Yazmak, yazabilmek... Yazının bulunuşundan bu yana defalarca kez insanoğlu yazdı, eser üretti ve düşüncelerini diğer insanlara iletti. İnsanın tekamülünde başat rol oynayan unsurlardan biri de yazmak bana göre. Tabii bunu bir hobi olarak ifa eden sıradan bir öğrenci olarak dile getiriyorum. Kendimi "yazar" olarak adlandırmak oldukça kibirli bir davranış olacaktır, böyle bir tanımlama haddime değil. Bunun yerine kendi çapında içerik üreten biri demeyi kendime daha çok yakıştırıyorum.

Snowpiercer is originally a French graphic novel that was first adapted into a film and later into a television series, a science fiction work if you accept it as science fiction. I said deliberately, because in my view Snowpiercer is not science fiction at all; it is closer to fantasy, almost a modern fairy tale. While it masterfully blends a dystopian setting with class conflict and reflections on human nature, it fails spectacularly when it comes to science.

Snowpiercer, aslen Fransız bir çizgi romandan önce filme ardından da televizyon dizisine uyarlanan sözde bir bilim kurgu eseridir. Sözde diyorum çünkü Snowpiercer bana göre bir bilim kurgu değil adeta bir fantezidir, masaldır. Distopik bir temayı sınıf çatışması ve insan doğasıyla harmanlayıp harika bir şekilde anlatır lakin iş bilim tarafına geldiğinde feci biçimde çuvallar. Ben de bu yazıda neden çuvalladığını ve gerçekçilik açısından sınıfta kaldığını açıklayacağım.

Seçmeli ders mefhumu hayatıma ilk kez ortaokul ile girdi. Bundan önce böyle bir kavramı bilmiyordum. Yalnızca temel dersler vardı benim gibi küçük bir çocuk için. Bu yeni konsept beni epey heyecanlandırmıştı zira artık kendi seçebileceğim dersler olacaktı. O listeyi hatırlıyorum da içinde neler neler vardı... Yirmiye yakın ders koymuşlardı. Tabii sonradan ancak üç dört tanesini seçebileceğimizi, kalanını okulda veremeyeceklerini söylemişlerdi. İşte bu muhteşem(!) sistemle 2012-2013 eğitim öğretim yılında tanıştım.

Dieser Text spiegelt vollständig meine subjektiven Gedanken wider. Er erhebt keinen Anspruch auf Wissenschaftlichkeit. Das möchte ich gleich zu Beginn klarstellen. Denn vielleicht fragt sich der ein oder andere: „Hast du dafür Beweise?“Meine Antwort lautet: Nein. Dies ist kein wissenschaftlicher Artikel, sondern ein Text irgendwo zwischen Essay und Gespräch. Ich möchte schlicht ein paar Gedanken zum Thema persönliche Entwicklung mit euch teilen.

Çocukken evimizin olduğu mahalleye okul servisi gelmediği için anneannemde kalırdım. Anneannem ve dedem beni çok sevse de onlarla yapabileceğim aktiviteler kısıtlıydı, bu yüzden ben de çok sıkılıyordum. Beni eğlendiren yegâne şey dayımın evdeki bilgisayarıydı. Evde internet de olduğu için istediğim her oyunu oynayabiliyordum. Tabii Vakfıkebir’in 2000’lerinde tüplü bilgisayarlar yaygındı. Windows XP ve Explorer da vazgeçilmez ikilimizdi. İşte o vakitler beni eğlendirip ekrana kilitleyen internet oyunlarından biri de “Sessiz Saldırı” idi.

Han Duvarları şiiri 7 + 7 hece ölçüsüyle adeta bir düzyazı gibi yazılmıştır. 1925 yılında Türk Yurdu dergisinde yayınlanmıştır. Pastoral şiir özellikleri taşıyan bu metin Osmanzade Hamdi Bey'e ithaf edilmiştir. Faruk Nafiz Çamlıbel Beş Hececilerden biridir. Şiirlerinin yanında roman ve tiyatro da kaleme almıştır. Ayrıca usta şair Onuncu Yıl Marşı'nın iki yazarından biridir. Onun Han Duvarları şiirini ben de kendi sitemde arşivlemek istedim.

Son yıllarda Trabzon'a karşı oluşmuş aşırı bir nefretle karşı karşıyayız. Bu nefretin bir kısmını kara mizah oluştururken bir kısmını gerçekten Karadeniz ve özellikle de Trabzon insanından iğrenen bir kitle mevcut. Bu kitleye hem sosyal medyada hem de gerçek hayatta rastlamak mevcut. Kara mizahın dozunda ve yerinde yapıldığında güzel olduğunu düşünenlerdenim. Ne var ki kimileri bu işi salt kine dönüştürmüş durumda. Bir Trabzonlu olarak memleketimi ben de eleştiriyorum ve bazen sevmiyorum ama yapılan bu abartı linç artık beni rahatsız etmeye başladı.

Inspiration can strike out of nowhere. There are times when we sit for hours without writing a single word. I know this very well from my own experience. Whether we’re writing a story or a poem, the situation doesn’t change. Yet when inspiration arrives, the chains that imprison our mind suddenly fall away. A lightbulb switches on in our head, and our creativity abruptly increases.

One Punch Man Staffel 3 war eine Season, auf die die Fans – mich eingeschlossen – seit Langem sehnsüchtig gewartet hatten. Ganze sechs Jahre lang wurde auf die Fortsetzung gehofft. In dieser Zeit haben einige talentierte Animatoren sogar aus eigener Initiative mehrere Manga-Panels zum Leben erweckt und dabei beeindruckende Meisterwerke geschaffen. Obwohl die Serie im Kern eine Parodie ist, bietet der Manga ein regelrechtes visuelles Fest.

İlham hiç beklenmedik yerlerde ansızın gelebiliyor. Saatler boyunca oturup da tek bir kelime bile yazamadığımız zamanlar oluyor. Bunu pekâlâ kendimden de biliyorum. İster öykü yazalım ister şiir, bu durum değişmiyor. Oysa ilham geldiğinde şak diye çözülüveriyor zihnimizi tutsak eden zincirler. Beynimizde bir ampul yanıyor ve üretkenliğimiz tavan yapıyor. İşte o ilham bazen bir duşta bazen de bir tuvalette geliyor. Gelmekle de kalmıyor ve diğerlerinden ayrılıyor, benzersiz oluyor.

“One Punch Man Season 3 was something most of us had been eagerly waiting for. After six long years of anticipation, what we got was nothing but pure disappointment.”

Bulutsuz ve gökyüzünün alabildiğine açık olduğu serin eylül gecelerinden birinde bir grup insan devasa ormanda oturuyordu. Uzaklarında bulunan dağdan vadiye doğru inen bir meltem yavaşça ormanın içinde geziniyordu. Efsanelerde anlatılan ruhlar misali oturanların bedeninde bir ürperti yaratıyordu. Yaptığı uğultu da cabası… Ateşin yanında bir köpek orman zeminine uzanmış vaziyette kestiriyordu. Arada ormandan gelen kurt ulumalarına dikkat kesiliyor, kulakları hareketleniyor, kafasını kaldırıp ormana doğru bakıyordu.

By a fan who waited six years… only to be disappointed. One Punch Man’s third season was something fans — myself included — had been eagerly waiting for. Six whole years had passed since the last season, and during that time, many talented animators created their own fan animations, bringing manga panels to life. Some of these works were absolute masterpieces.

One Punch Man 3. sezon, hayranların-aralarında ben de varım- uzun zamandır iple çektiği bir sezondu. Tam altı yıl boyunca 3. sezon beklenmişti. Bu süre zarfında bazı yetenekli animatörler kendi çaplarında bazı manga panellerini animasyona dönüştürmüştü. Ortaya çok güzel şaheserler de çıkmıştı. Bir parodi serisi olmasına rağmen manga bize adeta bir görsel şölen yaşatıyordu. Böyle bir yapıtın animesi de ondan aşağı kalmamalıydı ama hayranların içinde hep bir korku vardı: Ya batırırlarsa?

Lithium, a light element that originated shortly after the Big Bang and occupies the third position (Atomic Number 3) in the periodic table, is predominantly known for its use in lithium-ion batteries. Yet, this critical metal is utilized across a wide range of industries and is far more pervasive than generally assumed. Understanding its properties is the first step in appreciating its far-reaching impact.

Lityum, Big Bang sonrasında oluşan ve periyodik tabloda üçüncü olan hafif bir elementtir. Kendisini başlıkta da yazdığı gibi genelde lityum iyon bataryalarından biliriz. Halbuki lityum pek çok sektörde kullanılır ve sandığımızdan daha çok bizimledir. Bu hafif ve diğer kardeşlerinden farklı olan alkali metalin hikâyesine gelin hep beraber bakalım. Lityumun Özellikleri Lityum 1A grubunda bulunan bir alkali metaldir ve periyodik tablonun üçüncü elementidir.

Bazı kelimeler zaman zaman yanlış kullanılabilmektedir ve incel de bunlardan birisidir. Bu kelime bazen kadın düşmanı yerine kullanılıyor.

In this piece, I’ll share two anecdotes with autobiographical hints about being labeled “ignorant.” It’s been a while since I last posted one on my site. While I’ve experienced many such moments in daily life, choosing one that’s truly worth sharing is never easy. I also hear stories from others, but an anecdote, by its nature, should be short and meaningful.

Mehmet Rauf bu romanında eğitimli, idealist, müşkülpesent bir genç kız olan Pervin'in kısa macerasını anlatmaktadır. Pervin'in hayattaki amacı bellidir ve bu amaç günümüzden bakıldığında oldukça çocukça ve gülünç bir amaçtır. O amaç modern, kültürlü, anlayışlı bir erkekle aşk evliliği yapıp kendini ona adamaktır. Bunun için yaşadığı İzmir'den kalkıp İstanbul'a amcasının yanına gelir ve olaylar başlar. Genç Kız Kalbi Ne Anlatıyor?

Nun sind genau zwei Jahre vergangen, seit ich meine Website ins Leben gerufen habe. Zwei Jahre, in denen sich vieles verändert, aber manches auch gleich geblieben ist.Als ich die Seite 2023 eröffnete, hatte ich kein klares Ziel – und ehrlich gesagt habe ich es bis heute nicht wirklich. Damals gründete ich die Seite gemeinsam mit meinem Cousin. Meine Absicht war einfach: ein paar Texte als Hobby zu schreiben und gleichzeitig meinen Roman vorzustellen.

Bu seferki yazımda iki tane anekdot anlatacağım sizlere. Malum ne zamandır anekdot atmamıştım siteye. Bu seferkiler cahil yaftası yemekle alakalı olacak. Aslında günlük hayatta yaşadığım pek çok olay var fakat anlatmaya değer bir tane seçmekte zorlanıyorum. Aynı şekilde bana anlatılan olaylar da oluyor ama anekdot dediğimiz şey öğretici ve kısa olmalı. Anekdotun ne olduğunu zaten sizlere anlatmıştım. Ben de lafı fazla dolandırmadan sizlere iki anekdot anlatacağım ve bunlar otobiyografik özellikler taşıyacak.

Introduction Dinopithecus is an extinct prehistoric mammal that lived in South Africa and Ethiopia during the Pliocene and Pleistocene epochs. It is also known as the “terrible ape.” Closely related to modern baboons, it was enormous in comparison to them. In the past, it spread fear across its environment, preying on our ancestors as well as many other mammals. Dinopithecus endured for millions of years, surviving from about 5.3 million years ago until around 2.5 million years ago (the Pliocene epoch), and it continued to exist into the Ice Age.

Giriş Dinopithecus, Pliyosen ve Pleistosen Çağ'ında Güney Afrika ve Etiyopya'da yaşamış, soyu tükenmiş tarih öncesi bir memelidir. Korkunç maymun(terrible ape) olarak da bilinir. Günümüzdeki babunlarla akrabadır fakat onlara kıyasla dev gibidir. Geçmişte atalarımızı ve pek çok diğer memeliyi avlayarak etrafa dehşet saçmıştır. Dinopithecus, milyonlarca yıl boyunca varlığını sürdürmüştür. Öyle ki günümüzden 5. 3 milyon yıl öncesinden yaklaşık 2.5 milyon yıl öncesine kadar(Pliyosen Çağ) hayatta kalmış ve Buz Devri'nde de varlığını devam ettirmiştir.

Son zamanlardaki "Neo Toprak Skandalı" ile aklıma böyle bir yazı geldi. Eleştiri kanalları neden vardı ve neye hizmet ediyorlardı? Nereden türemişti bunlar? Özgün bir içerik üretiyorlar mıydı? Bunun gibi birçok soru hepimizin aklına zaman zaman gelmiştir. Özellikle bir süre önce gündeme gelen Neo Toprak ile beraber bir kez daha bu eleştiri kanalı konseptini izleyiciler olarak sorguladık. Bir dönem hepimiz bunları izlemiştik ama bu tarz içeriklere gerek var mıydı?