบาๆ มองประตูนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่า อีกฝ่ายนี่ใครกันนะ (...) แถมโผล่มาช่วยแบบชิลๆอีก

“สงสัยบ้านนี้จะไม่ค่อยต้อนรับแขกเท่าไหร่”
“หรือไม่ก็…ฉันมาผิดเวลาอีกแล้ว”

สำรวจ? เขาได้ยินผิดรึเปล่านะ

หัวเราะเบาๆอย่างไม่ถือสา ก่อนยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้

“ใจเย็นๆสิ ”

“ฉันแค่ถามด้วยความเป็นห่วง เห็นทำหน้าดุขนาดนี้ เดี๋ยวคนอื่นตกใจหมด”

เขาเอียงคอเล็กน้อย มองอีกฝ่ายอย่างขำๆ

“จะอนุมานว่าอาหารไม่อร่อยแล้วกันนะ"

“ถ้ามันใช่จริง ฉันคงต้องขอโทษดอกไม้พวกนี้หน่อย”

เขาพูดกลั้วลมหายใจ

"ลองกดกริ่งก่อนดีไหม?"

อาจจะแปลกๆ แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าเดินสุ่มๆเข้าไปเลย...มั้ง?

(ไม่ม้างงง😮‍💨)

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้าวเท้าตามอีกฝ่ายไป เว้นระยะห่างพอประมาณเหมือนไม่อยากเร่งหรือกดดันอะไร

กล่องดอกไม้ถูกประคองไว้แน่นขึ้นนิดหน่อย สายตามองรอบๆทางเดินที่เงียบเกินปกติ เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังชัดกว่าที่คิด

สายตาไปหยุดที่ตัวบ้านร้างใกล้ขึ้นเรื่อยๆ รายละเอียดที่ตอนแรกมองไม่ชัดเริ่มชัดขึ้น ทั้งหน้าต่างที่ปิดสนิท ประตูที่ดูเหมือนไม่ค่อยมีใครแตะต้อง

“วันนี้อากาศร้อนขนาดนั้นเลยเหรอ”

น้ำเสียงแซวๆ ติดฟิลเตอร์ม๋าแง่งๆให้เรียบร้อย

“หรือว่าอารมณ์ไม่ดีอีกแล้วน่ะ หน้าตาเหมือนคนกำลังจะกัดใครสักคนเลย”

/ยิ้ม (´◡`)

/ว่าไงดิลลี่

เขาก้มมองกระดาษโน้ตอีกครั้งก่อนจะยื่นให้ทิลเลี่ยนดู

[ Eleanor Whitmore ]

เขาเงยหน้ามองตามสายตาอีกฝ่ายไปทางถนน

“นายพอคุ้นไหม หรือเคยได้ยินคนแถวนี้พูดถึงบ้าง”
สายตาเขาเหลือบไปหยุดที่บ้านที่ดูเงียบๆ หลังหนึ่ง

“คงจะไม่ใช่บ้านร้างหลังนั้นหรอกนะ”

ว่าไปนั่น

เขาเลิกคิ้ว ตามองบ้านร้างแล้วเกาศีรษะนิดหนึ่งเหมือนทำใจ

“โอเค…เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมรู้สึกแปลกๆ”
“ถ้า 1419 อยู่นี่ แล้วช่องว่างตรงนี้ก็น่าจะเป็น 1420 ใช่ไหม”
“ฉันว่าเราเจอผู้ต้องสงสัยแล้วล่ะ”

เขาหันไปมองอีกฝ่ายแล้วยักไหล่

“เดินมาถึงขนาดนี้แล้ว ลองเช็กใกล้ๆกันหน่อยไหม”