ถ้าไม่ติดอะไร เดือนนี้อาจจะได้มีงานบล็อกด้วยเรื่องนึง

ไม่สปอยล์ว่าจะเป็นเรื่องอะไร แต่ใบ้ให้ว่าเป็นหัวข้อที่ชวนจริงจังและน่าตั้งคำถามหน่อย ๆ และคงหนีไม่พ้นเรื่องราวใน 'โซเชียลมีเดีย' เช่นเดิม

(และใช่ครับ พรุ่งนี้จะเริ่มอัปงานหลักในส่วนของ Codename 5567 และมันไม่ใช่ 'ตอนหลัก' แต่ให้ถือซะว่าเป็น Prelude ก่อนไปขึ้นตอนหลักในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ที่จะถึง)

My emotions rn :

การกลับไปสู่ 'จุดดั้งเดิม' ที่ขอเพียงแค่เราสนุกกับการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง มองย้อนกลับไปสู่ความสำเร็จที่ขอเพียงแค่ 'การเขียนให้จบ' โดยให้เรื่องราวของการตีพิมพ์ or ทำ E-book เป็นเพียงสิ่งรองที่ 'อาจ' เกิดขึ้น (ถ้าตัว นข. ยังไม่ตุยเย่ซะก่อน 💀)

ความจริงคือแม้จะลังเลอยู่ตลอด แต่ในท้ายสุดก็อย่างที่เคยว่าไป

'ตราบใดที่ยังมีเป้าหมายที่ต้องการไป ก็ไม่มีเหตุผลอะไรต้องล้มเลิกกลางทาง จริงไหม?'

แม้ไม่อยากเป็นคนพิเศษ แต่ติดในกับดัก 'กลัวความล้มเหลว' หรือ 'รู้สึกผิด' จนไปถึงเรื่องของการพยายามจัดการด้านความคิดตัวเองยิ่งแล้วใหญ่

เอาเข้าจริง มันจะมีคำถามกับตัวเองในเชิงที่ว่า "ที่ผ่านมา 'ความพยายาม' ของเรามันมากกว่าคนอื่นแล้วหรือเปล่า?"

"ถ้าเราพยายามกับมันไม่มากพอ = เราล้มเหลวแล้วหรือไม่?"
"เราควร 'ล้มเลิก' ในจุดนี้ แล้วกลับไปมีความสุขแบบง่าย ๆ ไม่ดีกว่าหรือ?"

อาจเรียกได้ว่าเป็น Perfectionism ประมาณนึง แต่หลัก ๆ มันเกิดขึ้นจากหลายปีที่ผ่านมาเรียกได้ว่าเห็นแต่ 'ข้อผิดพลาด' ในตัวเองเยอะเต็มไปหมด ไม่เห็นวี่แววของคำว่า 'พัฒนาการ' นอกจากรู้แค่ว่าต้องพยายามเก็บเกี่ยวประสบการณ์ เก็บเกี่ยวทุกสิ่งอย่างให้มากขึ้น

ขยันตามทันกระแส (แม้จะตามไม่ทัน)
ขยันดูความเป็นไปที่เกิดขึ้น (ที่อยู่นอกความสนใจของตัวเอง)