Και εγώ σκανδαλίστηκα λίγο, με το ένα χέρι το έγραψα

Που ήταν τα ιδρυτικά μέλη του «τσίπουρα κ μεζέδες για μερακλήδες το σίκουελ» κ απλά ήθελαν να βγάλουν αναμνηστική φωτό για να την βάλουν δίπλα στην αφίσα του Ραούλ Μπομπαντίγια

Θυμάσαι στην Τασμανία που αγναντεύαμε το τοπίο και λέγαμε Τελικά η φύση δεν κάνει ποτέ λάθος, και πετάχτηκε μια συμμορία από πλατύποδες και μας λήστεψαν

Κώστα όταν το σκατο χτυπάει τον ανεμιστήρα αυτός που θα σώσει την μέρα είναι ο ψιλικατζής. Μπορεί τότε να μην κατάλαβες τον λόγο που σε έστειλε εκεί η μοίρα αλλά η φύση δεν κάνει λάθος. Η φύση και ο Μάκης Πουνεντης.

Θυμάμαι που με έστειλε η γιαγιά μ να φωνάξω τον Γιώργο να φάμε, εννοώντας τον θείο Γιώργο. Βέβαια εγώ κατάλαβα τον Γιώργο τον ψιλικατζή. Ο άνθρωπος παραξενεύτηκε, παρόλα αυτά ήρθε κ έφαγε. Από τότε κατάλαβα πως πνευματικά δεν είμαι πανίσχυρος κ πρέπει να τα δώσω όλα για να είμαι τουλάχιστον όμορφος

Το μέλλον διαγραφόταν λαμπρό και εγώ βάδιζα σαν να ήμουν ο πιο σκληρός καριολης του σύμπαντος. Δεν με ακουμπούσε τίποτα. Φτάνω στον ψιλικατζή με δάκρυα στα μάτια κ του ζητάω ένα γλειφιτζούρι. Καλά ρε μαλακα 19 χρονών μαντράχαλος ακόμα τέτοια τρως μου λέει.