اگر فقط فرد مورد نظر کشور را ترک می‌کرد، بقیه می‌توانستند بمانند.

از سرزمین گوجه‌های سبز، اثر هرتا مولر.

حال کثافت بی‌نظیری دارم.

از قلبم آتیش میریزه. می‌ریزه روی پاهام که روی هیچ خاکی نیست.

مگس‌ها در کمینند.

ویزامتریک سرورش به رحمت خدا رفته. رنگ می‌زنیم میگه از چی حرف میزنی؟ من نمی‌بینم. ایمیل می‌دی، میگه بررسی می‌کنیم.
سفارت تلفن جواب نمیده. کنسولگری میگه به ما چه. سیستم ثبت احوال و نمیدونم چی واسه انتقال وکالت قطعه. دارالترجمه میگه یه هفته با تاخیر مدرک رو میده چون سیستم سنام قطعه.
مملکت لاشخور و کفتار.

خانواده‌های بقیه هم هفته‌ای دو سه بار دعوای سنگین می‌کنن؟

بلاخره بعد از ۳ روز که پاپیچ سر‌حال نبودن این طفلکم شدم، کاشف به عمل اومد بابام در واکنش به بنفش کردن دو دسته موهای جلوی سرش، سخنرانی رو با این مضمون شروع کرده:
‏«این جلف بازیا چیه دیگه همه‌ش به قیافه‌ات ور می‌ری؟ به دانشگاهت برس!»
و با این مضمون تموم کرده:
‏«همینه که ایران شده هاب سکس‌ورکریِ خاور میانه.»

چه طوره از این به بعد هرجا دیدیمشون یه هزاری، دوهزاری‌ای چیزی مثل استخون برای سگ -رحمت به سگ- پرت کنیم جلوی پاشون، ببینیم می‌شه دست از سر کچل ما وردارن این گداگودوله‌ها؟

اون‌جای کتاب «وروجک و استاد نجار ۵»، که وروجک از خرافات خانم تمیزکار قرمز شده بود و با مشت های گره کرده و کاکل قرمز سیخ‌شده‌اش -از فرط عصبانیت- رفت به استاد اِدِر گفت:

‏« استاد! همین حالا! همین حالا یک بند به دور شکمم ببند وگرنه به هزار و دو و ششصد و هفتاد تکه تقسیم می‌شوم!»

یاد می‌دار که از مات نمی‌آید یاد،
ای امید من و عهد ت سراسر همه باد
نکنی یک طرف از قصه‌ی من هرگز گوش
نزیم یک نفس از غصه‌ی تو یک دم شاد
یاوری نیست که به خصم تو بردارم تیغ
داوری نیست که از هجر تو بستانم داد
و الخ.

یک روزی انقدر حوصله داشتم که این‌ها را می‌فرستادم برای آن دیلاق؟ واقعا؟

کاش کامیونیتی مناسبش رو داشتم،
یه پویشِ ‏«دوش‌های آب سرد چها بعد از ظهر» راه می‌انداختم. آدم‌ها تجربه‌ی زیر آب و بعد از آب رو می‌نوشتند و ماه به ماه هم تغیرات وزن، سایز، خلق و خو، و ... رو ثبت می‌کردند. لابد بامزه می‌شد.

کشیک دادن پای باز شدن نوبت ویزامتریک دقیقا داستان غمناک سیزیفه. فرآیند ۸ مرحله‌ای رو باید ربات‌وار هر ۳-۴ دقیقه یکبار اجرا کنی. همزمان، سرعت نت رو کنترل کنی، و با افکار مزاحمت بجنگی.
یاد اون آزمایش خیلی عجیب افتادم که آدم‌ها رو تنها میگذاشتند و میگفتند هر وقت افکارت اذیتت کرد به خودت شوک الکتریکی بده.

دیشب بابام بعد از دعوا و اعتراض مامان به اخلاق سگم یه حرف جالبی زد
گفت ‏«چرا متوجه نیستی؟ این داره می‌ره تو یه قاره‌ی دیگه، یه زندگیِ جدید برای خودش بسازه. مشکلاتشم خودش حل میکنه از این به بعد. ما دیگه هیچ کاری باهاش نداریم. بس‌کن.»

یه رشته‌ی باریک دلخوشی داشتم به خانواده؛
اونم ازم گرفت.

بلاخره یه جای خالی.