Poucas cousas hai que me enfaden tanto coma pasar fame, de verdade. Entrei cunha fame tremebunda e saín igual. E sigo con fame.

Nunca ninguén estará á altura do Fogar dos Martínez. Boto de menos cando abrían máis alá de mediodía e da hora de cear.

Se te vendes coma un lugar onde podes merendar, e logo vou e me dis que de todo o que supostamente ofreces de comer non tes nada e das infusións que me chamaron a atención non tes ningunha, queda claro que non es un local capacitado para atenderme.

Ti tamén? Búscame coma Lord_Crespo.

Mood, porque na cafetería non había tortilla hoxe.

Ah, non, iso é a alienación resultante da lóxica capitalista.

Si, si, fánnolo a tódolos introvertidos, e ó final non deixa de ser unha banalización dunha condición médica. Ten o mesmo valor que cando alguén tose e eu lle digo que iso é a peste pulmonar.

O carallo 29. Non es a primeira que o propón, pero, nin a psicóloga mo diagnosticou, nin os tests que intentaron os meus amigos chegaron a esa conclusión. Stop a patoloxización de ser introvertido (e a dos nervios, que non son ansiedade, tamén).