“นี่—”

ใบไม้ที่ปลิวอยู่เหนือศีรษะคนผมทองบางคนดูจะมีปริมาณมากกว่าปกติเล็กน้อย

“กำลังรอใครอยู่รึเปล่า?”

เป็นเธอที่โผล่ออกมาตรงตามเวลานัดเป๊ะๆ

แต่ดูเหมือนจะอยู่ผิดที่ผิดทางไปหน่อย เพราะตรงที่เธอยืนอยู่คือบนกิ่งไม้ใหญ่เหนือศีรษะของเขายังไงล่ะ

เหตุการณ์เหมือนจะเดจาวูชอบกล…

แต่ดูท่าผู้ประสบภัยคนนี้จะไม่ได้ดูเดือดร้อนอะไรเป็นพิเศษเท่าไหร่นะ?

(👌)

”แต่รู้อะไรมั้ย จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม ฉันว่าคุณแม่เลือกชื่อได้เหมาะดีนะ“

”ถึงจะเป็นท้องฟ้าที่วุ่นวาย เอาแน่เอานอนไม่ได้ แต่พอฉันมองไป…ก็จะยังเจออยู่ดี“

“นั่นคงทำให้ฉันรู้สึกสบายใจ”

สายตาสีแดงคล้ายแฝงประกายบางอย่างวาบผ่านไป

“ที่ฉันจะบอกก็คือ—”

“โอกาสมันไม่ได้เท่ากับศูนย์ซะหน่อย”

นิ้วเอื้อมไปดีดหน้าผากรุ่นพี่ตัวดีด้วยความหมั่นเขี้ยว

”แต่ถ้าไม่มีโจทย์มา ฉันก็ไม่มีคำตอบให้หรอกนะ“

“สวยมั้ยน่ะหรือ—?“

เธอแกล้งทำเป็นมองพินิจใกล้ๆอย่างตั้งใจ

“ตรงนี้ฉันว่าฉันเจอแต่คนขี้อวดนะ?“

สายตาสีแดงคู่นี้หรี่ลงอย่างนึกสนุก

”เป็นคนคุยโว ชอบโวยวาย แถมไม่ชอบยอมรับไอ้ที่พูดไปตะกี้ด้วย“

เธอยิ้มขบขัน

+

ท่าทีคุ้นตาที่เป็นเอกลักษณ์ของรุ่นพี่คนนี้ทำให้เธอนึกถึงตอนก่อนๆที่พวกเขาเคยเจอกัน เธอทอดสายตาไปที่เขา

รุ่นพี่ก็ยังคงเป็นรุ่นพี่

”อาจจะ…ไม่ได้บังเอิญก็ได้ล่ะมั้ง?“

เธอคล้องนิ้วกับปอยผมข้างนึงของคู่สนทนาก่อนจะเกลี่ยมันไปคล้องทัดกับหูอย่างเบามือ

พอตอนละมือ สายตาก็จะพบกับสีท้องฟ้ายามกลางวันตามที่เจ้าของพูดออกมาเมื่อครู่

ถ้าเขาไม่ได้โวยวายอะไร…

ก็อาจถึงคราวของเธอที่ได้พูดเสียที

+

(สนุกและก็อิ่มใจกับความน่ารักจริงๆค่ะ🥰🤲🍀🤍)

“ถ้าอย่างงั้นช่วยรออีกหน่อยก็แล้วกัน“

มองชิ้นที่ติดปลายไม้ในมือที่เคยผ่านความร้อนมาครู่เดียว ก่อนจะเอาไปอังเหนือกองไฟอีกรอบ

ท่ามกลางความเงียบชั่วขณะที่เพ่งสมาธิไปที่การย่างขนม หลังหมุนไปมาได้สักพักเธอจึงยื่นมันขึ้นมาดูใกล้ๆในระดับสายตา ขนมตรงหน้าเปลี่ยนกลายเป็นสีคาราเมลทั้งชิ้น มีส่วนที่เกรียมเป็นจุดสีน้ำตาลเข้มประปราย

ก็ดูไม่เลวนี่?

จากนั้นจึงดึงออกจากไม้มาจ่อที่ปากอีกคนเสร็จสรรพ

(😂ไหนๆก็มาแล้ว กลับมาโหวตประธานกันสักหน่อยกัน)

“มาจากพวกนี้รึเปล่า?“

ก่อนจะตวัดไม้ในมือบนพื้น เกิดเป็นรอยที่ลากผ่านฝุ่นละอองที่ประกอบกันเป็นตัวอักษรที่เฉียบคมหนักแน่นสองตัว

安里

เป็นชื่อเดียวกันกับชื่อสถานีและที่คนมักจะใช้กันทั่วไป