"โกหก นายกำลังจะพูดว่า "จะอารมณ์ดีกว่านี้ถ้าไม่เจอใครเลย"" ใครจะอดใจไม่กวนไหว

"ฉันเดาถูกป้ะ?" เขาเอานิ้วเคาะขมับตัวเองก่อนจะกอดอกแบบไม่หวั่นเกรงความโกรธาที่เขากำลังราดน้ำมันใส่

"โถๆ สหายดีแลน ฉันรู้ว่านายอยากเห็นฉัน นายมองตามตาไม่กระพริบเลย"

เพื่อถ่ายรูป? อ่า... นั่นก็เป็นเหตุผลที่พอเข้าใจได้สำหรับผู้หญิงที่ใช้โซเชียลมีเดียเป็นบันทึกชีวิตประจำวัน

เขาพยักหน้ากับตัวเอง เอาเป็นว่าเบลอเรื่องจะจับผิดผู้หญิงคนนี้เรื่องของหวานไปก่อนแล้วกัน ยังไม่ใช่เรื่องที่เขาสนใจจะสนุกด้วยเท่าไหร่

"อ๋อ ก็แค่ข้อมูลที่เห็นผ่านๆแล้วจำได้น่ะครับ ไม่ได้เชี่ยวชาญอะไรหรอก"
เขาชอบของหวาน ก็ต้องรู้เรื่องดีแน่นอน แต่มันก็น่าจะเป็นความรู้ติดหัวรึเปล่านะ?

"เอ๋? คุณหนูมีพฤติกรรมแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่หรอครับ"

โอ้ มนุษย์ที่พฤติกรรมแตกต่างจากมนุษย์คนอื่นอีกทั้งยังรู้ตัวเองเป็นอะไรที่น่าชื่นชม น่าสนใจ น่าค้นหา น่าศึกษา...

เขาพูดแบบไม่คิดว่าเป็นการถามเรื่องส่วนตัว ปากกับความอยากรู้อยากเห็นมันไปเองอ่ะนะ

"ผมอยากฟังแบบละเอียด"

น้ำหนักตัวของสิ่งมีชีวิตขนปุยที่กระโจนเข้ามาเกาะสร้างแรงกระแทกทำให้เขาแทบเซล้ม

ตัวอย่างหนัก- แต่... เขาทรงตัวไว้ได้ ก้มลงไปมองเจ้าแมวด้วยรอยยิ้มกว้างกว่าเดิม

"เฮอะ" ไม่ต้องพูดเยอะ... นั่นซองโอวัลติน หาใช่อาหารเปียกไม่

สัตว์ก็เหมือนเด็ก แกล้งแมวก็มีความสุขเหมือนแกล้งเด็กไหมนะ(?)

เขาได้ยินสิ่งมีชีวิตส่งเสียง... เท่ากับได้รับความสนใจ เฮอะ หลอกล่อง่ายจริงๆ ที่ว่ากันว่าสัตว์พวกนี้ก็เหมือนเด็กๆคงจะเป็นความจริง...

เขายกซองผลิตภัณฑ์ชนิดหนึ่งขึ้นมาชูขึ้นสูงให้เจ้าแมวเห็นด้วยยิ้มแสยะที่มุมปาก มันคืออะไรกันนะ?

โอ้ว้าว นั่นมัน... "สวัสดีครับมิสเตอร์อัจฉริยะ วันนี้อารมณ์ดีแต่เช้าเลยนะ"

เขาเดินไปหา คำแรกก็ประชดเลย แต่แค่นั้นไม่พอ เขายังเดินไปเดินมาซ้าย-ขวาเพื่อทดสอบว่าโดนมองตามรึเปล่า(?)

เขามองต่อ... เดินวนรอบๆม้านั่งด้วยซ้ำ

"โอเค พฤติกรรมปกติ คะแนนความระวังภัย 5 คะแนน หักไป 5 เพราะแกไว้ใจมนุษย์เกินไปนะเจ้าแมว แต่ฉันไม่โทษแกหรอก"

คนบ้าอะไรพูดกับแมว? แต่พูดไปแล้วช่างเถอะ สนที่ไหน

เขาหยุดเดินก่อนจะเปิดเกระเป๋าสะพาย ยืนล้วงกระเป๋าตัวเองเสียงกุกกัก เพื่อทดสอบปฏิกิริยา(?)

นั่นมัน... สิ่งมีชีวิตขนฟูปุกปุยหน้าตาน่ารักน่าดึงดูดชวนปลูกสัญชาติการปกป้องของเผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญาอย่างมนุษย์

เขาหยุดยืนมอง เมื่อเจ้าขนปุยละสายตาก็ค่อยๆเข้าใกล้เรื่อยๆด้วยฝีเท้าย่องเบา(?)

แน่นอน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพบกับแมวเหมียวตัวนี้ เขาเฝ้ามองแมวตัวนี้มานานจนรู้ตัวอีกทีก็พกอาหารเปียกชนิดซองเล็กสำหรับแมวไว้ในกระเป๋าตลอดซะแล้ว

(ขอมาบวกค่ะคนสวย😔)
สายตานั่นมัน... โอ้ นี่มันมนุษย์ประเภทที่อยู่บนจุดสูงสุดของเผ่าพันธุ์ ดูรวมๆกับพฤติกรรมของเธอน่าจะรู้ตัวเองดีว่าตัวเองอยู่บนสถานะไหน น่าชื่นชมจริงๆ

ถึงจะดูเหมือนพวกเนิร์ดเฉิ่มๆขี้อาย แต่ไม่เลย เขาจัดการล็อกเกอร์ของตัวเองเสร็จก็เดินเข้ามาหาเธอ ก็มันเป็นทางเดินเข้าอาคารพอดีนี่นา...

"ทักทายครับ เพื่อนร่วมชั้น ขอให้เทอมสุดท้ายจบอย่างสง่างาม"

พูดอะไรไม่รู้?

"โอเคครับ พอเข้าใจได้ ถ้ามองจากที่คุณดื่มกาแฟดำที่มีแคลอรี่ต่ำสุดๆ" เขาคนแก้วกาแฟให้น้ำตาลละลาย

"แต่ถ้านับปริมาณแคลอรี่มาการองสองชิ้นต่อกาแฟดำหนึ่งแก้ว... นั่นแทบจะมากกว่าเป็นสองเท่าเลยนะครับ"

เขากินขนมที่เขาซื้อมาเองและเธอไม่รับ "แล้วเรื่องไดเอ็ต ด้วยความหวังดีผมว่างดกินของหวานและน้ำตาลจะดีต่อวินัยนะครับ เพราะน้ำตาลมีสารที่จะดึงดูดให้คุณโหยหามันเพิ่ม"

หวังดีแหละ? ใช่มั้ย?

+
"ตัวใหญ่ดูอบอุ่น และต้องเป็นหมีที่เกิดและเติบโตในสวนสัตว์จนลืมสัญชาตญาณสัตว์ป่า ก็เลยดูเป็นมิตร"

เขาอธิบาย "แล้วก็กลายเป็นตุ๊กตาขวัญใจเด็กๆ"

เขาชะงักไปพักหนึ่ง ก็ว่าทำไมคุ้นๆ... เพื่อนร่วมชั้นนี่หว่า จำเราได้ด้วย เขาชื่ออะไรนะ ดา.. ดา... ดาเนียล? ไม่ๆ ดาอะไรนะ? อ้อ

"ถูกต้องแล้วครับดาร์ลีน เรียกผมฟริตซ์เฉยๆก็ได้"

เขารักษาสีหน้าให้ดูไม่ตื่นตระหนกกับการลืมชื่อเพื่อนกระทันหัน โชคยังดีที่มีความทรงจำฝังลึกบันทึกไว้อยู่

"โอเค..." ถ้าอีกฝ่ายเทียบเป็นสัตว์ เราก็ต้องตอบเป็นสัตว์สินะ?

"คุณเหมือนหมีกริซลี"
+

"ดัชชุน?" เขาหันมาสบตาคู่สนทนา ใต้กรอบแว่นหนาไม่สามารถมองออกได้เลยว่าตอนนี้เขากำลังทำสีหน้ายังไง

แต่ที่แน่ๆ... 'ประหลาดใจ' เปรียบเทียบลักษณะภายนอกและบุคลิกของมนุษย์กับสัตว์เพื่อการทำความเข้าใจงั้นหรอ? เป็นกระบวนการความคิดที่เจ๋งชะมัด!

"ถ้าเป็นสิ่งมีชีวิตผมก็ชอบทั้งหมดแหละครับ พวกมันน่าค้นหาทั้งพฤติกรรมและสัญชาตญาณ"

"อยากให้ผมลองเปรียบเทียบคุณเป็นการแลกกันดีไหม?"

+
เขาเลื่อนขนมหวานบนโต๊ะของเขาไปรวมกับของเธอ "เชิญครับ"

เขากล่าวพลางฉีกซองน้ำตาลลงไปในถ้วยกาแฟทีละซอง... เขาแค่ชอบของหวาน ไม่ได้ตั้งใจประชดนะ ถึงจะเดาไว้ว่าอีกฝ่ายไม่ชอบก็เถอะ

ทันใดที่แก้วกาแฟของหล่อนถูกยกขึ้น กลิ่นกาแฟเข้มข้นก็ตีเข้ามาหาเขาทันที

บอกว่าชอบของหวาน แต่กินกาแฟแบบไม่มีกลิ่นน้ำตาลหรือนมผสมเลย เป็นมนุษย์ที่พิสดาร และจากการพิจารณาท่าทีการกินของเธอ... เธอคงจะแสร้งว่าชอบของหวาน เขาอนุมานไว้แบบนั้น

เขาลุกอออกไปไม่นาน ก่อนจะกลับมาพร้อมมาการองและลาเต้หนึ่งแก้ว... ที่มาพร้อมกับน้ำตาล 5 ซอง
+

รีแอคชั่นเกินจริงไปหน่อยเหมือนแสร้งว่าชอบและอร่อย หรือกำลังยั่วเราให้อยากกินด้วยกันนะ?

เขาเลิกคิ้วพลางพิจารณาท่าทีของเธอ
"นั่นไง คุณชอบมาการองจริงๆด้วย" เขาแค่นหัวเราะ

"เดี๋ยวผมไปซื้อมาเพิ่ม เรามากินด้วยกันนะครับ" เขานั่นแหละที่อยากกินเอง... แต่... ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว อยากรู้จริงๆว่าหญิงคนนี้จะตอบกลับอย่างไร

"ห๊ะ?" โอ้... นี่เป็นตรรกะของมนุษย์ที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน คำพูดที่ว่าเด็กคือแหล่งการผลิตข้อคิดใหม่ๆน่าจะเป็นอะไรที่เป็นจริง

"ไม่กลัวแมลงในพุ่มไม้ แต่กลัวหัวฟาดพื้นสินะครับ... เข้าใจได้" เขาจ้องมองพุ่มไม้ที่ถูกเขย่า แต่แน่ล่ะ มันคงไม่มีอะไรอยู่ในนั้นหรอก

"ถ้าไม่อยากหลับแล้วลงไปหลับทำไมล่ะครับ?" เขายังคงสงสัย

เขายังคงนั่งฟังอยู่ข้างหลังเงียบๆในระยะมุมอับสายตาของเธอแต่อยู่ใกล้กว่าที่คิด

สมหายใจของเขาปกติดี เสียงของลมทะเลและหาดทรายน่าจะกลบไปหมดแล้ว เว้นแต่ว่านักดนตรีสาวจะสัมผัสได้ถึงการถูกจับจ้องแบบไม่กระพริบตาหรือเปล่า

เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวเป็นพวกโรคจิตนะ ขามันเดินไปเองเพราะิยากฟังชัดๆใกล้ๆ ไม่อยากขัดจังหวะอ่า