Bi arkadaşa kahvaltıya gittim. Yumurtayı nasıl seversin diye sordu, farketmez dedim. İşte böyle yaptığımız için kimse bize bir daha fikrimizi sormuyor dedi. Sonra tekrar sordu yumurtayı nasıl seversin diye. Rafadan dedim. Onun için daha kolay olacağını düşünerek cevap verdiğimi söylemedim.

Benden ne istenilse elimden geldiğince yapmaya çalışırım, böyle yapınca değer göreceğimi zannederek büyüdüm çünkü. Ama istemek, vermek kadar kolay değil. Ricada bulunmak, yardım istemek, benim için bi şey yapılmasını istemek en zorlandığım konulardan. Kendime güzel şeyleri layık görmemekten bıktım.

Galeride dolaşırken karşıma ara ara arkadaşların eski görücülerinin fotoğrafları çıkıyor, temizlik yapmam lazım galiba

Hayatından sürekli şikayet eden kişilerle uzun süre takılınca insan ister istemez etkileniyor, normalde artılarımı görmeye meyilliyimdir ama bazen eksiler sürekli gözüme sokulunca dengem bozuluyor, duygusal olarak çöküyorum

“@grok, bu yazı ne anlatıyor?”

Hemen her konudaki temel başvuru kaynağımıza dönüşen sosyal ağlarda eğriyle doğruyu ayırt etme sorumluluğu organik zekalardan, yapay zekalara devroldu. Ürpertici bir bedel riskiyle. www.mserdark.com/grok-bu-yazi...

Hayata karşı alternatif bir yaklaşım

İki saat bi şeylerle uğraştım yarım saat geçti, on dakika telefona baktım bi saat geçti teşekkürler

beyni hiç susmayanlar kulübü...
#uykularharam #rüyayahasretyürekler #requiemforadream #yattıkamazıbaramadık #susartıksus #beyinsel #rizaciziyor

Buralarda bozkır sessizliği hakim.

Hey der! ay em yuzing bluskay.