(/วิ่งฉิว)

(ม๊า 🥺🙌🏻)

ตายไปแล้วรึไงวะถึงไม่รับโทรศัพท์เนี่ย…

บ่นพึมพำกับตัวเองเสียงเบาอย่างหงุดหงิด

“เพื่อนฉันไม่รับ สงสัยต้องไปลากคอหมอนั่นออกจากบาร์แล้ว”

มองหน้าอีกฝ่าย

“เดี๋ยวฉันไปส่งเธอก่อนก็แล้วกัน”

เขาหันไปเช็คความเรียบร้อยของรถคันโปรดก่อนผละออกมาดึงแขนคนตัวเล็กกว่าให้เดินเข้าไปด้านในด้วยกัน

“จับไว้ กันพวกขี้หลี”

ชี้แขนตัวเอง

ยกมือขึ้นเขกหัวอีกฝ่ายไปหนึ่งที

“แซคมันอาจจะตอบรับคำขอของนาย แต่ฉันไม่”

โทษทีนะ เขาไม่ได้ชอบเรื่องแบบนั้นมากเท่าหมอนั่น

“แค่แซคฉันก็ปวดหัวจะแย่แล้ว ยังดีที่นายเป็นเด็กดีมากกว่าหมอนั่นหน่อย”

หน่อยเดียว…

“โตแล้วก็รับผิดชอบตัวเองด้วยล่ะ แต่ถ้าเกินกำลังก็อย่าลืมขอความช่วยเหลือล่ะ”

ทำตัวเหมือนพ่ออีกฝ่ายอีกครั้ง

เลิกคิ้วข้างนึงมองอย่างประหลาดใจ

“ก็แค่เดาสุ่มน่ะ ดันถูกซะงั้น”

ก็อีกฝ่ายให้ความรู้สึกว่าเหมาะกับที่แบบนั้นนิ

“นาย… เป็นพวกขี้เหงาหรอกเหรอ?”

เอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมาเพราะประโยคเมื่อครู่นี้, เขามองท่าทีของคู่สนทนาเล็กน้อย

“ขอบใจที่ชม ให้ไปส่งไหมล่ะ?”

เห็นเปลี่ยนเรื่องเลยหันไปสนใจเรื่องอื่นด้วย

“เด็กดี”

มองอย่างพึงพอใจก่อนตวัดตามองจ้องแฝดผู้พี่ของตน

“กินอันนั้ยด้วยเว้ยแซค! อย่ามาเลือกกิน!!”

เขกกบาลไปทีนึง

(นายไม่อยากเป็นเหรอ? เป็นม๋าเด็กก็น่ารักดีออกนะพวก)

(โทษทีพวก อมเพลิน ลืมตัวไปหน่อย 😌👋🏻😉)

โยนหมวกกันน็อคที่ถอดเมื่อครู่ให้อีกฝ่ายเป็นคนสวมเอาไว้แทน

“วันนี้จะไปแถวไหน?”

เอ่ยปากถามจุดหมายปลายทางกับอีกคนก่อนจะคร่อมบิ๊กไบค์คู่ใจแล้วสตาร์ทรถ

“จับไว้ดีๆล่ะ”

แสยะยิ้มมุมปากเล็กน้อยจนแทบไม่เห็น

ไม่รู้รึไงว่ายิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุน่ะ

เริ่มขับออกจากจุดเดิมเมื่อคนด้านหลังแจ้งจุดหมายปลายทางใหม่แล้ว

บิดแฮนด์เร็วขึ้นอีก

(/อมหัวเรียงตัวตั้งแต่ 1-7(?) เอ๊ย อมเกิน)

“กินสลัดด้วย”

เขี่ยผักให้

(คิกๆๆๆๆ ไม่รู้ไม่สน จะเอาคืนๆๆๆๆ 😉🫶🏻💕✨)

(ที่เต็มแล้ววววว ไม่ต้องมาาาาาาาา)