MOST IMPORTANTLY, the size difference is so obviously noticeable. It's like kn-chan can cover yi-san with his body completely. It makes my heart melt.

Honestly, I can stare at it for hours. When I get those cards, I would put them in the same frame, placing on my working desk beside the kirakira kimono one, and yes, there's high chance I would keep looking at it during my writing time a lot, couldn't help. LOL

อีกอย่าง เล่มนี้ยังคงเป็นหนังสือที่ฉันจะหยิบมาอ่านเวลาหงุดหงิดใจ เพราะอ่านแล้วจะเปลี่ยนไปหงุดหงิดเรื่องอื่นแทน เช่น ทางเลือกชีวิตของอันนา (...)

เกิดข้อถกเถียงมากกว่า แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่มีใครเลยจะตัดสินได้ ยิ่งโยนหินก้อนแรกก็ยิ่งไม่ได้ใหญ่ เป็นหนังสือที่อ่านตอนช่วงวัยหนึ่งจะรู้สึกแบบหนึ่ง อ่านอีกช่วงวัยก็จะรู้สึกอีกแบบ ความรู้สึกจะเปลี่ยนไปตามการเติบโต แต่สำหรับฉัน ก็ยังมี soft spot ให้เจ้าชายคาเรนิน (...) และชอบตัวละครนี้อยู่ดี อาจเพราะเห็นใจและชอบใจอ่อนให้พวกที่ชอบถูกเข้าใจผิดจากภายนอกละมั้ง

ตัดสินอันนากันหมด

ตอนที่แม่ของวรอนสกี้รู้ว่าอันนากระโดดรางรถไฟ เธอวิพากษ์วิจารณ์อันนา กระทั่งพี่ชายของเลวินมั้ง ตาคนที่เขียนหนังสือหรือบทความเจ้าหลักการอะไรสักอย่างบอกกับแม่ของวรอนสกี้ว่าเราไม่ใช่คนตัดสินครับ คุณผู้หญิง นั่นแหละ รู้สึกว่าอ๊ะ เพราะแบบนั้นถึงเป็น epigraph ของเรื่องสินะ

อันนาคือตัวละครที่ตอลสตอยเขียนขึ้นมา ไม่ใช่ตั้งใจให้คนชอบ แต่เขียนให้เป็นที่วิพากษ์และ

ก็หยิบเบาะเพิ่มความสูงมาให้ฉันนั่งด้วยความปรารถนาดี คือก็ไม่ได้เด็กขนาดต้องใช้แต่แค่ยังไม่ค่อยสูง... ตอนนั้นฉันก็คิดว่าอา พี่สาวคนสวยคนนี้ใจดีจังเลย เท่มากเลย ตอนย้อนนึกดูก็ไม่ได้หึงพี่สาวคนสวยคนนั้น ยังคงคิดว่าเท่และใจดี แต่ความหึงมันไปลงที่ตาคนนั้นมากกว่า แล้วก็รู้สึกว่าต้องปลุกขึ้นมาเขย่า ๆ สักที

แต่ฉันนึกถึงพี่สาวพวกนั้นที่เขาเคยคบหาหรือควงด้วยก่อนหน้าฉันจริง ๆ นะ LOL แบบว่าเพราะอายุห่างกันระดับหนึ่งใช่ไหม ถึงจะเคยเจอหน้ากันตอนเด็กบ้างนานทีปีหน มาเจอกันอีกทีจริง ๆ จัง ๆ ก็โตเป็นผู้เป็นคนแล้วก็จำกันแทบไม่ได้ แต่ว่าพอนึกถึงตอนนั้นที่ฉันไปดูนัทแครกเกอร์ตามธรรมเนียม แล้วก็บังเอิญเจอตาคนนั้นที่อยู่มหาลัยแล้วควงแฟนมา ก็ทักทายฉันที่เป็นน้องสาวเพื่อนร่วมชั้นตามปกติ แล้วคุณพี่สาวคนนั้น

คุณ เมื่อคืนผมฝันแปลกมากเลยคุณ ฉันฟังแล้วก็ อื้อ อื้อ แปลกจริง ๆ ด้วยนะคะ แล้วก็จิบโกโก้ต่อไปอย่างแนบเนียน เวลาฉันหึง ซึ่งนาน ๆ ทีเวลามีอะไรมาดลใจก็ไม่รู้ ตาคนนั้นจะเบิกบานเป็นวัน ๆ ฉันไม่อยากให้ได้ใจ ถึงอย่างนั้นฉันแอบคิดว่าตาคนนั้นหน้าตาไว้ใจไม่ได้ ดูสดชื่นยิ้มขรึมเบิกบาน เหมือนกำลังวางแผนชั่วร้ายอะไรสักอย่าง หื้ม หื้ม (- -)+

ตาคนนั้นขึ้นมาถามว่าเป็นสิ่งที่คุณเคยทำกับพี่สาวพวกนั้นสินะ polite s3x น่ะใช่ไหม เขาก็ห้ะอะไร นี่มันตีสามแล้วคุณ แล้วก็มองฉันเหมือนยังประมวลผลไม่ได้ แค่มานอนนี่มาแล้วค่อยหึงทีเดียวตอนเช้าได้ไหม มีอะไค่อยพูดค่อยจา

พอตื่นเช้ามา ฉันก็รู้สึกเมื่อคืนคงเพราะฉันนอนไม่ค่อยหลับเขียนหนังสือไปหน่อย เป็นโมเม้นท์คิดมากยามดึกทั่ว ๆ ไป ก็เลยไม่พูดอะไร แต่เขาเอาโกโก้มาวางตรงหน้าแล้วก็บอก

ฉันเล่าให้ตาคนนั้นฟัง ตาคนนั้นบอกว่าจะตอนไหน ๆ เขาก็เรียกคุณ madam ใช่ไหมล่ะ จะฤดูไหนเขาก็เรียก madam ไม่ใช่เหรอ ฉันฟังแล้วก็ได้แต่ ก็ใช่ ทำไมคะ เขาก็ไม่ขยายความนะ แค่กระตุกยิ้มเอ็นดูชอบกล... แล้วฉันก็นึกขึ้นได้ว่าเวลาใส่ถุงมือ ก็เรียกฉัน madam นี่หว่า และฉันก็ได้แต่ "..."

แล้วการมองโลกในแง่ดีของฉันล่ะคะ? คุณ? คุณณ? ทำไมทำอย่างนี้ล่ะ

อารมณ์ไม่ดี โดนเรียก madam, madam เลยสวนกลับไปว่า do you think you call me madam and expect me to stop for you? do I look like madam to you? หลังจากนั้นแก๊งนี้ก็เรียก miss ทุกคนเลย miss กับทุกคนซะงั้น ฉันก็พลอย miss ไปด้วย ข ขอบคุณค่ะ...

อนึ่ง หาไว ๆ มาแล้วด้วยความสงสัย กฎหมายสหภาพแรงงานในไทยเรียก พรบ แรงงานสัมพันธ์ ล่ะ อืม ชื่อก็บอกได้ดีมากเลย สื่อความหมายได้ดีมากเลย เหมือนสื่อแก่นแท้หลักการและวัตถุประสงค์ออกมา ชอบจัง ภาษาไทยดีที่สุดจริง ๆ ด้วย

ในกรณีนี้นายจ้างที่มีกำลังมากกว่าทั้งในแง่การต่อรองและกำลังทรัพย์ สามารถทนได้นานกว่าแน่ ๆ ถ้าสหภาพแรงงานเข้มแข็ง มีกำลังต่อรองกับนายจ้างมากกว่าก็จะไม่ถูกบีบง่าย ๆ เจอแบบนี้อีกสักพักลูกจ้างก็ต้องยอม ดีกว่าต้องออกจากงาน ขาดรายได้ถาวร ไม่ได้รับค่าชดเชย