Αλλά επειδή αναπνέουμε, δουλεύουμε για να φάμε, κάποια γάτα αγαπάμε, κάποια καραμέλα αναμασάμε.
Η δική μου τα τελευταία χρόνια είναι μια φράση της Audre Lorde που λέει ότι τα εργαλεία του αφέντη δε θα γκρεμίσουν ποτέ το σπίτι του

Και μπορεί τις άλλες μέρες να βαρανε στο σπίτι τη μάνα τους.
Που έχουν το ίδιο μάτι με του ντοπαρισμένου
μπάτσου.
Το ίδιο είμαστε όλοι σε σημεία.
Και δεν είμαστε ίδιοι επειδή μισούμε την ίδια στολή που λέει και ο Κορτές

Έχω δει να κάνουν οι μολότοφ χώρο απ' όπου πολλά δεν μπορούσαμε να περασουμε.
Έχω δει να κάνουν χώρο (οικειοτερο στην ψυχή μου) και οι κουβέντες και το κύμα του κόσμου.
Έχω δει να κάνουν και παιδιά που ήρθαν να πουν γαμιουνται οι μάνες των μπάτσων και να ξεκαυλωσουν εκει,αντί να φιληθούν μεταξύ τους

Η οργή μας προκύπτει από τη δυνατότητα να φανταστούμε και να φτιάχνουμε κόσμους άλλους από τον δικό τους. Νομίζω πως δεν είναι εκεί για να καταπιεί αυτή τη δυνατότητα, αλλα για να της κάνει χωρο.

Ε ο λόγος του μεταξοσκώληκα μου θύμισε τη συναισθηματική της αξία, επειδή σίγουρα θέλω να πέσει η κυβέρνηση και όταν τον άκουσα να μου λέει "οχι μωρέ, δε θες αυτό, ξέρω εγώ", ήθελα να του βουλώσω το στόμα και να του δαγκώσω το υπερκινητικό δάχτυλο να του το ξεριζώσω

Έχω βουτήξει τις τελευταίες μέρες να διαβάζω αναλύσεις για μπαχαλα και σκέφτηκα πολύ το που βρίσκομαι σε σχέση με κάποιες από τις κινηματικές που υπογραμμίζουν τη σημασία της οργανωμένης αντιβιας, την οποία αντιλαμβάνομαι λογικά, αλλά δεν μπορώ να ενστερνιστώ συναισθηματικά και μακροπροθεσμα.

Το ελαφρύτερο από αυτά που άκουσα είναι ότι άκουσε τον κόσμο στο δρόμο, κάποιοι ζητούσαν να πέσει η κυβέρνηση αλλά η συντριπτική πλειοψηφια δε θέλει αυτό αλλά να ανέβει η Ελλάδα.