“ตอนนี้ก็ดีขึ้น”

“เรียกว่าปรับตัวได้ละมั้ง“

เขายักไหล่เบาๆ กัดไอศกรีมที่เหลืออยู่ระหว่างฟังอีกฝ่ายพูดอย่างเงียบๆ

เขาไม่รู้ว่าเวลานี่ควรจะทำยังไง จะให้ปลอบบอกตามตรงว่าตัวเขาเองก็ไม่มีสิทธิที่จะทำอย่างนั้น

สิ่งที่เขาทำได้คือรับฟังสิ่งที่อีกฝ่ายเท่านั้น

ปลายลิ้นเลียไอศกรีมชะงักเล็กน้อยกับคำถาม

“ฉันไม่ได้เป็นลูกหลานตระกูลปราบผีอะไรนั้นหรอก แค่มาเพราะคิดว่าถ้าต้องอยู่กับสภาพร่างกายแบบนี้ไปตลอดชีวิตก็ควรจะหาวิธีให้อยู่รอด“

ชีวิตที่ถูกช่วยให้รอด กับอีกชีวิตที่ต้องเสียสละ

”น่าเบื่อเนอะ“

ระหว่างที่พูดก็ตัดสินใจหยิบไอศกรีมวนิลาขึ้นมากิน

“ถ้าฉันว่าง ก็ไปเป็นเพื่อนได้นะ ถ้าว่างน่ะนะ”

เน้นย้ำคำว่าว่าง จริงๆแค่อยากพูดว่าไปเป็นเพื่อนก็ได้

“ก็บัตรประจำตัว แต่เดี๋ยวนี้มันสมัครผ่านแอพได้แล้วนะแต่ถ้าไม่มีตรงเคาเตอร์บริการลูกค้าก็น่าจะมีนะ”

เอามือเปิดๆถุงขนม มีอะไรกินอีกบ้างไหมนะ ไอศกรีมดีไหมนะ

“ส่วนสิทธิประโยชน์ อืม ก็อาจจะซื้อของบางอย่างได้ถูกลง มีโปรโมชั่นพิเศษสำหรับสมาชิก อะไรประมาณนั้น”

+

“หือ เปล่า ก็ยังหรอก”

ไหนๆก็นั่งมาขนาดนี้แล้ว อยู่ต่ออีกสักหน่อยคงไม่เสียหายอะไร

“ใบส่วนลดอ่ะหรอ“

”มันก็มีหลายอัน เอาง่ายๆเธอแค่ยื่นไปให้พนักงานแล้วถามว่าใช้ได้มั้ย แค่นั้นแหละ”

“ส่วนไอสมาชิกนั้นน่ะ ถ้าเธอไม่มีก็แค่ตอบปฏิเสธไป แต่ถ้าเธอสมัครมันก็มีสิทธิประโยชน์ถ้าเธอซื้อของบ่อยๆ“

ดวงตาสีฟ้าเหลือบมองหญิงสาวที่อายุน้อยกว่าตน คำพูดลึกซึ้งวนเวียนอยู่ภายในหัว ความเงียบครอบงำทำให้เขาคิดทบทวนกับตัวเองชั่วครู่

”ก็อาจจะจริงอย่างที่เธอว่า“

ชีวิตเขาวุ่นวายมากขึ้นตั้งแต่เกิดเรื่อง มือที่กุมโกโก้ร้อนยกขึ้นมากะว่าจะดื่ม

แต่ข้างในดันว่างเปล่าซะแล้ว

”อ่ะ หมดแล้ว“

“อือ เจอแล้ว”

สีหน้าอ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็เปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งนั่งฟังคนข้างๆพูดไปเรื่อยๆก่อนจะขมวดคิ้วกับประโยคสุดท้าย

“ฮะฮะ รู้จักเด็กแบบเธอชีวิตฉันวุ่นวายแน่ๆ”

“ที่พี่ชายพูดก็มีส่วนถูกนะ ถ้าชินกับสภาพแวดล้อมหรือเจอใครสักคนที่สามารถพูดคุยได้มันจะช่วยเธอในระดับนึง”

ไปๆมาๆ เหมือนมาดูแลเด็กเลยเว้ย เป็นพี่ชายประสาอะไรมาปล่อยให้น้องสาวกังวลแบบนี้

“ไม่ต้องรีบหรอก เธอยังมีเวลา”

เขาหลุบตาลงมองโกโก้ในมือ พลางคิดถึงช่วงเวลาก่อนหน้านี้ที่นานแสนนาน

“กรณีฉันไม่ได้ปรับตัวยากอะไรขนาดนั้นหรอก ตั้งแต่เด็กแล้วก็มีหลายครั้งที่ต้องอยู่คนเดียว“

ก็พอจะเข้าใจความรู้สึกอยู่ คนที่คิดว่าคงจะกลับมาหาเสมอกลับกลายเป็นว่าไม่มาอีกแล้ว

“แต่ก็ลำบากจริงๆนั้นแหละ”

ซดโกโก้อีกครั้งปัดเป่าความคิดฟุ้งซ่าน

“พออยู่ไปเรื่อยๆก็ปรับตัวได้เอง ช้าเร็วแต่ละคนไม่เท่ากัน”

+

”เธอเนี่ยนะ“

ก็ควรจะไปซื้อก่อนมานั่งดื่มเหล้ามั้ย??

เขาคิดแบบนั้น แต่นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เป็นแบบนี้ ทำเอานึกถึงช่วงแรกๆที่อยู่คนเดียวเลย

“กลัวรึเปล่า ตอนออกมาอยู่คนเดียว“

“งั้นไม่เกรงใจนะ”

พูดจบเขาเดินเข้าไปยังที่นั่งว่างข้างๆหญิงสาว วางถุงขนมที่ซื้อมาคั้นกลางระหว่างพวกเขาและหยิบเอาโกโกกระป๋องที่ไปกดมาจากตู้กดน้ำแถวๆนั้น

เป๊าะ!

ไอร้อนลอยขึ้นมาอ่อนๆ

“คิดถึงบ้านหรอ”

คำถามสั้นๆก่อนจะยกโกโก้ดื่ม

“ออกมาซื้อของ”

เขาชูถุงที่ใหญ่ประมาณนึง กะตุนของไปหลายวันเลย

“ขนมมื้อดึก อะไรทำนองนั้น”

เขาครุ่นคิดกับคำตอบของคนตรงหน้าอยู่พักนึงก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ไหนๆก็ว่าจะกินขนมอยู่แล้ว แบ่งกันไหมล่ะ”

“แต่ถ้าเธอไม่อยากกินก็ช่าง ฉันกลับห้องตัวเองก็ได้”

เขาขมวดคิ้วกับคำตอบที่ดูแปลกๆนั้น แต่ก็ไม่ได้คาดคั้นอะไร

“แค่พูดเล่น แต่กินจริงดิ“

เขามองซ้ายมองขวา

“ยังไม่บรรลุนิติภาวะไม่ใช่หรอ”

“ออกมานั่งข้างนอกเดี๋ยวก็โดนจับได้หรอก”

ถ้าจะแอบกินก็ไปกินที่ห้องสิ

“ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ“

เขาออกมาซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อ ระหว่างทางก็เห็นรุ่นน้องที่คุ้นตานั่งอยู่คนเดียว จะปล่อยไว้ก็อันตรายในหลายๆความหมาย

นัยน์ตาสีฟ้าหลุบลงมองแก้วที่อีกฝ่ายถือเอาไว้สลับกับมองใบหน้า

“เธอ…ดื่มหรอ?”