Ve işte o an geldiğinde, bazıları Halil İbrahim sofrasında sadakat üzerine sözler söylerken, Kurtlar sofrasında aç gözlerle paylaşılan lokmaları izliyordu..

Ahh! ah! Kurtla yiyip çobanla ağlayanlar; ‘Ne gam bâki, ne dâm bâki.’

Bir zamanlar, her iki sofrada da buluşanlar, yemin etmişti: Hem Halil İbrahim sofrasının sıcaklığını hem de Kurtlar sofrasının cesaretini yanlarında taşımaya. Fakat hayatın acı gerçeği, bazen bu iki dünyanın birbirine karıştığı, neyin dost neyin düşman olduğu gerçeğinin belirsizleştiği anlardı.

Gece çöktüğünde bir sofra; yumuşak sözlerle, umut ve yaraların panzehiri gibi ışıldarken, diğer sofra ise sessiz anlaşmaların, gölgeler arasında dönen gerçeklerin ve keskin bakışların adresi olurdu. İki farklı dünyanın arasında, bir köprü gibi, sohbetlerin ve sessiz kalmanın yankıları yükselirdi.

1984’ü okuyup anlamamaktan daha trajik olan, 1984’ü bizzat yaşayıp ona gönülden bağlanmaktır.

George Orwell’in 1984 kitabı, yalnızca otoriter rejimleri değil, bir zamanlar özgürlük ve adalet savunucusu olup sonra iktidarın gölgesine sığınanları da anlatır. Sistem, bireyleri yalnızca baskıyla değil, zihinlerini teslim alarak robotlaştırır.