ตอนพิเศษคับบ

แกะของขวัญ (NSFW)

www.readawrite.com/c/d327f20978...

จริง ๆ แล้วสมการนี้ ป๊ะป๋าไม่ใช่คนที่ถูกขอ แต่ล่อให้ลี่เข้ามาขอเองต่างหาก ร้ายมากกกกกก

ท่านผู้พิพากษาเม็ดเยอะขนาดนี้ ต้องเตรียมตังค์ในกระเป๋าไว้เยอะ ๆ เหมือนกันนะคะ🤧

หูยยย 🫣 หูยยยยยยยยยยย

ลี่ได้เป็นท่านดยุกสมใจแล้วใช่ไหมคะ สุดจะแซ่บ🔥🔥🔥

ขอบคุณมากเลยนะคะ เรามีความสุขมากเลยค่ะ ฝันที่เป็นจริง😭

เมอรีคริสต์มาสคุณเรย์เหมือนกันนะคะ 🥳

ไม่เป็นไรค่ะ อ่านเข้าใจอยู่ อิอิ

แล้วก็ คิดว่าอะไรฝน ๆ เหมาะกับคู่นี้จริงค่ะ ต้องยกวามดีความชอบให้พระพิรุ– มังกรวารี ดีใจที่ชอบนะคะ❤️

อ่านหัวข้อแล้วนะคะ สมองไหลมาก 555555

ลี่อาจจะรู้ตัวด้วยตัวเอง แล้วเขินมาก ขังตัวเองไว้ในป้อมปราการไม่ขึ้นบกมาเจอหน้ากันเป็นเดือน ๆ ก็ได้ค่ะ ลำบากชาวฟองเตนที่ต้องหลบฝนทั้งเดือนเพราะมังกรหงอยบางตัวค่ะ 5555

ต่อจากนี้คิดว่าคงน่ารักกันมาก ๆ เลยค่ะ โดยเฉพาะตอนฝนตก ลี่เขินแค่ไหนก็ปิดไม่มิดแล้วนะ 🤭

ทางนี้ก็รอเล่นนิวลี่วีคลี่นะคะะะ

ฮุ้ยยยย ดีใจที่คุณโยชอบนะคะ ไม่ได้แต่งฟิคนานก็แอบกังวลว่าจะลืม ๆ การใช้คำเหมือนกันค่ะ 5555

ท่านผพพษเค้ารู้มานานจริงค่ะ ทนฟังลี่บ่นมานานเหมือนกัน 555 แน่นอนว่า ไอ้ความกังวล หรือเรื่องแอบบอกชอบเค้าในใจ (ตอนฝนตก) พ่อมังกรรับรู้หมดเลย 5555

โอ้ยยเขินนนน

-22-

"ฉันเองก็ไม่ได้ยินอะไรเลย"

มือเรียวภายใต้ถุงมือยื่นออกมือทาบบนมือที่จับแก้วชาอยู่

"ว่ากันตามตรง…ฉันได้ยินแค่เสียงของเธอ"

ชายหนุ่มเบิกตากว้าง สมองเริ่มประมวลผลตามไม่ทัน

"มีแค่เสียงของเธอ มา 20 กว่าปีแล้ว…ไรธ์สลีย์"

"คะ-คุณ? คุณเนอวิลเล็ตต์?"

"ฉันเอง…อย่าตวาดกันเลยนะ ฉันจะเสียใจ"

"คุณเนอวิลเล็ตต์!"

-จบ-

-21-

เนอวิลเล็ตต์ยิ้ม เป็นยิ้มที่ผสมหลากหลายอารมณ์และความรู้สึกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ปลงใจ ดีใจ กังวลใจ โล่งอก จำใจ และ…ประหม่า

"ขออภัยด้วย" รูม่านตาคู่นั้นขยายออกราวกับสัตว์ป่าที่กำลังตื่นตัว

"ครับ?" ไรธ์สลีย์เอียงคอไม่เข้าใจ

มุมปากเรียวกดยิ้มลึกขึ้น ฉายแววความเอ็นดูคนตรงหน้าโดยไม่คิดปิดบังเหมือนที่แล้ว ๆ มา

-20-

"…"

หญิงสาวขยับปาก แต่ชายหนุ่มไม่ได้ยินอะไรเลย เจ้าหล่อนไหวไหล่ ก่อนจะโบกมือแล้วเดินจากไป

ดยุกหนุ่มขมวดคิ้ว หันกลับไปหาตัวช่วย

"ดูเหมือนวันนี้ผมจะหูอื้อนิดหน่อย เมื่อกี้คุณคลอรินด์อยู่ไกลเกินไป ผมไม่ได้ยินอะไรเลย เธอบอกว่าอะไรเหรอครับ"

-19-

ดูเหมือนเธอกำบังเดินทางไปที่ลานประลอง

ไรธ์สลีย์ฌบกมือเรียกหล่อนพร้อมกล่าวทักทาย

ไม่ได้อยู่ไกลกันนัก ไม่จำเป็นต้องตะโกน

ตัวแทนประลองสาวได้ยินเสียงเรียกก็เลิกคิ้ว มองคนสองคนที่ไม่น่ามานั่งกินขนมหวานในที่แบบนี้ และเวลาแบบนี้ได้ เธอเดินเข้ามาใกล้เขตรั้ว ไม่ได้เข้ามาในร้าน เพราะต้องรีบเดินทางต่อ

"…"

"ฮ้ะ?" ไรธ์สลีย์เอียงคอ คลอรินด์เอียงตาม

-18-

ดวงตาสีประหลาดคู่นั้นจ้องมองตอบกลับมา มันดู…ดูมีเสน่ห์อย่างไม่น่าให้อภัย

โหนกแก้มของชายหนุ่มฝาดแดงขึ้นเล็กน้อย ใจกระตุกเหมือนกำลังจะบินออกจากอกอยู่รอมร่อ

"ฉันมีความสุขมาก…ขอบใจนะ"

ชาเกือบกระฉอก

ไรธ์สลีย์เบนหน้าหลบไปทางอื่น เขาทนสบตาคู่นั้นไม่ไหวหรอก ได้หัวใจวายกันพอดี

"โอ๊ะนั่น คุณคลอรินด์นี่" ดยุกหนุ่มสังเกตุเห็นเพื่อนสาว ที่สนิทตามประสาคนทำงานร่วมกัน

-17-

ก่อนจะนั่งหลังเหยียดตรง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สบตากับลูกแก้วสีประหลาดอย่างจริงจัง

"ผมหมายถึง อย่างน้อย ผมก็ดีใจที่ได้เห็นว่าคุณไม่ได้กำลังเศร้า…เหมือนวันนั้น"

วันที่ฝนตก แล้วคุณยืนตากฝนอย่างโดดเดี่ยว

เส้นตรงที่ตรงแหน่วอย่าวกับความยุติธรรมของฟองเตนโค้งขึ้นช้า ๆ เนอวิลเล็ตต์กำลังยิ้ม…อย่างจริงใจ

-16-

เสียงผ่อนลมหายใจยาวดังออกมาโดยไม่คิดจะปิดบัง หรือไม่ เจ้าตัวก็คงไม่ทันได้คิด

"เปล่า ก็แค่" ไรธ์สลีย์หัวเราะแห้ง ๆ กับตัวเอง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงขี้เล่น

"ดื่มชายามบ่ายกับคุณทีไร ฝนตกทุกทีเลย"

ถ้าหูไม่ฝาด เขาได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

"ต้องขออภัยด้วย"

"ไม่ ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั่น" ชายหนุ่มรีบโบกมือปฏิเสธ

-15-

หัวใจของไรธส์ลีย์เหมือนตกลงไปในทะเลลึก รู้สึกไม่มั่นขึ้นมา

นี่เขา หายแล้วใช่ไหมนะ?

"คุณเนอวิลเล็ตต์" เผลอเรียกออกไปอย่างร้อนรน

กลัว

กลัวไม่ได้ยินเสียงคุณ

คนถูกเรียกเลิกคิ้วขึ้น สัมผัสได้ถึงความกระวนกระวายใจของอีกฝ่าย เขาตอบกลับด้วยโทนเสียงที่เป็นกันเองมากขึ้น

"ว่าอย่างไร ท่านดยุก?"

-14-

ระหว่างนั้นเองก็มีเม็ดฝนตกลงมาจากฟ้าปรอย ๆ

ดวงตาคมของดยุกตวัดสายตาไปที่หน้าของผู้พิพากษาสูงสุดโดยอัตโนมัติ สำรวจอยู่นานจนมั่นใจจึงค่อยพ่นลมหายใจโล่งอก แล้วกระดกชาไปอีกอึก

หมดแก้วแล้ว

เนอวิลเล็ตต์ยกกาขึ้นรินให้ใหม่

บรรยากาศเย็นลงเล็กน้อย มีเสียงหยาดฝนกระทบเปาะแปะกับเต๊นท์ผ้าใบ

เสียงฝน ไม่มีแล้ว

อืม…

ดูเหมือนวันนี้เขาจะหูอื้อ