"นั่นสินะ เฟอาก็โตขนาดนี้แล้ว ไม่ได้เจอกันนานเลย"

เธอพูดถึงเฟอา หลานชายของเอนเดเลอัสที่เคยช่วยเขาเลี้ยงสมัยยังแบเบาะ ผ่านไปแป๊บเดียวก็โตเป็นแวมไพร์หนุ่มน้อยซะแล้ว

"เจ้าเคียรอนอีก เมื่อก่อนติดพวกเราจะตายไป โตแล้วย้ายไปอยู่คนเดียวซะงั้น"

เราต่างพูดเรื่องเก่าๆ ขึ้นมาราวกับว่ามันเพิ่งผ่านไปไม่นาน

เอวาลันน่าได้ยินเสียงเพื่อนไอดังมา เลยหมุนเก้าอี้ทำงานกลับไปมองสภาพโต๊ะของดีวานที่งานกองพะเนิน...อ่า แย่ล่ะสิ ขืนจัดงานตอนนี้ ต้องทำให้เขางานท่วมหัวแน่

"ไม่เป็นไรหรอกดีวี่ เรื่องนี้ฉันกับเอนดี้ถนัดมาก พวกเรารับผิดชอบเอง นายแค่หาเวลาว่างมาเข้าร่วมก็พอ"

เธอสรุปให้เสร็จสรรพ พร้อมหันไปยิ้มให้กับคู่หมั้นของตน ประมาณว่าถ้าไม่รับงานโดนแน่

"ฉันเหรอ?"

หญิงสาวชี้ตัวเองแล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ "อ้อ ฉันต้องดูแลบ้านฮาเซลด้วยกันกับนายนี่นะ"

เอลันพยักหน้า เธอยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานเอกสารต่อไป

"ถ้าจะจัดปาร์ตี้ก็ให้ทุกคนเข้าร่วมไปด้วยเลยสิ แค่เฉพาะหอพักมันน่าเบื่อออก อีกอย่างคนอาจจะไม่ว่าง และมาเข้าร่วมน้อย"

สมัยนี้แล้วทุกคนมีการมีงาน อาจไม่พักหอที่เตรียมเอาไว้ให้ก็ได้

"จัดเป็นงานใหญ่เลยดีกว่า"

เอลันอ่านบทบาทที่เด็กสาวได้รับ ก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ มันคงยากน่าดูหากไม่เคยบาดเจ็บมาก่อน หรือสูญเสียการได้ยิน

"ในเวลาแบบนี้อาจจะเสี่ยงไปสักหน่อย แต่ฉันจะลองใช้เวทมนตร์ทำให้ตัวเองไม่ได้ยินเสียงดู" เธอทำหน้าจริงจัง "แต่ต้องอยู่กับคนที่ไว้ใจได้ พร้อมจะคลายเวทมนตร์ให้เธอด้วยนะ! ไม่อย่างนั้นการฝึกฝนจะอันตรายมาก"

ปกติแล้วเธอจะอยู่กับเอนดี้จึงไม่เคยเป็นอะไร

"อืม...เอาไงดีนะ"

ดวงตาสีฟ้าจ้องมองจังหวะการหายใจของนักแสดงรุ่นน้อง เธอทำหน้าครุ่นคิดแล้วค่อยๆ นับเป็นจังหวะช้าๆ ให้เขา

"ยังไม่ดีพอนะ หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกช้าๆ..."

เธอทำให้ดูเป็นตัวอย่าง

"ลองนับ 1 ถึง 4 ในใจเวลาหายใจเข้า แล้วก็หายใจออกยาวๆ อีก 4 วิ จะช่วยลดอาการตื่นเต้นได้นะ"

สิ่งสำคัญของนักแสดง คือการไม่ตื่นกล้องกับสายตาของผู้ชม ถ้าเกิดหายใจผิดไปแม้แต่นิดเดียว สมองอาจเบลอได้

"อืม..."

เธอทำท่าทางครุ่นคิด จะว่าไปแล้วสมัยนี้มีน้ำตาเทียมขาย ซ้ำยังมีเวทมนตร์ร้องไห้อยู่ด้วย สิ่งนั้นอาจจะช่วยให้ง่ายขึ้น แต่การแสดงความรู้สึกก็ยังเป็นเรื่องของฝีมือนักแสดง

"การพยายามนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดของตัวละคร และคิดว่ามันเป็นเรื่องของตัวเราเอง จะทำให้แสดงออกด้านอารมณ์ได้ง่ายขึ้นนะ"

หญิงสาวให้คำแนะนำ

"คิดว่ามันเป็นเรื่องของตัวเธอ ต้องกล่อมสมองให้เชื่อแบบนั้น"

(ได้เลยค่าาาา)

"ยกตัวอย่างเช่น นึกถึงเรื่องที่เคยทำให้ดีใจจนยิ้มออกมาเอาไว้ และคิดเรากำลังอยู่ในตอนนั้น"

เธอจับปลายคางครุ่นคิด

"ไม่สิ ก่อนอื่นก็ต้องทำสมาธิให้ใจเย็นลง เก็บซ่อนอารมณ์ที่มีในปัจจุบันลงไปก่อน เธอจะต้องลบความรู้สึกที่มีในตอนนี้ออกไปให้ได้"

"ไม่ว่าจะเหนื่อยล้า หิว อยากดื่มน้ำ สุขใจ กังวล หรือว่าเศร้า เมื่ออยู่ต่อหน้าบทบาทอื่นแล้ว เธอต้องลบตัวเองออกไปให้หมดเลย"

เด็กนักเรียนผู้ชายผมสีสว่างคนหนึ่งยกมือถาม เขาดูกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้มาก ถามมาเยอะแยะเชียว

เอลันหัวเราะ

"ใจเย็นๆ นะ ใจเย็นๆ ฉันเข้าใจคำถามแล้ว"

"เวลาที่ต้องเล่นบทตรงกันข้ามกับอารมณ์ เป็นเรื่องที่ยากมากจริงๆ ฉันเข้าใจ" คุณครูสาวพยักหน้าเห็นด้วย นักแสดงนั้นต้องเก็บซ่อนอารณ์ที่แท้จริงให้มิด แล้วแสดงด้านที่คนอยากเห็นให้ชัด

"การจินตนาการในหัวถึงช่วงเวลาตามบทเป็นไง"

+

(เห็นค่าาา เจ้าหนูน้อยยย)

(เห็นค่าาาา คนสวยยยย)

(แวะมาเล่นด้วยกันได้นะคะ! 🥺🥺🥺🥺)

เขียนชื่อแปะดิบดีว่าอันหนึ่งเป็นของเธอ อีกอันหนึ่งเป็นของเอนเดเลอัส

"นี่งานของพวกเราใช่ไหม งั้นฉันเอาไปทำเลยนะ" ไม่พูดเปล่า เธอหยิบงานของพ่อมดไปยื่นให้เขาด้วยรอยยิ้มหวาน ความหมายแฝงว่าไม่ทำโดนแน่

"ทำซะ ไม่เสร็จไม่ต้องไปนอนหอพัก"

"อย่าแกล้งดีวานแบบนั้นสิ" เอวาลันน่าเดินตามเข้ามาในห้องทำงาน ห่างกันไม่กี่นาที เธอจึงมองเห็นการพยายามยัดแก้วชาให้อีกคนกินของเอนดี้เข้า

เอลฟ์สาวเดินไปหาประธานค่าย ก่อนจะวางแก้วกาแฟเอสเปรสโซ่เข้มๆ ให้เขา

"นี่จ้ะ กาแฟ แก้วที่เท่าไหร่ของวันแล้ว?"

เธอถามไปงั้น ไม่อยากรู้จำนวนจริงๆ ที่ฟังดูน่ากลัวนั่นหรอก

เอลันหันไปมองกองเอกสารบนโต๊ะพลางถอนหายใจ งานสองกองถูกแบ่งไว้
+

(เอยูนี้ลูกจ๋าแก่กว่าแม่อีก แต่อุ้มอุแว้ได้เสมอ มามะ (‾◡◝))

อันนี้ประวัติเอลันค่ะ สามารถพูดคุยได้เสมอ คนสวยคนนี้ใจดีต่อเด็กๆ ทุกเพศ ทุกวัย

ส่วนอันนี้ CV เสียงเวลาร้องเพลง: youtu.be/BCQs5su4GqE?...

> ถ้าฉันไปแล้วไม่เห็นนายช่วยงานดีวี่ นายอดกินขนมกับชานมแน่

> ทำความสะอาดหอไปซะสิ ไม่ต้องมาเลย

> ดีวี่ นี่นายนอนครั้งล่าสุดกี่ชั่วโมงเนี่ย แบ่งเอกสารไว้ เดี๋ยวฉันไปช่วย ส่วนกาแฟฉันสั่งลาเต้ไม่หวานมาให้ เดี๋ยวจะหลับยากเกินไป เพลาลงหน่อยเถอะ

(เอาาาาาาาา วิปชาเขียวโรยผงมัทฉะ เพิ่มโอริโอ้ แก้วใหญ่ หวานน้อย กินนี่ค่ะ)

> หอฮาเซลอีกแล้วเหรอ ทีห้องตัวเองไม่เก็บ ทำท่าไปเก็บกวาดหอให้ชาวบ้าน นายทิ้งงานเอกสารมาใช่ไหมเอนดี้!?

> ฉันซื้อของว่างมาให้ เดี๋ยวไปหาที่ห้องทำงานนะดีวี่