psikoterapiler, kitaplar, uzun uzun konuşmalar, iç dökmeler… hiçbirine gerek yok aslında. çözüm basit ama benim elimde değil. artık çok yoruldum, mücadele etmenin verdiği dirençle sadece uykuda dişlerimi sıkabiliyorum. bir kez geldiğim bu hayatta bu kaçıncı tükenişim… çok yoruldum.

aşka, sevdaya, mutluluğa, hayatı yaşamaya değer kılan diğer başka başka detaylara fersah fersah uzağım. en ulaşılabilir heveslerim bile masallardaki fildişi kulelerine benziyor. oralarda biyerlerde, zaman zaman içinde kalbur saman içinde.

ağlamak, bağırmak, konuşmak, anlatmak, yazmak bazen çare olurdu. ama artık hiçbirinin tolere edemediği bi noktada yaşıyorum bu tükenmişliği. umudum yok, hevesim yok, çabam boşa, zaman geçiyor ve ben olduğum yerde yanımdan geçip gidenleri izlemeye devam ediyorum.

sen kavgamın içinde bir insansın sevgilim
seni seviyorum