"ถ้าข้างในมีแหวนเพชรก็คงพอซื้อได้นะ~" ว่าแล้วลองบิคุกกี้ เอียงคออ่านคำทำนายในกระดาษแล้วยิ้มร่า

ยื่นคุกกี้ชิ้นที่แบ่งมาครึ่งนึงไปตรงหน้าอีกฝ่าย "สักหน่อยไหม? เขาบอกว่ากินแล้วจะอารมณ์ดีทั้งเทอม"

"จะได้เลิกหน้าบูดไง?"

"แหม~สนใจจะจีบฉันแล้วเหรอ,ริชมอนด์" หยอดสักทีแล้วรับคุกกี้ก่อนอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ ขอบใจจ้ะ<3

มองตามเขาไล่เก็บกระดาษเจ้ากรรมที่ปลิวได้ปลิวดี และกลับมาอีกครั้งพร้อมผ้าเข็ดหน้าชุ่มน้ำ หล่อนรับมาโดยไม่พูดอะไร บางคำพูดของเขาทำให้หล่อนอ้อยอิ่งอยู่กับการซับมัจฉะออกจากเสื้อโดยยังไม่รีบเฉลยผลลัพธ์

"พูดจริงเหรอที่ว่าจะซื้อใหม่ให้น่ะ?"

(เพราะเลิกกันแล้วมันขมดีค่-- / ขอบคุณค่ะ หนุ่มกอธคนนี้ก็สุดจะเท่จนใจเจ็บ💔🥀)

( cc : @zacharyhell.bsky.social )

(สนใจค่ะ!🙋)

"เลยเที่ยงคืนแล้วรองเท้าแก้วเลยหายไปไงล่ะ" หัวเราะแหะกลั้วคำตอบ เขย่งปลายเท้ากระโดดลงบันไดทีละขั้นจนไปถึงพื้น

"แถวนี้จะมีตู้สาธารณะจริงเหรอ--ตู้หยอดเหรียญเนี่ยไม่ใช่ว่าเก็บเข้าพิพิธภัณฑ์ไปหมดแล้วเหรอ--?" ยกมือป้องตาพยายามมองหาตู้โทรศัพท์ที่อีกฝ่ายพูดถึง

หมุนตัวกลับมา แบมือไปตรงหน้าเขา "อ๊ะ,แต่ถ้าต้องหยอดจริง มีเหรียญให้ยื้มไหม?"

กำลังจะเอื้อมมือไปรับ จู่ๆจอมือถือก็ดับต่อหน้าต่อตา จากที่ยิ้มอยู่สลดหดหู่เป็นโยดา

และจากโยดาก็หน้าแดงเป็นกวนอูไม่มีหนวดเพราะคำคำเดียว

"ใครเป็นป้าไม่ทราบ!"