เอลิน่าก้มลงทยอยเก็บของได้ยินก็หัวเราะแล้วปัดมือส่ายหน้า

"วันพิเศษของฉันมันเกิดขึ้นง่ายอ่ะ- อืม แบบว่า เพราะวันนี้ยายดูอารมณ์ดีมาก...ไม่ปวดหลัง คุณตาก็มีเพื่อนมาเยี่ยมยิ่งดูมีความสุขดี ดอกไม้พวกนี้ก็สวย"

เธองับจอแม็กคบุ๊คระหว่างเพื่อนเข้ามาช่วยเก็บของแล้วพูดต่อ

"และพรุ่งนี้ก็จะได้ไปโบสถ์ด้วยกัน เรียบง่ายแบบพิเศษอะไรแบบนั้น"

"แล้วนายจะเอาดอกไม้ไปไหนน่ะ?"

"ง๊าวว"

เจ้าของเสียงตัวกลมร้องท้วงเล็กน้อยแต่ก็ยอมให้คนแปลกหน้าคนนั้นอุ้มอยู่ดี ส่วนเอลิน่าก็เหมือนทำหน้านึกอยู่หน่อย ๆ

"ก็ชอบนะ ฉันย้ายมานี่ตอนห้าขวบได้ก็คงนับได้มั้งคะว่าอยู่แต่เด็ก แต่จริง ๆ ฉันอยู่ Coral Gables น่ะ นี่แค่มาหาตายาย"

เธอหัวเราะเบา ๆ ตอนตอบแล้วก็เหมือนจะนึกได้ขึ้นมา

"อ้อ ฉันเอลิน่า--เอลิน่า เอเฮิร์น"

เธอยื่นมือไปจะเชคแฮนด์ตามมารยาทปกติส่งรอยยิ้มไปให้เขา

คนที่กำลังตรวจเช็คสินค้าละสายตาจากงานที่ไม่ได้เร่งด้วยตรงหน้า โผล่หัวชะเง้อมองเจ้าของร้านและรับคำ

"ได้ค่า"

เอลิน่าเดินไปตรงหน้าของมากมายที่ต้องจัดเรียงก่อนจะหยิบขึ้นมาทีละสองสามกระป๋อง

"เฮ้อ ฉันอยากให้หน้าร้อนมาไว ๆ แล้ว"

ยัยเด็กผมสีส้มแดงเอ่ยตอนค่อย ๆ เรียงอย่างตั้งใจให้พวกมันหันหน้าไปทางเดียวกัน เธอไม่ชอบเวลาเพื่อนร่วมงานอีกคนวางส่ง ๆ มันคันไม้คันมือจะตาย...

อะไรตัดหน้าน่ะ เธอเองก็ไม่ทันเห็นแต่เกือบไปแล้ว

"โอเคไหม ให้ฉันช่วยอะไรไหมคะ?"

เธอเข้าไปมองดูเล็กน้อยวางหนังสือทิ้งไว้และก้าวไปชิดริมทางมากขึ้น ส่วนเจ้าแมวตัวอ้วนยังนอนขี้เกียจเหมือนเดิมหลังกระโดดตุ้บลงมาก่อนหน้า

หรือจริง ๆ ที่กระรอกแตกตื่นอาจะเป็นเพราะมัน...

เอลิน่าไม่ได้มาโดยบังเอิญแต่ตั้งใจมาเลยล่ะ เธอเพิ่งกลับจากทำงานพิเศษฆ่าเวลาและไม่ลืมที่จะหาโอกาสแวะไปร้านเพื่อนแน่นอน

"เฮ้!"

กระป๋องน้ำอัดลมเย็น ๆ แตะที่หลังคอเพื่อนและถ้าเซธหันมาก็คงเจอกับรอยยิ้มซน ๆ ประจำตัวของเธอได้

"ปิดร้านแล้วเหรอ ว้า ฉันน่าจะเลิกงานไวกว่านี้อ่ะ"

เอลิน่าย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ พลางยัดน้ำนั่นใส่มืออีกคน

(แปะเหว่ง---)

เอลลิน่าค่อย ๆ พยุงเขาดี ๆ ก่อนจะย่อตัวลงช่วยเก็บของที่กระจัดกระจายจนเต็มสองมือ

"มาตรงนี้ก่อนเถอะ แล้วก็ นั่นน่ะต้องเรียกว่า เขา นะ ฮ่ะๆ"

เธอหัวเราะหยอกและกลับไปนั่งที่เดิมวางของที่ช่วยเก็บลงเบา ๆ บนผ้าปู ส่วนเจ้าเลิฟก็ทำหน้าที่ได้ดีด้วยการปลอบใจเด็กหนุ่มตรงหน้าถูขนแตก ๆ ของมันกับขานั่นไปมาราวกับจะถามว่าเจ็บมากไหม

"ถนนกว้างจนตีลังกาได้นายก็จะขับชน?"

เอลิน่าสวนพลางขมวดคิ้วเธอยกยิ้มให้เขาที่เธอกำลังช่วยเหลืออย่างไม่ถือสาและรอยยิ้มก็หุบเมื่อคำพูดไม่เข้าหูลอยเข้ามา

"นี่นาย!? โอ้ เฮ้! แน่จริงอย่าหนีสิย่ะ!"

เสียงหวานตะโกนไล่หลังอย่างเอาเรื่องแต่ก็รู้ว่าตามไปก็เท่านั้น เธอหันมองชายตรงหน้าแล้วพึมพำ

"ไอ้คนหยาบคาย คุณมานั่งตรงนั้นก่อนเถอะ ชนแรงอยู่นะ"

ถึงจะจักรยานก็เถอะ...

"เมี๊ยวว"

เลิฟส่งเสียงเพอตอนถูกคุณเกาถูกจุดสบายก่อนมันจะส่งเสียงร้องหวาน ๆออกมาออดอ้อนมนุษย์ที่คุ้นหน้า เอลิน่ามักจะพามันลงตะกร้าจักรยานเวลาแวะมาหาตายายในย่านนี้และแวะไปร้านของเขา

"กำลังคิดว่าจะแวะไปอีกรอบด้วยค่ะ ฉันอยากได้กลับไปเปลี่ยนของที่บ้านด้วยน่ะ"

บ้านที่อยู่ประจำน่ะนะ

"นั่งเล่นด้วยกันก่อนไหมคะ"

เธอถามเขาตอนกลับลงไปนั่งใต้ร่มไม้ มือเลื่อนแทร็คแพดเพื่อเปลี่ยนเพลง

ได้ยินแบบนั้นเจ้าของเรือนผมสีส้มก็ตบอกถอนใจโล่งที่ตัวเองไม่ได้ลืมทำงานวิชาอะไรไป

"ฮึ้บ นี่คุณเอาขนมล่อได้นะ วันนี้เขายังได้โควต้ากินขนมสองสามชิ้น"

เอลิน่าหัวเราะพลางยื่นขนมแมวให้รุ่นพี่ ทำเอาเจ้าเลิฟร้องง้าวๆยกใหญ่

"ห้ามให้เกินเชียวนะคะ คุมน้ำหนักอยู่"

ก่อนเด็กสาวจะกลับไปนอนคว่ำหยิบหนังสือเปิดอ่านอีกรอบ

(ปิดรูท1 ก่อนค่ะ🙏🏻🙇🏻‍♀️🩵)

(เลิฟอ้วงงงง)

ที่กระจัดกระจายบนพื้นโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว

หลังจากเสียงโวยวายและเสียงดังทำเอาช่วงเวลาแสนสงบยามบ่ายจบลง เอลิน่าลุกทิ้งหนังสือในมือรีบเดินไปเพื่อช่วยเหลือคน

“โอ้พระเจ้า คุณโอเคไหม เฮ้ ๆ นายขี่ไม่มองคนเลย”

ดูเหมือนคนขี่จักรยานจะเป็นเด็กรุ่น ๆ เดียวกับพวกเขาที่เธอคุ้นตาเลยหันไปบ่นพลางเอื้อมมือไปช่วยเขาที่ล้มไม่เป็นท่า

“ลุกไหวรึเปล่าคะ”

เอลิน่าถามน้ำเสียงค่อนข้างเป็นห่วง ส่วนเจ้าแมวต้นเรื่องกำลังดม ๆ ซองขนมคุ้นตา

(เดี๋ยวพาแม้วอ้วนมาเจออีกนะคะะ🥺)

"จับได้แต่ถ้าอุ้มระวังปวดแขนนะคะ"

เธอค่อย ๆ วางหนังสือลงข้างตัวแล้วลุกขึ้นนั่งดี ๆ ดวงตาสีฟ้าอ่อนลอบสำรวจคนแปลกหน้าไปด้วยอย่างไม่ให้ดูเสียมารยาท

คนเอเชีย

พอคิดได้แบบนั้นก็เลยคิดว่าไม่แปลกที่เขาจะบอกว่ามาสำรวจ

"แล้วคุณชอบไหม?"

เอลิน่าเอียงตัวพิงต้นไม้แล้วถามน้ำเสียงสบาย ๆ

"แบบว่าพอสำรวจแล้วน่ะ"

การเห็นคนที่สนิทสนมทำให้คนที่กำลังนอนขี้เกียจลุกขึ้นจากตรงนั้นได้

"ระวังหลังปวดนะ"

หล่อนหยอกเมื่อเพื่อนอุ้มเจ้าแมวที่เริ่มแก่ขึ้น เสียงกลั้วหัวเราะ

"อ้อ ร้านคุณแอช คือว่านะ...นี่~ วันพิเศษ ๆ จะพลาดแวะร้านคุณแอชได้ไง"

หลังจากย่อตัวลงไปคว้าของก็ยืดตัวมาชูดอกทานตะวันให้ทิลเลี่ยนได้เห็นว่ามีคนชิงไปตัดหน้าแล้วแต่สาย ๆ

"แต่เอาสิไปอีกได้ จะได้ซื้อเพิ่มไปปักแจกันที่บ้าน"

เธอตอบเขา

"แอชลีย์"

เธอทักทายกลับ เดิมทีที่กำลังนอนเอกเขนกพอเห็นเป็นใครเธอก็ลุกขึ้นมานั่งดี ๆ

"อือฮึ ค่ะ อากาศดี อาหารดีแถมดอกไม้ก็ดีด้วย"

เอลิน่ายิ้มก่อนจะหันไปมารอบตัวราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่างก่อนจะคว้ามาได้ หวังจะทำให้เขาน่ะประหลาดใจ

"ฉันแวะร้านคุณก่อนมานี่ เอาไปปักแจกันให้คุณยาย ลิลลี่กับกุหลาบดูจะทำเธออารมณ์ดีทั้งวัน"

แต่ในมือของเอลิน่าคือดอกทานตะวัน

"ดอกนี้เลยเสร็จฉัน~"

(ปิดรูทนี้ก่อนนะคะะ🥺)