3
แล้วคนอื่นละ เขาเป็นอะไรกันนะ
เธอสงสัยขึ้นในใจก่อนจะเดินออกไปตามทาง

แล้วแฟนคืออะไรกันนะ แบบไหนถึงเป็นคนรักกันหรอ

คุณพ่อคุณแม่เองก็ไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันบ่อยขนาดนั้น
ไม่ได้บอกรักกันต่อหน้าด้วยซ้ำ

"เคย์ซัง..เคยมีแฟนมั้ยคะ"

เธอเผลอหลุดถามอีกฝั่งไป

"อ้ะขอโทษค่ะ ถ้าไม่สะดวกใจ ไม่ต้องตอบก็ได้นะคะ!..ขอโทษค่ะ .."

2
เธอนิ่งไปซักพัก ก่อนจะตอบคำถามนี้ได้ในไม่ช้า

"ก็เป็น..เพื่อนกันเฉยๆน่ะค่ะ" เธอตอบแบบนั้นไป

"ขอโทษนะคะ พวกเรารีบนิดหน่อยค่ะ" ก่อนจะปฏิเสธอีกฝั่งไป

"เราไปกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะไปไม่ทันนะคะ"
เธอหันหน้าไปมองชายร่างสูง ก่อนจะเดินนำไปเล็กน้อย

คำตอบและคำถามยังติดค้างอยู่ในใจไม่หาย
เธอเดินผ่านชญอีกหลายคู่ที่เดินข้างกัน เกิดนึกสงสัยขึ้นมาไม่ได้

"สวัสดีครับ ผมมาจากรายการ xxx นะ รู้จักหรือเปล่า?"

ซัทสึกิเผลอส่ายหน้าตอบ

"รายการของเราจะเน้นสัมภาษ์คนในวันสำคัญหรือเทศกาลครับ ถ้าไม่ว่าอะไรพวกเราขอสัมภาษณ์พวกคุณได้หรือเปล่า?" นักข่าวตรงหน้าถามรัวเร็ว แม้แต่ซัทสึกิยังตอบไม่ทัน

"ขอโทษนะครับ อาจจะเสียมารยาทไปหน่อย แต่ไม่แน่ใจว่าทั้งสองคนเป็นอะไรกันหรอครับ"
เพื่อรูปแบบคำถามน่ะครับ
เขาอธิบายแบบนั้น
1

'ทุกคนต้องเข้าใจผิดแน่ๆ เลย'
เธอคิดในใจ ก่อนจะเงยหน้าบอกอีกฝั่ง

"เคย์ซัง เรารีบไปที่ร้านกันเถอะค่ะ กลัวจะไม่ทันเอาน่ะค่ะ" เธอตัดสินใจบอกกับอีกฝั่งอ้อมๆ
(5)

เธอเห็นพนักงานของช่องโทรทัศน์ถือไมค์และที่บันทึกเสียง ก่อนจะนึกได้ว่าในทุกๆ ปีจะมีทีวีท้องถิ่นสัมภาษณ์ผู้คนในช่วงคริสมาสต์

เธอสังเกตเห็นนักข่าวคนนึงกำลังเดินมาแถวๆ ที่ตนเองยืนอยู่

เธอไม่เคยถูกสัมภาษณ์ อาจจะเพราะไม่เคยมีรูปลักษณ์ที่เด่นสะดุดตาขนาดนั้น
ก่อนที่เธอจะเหลือบมองที่มือของตนเอง นึกสงสัยว่าถ้าถูกสัมภาษณ์ ทุกคนที่โรงเรียนคงจะรู้ว่าพวกเธอแอบมากินข้าวด้วยกันในวันนี้
(4)

"โอ้ะ.." เธออุทานขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะนึกได้ว่าถัดไปอีกซักพัก จะเจอต้นคริสมาสต์ที่จัดอยู่หน้าห้างสรรพสินค้าในเมือง เห็นว่าในปีนี้จะต้นใหญ่กว่าปีที่แล้วมาก ทั้งยังมีโบว์ประดับอันใหญ่สีแดงสดรอบต้น

เธออยากไปถ่ายรูปกับต้นคริสมาสต์ต้นนี้แต่ก็กลัวว่าจะไปตามเวลาไม่ทัน

'ไว้แวะมาก่อนกลับบ้านละกัน' เธอคิดแบบนั้น

ลานสายตาของเธอเหลือบไปเห็นคู่รักมากมายในค่ำคืนนี้ (3)

เธอเหลือบมองผ้าพันคอที่ตนเองเป็นคนพันให้ คิดว่าอีกฝ่ายดูน่ารักขึ้นมาทันทีเมื่อเหลือแค่ตากับจมูกโผล่พ้นมาจากผ้าพันคอ

"หนาวนิดหน่อยค่ะ แต่ว่ามีโค้ทอยู่ เพราะงั้นไม่เป็นไรค่ะ" เธอชูแขนอีกข้างให้เขาดู

"ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันสบายดีค่ะ " แต่เธอก็ทนหนาวได้น้อยกว่าอีกฝั่งจริงๆ นั่นแหละ

ซัทสึกิเดินตามอีกฝั่งไปตามถนน เดินผ่านผู้คนมากมาย เธอเดินผ่านกลางจตุรัสในเมือง

(2)

ใต้เสื้อโค้ตสีขาวตัวหนาคือหัวใจที่ดังเต้นระรัวในอก ซัทสึกิปล่อยให้หัวใจเต้นลิงโลด
พออีกฝั่งถามว่าอากาศหนาวหรือเปล่าก็ไดรู้ตัวว่าอุณหภูมิในตัวสูงขึ้นขนาดไหน

ตอนที่เขาบอกถึงครั้งหน้าที่จะได้เจอกัน เธอเองก็หุบยิ้มไว้ไม่อยู่ ครั้งหน้าที่ว่าจะหมายถึงร้านหนังสือร้านอื่น คาเฟ่ แฟมมิลี่เรสเตอรอง หรือร้านบรรยากาศหรูหรา ไม่ว่าจะร้านแบบไหนเธอก็ดีใจ

บางทีอุณหภูมิในตัวของเธอคงสูงขึ้นเพราะเหตุผลนั้น/1

แม้จะสูงกว่าเพื่อนร่วมห้องหลายคน แต่เธอที่สวมรองเท้าบูทข้อสั้นก็ยังต้องเขย่งตัวเพื่อผูกผ้าพันคอให้เป็นทรง

เธอปล่อยชายผ้าพันคอที่เหลือไว้ด้านหน้า รู้สึกตัดสินใจถูกที่เลือกสีนี่ให้กับเขา

"เป็นยังไง..บ้างคะ?" เธอเอ่ยถามเสียงค่อย อยากแก้จุดรุดรุ่ยบางจุดอีกครั้งใจจะขาด

(4)

ลมหนาวปะทะเข้ามาเมื่อเธอเปิดประตู เธอยืนอยู่หน้าร้านพร้อมกับเขาในเสื้อโค้ทตัวหนา ซัทสึกิเหลือบมองอีกฝั่ง เขาดูดีมากในชุดสำหรับฤดูหนาวแบบนี้ คงจะเป็นสไตล์การแต่งตัวที่คุ้นชินกระมั้ง

เธอขยับไปยืนตรงหน้าเขาก่อนจะขอถุงกระดาษจากอีกฝั่ง

"ขออนุญาตค่ะ" เธอกล่าว.ก่อนจะหยิบผ้าพันคอออกมา และนึกอายในจุดที่รุดรุ่ยบางจุด

ซัทสึกิคลี่ผ้าพันคออก ค่อยๆล้อมที่รอบคอของอีกฝั่ง (3)

(2)
"ร้านนี้อร่อยมากเลยค่ะ..ขอบคุณนะคะที่ชวนมา โดยเฉพาะซอสของจานปลา ฉันชอบมากเลยค่ะ" เธอกล่าวชม

"เคย์ซัวเลือกร้านได้เก่งสุดๆเลยค่ะ" ในจุดนี้เขามีเซ้นส์กว่าเธอจริงๆ สมแล้วที่เกิดและเติบโตที่แคนาดา

ซัทสึกิลุกจากที่นั่งพร้อมกับเขา ในใจทบทวนวิธีผูกผ้าพันคอที่แอบอ่านมาก่อนแล้วในอินเตอร์เนต

เธอถ่ายรูปอาหารไว้เยอะมาก แต่ก็ไม่กล้าลงสตอรี่เพราะรู้ว่าอีกฝั่งดังขนาดไหนใน sns/2

"การจองร้านอาหารให้เนี่ยแหละค่ะ สำหรับฉันนี่คือของขวัญวันคริสมาสต์ค่ะ" เธอยิ้มบางๆ

ใช่เพราะนั่นคือสิ่งที่ทำให้หัวใจดวงน้อยๆได้พองโตจากการที่รู้ว่าอีกฝั่งพอจะนึกถึงเธอบ้าง ไม่มากก็น้อย

"เดี๋ยว..ไว้ใส่ให้ข้างนอกนะคะ" เธอตอบอีกฝั่ง แต่ทว่าไม่สบตา

อาหารจานหลักนั้นหมดแล้ว เธอนึกเสียใจไม่น้อย เวลาในร้านอาหารนี้หมดเสียแล้ว

ไม่รู้ปีหน้าจะมีมื้ออาหารสุดพิเศษแบบนี้อีกไหม(1)

(5)
"ฉันพยายามนึกเสื้อผ้าของเคย์ซังและเลือกสีที่เข้ากับเสื้อตัวอื่นๆดูค่ะ"

ด้านในคือผ้าพันคอไหมพรมสีเลือดหมู
ที่เธอเป็นคนถักเอง

หลังจากลังเลอยู่นาน ว่าจะซื้อถุงมือ หรือผ้าพันคอดี ตอนแรกเธอจะซื้อถุงมือให้เขา แต่โชคดีที่เจอหนังสือสอนถักไหมพรมที่ร้านพอดี

เธอให้คุณยายสอนถักให้ ก่อนจะลงมือถักตั้งแต่ต้นเดือน
ก่อนที่อีกฝั่งจะตอบตกลงที่ไปกินข้าวด้วยกันในวันคริสมาส

(4)
ไม่ว่าความรักนี้จะจบลงเช่นไร

มันจะเป็นความทรงจำลำค่าตลอดไป

อาหารจานหลักค่อยๆ ลดลง ในจังหวะที่จังหวะการกินค่อยๆ ช้าลง ซัทสึกิตัดสินใจรวบรวมความกล้า

"เคย์ซัง...จริงๆแล้ว ฉันมีของจะให้ด้วยค่ะ" เธอกล่าวแบบนั้น ก่อนจะหยิบถุงกระดาษขึ้นมา

"อาจจะเป็นของเล็กน้อยค่ะ..ฉันเลือกอยู่นานเลย พยายามหาของที่เข้ากับเคย์ซัง.." เธอยื่นถุงกระดาษให้

(3)
ดีใจที่ในบรรยากาศหนาวเหน็บของอากาศแต่ทว่าอบอุ่นด้วยแสงไฟของมนุษย์

มีเธออยู่ในความนึกคิดของเขา

อาหารจานหลักทยอยมาเสิร์ฟ เธอถามเขาว่าต้องการทานอะไร ก่อนจะเลือกจานหลักของตน เธอลิ้มรสรสชาติอาหาร รวชาติของซอสและเนื้อเข้ากันดีจนน่าทึ่ง

แต่บอกตามตรง เธอแทบไม่ได้รับรู่รสชาติเท่าไหร่นัก

เพราะมัวแต่แอบมองหน้าอีกฝั่ง

จดจำเสียง ท่าทาง การยิ้ม

ถึงแม่อย่างนั้นแต่พอเธอได้ยินเริ่องร้านขนมหวาน ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที

เธอเงยหน้ามามองเขาทั้งๆที่ซอสยังติดอยู่มุมปากนิดหน่อย ดีใจจนลืมเช็ดออก

"เอ้ะ จริงหรอคะ.. " เธอป้องปากลืมตัว หุบยิ้มไม่ได้

"ดีใจจังค่ะ..ดีใจมากๆเลยค่ะ" เธอกล่าวเสียงสั่นเครือ

ดีใจจนหุบยิ้มไม่ได้
รู้สึกดีใจที่เขาจำได้
ดีใจที่มีความสำคัญขึ้นมา
(2)

"ขอบคุณนะคะเคย์ซัง" ก่อนจะกล่างขอบคุณจากใจ

"เอ้ะ ฉันหรอคะ.. กับคุณแม่เคย์ซัง.."

เธอลนลานอย่างเห็นได้ชัด

"แต่ว่าวันหยุดแบบนี้คุณแม่อาจจะอยากใช้เวลากับเคย์ซังมากกว่าหรือเปล่าคะ." เธอกังวลเล็กน้อย "แต่ถ้าคุณแม่ของเคย์ซังโอเคฉันก็โอเคค่ะ"

เธอพยายามกล่าวอย่างตรงไปตรงมา แต่หลบตาอีกฝั่งอย่างชัดเจน เพราะรู้สึกว่าการพบผู้ปกครองของคนที่แอบชอบช่างน่าอายเกินไป

(1)

(3) เธอหน้าแดงระเรื่อหลังพูดประโยคนั้นจบ

อย่างน้อยอยากให้เดทนี้เก็บไว้เป็นความทรงจำของอีกฝั่งซักนิดก็ยังดี

ซัทสึกิเหลือบมองถุงกระดาษสีแดงข้างๆ ตัว

(2) เธอค่อยๆ ลิ้มรสอาหารที่ทยอยมาเสิร์ฟ พาสต้าให้ความรู้สึกแปลกใหม่ เป็นรสชาติที่เธอไม่เคยทานมาก่อน

"จะว่าไปเคย์ซัง..วันนี้แต่งตัวดูดีมากเลยค่ะ ของแบรนด์ไหนหรอคะ ตัวนี้ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"

คงเพราะอาหารที่อร่อย ทำให้บรรยากาศเกร็งและเขินค่อยๆ หายไป เขาว่ากันว่าอาหารจะเชื่อมคนเข้าด้วยกัน คงจะหมายถึงแบบนี้ได้ด้วยละมั้ง

"แบบว่า เอ่อ..หล่อมากเลยค่ะ.."

"ชอบสุดๆเลยค่ะ อาหารอร่อยมากเลยค่ะ!" เธอเผลอกล่าวเสียงดังกว่าปกติเพราะตื่นเต้น ก่อนจะรีบปิดปากตนเองด้วยความอาย

ถึงจะไม่ใช่คริสมาสเดทในปีนี้ แล้วปีหน้าละ

แล้วปีถัดๆไปล่ะ
เธอคิดแบบนั้น พลางสงสัยในใจ

"คริสมาสที่ญี่ปุ่นเนี่ย จะชอบสั่งสตอเบอรี่ช้อตเค้กกันค่ะ" เธอกล่าวกับอีกฝั่ง "ฉันก็ว่าจะแวะระหว่างทางกลับบ้านเหมือนกันค่ะ "
(1)

(2) ไม่นานนัก ความเงียบนั้นก็ดังขึ้นด้วยเสียงของบริกร หญิงสาวในชุดดำนำอาหารเรียกน้ำย่อยมาเสิร์ฟ

"แล้วปกติที่บ้านเคย์ซังทำอะไรบ้างหรอคะ?" เธอถามอีกฝั่ง จงใจกลบประโยคหน้าอายให้หายไป ก่อนจะลองชิมอาหารเรียกน้ำย่อยในเซต รสชาติเปรี้ยวหวานลงตัวทำให้เธอตาโต ก่อนจะเผลออุทานว่า 'อร่อย' ออกมา

"อร่อยมากเลยค่ะ !เคย์ซัง..เลือกร้านเก่ฃสุดๆเลยค่ะ.."

(กลับมาแล้วค่ะ งานถาถมอย่างมาก 😭🙏)
"ปกติที่ญี่ปุ่นจะกินไก่ค่ะ แต่ไม่ใช่ไก่งวงนะคะ มักจะเป็นไก่ทอดมากกว่าค่ะ" เธอตอบไปตามตรง "แล้วก็ถ้าเป็นวัยรุ่น..มักจะไปเดทกันน่ะค่ะ"

เธอกำชายเสื้อแน่นตอนบอกประโยคสุดท้ายกัน ไม่กล้ามองตาอีกฝั่ง

เพราะนั่นคือสิ่งที่เธอแอบหวังในใจ

แม้เขาจะไม่ติดอะไรก็ตามที

ความเงียบดำเนินไปซักพักเพราะซัทสึกิอายเกินกว่าจะกล่าวอะไรต่อ (1(

ทั้งท่าที่ไม่เคอะเขิน ทั้งเสื้อผ้าหน้าผม เขาดูคุ้นชินกับร้านอาหารดูดีเลยทีเดียว

"เซทนี้ก็ดีนะคะ ถ้างั้นรบกวนเป็นเซทนี้ละกันค่ะ" เธอหันไปบอกบริกร ก่อนจะหันไปถามอีกฝั่ง

"เคย์ซัง.. มาร้านแนวนี้บ่อยหรอคะ?" เธอกระซิบถามหลังจากบริกรเดินไปแล้ว

แต่เซทอาหารสำหรับ 2 คนในวันคริสมาสต์หรอคะ!? ซัทสึกิที่คิดไม่ซื่อแต่ต้นเกิดเขินอายขึ้นมา
(2)

เพราะไม่ชินกับการที่มีคนลากเก้าอี้ให้ รวมถึงบรรยากาศร้านที่ดูดีจนน่าตกใจ ทำให้เธอลุกลี้ลุกลนเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้นุ่มอย่างเกร็งๆ

แม้ซัทสึกิจะอ่านรีวิวมาแล้วว่าราคาอาหารในร้านนั้นไม่แพงเท่าไหร่ อยู่ในระดับที่เงินค่าขนมของเธอจ่ายไหวแต่เธอก็ไม่คิดว่าในร้านจะมีบรรยากาศดูดีหรูหราขนาดนี้

อีกทั้งอีกฝั่งยังแต่งตัวดูดีสุดๆ !

'เคย์ซัง..คงจะคุ้นชินกับการทานร้านหรูหรือเปล่านะ..' เธอสงสัย /1

(2)
คุณแม่จะรู้ไหมนะว่าเธอแอบชอบเพื่อนของตัวเอง

เธอคิดในใจ

ด้วยเหตุผลบางอย่างคุณแม่ของเธอเลือกเสื้อผ้าให้ในคืนนี้ แถมยังแนะนำทรงผมให้อีกต่างหาก ซัทสึกินึกสงสัยในใจ