Tankiyan, Rammstein, SOAD, Stahlmann, Eisbrecher, Emigrate, Ghost, Pain, tool, 5FDP, Sevenfold, Korn, Slipknot falan filan... Kisveli "müzik tüketimi" bürümeyecek bizim gibi köksüzleri de ne bürüyecek, kimi bürüyecek?

Burada sanırım zihnimin beni yönlendirdiği bir şey de şuydu: Kendinizi bağlayabileceğiniz tüm organik gelenekleri, bakiyeleri eleyip arı duru steril bir ideali gerektiren hem tamamen bilinçli hem de tam tavizsiz bir ahlaka kendinizi iliştirebilmek... bilemiyorum ben bunu kavrayamıyorum.

Burada tanrısallığı arayabileceğimiz hiçbir yer kalmıyor, retoriğe düşüyoruz yine. Peygamberin peygamberliği tamamen kendinden menkul hale geliyor. "Büyük bir hikaye anlatıcısı ve hareket lideri"ne kim niye yücelik, tanrısallık atfetsin? Din "cultural diversity" için malzeme miydi başından beri?

Bir de tarihselci-meşşai (?) anlayışta "din" nerede kalıyor anlamak güç. (Deistik) Tanrının peygambere 'ektiği' hikmetli özün kendini 7. yüzyıl hicaz-levant kültüründen edinilebilecek/derlenebilecek/inşa edilebilecek bilgi, dini derinlik/tasavvur'dan öte bir şey eklemeden hissettirmesi imkansız.

Biz burjuvaziye-kayıtsızlaşmış-köylü-cehl-i mürekkepler çok duygusalız, önemsiz fıkhi konuları görmezden gelmekten aciziz ama erkeğin karısına, kadın mal'ına tecavüz etmesinin somut bir karşılığının olmadığı "sahici/izanlı" dev bir ortodoksinin sizin için basit akli bir mevzudan ötesi olmayışı...

Bu hezeyanımı seviyorum, devam edeyim: İlginç akli bir duyuşu var bu tipin. (Sol) feminizme yakınken İslam'ın muteber erkek merkezli tasavvurunu, (peygamberin) çokeşliliğini, cariye/karı hukukunu mevzu edince sanki "ontolojik nominalizm" falan tartışıyoruz gibi bir sakinlik, umursamazlık takınıyor.