( ตุวเท่าเมี่ยง .ยืนซ้อนกล่องเขียนกระดาน )

เขามองหน้าของคู่สนทนาที่เหมือนจะมีประกายดาววิ้งๆออกมาพร้อมท่าทีที่ตื่นเต้น

ขนาดนั้นเลยหรอ

“ นางแบบจำเป็น ? ถ้าต้องการแบบนั้นก็ได้ครับถ้าเราสะดวกจะไปเป็นให้นะครับ “

” ได้เลยครับ ผมว่าต้องเข้ากันแน่ ๆ “

รู้ตัวอีกทีก็เผลอตอบรับคำชวนไปสะแล้ว

“ ครับ เราเป็นเด็กปีหนึ่ง ”

ถึงจะเป็นการเปิดบทสนทนาที่เขาตกใจนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้แย่มากหรอก มั้งนะ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายต้องการจะคุยต่อเขาก็จะตอบ

“ ชิโยโกะ ฮาคุชิโยโกะครับ คุณล่ะ ? ”

( มา+ด้วยนะคะ )

เสียงทักเรียกเจื้อยแจ้วทำให้ชิโยโกะหันมองกลับไป

“ ? ” เขาหันซ้ายหันขวาก่อนจะรู่ตัวว่าคนตรงหน้าพูดถึงตัวเขาเอง

“ อ่า— ไม่เป็นไรดีกว่า ”

“ ขอบคุณที่ชม ”
เขาปฏิเสธตามมารยาทก่อนจะเอ่ยขอบคุณอย่างสุภาพ

“ ครับ ? ผมหรอ ”

ชิโยโกะชี้ตัวเองก่อนจะหันซ้ายขวาพบว่าที่คนๆนั้นมองมามีแค่เขาคนเดียว

เขาเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย อีกฝ่ายมีรอยยิ้มที่สดใสจนเขาทึ่งไปเลย

” สนใจครับ “

รู้ตัวอีกทีเขาก็ตอบรับของจากอีกฝ่ายไปแบบไม่รู้ตัว

( โอเช 🫳🏻💵 )

” รอบหน้าจะไม่ทำอะไรเกินตัวแล้ว…เหนื่อย “
เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา

เสียงผู้คนดังฉอดทำให้เขารับรู้ว่าถึงเส้นทางหลักแล้ว เมื่อถึงจุดปฐมพยาบาลเขาก็ได้รัลการช่วยเหลืออย่างดี

“ ขอบคุณที่มาส่งนะ ”

เขาเอ่ยขอบคุณเพื่อนวัยเด็กก่อนจะชี้ไปที่ซุ้มอาหาร
“ ไว้ว่างๆไปเดินเที่ยวเล่นกันตรงนั้นเถอะ เห็นคนบอกว่าอาหารอร่อยเยอะเลย ”

( ตัดจบเลยนะคะ ขอบคุณรินเมย์ที่แบกชิโยะจังมากๆเลยค่ะ 😭🤲🏻 )

“ แกล ? “

ชื่อของวัฒนธรรมย่อยแฟชั่นที่โดดเด่นด้วยการแต่งกายที่ฉูดฉาด เน้นผิวสีแทน ผมสีสว่าง แต่งหน้าจัดขนตาหนา และกระโปรงสั้น ถูกเอ่ยขึ้น
เขามองคนข้างกายอีกครั้ง

‘ อื้ม เหมาะกับเธอดี ถ้าแต่งออกมาต้องดูดีมากแน่ๆ ‘ เขาคิดในใจ

“ ผมชอบโลลิต้าครับ แต่ว่านานๆจะแต่งทีหน่ะ “

ถูกของอีกฝ่ายตัวของเขาชื่นชอบของที่น่ารักเหมือนผู้หญิง จากการที่ตระกูลเลี้ยงดูให้เป็นเด็กสาว

เขาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหญิงสาวผมสีส้มเขยิบเช้ามาใกล้ๆ

‘ มองแค่ปราดเดียวก็ดูออกเลยหรอ ’
เขารู้สึกประหลาดใจที่คนข้างกายสามารถระบุเพศของเขาได้แม้พึ่งเจอกันก็ตาม

ไม่ใช่ใครๆก็ทำได้คนส่วนใหญ่มักเข้าใจผิดเรื่องเพศของเขานี่นา

“ ผมฮาคุ ชิโยโกะ เรียกว่าชิโยะก็ได้ครับ อยู่ปีหนึ่งเหมือนกับคุณฮารุเลย “

เขาเอ่ยพลางยิ้มอ่อนให้อีกฝ่าย

เป็นคนที่ร่าเริงดีจัง

พอได้ยินคำถามอีกฝ่าย ปากของเขายู่ลงเล็กน้อย

” ก็แค่อยากท้าทายตัวเองน่ะ ไม่นึกว่าจะเกินขีดจำกัดตัวเองไปขนาดนี้ “
เขาตอบด้วยเสียงแผ่วเบาพอให้อีกฝ่ายได้ยิน

“ ก็ตามนั้นแหละ ”
เขาไม่ตอบโต้อะไรรินเมย์กลับ ก็สภาพเขาดูไม่ได้จริงๆนี่นา

“ อืม ”

เสียงอู้อี้ตอบอีกฝ่าย ชิโยโกะกำขวดน้ำในมือแน่น
ก่อนที่ร่างอันปวกเปียกจะถูกอีกฝ่ายยกลอยขึ้น

ด้วยความต่างของขนาดตัวและพละกำลังของอีกฝ่าย ตัวของชิโยโกะแทบไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตา

ใต้รักแร้ถูกมือของรินเมย์สอดเข้ามาเพื่อกระชับ
อีกฝ่ายพยุงร่างอันปวกเปียกของเขาขึ้นมาพาดบนไหล่ขวา

มือหนารวบทั้งข้อพับขาและแขนของเขาอย่างรัดกุม ก่อนที่ร่างที่กำลังแบกเขาจะเริ่มเดิน

( + )

( วิ่งก็ได้ครับถ้าขนาดนี้ )

ชิโยโกะวิ่งปนหอบใจจดจ่อที่จะถึงเส้นชัยไวๆ
ก่อนที่จะหันไปหาเสียงเรียกเจื้อยแจ้วที่ดังขึ้น

‘ ดูแข็งแรงจังเลยนะ ’ เขาคิดในใจ

“ อรุณสวัสดิ์ อา นั่นสินะอากาศกำลังดีเลย ”

เขามองหญิงสาวที่เอ่ยทักด้วยเสียงที่สดใสพร้อมกับวิ่งอย่างคล่องแคล่วผิดกับตัวเขาที่แทบจะหมดแรงเต็มที