Tamamen tutkunu olarak diyorum, Beşiktaşın marşları inanılmaz sarıyor. Müthiş objektif bir yerden de aynısını diyebilirim ama.

Mırmır gelmiş mama için ciyaklıyor belki de onun sesine uyandım. Sağol meleğim.

Benim gibi köksüz insanlardan birilerine tutunacak dal olmasını bekleyemezsin. İçinde bir tane güzel duygu kalmamış birinden sevgi bekleyemezsin.

Bunları düşününce kendimden o kadar iğreniyorum ki kim koydu bu iğrenç düşünceleri hisleri içime bilmiyorum. İçimde temiz duygular kaldı mı artık hiç bilmiyorum.

Ki bu kişi arkadaş da değil artık kardeşim diyebileceğim bir dostluk var aramızda ve onun yaşadığı her şeyi biliyorum kolay şeyler yaşamadığını biliyorum. Ona rağmen annesi ile arası iyi diye ne zaman bir şeyden şikayet etse boş boş anlatma bana diyorum ki kadın bana da oğlum diyor.

Çok yakın olduğum kişilere derdini sikeyim diyorum tabii, sadece 1 kişi o da başka arkadaşlarım olmasa senle bu kadar uzun sürmezdi diyor zaten anlıyorum birbirimize böyle dürüst oluyoruz, ama toplu bir yerde otururken kişisel bir muhabbet döndüğü zaman içimden diyorum, yüzüme yansıyor olabilir.

Neyse, içimdeki mahkemede bir tarafım o kişinin acısı senin acı hiyerarşine uymuyor diye acı çekmediği anlamına gelmiyor, yargılamak küçümsemek senin ne haddine eşek otur aşağı diyor, diğer tarafım dert dinledikçe senin derdine sokayım diyor, sonra da böyle düşündüğüm için kendimden nefret ediyorum

Özellikle sevdiğim biriyse ona zarar verip üzeceğime kendi içimde bombaları patlatmayı tercih ediyorum. Bir nevi canlı bomba ama kimsenin olmadığı zamanda kapalı kapılar ardında kontrollü bir şekilde patlıyor.

Yanlış kişi acilen geri çekiliniz diye sirenler alarmlar çalışıyor kafamın içinde o zaman. Yine dinler tavsiye istiyorsa veririm bu hislerimi bir kenara bırakıp, orası ayrı mantıklı tarafım ağır basar ve ne kadar ikiyüzlü olduğumu bilmelerini asla istemiyorum.

Bu tarz kökleri olan, acısıyla tatlısıyla da olsa bir ailesi olduğundan sırtı yere gelmeyen insanları görünce içim fokur fokur oluyor. Çok iddialıyım bu konuda kimse benim kadar çatlamıyordur. Öyle ki bu insanlar bana bir dert sorun açıversin az önce bahsettiğim mahkeme hemen kuruluyor içimde.

Benim asıl ne yaşadığının bile farkında olmayan içinde sadece kendisine dehşet saçan öfke dolu ergenle bir konuşmam lazım.

Senin hiç mi hatan yok, haksızlık ediyor musun, karşıdaki kişi de insan sen de sütten çıkmış ak kaşık mısın diye kendi kendime hesaplaşmalar yaşıyorum. Kendimi suçlarken buluyorum her seferinde, sonra hislerim artıyor ikisi aynı anda var olamıyor. Ya bu deveyi güdersin ya bu diyardan gidersin.