คิโดะพยักหน้าตอบรับเบาๆ

”งั้นไว้เจอกันใหม่ครับ“

เอ่ยคำลาอย่างสุภาพก่อนจะปั่นไปในทางของตัวเอง

คิโดะนิ่งเงียบไปสักพัก ครุ่นคิดถึงสิ่งที่อีกฝ่ายเพิ่งพูดไป

“ครับ สวยมาก..”

แม้จะไม่ได้เห็นมานานแล้วก็เถอะ

“งั้นหรอครับ..? ผมคิดว่าอคคทซึซังเหมาะกับพวกชุดกิโมโนหรือชุดที่ดูจะใส่ยากแต่สวยออกนะครับ”

ไม่แน่ใจว่าเป็นประโยคคำชมหรือไม่ที่เด็กหนุ่มได้เอ่ยมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยนั่น

คิโดะเผยยิ้มบางออกมา เผลอจินตนาการตอนตัวใส่ไปแวบนึง

“เปล่าหรอกครับ คุณแม่ชอบใส่น่ะ”

คิโดะเริ่มออกตัวปั่นเนิบๆ

“เบสบอล”

“แล้วก็พวกชุดกิโมโนลายสวยๆละมั้งครับ“

เขาเอ่ยสองสิ่งที่ดูไม่ค่อยเข้ากันออกมา

คิโดะกระพริบตาสองที ไม่ต้องใช้ความคิดมากสำหรับคำตอบ

“ขอบคุณสำหรับโซ่จักรยาน งั้นกลับกับเถอะครับ“

ท้ายประโยคก็เริ่มก้าวขายาวๆไปที่จักรยาน ขึ้นคร่อมมันก่อนจะก้มลงตรวจเช็คโซ่และล้ออีกทีด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“ก็ได้อยู่หรอกครับ แต่จักรยานของผมไม่มีเบาะซ้อนหรอกนะครับ“

เขาหยุดคิดสีหน้าเป็นจริงเป็นจัง

”แต่ปั่นไปเป็นเพื่อนก็คงได้“

ผ้าปู?

ก็สงสัยอยู่ว่าคืออะไรแต่ก็ไม่ได้เส้าซี้ถาม

“ออกมานอกบ้านดึกๆมันอันตรายนะครับ แต่ก็ถือว่าเป็นโชคดีของผมที่เจออคคทซึซัง”

ว่าแล้วก็หันไปประคองจักรยานที่ซ่อมเสร็จแล้วขึ้นมา เตะขาตั้งออกแล้วขึ้นคร่อม

“เพิ่งกลับจากอ่านหนังสือน่ะครับ”

เพราะชอบอ่านนอกบ้านมากกว่าก็เลยขนหนังสือออกมาอ่านข้างนอก

”แล้วอคคทซึซังมาทำอะไรหรอครับ“

“งั้นหรอ..อื้ม ถ้าช่วยได้ก็จะขอบคุณมากครับ”

ทางคิโดะสวมเสื้อแขนยาวคอกลมสีสุภาพ กางเกงขายาว ตรงข้อมือถือถุงใส่หนังสือเอาไว้สองสามเล่ม

คิโดะพยักหน้า

“เธอซ่อมจักรยานเป็นด้วยงั้นหรอ ยอดเลยนะครับ..”

ตัดสินใจทิ้งจักรยานตัวเองไว้ตรงนั้นแล้วมานั่งยองๆมองเธอ

/เข็นจักรยานโซ่หลุดผ่านมา
/นั่งท้อแบบนิ่งๆ