"เข้าใจแล้วล่ะน่า"

คนถูกบ่นพึมพำตอบกลับ หยิบแก้วกาแฟมาดูดต่อ แต่เขาดันหยิบผิดไปหยิบที่ใส่ปากกาขึ้นมาอมแทน...

"..."

"เฮ้ออออออออออออออ"

เสียงถอนหายใจยาวจากเพื่อนทั้งสองเป็นคำตอบที่ชัดเจนว่าอาการเขาน่าห่วงแค่ไหน

"ฉันจะพยายามนอนให้ครบวันละแปดแก้วละกัน"

แต่ไม่สัญญาหรอกนะ

/จบ

"เด็กๆ พอโตแล้วก็ต้องไปมีชีวิตของตัวเอง"

ดีวานพูดพลางเผยรอยยิ้มนึกถึงสมัยยังร่วมงานกับเด็กพวกนั้น เขาเคยพาเฟอาถ่ายแบบเด็กน้อยด้วยกันด้วย ยังจดจำทุกอย่างได้ดี

"เจ้าเคียรอนพอเริ่มมีแฟนก็ย้ายออกไปเลย เพราะนายไปแซวเขานั่นแหละเอนดี้"

ส่วนใหญ่นักเรียน นักแสดงของสถาบันพอเริ่มมีชื่อเสียงหน่อยก็จะออกไปอยู่คนเดียว เพราะอยากได้พื้นที่ส่วนตัว เช่น การคบหาใครสักคน

"ค่อก แค่ก!"

ท่านประธานลอบไอเล็กน้อย เพราะเกือบสำลักกาแฟตอนได้ยินคำว่างานเลี้ยงขนาดใหญ่

"มันก็ดีนะ..."

แน่นอนว่าความสนิทสนมกลมเกลียวกันของนักแสดงและทีมงานเป็นเรื่องสำคัญ ดังนั้นเขาจึงเห็นด้วยกับเอลันครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งพอคิดว่าต้องเตรียมงานเลี้ยง...เขาก็อดเสียดายเวลานอนที่หายไปไม่ได้

"ต้องเตรียมอะไรบ้างล่ะ"

เอาวะ อย่างน้อยก็เพื่อเข้าสังคม

"พูดถึงหอพักแล้ว ฉันเองก็ต้องไปดูแลด้วยรึเปล่านะ" ดีวานพูดขึ้นมาเพราะนึกขึ้นมาได้ ว่าเขาเองก็ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ในฐานะประธาน

"แต่ฉันส่งคนไปทำความสะอาดรอทุกคนแล้วล่ะ"

เพราะเขามีนิสัยไม่ถนัดกับการเข้าสังคมมากนัก จะให้ไปเตรียมตัวรอต้อนรับทุกคนก็ไม่ถนัดแบบเอนดี้สักเท่าไหร่ ชายหนุ่มดื่มกาแฟเข้าไป ก้มลงมองเอกสารบนโต๊ะต่อ

ฉะนั้นในตอนที่เสียงประตูห้องทำงานถูกเปิดออกและเสียงฝีเท้าสองคนดังขึ้นมา ดีวานจึงไม่ได้ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อไปดู เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าใครมา

เขาเพียงแค่จดจ้องงานตรงหน้าตนเอง รัวนิ้วลงบนแป้นคีย์บอร์ดเพื่อพิมพ์งานให้เสร็จเรียบร้อย

มือหนึ่งเอื้อมไปยังตำแหน่งวางแก้วกาแฟ ทว่าพอหยิบยกขึ้นมาแก้วมันก็ว่างเปล่าไปเสียแล้ว...

"หมดแล้วเหรอ..."

เซ็งชะมัด

> ฉันยังไหวหกาวหย

> ตอนนั้นฉันพักสายตาอยู่ สงสัยคงละเมอตอบไป

> มีกาแฟไหม อยากได้แบบเข้มข้น

> ทำงานอยู่ เพราะมีคนทิ้งงานให้ทำ

(คนนี้ไม่พลาด แฟนนัมเบอร์วันจริงๆ)