ไดกิไม่ถอยหนีไปไหน เขากดน้ำหนักตัวลงต่ำขยับเท้าซ้ายไปด้านหน้าเล็กน้อยตั้งรับด้วยท่าที่มั่นคงและคุ้นเคย กรงเล็บพุ่งลงมา
ไดกิยกดาบรับ เสียงโลหะกระทบเกล็ดดังแสบแก้วหูแรงสะท้อนส่งผ่านขึ้นมาตามแขนจนชาไปทั้งข้าง

แต่เขายังยืนอยู่สายตาไม่ละจากการเคลื่อนไหวแม้แต่วินาทีเดียว

@shigeru-omtk.bsky.social

จากนั้นเขาก็หันกลับมาทันทีและยกวากิซาชิขึ้นในระดับอก ปลายดาบเอียงรับแนวการพุ่งเข้าใส่ ในเวลานี้เขาคงต้องหวังพึ่งพาทั้งสองคนเป็นกำลังให้เขาแทนแล้ว

น้ำฝนไหลอาบลงตามแนวแขนหยดน้ำเกาะบนคมเหล็กก่อนจะหยดลงสู่พื้น ซุยโกะคำรามอีกครั้งก่อนจะพุ่งเข้ามาแรงถีบพื้นทำให้ร่างใหญ่ทะยานเข้าหาอย่างรวดเร็วผิดกับขนาดทั้งๆที่บาก

+

ไดกิคลิกชิ้นส่วนอะไรบางอย่างตรงต้นขาอย่างรวดเร็ว ปลดสายกระเป๋าลูกดอกออกในจังหวะเดียวจากนั้นจึงไถลหน้าไม้ไปตามพื้นเปียกน้ำ ส่งมันพุ่งตรงไปยังตำแหน่งของซู

" ยิงได้.. ใช่ไหมครับ "

เขาเอ่ยถามโดยไม่หันกลับไปมองน้ำเสียงยังคงสุภาพเหมือนเดิม หน้าไม้หยุดลงตรงหน้าเธอพอดีพร้อมกระเป๋าลูกดอกที่กระแทกพื้นเสียงเบา

+

ไดกิกำมือแน่นขึ้นรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านฝ่าเท้า โยวไคประเภทนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่จัดการง่ายๆ ถ้าเป็นพวกสึคุโมะกามิก็ว่าไปอย่าง..

สายตาเขาเหลือบไปด้านข้างเพียงชั่ววูบ เห็นซูกำลังสาละวนอยู่กับร่มที่แน่นิ่งไม่ยอมตอบสนองด้วยมือเลอะทั้งฝนและปนความหงุดหงิดใจ

+

ไดกิขยับตัวเข้าหาฝั่งของชิเงรุในจังหวะที่ซุยโกะถอยร่นไปตั้งหลัก เสียงฝีเท้ากระทบพื้นเปียกดังแผ่วแต่หนักแน่น มือข้างที่เคยประคองหน้าไม้ลดลงอีกข้างชักดาบสั้นวากิซาชิออกจากฝักอีกครั้ง

เขาขยับยืนเยื้องไปด้านหน้าเล็กน้อยจัดตำแหน่งร่างกายให้รับการปะทะโดยตรงแทนชิเงรุในขณะที่ซุยโกะตรงหน้าคำรามต่ำในลำคอ

ลำตัวสูงใหญ่เกือบสองเมตรขยับโยกไปมาพวงหางฟาดพื้นเสียงดังฉาดจนแอ่งน้ำกระจาย

+

ซุยโกะตัวใหญ่สะบัดหัวอย่างบ้าคลั่งกรงเล็บฟาดลงใส่พื้นเฉียดศีรษะของชายผมขาวไปเพียงคืบ ลูกดอกพุ่งออกไปฝ่าสายฝนปักเข้าที่ข้อต่อหัวเข่าด้านหลังของซุยโกะอย่างแม่นยำ

เสียงกระดูกแตกดังกรอบ ร่างใหญ่ทรุดฮวบลงกับพื้นในจังหวะเดียวกับที่แรงกดบนร่างชิเงรุคลายลงเปิดโอกาสให้อีกคนได้หนีออกมาได้

@shigeru-omtk.bsky.social

หัวใจเขากระตุกแรงกว่าที่คิดความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านแผ่นหลังโดยไม่ทันตั้งตัว ไม่ใช่เพราะความกลัวที่ก่อตัวเพราะภาพนั้นคือภาพของคนที่ไม่ควรต้องสู้เพียงลำพังตรงนั้น

ซูที่จัดการมันได้ดีทำให้มันเสียหลักและการมองเห็นไปทำให้ซุยโกะไป

เขาหันหลังวิ่งออกไปทันทีพร้อมกับหน้าไม้ที่ทิ้งไว้ มือคว้าบรรจุลูกดอกถูกดึงออกจากซอง นิ้วที่สั่นเล็กน้อยเพราะความเมื่อยล้าแต่กลับนิ่งสนิทในทันทีที่แตะกลไกไกปืน

+

" ราคาคงไม่แพงเท่าชีวิตหรอกครับ "

เขากล่าวกล่าวไปติดเล่นนิดๆทั้งรอยยิ้มจนกระทั่งสถานการณ์ส่วนอื่นทำให้เขารีบประเมินสิ่งที่ต้องทำต้องไป แม้จะเห็นได้เพียงเสี้ยววินาทีและบดบังทุกอย่างจนพร่าเลือน แต่ไดกิกลับรู้ได้ในทันทีว่าคนตรงนั้นเป็นใคร

" ..ชิเงรุ "

+

แขนขวาเขาสั่นเล็กน้อยจากความเมื่อยล้ากล้ามเนื้อที่ฝืนใช้งานมาทั้งวันเริ่มส่งสัญญาณประท้วงอย่างชัดเจน ไดกิถอยหลังหนึ่งก้าวระวังไม่ให้ส้นเท้าเหยียบขวดพิษที่กลิ้งอยู่ใกล้ๆ

เขาไม่รู้เลยว่าชะตากรรมของสองแม่ลูกและมือปีนคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง แต่เหมือนแม่และเด็กจะหายไปแล้วในตอนที่พวกเขาไม่ทันได้โฟกัส คงจะไปที่ปลอดภัยแล้วกระมัง

@shigeru-omtk.bsky.social

เขาจับขวดยายัดใส่ปากมันแล้วเตะเข้าเต็มแรงใต้คางให้ขวดยาแตก เสียงกรีดร้องของซุยโกะแหบห้าวดังลอดออกมาก่อนจะเงียบหายไปกับเสียงฝน จนทุกอย่างแน่ใจแล้วเขาจึงเอ่ยขึ้นมา

" ใช้ได้เลยนี่ครับ "

ลมหายใจของเขาหนักขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเบนสายตามองซากที่แน่นิ่งด้วยฝีมือของซู ยาพิษที่เขาไม่คิดจะใช้งานมาก่อนกลับมีประโยชน์อย่างเห็นได้ชัด

+

ความคิดแล่นผ่านอย่างสงบกว่าที่ควรจะเป็นเขาเลือกไม่ถอยหนีแต่ก้าวสวนเข้าไปแทน คมดาบฟันเฉือนเข้าที่ท่อนแขนของตัวแรกอย่างแม่นยำ

เลือดสีคล้ำสาดกระเซ็นผสมกับน้ำฝนก่อนที่เขาจะใช้ไหล่กระแทกร่างมันให้เซถลาไปชนเสาไฟใกล้ๆแล้วปลิดชีพมัน

ทันทีที่อีกตัวฉวยโอกาสพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง ไดกิถีบลังไม้เก่าที่ล้มอยู่ให้กลิ้งขวางทางมันเอาไว้ เสียงไม้แตกดังกรอบพร้อมร่างซุยโกะที่เสียจังหวะล้มลงครึ่งตัว

+

ไดกิกวาดสายตามองตำแหน่งขวดเพียงเสี้ยววินาทีจากนั้นจึงถอยเท้าหนึ่งก้าวเพื่อหลีกแนวการเหยียบพลาด ก่อนจะหมุนข้อมือกระชับด้ามดาบสั้นแน่นขึ้น

ซุยโกะสองตนตรงหน้าเริ่มแยกมุมเข้าประกบ หนึ่งตัวพุ่งเข้าหาเขาตรงๆอีกหนึ่งอ้อมเข้าด้านซ้ายหวังตัดทางถอย

' ถ้าเสียจังหวะตรงนี้ เขาจบเห่แน่.. '

+

ความล้าจากก่อนหน้านี้กำลังทำให้เขาอ่อนแอลง เดิมทีเขาเองก็เสียแรงไปกับฝั่งท่าเรืออื่นมาก่อนหน้าอยู่แล้ว

ตอนนี้คงจะทำได้แค่คาดหวังว่ามือปืนคนนั้นจะไม่ทำให้เขาผิดหวัง

@shigeru-omtk.bsky.social

แค่นี้มันก็เกินมือของเขาจะแย่อยู่แล้วสำหรับการรับมือพร้อมกัน

" อึ่ก..! "

แขนของเขาสั่นเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ใช้เท้าของตนเตะให้เสียจังหวะแล้วให้มันล้มลงไปตัวนึงก่อนเพื่อที่จะได้โจมตีเข้ากับอีกตัวเต็มแรงให้มันบาดเจ็บสาหัส

ลมหายใจเขาผ่อนออกขยับข้อมือเช็ดน้ำฝนออกจากใบหน้าตัวเองอย่างรวดเร็วรอตั้งรับกับอีกตัวที่กำลังจะลุกขึ้นมาจู่โจมอีกครั้ง

+

เขาที่ได้ยินก็พยักหน้าแล้วรีบพาตัวเองออกมาจากจุดนั้นโดยยังคอยฟันพวกที่ย่างกรายเข้ามาใกล้อย่างต่อเนื่อง แต่ด้วยจำนวนแล้วตอนนี้เขาไม่สามารถดูได้ทุกทิศทาง

" คุ้มกันทางนั้นไว้ ผมจะจัดการ-... ทางนี้เอง "

เสียงของเขาขาดไปเมื่อร่างตรงหน้าบุกเข้ามาจู่โจมเขาพร้อมกันสองตัวและหนึ่งในนั้นกำลังจะพุ่งไปจัดการกับฝั่งของซู

+

ตอนนี้ไม่มีเวลาคุยนักเนื่องจากหลายๆตัวกำลังจะเข้ามาจัดการพวกเขาแล้ว อย่างน้อยเขาก็ได้เห็นว่าไม่ได้ตัวคนเดียว

" ระวังหลังด้วยนะครับ "

เขากล่าวกับซูไปและรับรู้ได้ว่ามีวิถีกระสุนจากอีกทางนอกจากของซูแล้วคงจะมีอีกคนที่เขายังคาดเดาไม่ได้ เวลานี้เขาคงต้องรบกวนให้คนที่มีช่วยเขาเสียแล้ว

@shigeru-omtk.bsky.social

เพราะตอนนี้ตัวเขาเป็นคนเดียวที่อยู่ในบริเวณที่เปิดทำให้ได้เห็นว่าพวกมันมีจำนวนไม่น้อยสำหรับการต่อสู้ในครั้งนี้ ในจังหวะที่เขาคิดจะทิ้งหน้าไม้นั้นเองเสียงของใครบางคนดังขึ้นมาทำให้เขาถีบตัวเบื้องหน้าจนกระเด็นแล้วเปลี่ยนทิศของหน้าไม้ยิงเข้าไปยังหัวของมันทันทีโดยไม่ทันที่จะร้องตะโกนด้วยซ้ำ

" ชิ..! "

เขาเปลี่ยนทิศไปยังซูแทนปล่อยหน้าไม้ลงแล้วถือดาบสั้นที่เหน็บไว้ออกมาเพื่อคุ้มกันและต่อสู้เบื้องหน้าแทน

+

ในระหว่างที่เขากำลังจัดการแทงลูกดอกพรชำระเข้าไปเต็มลำคอของตัวแรกที่เขาเจอจนสามารถจัดการไปได้แต่เสียงของตัวถัดมาก็มาพร้อมกับเสียงกรีดร้องของหญิงสาวอีกครั้ง

ช้าเกินไป นี่เขาประมาทไปงั้นหรือ?

เขาที่ไม่ทันคาดคิดว่าจะมีอีกตัวเข้ามาจู่โจมอีกกระสุนปืนก็พุ่งตรงมาพอที่จะทำให้แม่และเด็กหนีรอดออกไปได้อีกครั้ง ไดกิรีบถอยไปคุ้มกันต่ออีกนิดให้พอแน่ใจว่าพุ่งตรงไปเขตชุมชนแล้ว

+

อีกทั้งสถานการณ์ในตอนนี้ก็ไม่สู้ดีนักกับสองมือที่ไม่ว่างจับอาวุธระยะประชิดในระยะนี้

ไดกิยกหน้าไม้ขึ้นมาแล้วรีบถอยตัวเองไปตั้งหลักในอีกด้านเพื่อเรียกร้องความสนใจเปิดโอกาสให้สองแม่ลูกหนีไป

ทางเลือกระหว่างจัดการมันหรือจะถ่วงเวลามัน ตอนนี้คงต้องพึ่งโชคแล้วว่าเขาจะมีกำลังเสริมมารวมสนุกตรงนี้ไหม

@shigeru-omtk.bsky.social

ศรเล็งพุ่งเป้าไปยังแขนของมันอย่างแม่นยำแรงพอที่จะทำให้มันเสียสมาธิได้ก่อนที่เป็นตัวไดกิเองเข้าไปกระชากตัวของหญิงสาวและเด็กให้ออกไปให้พ้นทางตัวเองโดยไม่สนว่าจะทรงตัวได้หรือไม่ ตอนนี้มันฉุกเฉินเกินว่าจะคิดเรื่องนั้น

" รีบไป! "

เขาอาศัยจังหวะที่มันกำลังคำรามอย่างเจ็บปวดให้เหยื่อออกไปจากพื้นที่ กลับกลายเป็นว่าตอนนี้เขาต้องเผชิญหน้ากับมันโดยลำพัง

+

เขาที่กำลังมุ่งหน้าไปยังปลายทางของตนเอง ทั้งเสียงคำรามน่าหนวกหูแผดลั่นออกมาทำให้เขารับรู้ได้ว่าบริเวณนี้ไม่ธรรมดา เขารีบเตรียมอาวุธขึ้นมาและลูกดอกหน้าไม้รีบไปตามทางทันที

สองเท้าสับไปเรื่อยๆจนถึงต้นเสียง ดวงตาของเขาเบิกกว้างเล็กน้อยเพราะนอกจากมันแล้วยังมีร่างที่เขาเห็นเป็นหญิงสาวและบุตรกำลังตกอยู่ในอันตราย

จะคอยท่ากับคนอื่นๆตอนนี้คงจะไม่ทันการนัก..

+

เสียงความวุ่นวายจากสถานการณ์เบื้องหน้าและความทุกข์จากความเจ็บปวดยังก้องอยู่ในหูของเขา นับว่าเป็นความโชคดีในความโชคร้ายที่เขาไม่ได้รู้สึกอะไรนัก

เมื่อจัดการแบ่งเบาหน้าที่ส่วนนี้เสร็จแล้วชายหนุ่มหยิบอาวุธหลบเลี่ยงสายตาหลังจากแยกกับผู้ประสบภัยมาแล้วเขาก็ออกจากโซนท่าเรือที่หนึ่ง ข้ามไปยังท่าเรือที่สองทันทีเพื่อดูและค่อยช่วยเหลือจุดอื่นๆ

@shigeru-omtk.bsky.social

การที่เข้าไปปัดเป่าลูกสมุนด้วยตนเองในจุดที่พอจะสู้ไหว ในตอนนี้อาจจะพอได้แต่ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆเขาคงจะพลาดท่าเอาในไม่ช้าเพราะความเหนื่อยล้า

" ฝากจัดการตรงนี้ด้วยนะครับ เดี๋ยวผมจะไปดูอีกโซนก่อน "

เขากล่าวกับเจ้าหน้าที่คนอื่นๆในซุ้มพยาบาลก่อนจะเดินแยกตัวไปก่อน สายตากวาดมองแล้วรีบก้าวเท้าออกไปเพื่อให้แน่ใจว่าคนส่วนใหญ่ได้รับการช่วยเหลือแล้วหรือยัง

+

ในขณะที่นักเรียนคนอื่นๆกำลังช่วยกันดูแลความปลอดภัยของคนในพื้นที่ เขาเองก็ทำการอพยพคนบางส่วนและส่งตัวผู้บาดเจ็บไปยังหน่วยแพทย์อย่างใจเย็นเพื่อไม่ให้เกิดการตื่นตระหนกไปมากกว่านี้

" คนเจ็บมาทางนี้ก่อนครับ "

ไดกิเตรียมตัวพาคนกลุ่มนี้ไปให้ได้รับการรักษาจากผู้ที่เชี่ยวชาญกว่าตนเองและเลือกที่จะไปรวมตัวกับคนที่เหลือในไม่ช้า

+