เสหน้าผิวปากไปทางอื่น ก่อนจะหันกลับมายกผ้าปิดตาเหมือนกำลังยกหมวกทักทายใส่กล้องเป็นการตอบคำถามนั้น

“ช่ายแล้วครับ~ พวกเราอยากให้ทุกคนสุขภาพแข็งแรง~”

“ฮ่า ๆๆ คิดถึงอะไรกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็น่าจะเจอกันอีกนะ?”

“เอาล่ะ ถ้างั้นก็บ๊ายบาย ฝันดีนะฮะ!”

(เย่ะ เจ่งมากแทคกี้ที่มาต่อจนจบบ)

(แดฮุนนี่ทัม /เก้บเศษเสื้อหั้ย)

“โอ้~ ไม่มีเหนื่อยเลยแฮะ“

ปรบมือแปะ ๆ จนภาพในจอสั่น ก่อนจะกระซิบกับจอแบบตั้งใจให้เจ้าตัวรู้ ดวงตาสีมาเจนตาหยีลง

“จริง ๆ ตอนแรกตกลงกันไว้แค่ 10 ล่ะครับ ชู่ว ๆๆ รู้กันแค่เรานะ“

คนผมสีม่วงเทาขำ ก่อนจะวางโทรศัพท์คืนที่ตั้งเหมือนเดิม

นึกว่าจะรู้สึกกดดันมาก แต่เขาชอบบรรยากาศที่นี่มากกว่าที่คิด

(ดี ลงไปเยย)

“เค้าว่ากันว่าต้องเปลี่ยนบรรยากาศ ออกไปสูดอากาศกันหน่อยดีไหมฮะ?“

“ขอโทษทำไมฮะ?“

ไม่ได้ตอบคำถามตามมารยาทที่ถูกถามกลับ แต่มองลึกเข้าไปในดวงตาที่ยังฉ่ำน้ำอยู่คู่นั้น

”รุ่นพี่ ยังกลับมาไม่ได้หรอ?“

—เพิ่งจะนึกออกเมื่อกี้ว่าเขาเองก็ละสายตาจากคนคนนี้ไม่ได้ตอนได้ดูการแสดงสด ที่อินขนาดนั้นก็เพราะกำลังจมดิ่งอยู่สินะ

ด้วยสายงานที่เคยทำ ใบหน้าที่ยังคงไว้ซึ่งความเจ็บปวดบนเวทีนั่นเขาเห็นมาหลายครั้งแล้ว แม้จะไม่ใช่สายการแสดงแต่ซุยเซนก็พอจะคุ้นเคยความรู้สึกนั้น

”?“

ไม่คิดว่าภายนอกที่ดูเข้มแข็งนั้นจู่ ๆ จะแสดงด้านที่เปราะบางออกมา ซุยเซนลืมเรื่องของตนไปชั่วขณะ ร่างกายขยับสาวเท้าเข้าไปให้เร็วขึ้น

“เป็นอะไร—“

รู้ว่าคนเราถ้าไม่ถึงขั้นทนไม่ไหวจริง ๆ ก็คงไม่ร้องไห้ออกมาต่อหน้าคนไม่รู้จัก ยิ่งเป็นเทรนนีในรายการเซอไววัลที่ความกดดันสูงตลอดเวลาแล้วด้วย

แต่พอไปหยุดอยู่ตรงหน้ากลับไม่รู้จะช่วยยังไงจึงได้แต่เอียงคอขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วงอยู่อย่างนั้น

(จานอนเตียงเปียกให้รึงะ)

ไม่รอให้ตกลงก็คว้าแขนอีกคนมาแล้ว เขาจับแดฮุนนั่งเก้าอี้หน้าไลฟ์ ก่อนที่ตนจะไปหยิบเก้าอี้ส่วนกลางมานั่งข้าง ๆ ใบหน้ายิ้มแย้มธุรกิจถูกดึงออกมาใช้ปิดบังรอยแตกร้าวที่ค่อย ๆ ลามอยู่ภายใน

”กลับมาแล้วฮะ มีแขกรับเชิญพิเศษมาด้วย ทาด๊า“

ซุยเซนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังทำอะไรอยู่ เขาออโต้ไพลอทพูดไปพูดมาจนไลฟ์ปิดตัวลง เมื่อความเงียบโรยตัว ก็ค่อย ๆ ก้มลงกุมหน้า นั่งนิ่ง ไม่รู้จะทำอะไรต่อ

ดวงตาสีมาเจนตาหลุบลง น่าแปลกที่โดยรวมเขาไม่ได้รู้สึกดีเท่าใดนัก เหมือนกำลังได้รับเศษเงินจากความเวทนาของคนรวยอย่างไรอย่างนั้น

คุ้นเคย เพราะเป็นความรู้สึกที่ได้รับมาทั้งชีวิต

โดยที่รู้ทั้งรู้ว่าไม่ใช่ความผิดของแดฮุน แล้วอีกฝ่ายยังเสียเวลามาปลอบเขาด้วย

น่าสมเพช

”…เข้ามาสิ“

”อ๊ะ ขอบใจ เดี๋ยว—“

เด็กหนุ่มผมม่วงรับขนมมาอย่างทุลักทุเลเล็กน้อย

รู้สึกว่าเยอะไปแล้ว—แต่ไว้ค่อยเอาไปแบ่งทานด้วยกันทีหลังก็ได้

คิดพลางหยิบขนมขบเคี้ยวมาถุงหนึ่งก่อนจะโยนที่เหลือลงเตียง กระจัดกระจายมากพอจะโดนดุถ้าทีมเมทคนหนึ่งมาเห็นเข้า

…

อีกคนที่เคยชินกับความเงียบไม่ได้อึดอัดอะไร แต่ตอนกำลังจะพูดอะไรสักอย่างเหมือนกันกลับได้รับคำปลอบที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

(ชะตากรรมง่ะพี่อัลเลน ,_,)

(บอกแล้วว่าเอมวีพี!! เก่งมราก!!)