เขาแอบตะงิดใจที่อีกฝ่ายบอกว่าเขาเหมือนตาลุงบ่นเรื่องชีวิตให้เด็กสาวฟัง นี่เอ็งบอกว่าฉันแก่หรืออะไร พึ่ง16-17เองนะเฟ้ย

"ย้งไงก็ใช้ชีวิตให้คุ้มละกันละ" เขากล่าวเชิงอวยพรแก่อีกฝ่ายก่อนจะลองคิดดูแล้ว อีกฝ่ายเองก็คงมีอิสระมากน่าดู ทำเอาตังเขาแอบเจ็บใจอยู่ลึก ๆ ที่ก็ไม่ได้ใช้ชีวิตแบบอิสระแบบอีกฝ่าย

"อยู่คนเดียวแล้วใช้ชีวิตยังไงละเนี่ย นอนหอคนเดียวงี้?" เขาถามอีกฝ่ายเพิ่ม

"แต่ทางซ้ายที่ว่าเป็นทางตัน" มันได้ตอบแย้งอีกฝ่ายที่ปลดทุกข์จนสุดหมายโยนทุกข์มาที่เขาซะงั้น จะปวดเยี่ยวก็ปวดแต่เจอแบบนี้ ตูวิ่งได้เลยดีมั้ย

"ฉันขอถามอีกครั้ง..."พร้อมกรรไกรขนาดใหญ่อ้ากว้างหมายจะสับจนเสียง ฉับ ดังลั่น

"ขาของฉันอยู่ไหน..."

แล้วตูจะไปรู้กับคุณพี่ไหมครับ ชิอาสะแทบจะตัวติดกำแพงเพราะตอนนี้เขาน่าจะเป็นตัวโดนแล้วแหละ

ไอคนที่อึ้งปากค้างดันค้างอีกฝ่ายมากกว่า พี่ต้องไล่เขาก่อนดิพี่ พี่!! "ไม่คิดจะไล่เขาไปก่อนเหรอ?!" เขาแย้งอีกฝ่ายราวกับว่าไม่เข้าสถานการณ์ ไม่เข้าใจอะไรเลยสักกะตี๊ด

แต่เจ้าผีเรโกะเหมือนจะไม่ชอบในคำตอบนี้ นึกโกธีจนหมายจะเตรียมหั่นใครสักคนและสายตาที่จ้องมานั้นทำเขาหุบจู๋ตัวเองไว้ก่อนพร้อมด้วยกรรไกรอันมหญ่ยักษ์ที่จะสับใครก็ตามเป็นสองซีก

โปรดอย่าทำแบบนี้ ด้วยตาตาแบบนั้น ตูกลัวแล้ว

"ชั่ย"เขาตอบสั้น ๆ แบบไม่ได้คิดอะไรเหมือนตัดบทขวานผ่าซาก

((ลืมเติมคำตรงท้ายว่า

...จะหนีเที่ยวก็ยากอีก

ข้าพเจ้าเบลอและเอ๋อจนลืมตรวจคำที่ลืมเติม😭))

แต่ชิอาสะที่ก็ไม่ใช่คนที่นี่อยู่แล้วก็ได้มึนงงตามภาษาคนนอกพื้นที่ โยไคมันทำแบบนี้ได้เหรอวะ

ตูควรเปิดGPSหาให้ดีมั้ยเนี่ย

"และถ้าคุณรู้ก็ช่วยบอกให้มันชัดเจนกว่านี้หน่อยสิคะว่ามันอยู่ส่วนไหนของเกียวโต!"

"คุณรู้หรือไม่ว่าฉันลำบากตามหาขาของฉันแทบแย่ กว่าจะเดินทางไปกลับมันเสียเวลาชีวิตไปเท่าไหร่แล้ว?!"

"แทนที่จะได้ไปเกิดแต่ก็ไม่ได้ไปเกิดเพราะมัวแต่หาขาตัวเองเนี่ย?!"

"เส้นทางเมชินที่ฉันตามหาทุกสถานนีทั่วเกียวโตมันไม่เคยมีปรากฎเลยค่ะ ไม่ว่าจะสถานีไหนก็ไม่มีให้ฉันเห็น แล้วสรุปแล้วเส้นทางสายเมชินที่ว่ามีจริงมั้ยละคะ"

ผีสาวได้ถามอีกฝ่ายราวกับว่าคราวนี้แหละเธอจะได้ขาใหม่สักทีหลังจากลำบากลำบนหาขาตัวเองรอบที่ล้าน

เมื่อเจ้าคาชิมะ เรโกะรู้ว่าอีกฝ่ายชะลาใจจนทำให้คำถามที่เธอถามย้อนกลับทำให้อีกฝ่ายชะงักจึงได้ยิ้มเหยียดได้ใจ เป็นไปตามแผน

"ฉันก็ตามหาในเส้นทางที่ทุกคนบอกแล้วแต่ฉันก็ยังไม่พบขาของฉันสักที แล้วเส้นทางเมชินที่ว่ามันอยู่ตรงไหนกันแน่ของเกียวโตคะ" เจ้าผีได้ถามอีกฝ่ายราวกับได้นำอีกฝ่ายไปสามก้าว

"แต่ยังไงแล้ว ฉันก็อยากให้เอ็งใช้ชีวิตวัยรุ่นให้เต็มที่ก่อนเถอะมาคิดเรื่องแต่งงงแต่งงานอะไรตอนนี้เดี๋ยวก็หมดสนุกพอดี ดูอย่างฉันนี่ที่ต้องมาดูแลริเสะทั้งวี่ทั้งวันแทบไม่ได้ใช้ชีวิตแบบที่ใคร ๆ อยากจะเป็นดู" เขากล่าวเตือนอีกฝ่ายด้วยความหวังดีและตามองตรงไปข้างหน้า

"นอกจากริเสะยังต้องแบกหางานให้พวกคนใช้อีก จะหนีเที่ยวอีก"

"ชีวิตมีอยู่แค่ชีวิตเดียว ใช้ให้เต็มที่ก่อน ส่วนจะได้แต่งกับใครแล้วค่อยคิด"

"ถ้าบอกว่ามันผิดศีลธรรมยังไงละก็ให้ลองคิดสภาพฉันตอน 8-9 ขวบต้องมาปั้มลูกกับรุ่นแม่ฉันดู"

เขากล่าวพร้อมหน้าถอดสีเชิงสลดใจ แค่คิดก็สยองแล้ว และเขาก็คงคิดดีแล้วแหละที่เขาเลือกริเสะที่อายุ [น่าจะ] เท่ากันกับเขา แม้ลึก ๆ ริเสะจะมีความลับมากมายกว่านั้นแต่นั้นน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดของเขาแล้ว

"จู๋ฉันตอนเด็กก็เล็กนิดเดียว ต้องมาซัดกับรุ่นแม่แบบนั้นเป็นฉันก็ไม่เอาด้วย ฉันแจ้งจับหมดนี่แน่"

เขาที่พึ่งกลับจากการหนีเที่ยวก็แทบสะดุ้งตกใจกับอีกฝ่ายที่ทักมา จะว่ารู้จักมั้ยก็พอคุ้นหน้าแต่เล่นทักแบบนี้ก็ตกใจเฮือกใหญ่

เขาเป็นเด็กนักเรียนโรงเรียนเดียวกันกับอีกฝ่ายแต่การแต่งตัวที่ปล่อยผมยาว ใส่แค่เสื้อเชิ้ตกางเกงสีเทากับแขนเข้าเผือก และด้วยการวางตัวนี้ก็เหมือนคนที่อายุมากกว่าอีกฝ่ายในนัยหนึ่ง

"ฉันต้องถามนายก่อนว่ามาทำไรดึกดื่นขนาดนี้ หนีออกจากบ้านรึไง" กล่าวโดยเด็กที่พึ่งหนีออกจากบ้าน

ผีตนนั้นได้แทรกของอีกฝ่ายพร้อมถามอีกฝ่ายกลับไป "แล้วทางรถไฟเมชินที่ว่า อยู่ตรงไหนของเกียวโตคะ" ทำเอาชิอาสะที่ก็ปวดเยี่ยวอยู่แล้วนึกงงกับผีอีกฝ่าย

มันแย้งถามคนได้เหรอวะ เชี่■

เหลือจะเชื่อ

เขาที่ชะงักกับคำตอบที่แทรกเข้ามาก่อนได้จะมาแย้ง

"อะไรก่อนคุสุริ-

แต่ทว่า...

เอาอ้าปากค้างที่นอกจากจะเห็นผีผู้หญิงอยู่ในห้องน้ำชาย

เขายังเจอหน้าอีกฝ่ายที่เป็นเพื่อนต่างห้องที่มาปลดทุกข์พร้อมกัน จะไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงจึงกระพริบตาสามทีเพื่อสื่อนัยยะว่า

[ช่ ว ย ด้ ว ย]

แต่ทว่าคาชิมะ เรโกะนั้นที่เห็นสถานการณ์ที่เกินคาดหันหน้าหันหลังมองสิ่งตรงหน้า ได้แต่อ้ำอึ้งเมื่อเห็นสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดจึงต้องตั้งสติใหม่พร้อมเล่นบทของตัวเองไปก่อน

"เห็นขาฉันไหม..."

"...ริเสะก็เลือกถอนหมั้นได้แหละเพราะยังไงริเสะก็อยู่ในขอบเขตของพวกฉันแล้วไม่ได้ขึ้นตรงกับโคโตบุกิอีกตามภาษาหลักการจารีต แต่เจ้าตัวไม่ยอมถอนสักทีเลยตามติดฉันจนถึงทุกวันนี้"

"เหมือนกะเอาแต่งเลยละมั้ง ฉันเองก็ไม่นึกว่ายัยนั้นจะคิดล้ำลึกขนาดนี้"

"ฉันเป็นคนเลือกริเสะเองมากกว่า คลุมถุงชนมันก็ใช่ แต่ตัวเลือกที่จะได้มันค่อนข้างสุ่มเสี่ยงผิดศีลธรรมไปหน่อย พออะไรจับพลัดจับผลูได้ฉันเลยเลือกริเสะ"

เขาไม่รู้ว่าจะตอบแบบนี้ดีมั้ย แต่ก็คงเป็นความจริงบางส่วนที่เขาพอจะพูดได้

"จริง ๆ ริเสะเองก็ไม่ยินยอมหรอก ไม่ชอบหน้าฉันด้วยซ้ำ แต่มีเรื่องหลายอย่างทำให้ริเสะติดแจฉันมาก ๆ ยิ่งกว่าใครอีก"เขาได้นั่งลงข้าง ๆ และนั่งปล่อยจอยไม่เอาอะไรแล้ว

"ก็อะไรทำนองนั้น" เขากล่าวตอบกลับอีกฝ่ายไปแต่เอาเข้าจริงมันมีลายละเอียดที่ซับซ้อนกว่านั้นแค่เขายังไม่อยากลงลายละเอียดไปมากกว่านี้

ถึงริเสะจะไม่ได้อยู่ติดหนึบกับเขาในตอนนี้แต่เขาก็ยังไว้หน้าและคำนึงถึงจิตใจริเสะเสมอ แต่พออีกฝ่ายชมเชยว่าเขาเป็นสามีที่ดีอย่างว่ามันก็ทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ กับคำชมนี้

รู้สึกดีหรือไม่? ก็ไม่ใช่ แค่ไม่แน่ใจว่ามันจะดีจริงแบบที่อีกฝ่ายว่าไปหรือเปล่า

"จริง ๆ แล้ว..."

(เรารอละะ)

แต่ทว่าคาชิมะ เรโกะนั้นไม่รอช้าได้เปิดเทิร์นของมันตามบทพูดที่ควรจะเป็น "เห็นขาฉันหรือไม่..."

แต่ชิอาสะตอบทันควันเพราะเจ้าตัวมองไม่เห็นหน้าคาชิมะ เรโกะ "แล้วตูจะรู้กับคุณพี่มั้ยเนี่ย เล่นถามในห้องน้ำชายแบบนี้"

[มาตอนตูจะเยี่ยวแบบนี้ใครจะไปรู้วะเห้ย] ดูจากทรงแล้วเขาไม่น่าจะรู้จักตำนานเมืองคาชิมะ เรโกะจริงจนเขาขึ้นสังเวียนหมายหัว

"แล้วจะมาดูคนยืนเยี่ยวทำไม ไอพวกบ้า!!!!" เขาแทบหุบกระเจี๊ยวแทบไม่ทันแทบไม่ทันแถมเจอตัวบ้าอะไรไม่รู้มาจ้องหน้าคนเขาจะปลดกิจส่วนตัวในห้องน้ำชายแบบนี้ใครเขาจะเยี่ยวออก

และตรงหน้าปรากฎเป็น คาชิมะ เรโกะ พร้อมด้วยคุสุริ ฮารุที่มาพร้อมมาบุเตรียมพร้อมรบในมือแต่ไอเขามาเยี่ยว ไม่ได้พกอะไรมาเลยสักนิด "ไม่ต้องมองเลย!!! ออกไป๊!!!!" ตะโกนไล่สองคนนี้ด้วยความเหนียมอายกุมเป้า