(ไม่😔)

เห๋? ตนเลิ่กคิ้วก่อนจะยิ้มต่อ พลางทอดสายตาตามไปอย่างไม่ใส่ใจนัก

“จะช่างมันได้ไงกันเล่า”

“สั่งมาแล้วก็ต้องกินให้หมดสิ แม่ฉันสอนไว้”

ว่าจบก็ขบขันออกมา พลางหันกลับมามองริเสะต่อด้วยความทะเล้น ก่อนนึกคิดอะไร ระหว่างที่รอพนักงานมาเสิร์ฟ

“แค่ชินงั้นสินะ”พูดทบทวนก่อนจะหรี่ตามอง

“น่ารัก”ตนแกล้งพูดไปอีกทีในเชิงหยอกล้อตามประสา ก่อนจะย้ำอีกรอบ😃

ก่อนจะชักถามขึ้นด้วยความสงสัย ตั้งแต่ตอนอยู่หน้าร้านละ เรื่องเสื้อผ้าที่อีกฝ่ายใส่

“ชอบใส่แบบนี้หรอ?”นั่นคือคำถาม

“น่ารักดีนะ”เอเมงเอ่ยชมตามความจริงก่อนจะยิ้มให้จนทำให้รู้สึกแหม่งๆ

โอ๊ย! ตนแกล้งร้องเจ็บอย่างเกินจริง เพื่อกวนริเสะ พลางทำหน้าออดอ้อนผิดวิสัย

“โธ่~ ผมขอโทษครับบี๋ อย่างอนเลยนะ”

“มามะ เดียวให้ผมเป็นคนป้อนนะค้าบ~”

ยัง ยังจะกวนอีก ก่อนเจ้าตัวจะขบขันเล็กน้อย พร้อมชักมือเก็บมองอีกฝ่ายอย่างไม่ละสายตา

“สั่งเยอะเดียวก็กินไม่หมดหรอกนะบี๋” ตนพูดด้วยน้ำเสียงกวนแต่แฝงไปด้วยความเป็นห่วง พลางมองไปที่การแต่งตัวของริเสะอีกรอบ

+

‘ที่แท้ก็แค่อยากินเค้ก ของโปรคู่รักนี่เอง‘

ตนคิดในใจก่อนจะแกล้งตีเนียนตามไปให้ดูเป็นธรรมชาติ ก่อนจะคลี่ยิ้มร้ายเมื่อนึกสนุกอะไรได้

“แหม~ บี๋ค้าบ ผมขอโทษที่มาสายนะ”แกล้งแซวไปตามน้ำ ก่อนจะทำท่าง้อแฟนสาว(?)ปลอมของตัวเอง

มือหนาแกล้งเอานิ้วเกลี่ยปอยผมของริเสะในเชิงหยอกล้อ(??)

ห๋า? เอ๊ะ? อาเร๊ะ??

ยังไม่ทันได้พูดอะไร รู้ตัวอีกก็โดนลากพามานั่งในร้านเสียแล้ว ตนกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะมองหน้าริเสะ

“เฮ้! ยัยหน้าสวยนี่อะไรเนี่ย?” ตนกระซิบถามก่อนจะขมวดคิ้ว

“ท่าทีเมื่อครู่นี่อีก” ถามเสริมไปอีกก่อนจะจ้องเขม้งใส่ ใจจริงก็ไม่ถือสาอะไรหรอกที่โดนใช้ให้มาทำอะไรแบบนี้

แต่แค่ไม่ชินก็แค่นั้น ก่อนจะมองป้ายโปรต่างๆ พลางเริ่มเข้าใจสถานการณ์

+

“บางครั้งฉันก็สงสัย”

“ผู้ส่งต้องการให้ฉันไปทำสวนครัวหรอ?”

“พริกรอบก่อนยังไม่หมดเลย😭”

(เอาไว้ระบายความร้อนจะเชื่อไหม😃)

ตนไม่ได้สนใจท่าทีของคนตรงหน้ามากนัก ก่อนจะหัวเราะเมื่อรู้ว่าเป็นยัยหน้าสวยที่ตนชอบแกล้งบ่อยๆ(?)

“ถามมาได้นะ ว่ามาทำอะไร?”

“มาร้านเค้ก ก็ต้องมาซื้อเค้กดิ สภาพงี้คงมาซื้อข้าวแมวมั้ง”

แกล้งกวนโอ๊ยไปที ก่อนจะมองการแต่งตัวอีกฝ่ายโดยเฉพาะใบหน้าและชุดนั้นที่..อืมนั่นแหละ

“ทำไมยังไม่เข้าไปในร้านล่ะ หรือว่าแอบนัดใครไว้?”

ตนไม่ได้ถามจู้จี้มากนักแต่ก็อดสงสัยไม่ได้ จึงแกล้งถามๆไปก่อน

เอเมงกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะขยี้ตาอีกที เพื่องมองคนตรงหน้า มันชั่งคล้ายคลึงกับคนนั้นเหลือเกิน

“ยัยหน้าสวย?” ตนเอ่ยเรียกแม้จะยังไม่ชัวร์เท่าไหร่นัก

ก่อนจะเขยิบตัวไปเอียงคอมอง เพื่อความมั่นใจอีกที น้ำเสียงตอนนี้ไม่ใช่เชิงล้อเลียน แต่เป็นเชิงสงสัย

“เธอใช่.. ริเสะรึป่าว?”

(ไก่สงสัยเห็นคนสวยชุดกระโปรง😔)

ไม่ใกล้ไม่ไกลจากนี่มากนัก จะพบคนร่างสูงโปร่ง ที่กำลังเดินมาร้านเค้ก ใบหน้าเจ้าตัวมีความงึนงงอยู่บ้าง

ในมือถือกำลังไล่ลิสต์เค้กหลากหลายรส ที่ถูกเพื่อนตัวดีเรียกใช้ให้ไปซื้อ

แม้จะไม่เต็มใจมากนัก ที่ถูกใช้บ่อยๆ แต่ก็ไม่ได้ซีอะไรเท่าไหร่ เพราะอย่างน้อยก็ได้ส่วนแบ่ง

ก่อนสองเท้าจะมาหยุดลงตรงหน้าร้านและหรี่ตา เมื่อเห็นคนคุ้นหน้าแต่ไม่แน่ใจเท่าไหร่นัก

+

(5555555555สดใสแน่ๆ🧚🏿‍♀️🧚🏿‍♀️🧚🏿‍♀️)