เขาคิดซักพักก่อนจะยื่นมือให้อีกฝ่ายจับดึงขึ้นหลังเต่าไป
“งั้นข้าแวะลงที่โทเทมแล้วกัน”
ยังไงภารกิจก็สำเร็จแล้ว ชักอยากจะล้มตัวลงนอนเต็มที
“รบกวนด้วยนะ” หันไปลูบประดองเต่าปุๆ

นักบวชเก็บคัมภีร์พร้อมกับหยิบซากที่นอนนิ่งที่เหลือๆเก็บเข้ากระะเป๋าตนเองบ้างซักเล็กน้อย
“กลับกันเถอะ” เขาส่งยิ้มกว้าง ในที่สุดก็จะได้ออกจากที่นี่ซักที ถือว่าค่อนข้างโชคดีที่ลงมาไม่ลึกก็ได้ของครบจบภารกิจ
“อยากเดินทางกลับ หรือวาร์ปกลับเลย?” เขาถามเพื่อนร่วมทีม ระหว่างที่เดินออกมาหน้าดันเจี้ยน สายตาก็มองหาเจ้าเต่าพาหนะเดินทาง

“ได้ครบรึยัง?” เขาถามเพื่อนร่วมทีม
มือก็ร่ายวงแหวนเวทรักษาให้ตัวแทงค์
“อดทนหน่อยนะ”
“ไม่เจ็บหรอก” แสงสว่างอุ่นวาบย้อมผนังถ้ำ แล้วบาดแผลทั้งหมดบนตัวหมาป่าสีน้ำตาลก็หายไป

“ลุกไหวไหม?”

เขายื่นมือไปให้ ก่อนจะช่วยดึงเธอลุกขึ้นอย่างนุ่มนวล ช่วยจัดเสื้อผ้าและคาดผ้าคลุมของเขาให้พาดบ่าของเธอ

“ตามข้ามา ข้าจะพาเจ้าไปยังกิลด์ ที่นั่นปลอดภัย และมีชาอุ่น ๆ รออยู่”

เขาส่งยิ้มจางให้แล้วเดินนำไปอย่างมั่นคง แม้สถานการณ์รอบเมืองจะยังเต็มไปด้วยเสียงเตือนภัยและความวุ่นวายก็ตาม

ชุดของเธอยับยู่ยี่ ส้นรองเท้าหลุดไปข้างหนึ่ง ผมแยุ่งเหยิงปิดบังใบหน้า และไหล่บางสั่นระริกด้วยแรงสะอื้นที่เธอพยายามกดกลั้น

เอสเทอร์เดียร์คุกเข่าลงข้างเธอโดยไม่กล่าวคำใด เขายื่นผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมา ผืนผ้าสีขาวปักลายทองของนักบวช

มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะรับมันไป ก่อนจะซับที่หางตาช้า ๆ

เสียงของเขานุ่มและสงบ เหมือนสายน้ำใต้แสงจันทร์

“เจ้าปลอดภัยแล้ว”

…ร่างของ ปากบอกรัก ตัวที่สองจางหายไปในละอองแสง ทิ้งไว้เพียงความเงียบระคนกลิ่นควันไหม้จาง ๆ จากพลังเวทศักดิ์สิทธิ์

เอสเทอร์เดียร์ลดมือที่ถือคัมภีร์ลง หายใจอย่างสงบ ราวกับการปะทะเมื่อครู่ไม่อาจทำให้ชีพจรของเขาเต้นเร็วขึ้นแม้สักนิดเดียว เขากวาดสายตามองไปรอบลานที่กลายเป็นสมรภูมิฉับพลัน ก่อนจะหันกลับไปยังร่างของหญิงสาวที่นั่งทรุดอยู่ข้างแท่นหิน

ทันใดนั้น มอนสเตอร์ปากตัวที่สองพุ่งสวนเข้าหาเอสเทอร์เดียร์อย่างบ้าคลั่ง ริมฝีปากมันแหวกกว้างอย่างหลอนหลอก ราวกับจะขอความรักเขาแทนเสียเดี๋ยวนั้น

แต่นักบวชแห่งแสงไม่ขยับแม้ก้าวเดียว เพียงผายมือเปิดคัมภีร์อีกหน้า

วงแหวนเวทสีทองตกลงตรงกลางหัวของมอนสเตอร์ เสียงระเบิดแสงดังกึกก้อง พร้อมละอองทองที่โปรยลงมาราวเกล็ดหิมะในฤดูร้อน

ตัวอักษรเรืองแสงพวยพุ่งออกจากหน้ากระดาษ สายลำแสงทองคำจากเบื้องบนกระแทกพื้นหินเป็นเส้นตรงฟาดเข้าร่างหนึ่งในนั้น—เสียงกรีดร้องของมอนสเตอร์ถูกกลืนหายไปในพริบตาเมื่อร่างมันล้มกระแทกพื้น และละลายหายกลายเป็นผงวิญญาณบางเบา

สายตาเหลือบมองไปยังหญิงสาวที่ทรุดตัวนั่งไม่ไกลว่ายังอยู่ดีไหม

มันไล่ตามแคแรนอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงพร่ำคำสารภาพรักทุกย่างก้าว หญิงสาวกรี๊ดลั่นพร้อมกระชากกระโปรงวิ่งหนี รองเท้าข้างหนึ่งกระเด็นตกไปไกลจากการวิ่งหนีนั่น

เอสเทอร์เดียร์ตั้งท่าทันที มือข้างหนึ่งคว้าคัมภีร์แห่งแสงออกจากสายสะพาย ปลายนิ้วลากผ่านหน้ากระดาษเวทอันโบราณ เสียงสวดต่ำดังก้องในลำคอ

ผิวคล้ายกระดาษห่อของขวัญ ริมฝีปากใหญ่ยืดผิดธรรมชาติ และเสียงที่ดังออกจากปากมันคือ

“ข้ารักเจ้าวววว์~!”

มอนสเตอร์ปาก—ชื่อที่จะพบเจอในหนังสือแนะนำมอนสเตอร์ทั่วไป แต่ยิ่งแปลกขึ้นไปอีกเมื่อมันตะโกนบอกความในใจอันแสนพิลึกพิลั่น…

หรือมอนสเตอร์จะมีความรักกับมนุษย์ได้จริง หรือมันแค่กวนประสาทไปเาื่อยกันนะ

มันไม่ได้มาแค่ตัวเดียว แต่ถึงสอง

แววตาสีน้ำทะเลของเขาเปล่งประกายด้วยสัญชาตญาณนักบวชแห่งแสง มือจับคัมภีร์ที่แขวนอยู่ข้างเอว ก่อนจะมุ่งตรงไปยังจุดที่เสียงกรีดร้องดังมา

ณ ลานหินตรงหน้าประตูตลาด เขาเห็นภาพที่ทั้งประหลาดและ…น่าอึดอัด

หญิงสาวในหมู่บ้าน หากเขาจำชื่อไม่ผิด น่าจะชื่อแคแรน สมิธ กำลังวิ่งหนีสุดชีวิตด้านหลังของเธอไม่ใช่สัตว์ร้าย ไม่ใช่มังกร ไม่ใช่ปีศาจกลืนวิญญาณ หากเป็นมอนสเตอร์รูปร่างประหลาด

แม้ปลิงบางส่วนจะถูกลูกธนูไป แต่มากกว่าครึ่งก็ตรงไปยังมนุษย์หมาป่าสีน้ำตาล ก้อนปลินน่าขยะแขยงแยกเขี้ยวหลายๆตัว ยิ่งมองก็ไม่ชวนพิศมัย มันดีดตัวโจมตีแทบจะพร้อมกัน เพราะผู้บุรุก ก็นับเป็นแหล่งอาหารสำหรับพวกมัน

นักบวชช่วยร่ายเวทแห่งแสงสกัดไว้ได้บางส่วนแต่ก็ส่งเสียงร้องเตือนเพื่อนร่วมทีมให้ระวังตัวมากขึ้น

ถึงจะต้องใช้เวทเพื่อส่องแสงในดันเจี้ยนให้ปาร์ตี้ แต่สายตาของนักบวชก็ไม่ละจากเพื่อนร่วมทีม และรู้สึกใจชื้นขึ้นเล็กน้อยที่ยังไม่มีใครบาดเจ็บ

“อยากจะอยู่แถวนี้รอปลิงมา หรือจะเจ้าไปลึกขึ้นดี?“ เขาถามในขณะที่มือก็เก็บซากปลิงที่ลอยตามน้ำไปด้วย ถึงตอนนี้จะยังได้ไม่ถึงครึ่งก็ตาม

นักบวชฟังบรีฟไปเริ่อยๆ ละก็ร่ายเวทเป็นแสงนำทางให้ปาร์ตี้ ภายในดันเจี้ยนทำให้เขารู้สึกอึดอัดแบบบอกไม่ถูก

คัมภีร์ในมือถูกกางขึ้นมาเตรียมพร้อมสู้
“โผล่มาแล้ว” เขาส่งสัญญาณให้เพื่อนร่วมทีม

ปล่อยให้คนแบกของก็แบไป ส่วนตัวเองก็รับขนมที่เพื่อนซื้อมาให้มาเดินไปกินไปเติมพลังงาน หลังจากทำการเจรจาเช่าอควาเทอริสและร่ายเวทลมกันทั้งปาร์ตี้เรียบร้อย การเดินทางแบกสัมภาระและนักผจญภัย3คนฝ่าน้ำวนดำลงสู่ห้วงทะเลลึกก็ใช้เวลาไม่นานนัก จนในที่สุดก็มาถึงจุดหมายปลายทางที่ลึกสุดของห้วงสมุทร ดันเจียนเมลสตรอม

[จบภารกิจ ซุปรักบ้านเกิดของคุณเซ็น]

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น กลิ่นหอมละมุนของดินป่าและดอกไม้คลี่ตัวในอากาศ จะว่าแปลกแต่ก็หอม รวมๆแล้วเป็นกลิ่นใหม่แปลกแปร่ง

เขาไม่รู้หรอกว่าอาหารจานนี้จะใกล้เคียงรสชาติบ้านเกิดของเอลฟ์ชราได้แค่ไหน แต่ในฐานะนักบวชแห่งแสง เอสเทอร์ค่อนข้างเชื่อว่า ความคิดสร้างสรรค์… บางครั้งก็สามารถเติมเต็มรสชาติที่หายไปได้

ในห้องครัวเล็ก ๆ พ่อครัวจำเป็นจัดวางวัตถุดิบทีละอย่าง ล้างเห็ดหั่นบาง ต้มน้ำซุปอ่อน ๆ เติมเกลือเล็กน้อย ใส่ลาเวนเดอร์และคาโมมายล์ลงไปให้กลิ่นหอมฟุ้ง เพิ่มเลมอนบาล์มกับไทม์เพื่อแต่งรสหวานขมอย่างบางเบา พร้อมกับวัตถุดิบเนื้อแปรรูปสุดพิเศษที่เรียกได้ว่าหายากเลยล่ะ สำหรับตลาดทั่วๆไป และขั้นตอนสุดท้าย ก็หยดน้ำผึ้งป่าเพียงหนึ่งช้อนชา คลุกเคล้าให้ละลายไปกับน้ำซุปที่ยังร้อนจัด

ใช้เวลาไม่นานนักในการจับจ่ายซื้อของและหาวัตถุดิบตามทุ่งหญ้า พร้อมกับวัตถุดิบพิเศษที่เขาต้องการเพิ่มลงไปให้ ก็นะ แก่แล้ว คนเราก็ต้องการสารอาหารที่ครบถ้วนนั่นแหละ เมื่อย่ามเต็มไปด้วยวัตถุดิบตามลิสที่ถูกให้มา นักบวชก็เดินทางกลับไปยังเรือนพักของเอลฟ์ชรา