เพราะคนในหมู่บ้านมักจะเดินทางไปต่างถิ่นไปนานแล้วกลับมาอยู่เสมอ ทำให้ตลอดเวลา5ปีที่ผ่านมาเขาต้องคอยแจ้งข่าวเรื่องของภรรยามานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

“จริงสิ ระหว่างรออาหาร ดื่มกาแฟหน่อยไหม”

อันย่าไม่ได้คิดอะไรมากมาย นอกเสียจากการที่อยากมีแม่เหมือนกับคนอื่นเขาบ้าง การพูดถึงแม่ที่เธอจำไม่ได้จึงยังไม่ใช่เรื่องที่กระทบกระเทือนจิตใจของเธอขนาดนั้น

“ไม่เป็นไรหรอก ก็เธอไม่ได้กลับมาตั้งนานนี่นา” ลูเซียสไม่ได้เปลี่ยนสีหน้า พร้อมพูดสบายๆเหมือนมันเป็นเรื่องทั่วไป “ถ้าอยากเอาไว้ก็ไปทักทายที่หลุมศพเป็นครั้งคราวก็ได้นะ”

+

"อ้อ“ ลูเซียสนิ่งไปจังหวะหนึ่งโดยที่ยังคงรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าเอาไว้ ก่อนที่จะพูดต่อ “ลูน่าไม่ได้กลับมานานเลยนี่เนอะ แอนน์ไม่ได้อยู่กับเราตั้งนานแล้ว”

“หลายปีก่อนเธอล้มป่วยน่ะ“

“ไม่ขนาดนั้นสักหน่อย” คุณพ่อผู้ถูกรุมจากคนทั้งบ้านยกเจ้าตัวเล็กอุ้มขึ้นมา“ คงไว้คราวหน้าแทนแล้วกันนะลูน่า”

“นี่อันย่า ลูกสาวของพี่ เคยเจอกันรึยัง”เขาพูดแนะนำตัวลูกสาว เหมือนเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนอยู่กับออโรร่ากลับมารีเพลย์อีกรอบ

”ไม่ต้องเลย ฉันจะทำเอง“ เป็นออโรร่าที่เดินเบียดเข้าไปหลังร้านแทน ไม่วายยังหันมาพูดกำกับไว้ทิ้งท้าย“ลูน่า ไม่ว่าหมอนี่จะทำอะไรให้กินก็อย่าเอาเข้าปากเชียวล่ะ”

“ใจร้ายชะมัดเลย“ ลูเซียสบ่นอุบตามหลังไป ก่อนที่หนูอันย่าจะเสริมต่อ

”คุณพ่อทำอาหารไม่อร่อยเลยค่ะน้าลูน่า“ เธอพูดเสียยงเบา แต่ก้ดังพอที่จะให้ทุกคนได้ยิน

+

“ไม่ได้เจอกันนานเลย ดูโตขึ้นเยอะเลยนะครับ“เขาวางมือแปะๆลงบนหัวเธอเบาๆตามความเคยชิน เวลาเอ็นดูคนที่เด็กกว่า “มาเที่ยวเล่นหรอครับ มาแต่เช้าเชียว”

”นี่พี่ เธอไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะ “ เป็นออโรร่าที่ปัดมือของเขาออก

“จริงด้วยสินะ ขอโทษด้วยนะลูน่า”เขาพูดโดยที่ยังคงรอยยิ้มไว้บนใบหน้า “แล้วนี่ทานอะไรมารึยังครับ”

“เอะอะอะไรกันแต่เช้า” ในที่สุดลูเซียสก็โผล่มาจากหลังร้าน มองนาฬิกาอีกครั้งว่าถึงเวลาเปิดร้านแล้วหรือยัง ก่อนจะหันมามองที่ก้อนตัวจิ๋วสามก้อนที่อยู่ภายในร้าน

เขาอยู่ในสภาพหัวฟูเหมือนเพิ่งตื่น ดูก็รู้ว่าเพิ่งจะไปแอบงีบมา ลูเซียสนิ่งค้างไปเหมือนกำลังเบลอ ยืนพิจารณาเธออยู่ครู่นึง ก่อนที่จะพูดชื่อออกมา

“อ้าว ลูน่าเองหรอ” มุมปากยกยิ้มขึ้น เมื่อได้เจอน้องที่ไม่ได้พบกันมานาน ก่อนจะเดินเข้ามาหา

+

อันย่าที่เห็นคุณน้าหันมาสบตา ก็หันไปสบตากับคุนน้าคนใหม่พลางกระพริบตาปริบๆปิ้งๆพร้อมกันเหมือนกัน ปริบ ปริบ ปริบ ปิ้ง ปิ้ง👁️👁️✨

ออโรร่าที่เห็นเด็กทั้งสองคนแข่งจ้องตากันก็ได้แต่หัวเราะออกมา "เอาเบรคฟาสง่าย ๆ ไหมลูน่า หรือจะเป็นพวกซุปดี“

” รีบสั่งก่อนหมอนั่นมาจะดีกว่านะ“ออโรร่ากระซิบ ” ถ้าเป็นอาหารที่พี่ทำ เธอจะต้องไม่อยากกินมันแน่ๆ“

อันย่าพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วย

“ค่ะ” เธอยิ้มฟูตาปิดให้คุณน้า ไม่ได้โฟกัสเท่าไหร่เพราะเพิ่งตื่นนอนได้ไม่นาน เลยยังรู้สึกงัวเงีย

ในเมื่อเจ้าของร้านไม่อยู่ ออโรร่าจึงอาสาเข้าไปทำกับข้าวในครัวให้ก่อน

“มีอะไรที่อยากกินเป็นพิเศษไหม หรืออะไรก็ได้” เจ้าตัวหันมาถามเด็กทั้งสองคน(?)

”ยัยตัวเล็กของอาตื่นแล้วหรอคะ“ ออโรร่าพุ่งเข้าไปชาร์ตเด็กน้อย”แล้วนี่คุณพ่อหนูไปไหน“

”คุณพ่อบอกว่าลืมอะไรไม่รู้แล้วก็เข้าหลังร้านหายไปสักพักแล้วค่ะ ไม่รู้ว่าไปที่ไร่หรือเปล่า“ เธอตอบกลับ

”อะไรของหมอนั่น“ หญิงสาวบ่นงุบงิบ ” จริงสิ นี่เพื่อนของน้าเอง น้าลูน่า ทักทายสิคะ“

”สวัสดีค่ะ น้าลูน่า“เธอส่งยิ้มให้อีกคนอย่างเป็นมิตร “หนูชื่ออันย่า เป็นหลานของอาออโรร่าแล้วก็ลูกสาวของคุณพ่อค่ะ*´︶`*”

"พี่!" ผ่าม! ออโรร่าที่เปิดประตูเข้าไปก่อนจะตะโกนเรียกพี่ชายของเธอ ไปไหนนะ!?

"อาออโรร่า“ เสียงเล็กๆดังมาจากหลังเคาท์เต้อ เด็กสาวตัวเล็กโผล่
หน้ามาด้วย หน้าตางัวเงียก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา มองอีกคนด้วยสายตาแป๋วแว๋ว "เพื่อนของอาหรอคะ"

+

“มารงกงรบกวนอะไรกันเล่า” เธอโบกไม้โบกมือ ”ทำเป็นคนอื่นคนไกลไปได้“

”ถึงเธอจะไม่ได้กลับมานาน ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่ใช่คนที่นี่สักหน่อย“

ระหว่างทางก็เม้าละลายพฤติกรรม พูดเรื่องตอนเด็กนู่นนี่นั่น มีอะไรตรงไหนเปลี่ยนไปบ้าง จำตรงนั้นได้ไหม คิกคักๆ

เล่าเรื่องพี่ชาย มันนะ ย้ายกลับมาเปิดร้านคาเฟ่ที่หน้าไร่ ตัวเองทำอาหารเป็นที่ไหน ลูกค้าเข้าร้านนับคนได้คิก ๆ บลาๆ จนมาถึงร้านที่ว่านั่น

“ร้านไหนอะไรกันเล่า” เธอพร่ำำูดไปเรื่อย”เวลานี้มีใครเขาเปิดร้านที่ไหนกัน“

“เอ้า ลุกขึ้นมาก่อน ”เธอจับดึงมือใอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นมา แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้พูดอะไรมาก แต่เธอก็เข้าใจดี(มั้ง) “ฉันกำลังจะกลับบ้านพอดี ไปกินข้าวที่บ้านฉันกันเถอะ”

ครุ่นคริสพิจารณา จะโกหกก็ทำให้มันแนบเนียนหน่อยสิ เวลานี้มันมีแดดที่ไหนกัน

“ แล้วกินอะไรรึยัง ”

“ โอ๊ย ตายจริง ” ออโรร่าเข้าชาร์จอีกฝ่าย เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูยินดีที่ได้พบกับอีกฝ่าย “ ลูน่าจริงหรอเนี่ย ไม่ได้เจอกันนานเลย “

” แล้วนี่เป็นอะไรไป ไม่สบายงั้นหรอ ทำไมมานั่งอยู่ที่นี่ตอนเช้าตรู่แบบนี้ “

“ คะ? ” เมื่อถูกเอ่ยชื่อ เจ้าตัวก็พิจารณาคนตรงหน้าอีกครั้ง แม้จะคลับคล้ายคลับคลา แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

ออโรร่าลงไปนั่งยอง ๆ ข้าง ๆ หญิงสาวที่ผมเผ้ารุงรังตรงหน้า ก่อนที่จะได้สบตาเข้ากับดวงตาสีม่วงซีดที่คุ้นเคย

“ เอ๊ะ ลูน่าหรอ? ”

ออโรร่า(น้องสาว)แวะมาซื้อของให้ที่บ้านอยู่ในระหว่างทางกลับ เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาพร้อมกับฉัมเพลงในคออย่างร่าเริง ก่อนที่จะเข้ามาพบกับอีกคนเข้า

“ อุ๊ต่ะ! ” เธอเผลออุทานออกมาเสียงหลง ใครจะไปคิดว่าเช้าตรู่ขนาดนี้จะมีคนมานั่งกอดเข่าอยู่ใต้ต้นไม้แบบนี้ ” ตายจริง มานั่งทำอะไรตรงนี้คะ “

หลังจากไม่ได้พบกันเสียนาน เลยทำให้เจ้าตัวยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครในทันที