Ufak tefek takılmaları yavaşlamaları olan bilgisayar nasıl akıyor! Pil de ilk aldığım zamandakinden daha da uzun gider oldu. Sanırdım ki az buçuk bilgisayardan anlayan biriyimdir, böyle pisliklikleri yakalarım. Yok anam yok, ayakta uyutmuşlar. Valla bu şerefsizlere ne su vermeli ne ekmek

Tabi, sigara içiciliğimiz tarihsel yüksek. Ama nedense ayrıca dikkatimi çekti şimdi. Kafe, barların serbest bırakmasından olabilir.
Ayrıca bu deyişin İtalyanlarda olması da manidar. Zira özellikler gençlerde sigara içme oranı çok yüksek.

Neoliberalizmin zaferi düşürdü bizi bu etkileyici anlatımın ve algının yegane geçer akçe olduğu postmodernist bok çukuruna. Asla geleneksel doğunun otorite ve tekrarı da değil antidot. İki idealizm arasında sıkışmış kalmak zorunda değiliz. Hepsini birden yıkmalıyız.

Kongreler zaten köşeleri tutmuş olanların, gösterişçi retoriğin, güçlü ağların vitrini. Retorik enflasyondan, kurum fetişinden, star geçit törenlerinden kusacak oluyorum. En özgün çalışmalar köhne köşede posteriyle başbaşa kalmış olanlardan çıkıyor.

Performatif anlatım, gösterişçi üslup sonucun üstüne çıkmış. Yeniden formulasyonlar, kavramların cömertçe kullanımı, karmaşık teknik anlatımlar yapısal sığlıkların üstünü örtme yolu olmuş.

esas emeğin benim emeğim olduğunu hiç aklımdan çıkarmayarak çalışmaya devam ediyorum. Sanırım bu çağra yapacak çok da başka bir şey yok.
İçten içe de şu dönemde yüksek öğretimde eğitimci olmadığıma seviniyorum, bu da aramızda kalsın.

teknolojik ilerlemenin çizdirdiği tam tur sonra başa dönüşleri aklıma getirmesine engel olamıyorum.
Bu gelişim hızı, sıçramalar sıklıkla "bir şeyleri kaçırıp geri mi kalıyorum" kaygılarına yol açsa da sıklıkla bunları dinginlemeyi becerip, tüm bunların birer araç olduğunu kendime hatırlatıp,

Sanırım çağımızın özellikle eğitim dünyasının yanıt arayıp durduğu milyon dolarlık sorusu bu. Eskiden yazdığım telafi essay'lerini düşünüyorum, yeri gelip haftalar verdiğim, ve bugün ne kadar anlamsızlaştığına gülüyorum.
Sözlü sınavların tekrardan yaygınlaşmasının aklıma Dune evreninde

50 yıl öncesinin olimpiyat görüntüsünü bugünkü ile kıyaslama hatasına benziyor. O zamanın teknolojisiyle verdiğim emek o gün anlamlıydı.
Bu anakroniden kurtulmak için bir gözlemlerin ötesinde tahmin (ekstrapolasyon) egzersizine girişip 'benim o zaman verdiğim emeğin bugünkü karşılığı nedir acaba?'

Tüm bunları yaparken çeşit çeşit dil modeli temelli sistemleri yoğun kullanıyorum. Bir şeyleri arama, toparlama sürecimi öyle kolaylaştırıyor ki sık sık kendimi "Bunlar 6-7 yıl önce olaydı doktarayı 1.5-2 yılda bitirirdim derken buluyorum. Tabiki de dediğimin saçmalık olduğunu biliyorum.

biraz matematik formulasyon çözümleme, biraz kodlara göz gezdirme. Kısacası, uzun uzun kafa patlatıp günün sonunda "Ben ne yaptım ki" sorusuyla baş başa kalınca bizi etkileyen bir rüyayı düşünmek gibi anımsadıkça hissi elde kalıp imgeleri elden kayıp giden bir durumun hüsranı.

onun kaçış alanı, ama hırs yaptım. Bu harbi beni ilk tufaya düşürerek o başlattı. Balkon bahanesi de kalmadı artık. Bakalım yarın ne bulacak.

salona geçip birkaç dakika sonra döndüğünü gördüm.
Velhasıl ben olabildiğince her şeyi yapıp kovalamaya o ise her seferinde yeni bir şeyler bulmaya devam ediyor. Bugün balkonu toplarken yakaladım. Bak düzenlendi dedi bence dünün aynısıydı. Kabüllenmeye yakınım o mutfak temizleyip toparlanma

"bişi yapmıyorum, bitti şimdi" deyip beraber salona geçtik. Sonra yine gözlemledim, "eksik" kalanları da yaptım, sonra yine tufaya geldim, yine bir şeyler yaparken yakaladım. Ve böylece bir harp başlamış oldu. Birkaç kez "bitti değil mi" diye sorup birlikte toparladıktan sonra,evet yanıtıyla beraber

o henüz girmeden mutfağa ta o seviyeye gelene kadar temizleyip toparladım bekledim. Geldi, "aaa toparlamışsın bana bir şey kalmamış" dedi. Evet dedim, çıktık. Bir süre sonra fark ettim yine tıkır tıkır toparlama sesi geliyor. Gittim bir hışımla, fark ettiği anda sarı bezi koydu yine kenara