اونقدری که میخواسم نخوردم 😐

به خرید یه چیزایی امیدوارم میشم بعد هی حساب کتاب میکنم و آخرش هیچ

برسم ایران فقط آش بخورم

س یه ویدیو از تشویق تماشاگرای دختر تو آزادی نشونم داد، یادم اومد اون روز اولی که قرار بود راه بدن ما بلیت خریدیم و س هم رفت تو. بعد چون همه رو راه ندادن من بهش زنگ زدم که برگرد پس‌ آرمان‌ها چه. بیا بیرون همراه بقیه مبارزه.
احمق‌ کی الان دیگه اون روز رو یادشه آخه.

تو شطرنج ست کردم فقط رقیبای با ریتینگ کمتر بهم پیشنهاد بده. خوبیش اینه که بیشتر میبرم بدیش اینه که وقتی میبازی دردش خیلی بیشتره.

دی‌دریم معادل فارسی داره؟

اولین باره اینقد آینده کوتاه‌مدت برام روشنه. اینقدر تابستون اینجا برام رویاییه که هی دی‌دریم میکنم.

از این جلسه‌های ارزیابی بدم میاد. میدونمم قراره ازم تعریف کنن ولی اینکه هی باید بگی نه بابا من اینهمه نیستم و تلاش تیمی بوده و اینا.

چرا هر چی می‌نویسم حس میکنم اشتباهه. فارسی همینطوری بود؟

عمرش‌ صرف استرس دندون‌پزشکی شد.

از سطح بیخیالی این همکارم متعجبم. هیچ تسکی رو کامل انجام نمیده. واسه همین تسکای آسون بهش میدن که برسونه که همونا رو هم نمیرسونه.

فعلا اینجا خوبیش اینه که پسر سی و هفت ساله فحش نیس. فضا بومریه.

شش ماهه هر چی کار اداریه عقب انداختم. هی میگم ماه بعد.