Uzunca bir süredir zaten yazmakla ilgili ilişkim yok denecek kadar az. Tweet bile atmıyorum. Okumak desen keza aynı durumda. Kendi hayatımı nasıl hiç de istemediğim bir duruma getirdiğime şaşakalıyorum.

Aynayı kırma vakti geldi sanırım.

"ya sevmediğim bir işte çalışacaktım, ya da daha çok açık kalıp o romanı yazacaktım, çünkü o roman o günün işi" diyor ya, bu çok büyük bir seçim. Ben de bunun kıyılarında çok dolaştım, ev geçindirmek ağır bastı. Yanlış yaptım demiyorum, fakat o romanı da bir daha yazamadım. Bu kayıp beni parçaladı

Fakat itiraf etmeliyim bu ayna konusu biraz canımı sıktı. Yani zaten ne olduğumu biliyordum, kendimi çok eleştiriyordum ama birkaç gündür "geçmişte neleri yanlış yaptım, nelerden vazgeçmek zorunda kaldım" diye çok sık düşünüyorum. Huzursuzluk kapladı içimi

Mesela "canın sıkkınken minibüsle gidilecek yolu yürüyerek gidersin" cümlesinden süper bir hikaye çıkar. "Buzdolabı çok güzel olan evliliklere çok özeniyorum" diyor. Konuklar da dinleyenler de çok güzel anektodlara değiniyorlar. Tam öykücü işi program. Keşke beni de konuk etse🥰

Oh be, az takipçili kaliteli ünlü :)