“ยินดีต้อนรับครับ ท่านแขกผู้มีเกียรติ” บุคคลปริศนาปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชืดราวน้ำแข็ง ร่างของเขาเดินมาจากประตูคฤหาสน์ทำให้เห็นว่าชายคนนี้ใส่ชุดเหมือนพวกพ่อบ้านของพวกคนรวยไม่มีผิด

แต่ทำไมผิวซีดจัง

เจนน่านึกสงสัยถึงแม้ที่เรซารอสจะแดดออกน้อยมากก็ตามที แต่เป็นไปได้หรือที่พ่อบ้าน(คิดว่าน่าจะใช่) จะซีดจนเหมือนไร้เลือดในร่างกายจะได้แบบนี้

ขนลุกจัง

ตอนพวกเขาไปดูประกาศก็เห็นมีหลายคนสนใจ แต่ทำไมพอเอาเข้าจริงถึงไม่มีใครนอกจากพวกเขาสักคน มันน่าแปลกไปหน่อยหรือไงล่ะ ต่อให้อยากได้เงินไปจุนเจือครอบครัวเขาก็ไม่กล้าเอาชีวิตมาเสี่ยงในที่แปลกๆแบบนี้หรอกนะ

“ไม่งั้นแกก็ไปเข้าร่วมคัดเลือกเลย ฉันกลับ”เจนน่าตัดบทเสร็จเตรียมหันหลังเดินออกไป แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขา

แอ๊ด

ประตูเหล็กขนาดใหญ่เปิดออกพร้อมกับบุคคลปริศนามายืนหน้าตรงหน้า

ฉันตกลง

แค่ประโยคเดียวทั้งเจนน่าและเอียนก็มาถึงคฤหาสน์กลางหุบเขาที่ตั้งของตระกูลเซนต์วินย่า ภาพเบื้องหน้าคือคฤหาสน์ที่ถูกรายล้อมไปด้วยเถาวัลย์ และไม้เลื้อยทำให้ที่นี่ดูลึกลับ น่ากลัว

ใช่ น่ากลัวมากใครช่างกล้ามาสร้างคฤหาสน์กลางป่ากลางเขาแบบนี้ แถมบรรยากาศยังดูวังเวงเสียจนน่าขนลุก ใครจะบ้ามากัน

“เอียนฉันว่าเรากลับกันเถอะ”

“แกกลัวเหรอ”

“ก็กลัวน่ะสิ!”เจนน่าแว้ดเสียงขึ้น

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ

“ฉันไม่กล้า” เจนพูดเสียงแผ่ว

“ไม่กล้า?”

“ฉันเป็นผู้ชายนะ ต่อให้อยากได้เงินแค่ไหน การที่ไปเข้าสมัครคัดเลือกเจ้าสาวนั่นมัน...”

“แกฟังนะ ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้ อีกอย่างแกไม่ได้ไปแต่งงานจริงๆเสียหน่อย แกแค่ไปรับเงินในฐานะผู้เข้าร่วม”

ที่เอียนพูดมาก็ถูกในเรซารอส
การแต่งงานระหว่างเพศเดียวกันถือว่าเป็นเรื่องปกติ แถมสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการรักษาแม่

“ฉันตกลง”

พะ พันเหรียญ!!!

ขนาดแค่เข้าร่วมยังได้ตั้งพันเหรียญ ถ้าได้เป็นเจ้าสาวมันจะขนาดไหน เขาไม่อยากจะคิด

“ฉันว่าแกน่าจะลองดูนะเจน ยาที่น้าต้องกินมันแพงมากไม่ใช่รึไง”

“อือ”แพงมากจริงอย่างที่เพื่อนเขาพูด เพราะที่นี่คือเมืองหนาวแถมหมู่บ้านที่พวกเขาอยู่ไม่ได้ใกล้ตัวเมืองเรซารอสมาก ทำให้อะไรๆก็แพงไปเสียหมด ยิ่งของจำเป็นต่อการดำรงชีวิต อาหาร ยา เครื่องนุ่งห่ม คือของราคาแพงทั้งหมด

ตอนนี้เขาสนใจแค่ว่าจะทำยังไงให้ได้เงินเพิ่มขึ้นเพราะอาการป่วยของแม่ที่อยู่ๆก็ทรุดลงไปอีก และเพื่อหาเงินไปซื้อยาราคาแพงเขาเลยต้องทำงานเพิ่มขึ้นกว่าที่ทำอยู่

“แกไม่ลองไปคัดเลือกเจ้าสาวดูล่ะ เจน” เอียนเสนอ

“แกจะบ้ารึไง ฉันเป็นผู้ชายนะ” จะให้ไปเป็นเจ้าสาวตาแก่ที่ไหนเนี่ยนะ เพื่อนเขามันบ้ารึเปล่า

“ไม่สิ ฉันเห็นในประกาศมันเขียนว่าขอเพียงเข้าร่วมก็ได้เงินถึง1000พันเหรียญเลยนะ”

“...”

ก้าวยาวไปยังคอกแกะนับสิบตัวที่ร้องขออาหารในวันที่อากาศหนาวเย็นกว่าวันอื่น

“เป็นประกาศของตระกูลเซนต์วินย่า”

“อือหึ”

“เขาประกาศหาเจ้าสาวให้ผู้นำตระกูล แกไม่เชื่อแน่ว่าสินสอดเจ้าสาวมันมากขนาดไหน”

“แล้วมันมากขนาดไหนล่ะ แกก็พูดมาสิเอียน แล้วอย่าพูดอย่างเดียวนะต้มน้ำด้วย เจ้าแกะน้อยรออยู่” เจนน่าบ่นอุบ ส่วนตัวก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้วว่าเศรษฐีนั้นประกาศหาเจ้าสาวให้ค่าสินสอดเท่าไหร่

#saintwinya - #nomin

เจนน่า เนวิลตัน เองก็เป็นหนึ่งในชาวเมืองเรซารอสที่ไร้พื้นที่ทำกิน อาศัยที่ว่ามีพี่ชายเป็นทหารรับจ้างส่งเงินมาจุนเจือครอบครัว และตนที่รับจ้างให้อาหารกับแกะของลุงวิลลี่ ทำให้ไม่ลำบากมากนัก

“เจน แกเห็นใบประกาศหรือยัง” เอียนเอ่ยขึ้น

“ประกาศอะไร” มือเรียวสวยโกยเศษหญ้าเอาไว้ในวงแขนปากก็พูดกับเพื่อนสนิทอย่างเอียน ดัสต์ ขาเรียวในกางเกงขายาวสีหม่น