นักเขียนเขียนออกมาได้ดีมากสมคำร่ำลือ(ขนลุก) รู้สึกได้เลยว่าสงครามมันน่ากลัวซะยิ่งกว่าผี

The best ประโยคที่ชอบที่สุด ‘ประวัติศาสตร์ควรทำให้เราเกรงกลัวในสงครามไม่ใช่ฮึกเหิม’

ขอบคุณที่แต่งเรื่องดีๆให้เราได้อ่าน รู้สึกเหมือนได้เป็นนักศึกษา 1 คน ที่ได้ฟังบรรยายจากคุณรุธิระเลยค่ะ

อ่านไปก็รู้สึกว่าเหมือนได้เสี่ยงตายไปกับเค้า ใจจะขาด 😭 แต่ความกลัวมันก็ทุเลาลงเพราะมีอุทิศเคียงข้าง และบางทีอุทิศก็เลือกที่จะโกหกเพื่อให้ความน่ากลัวนั้นเบาบางลง ชั้นอีโมกับสิ่งนี้มาก มาแน่ชัดว่าอุทิศโกหกก็หน้าที่ 163 จุดเริ่มต้นของการเหม่อ…

อย่างที่คุณธีร์บอกว่า ‘หากสิ้นอุทิศ ชีวิตชายหนุ่มคงไม่ต่างจากตาย สิ้นไร้แสงดาวนำทางในคืนค่ำราตรี’

และเพราะโลกของคุณธีร์มืดสนิทมันยิ่งทำให้เราหวั่นกลัว ตรงนี้แหละที่ลุ้นระทึกตลอดการเดินทาง เราไม่รู้เลยว่าทางเดินแต่ละก้าวเราจะเจออะไรบ้าง จะตายเมื่อไหร่

คือเรื่องการมองเห็นของคนตาบอด คนตาบอดเค้าใช้ชีวิตยังไง จินตนาการภาพสีเสียงกลิ่นสัมผัสยังไง เราได้รู้ทุกอย่างในเรื่องนี้ อึ้งที่อุทิศสามารถทำให้โลกของคุณธีร์แต่งแต้มไปด้วยภาพและสีที่สวยงามได้ อุทิศคือดวงตาของคุณธีร์จริงๆ

เป็นเรื่องที่เล่าถึงการลี้ภัยจากสงครามเขมรแดงของรุธิระและอุทิศข้ามฝั่งมายังประเทศไทย พิมพ์ไม่ออกเลยว่าจะรีวิวยังไงดี อึ้งทุกส่วนของนิยายเรื่องนี้ ทั้งภาษาที่เหมือนโดนกรีดเลือดกรีดเนื้อเชือดเฉือนกันทุกคำ ทั้งเปิดโลกการมองเห็นใหม่ๆที่ชาตินี่คงไม่ได้รู้ถ้าไม่มาอ่านนิยายเรื่องนี้