( หายแล้วก็เหมือนเดิม อย่ามาจับ อย่ามาทัช ขู่กรรรรรร แฮราราราราร่า แบ้กๆๆๆๆๆๆๆๆๆไไไไๆๆๆๆ บรู้วววววววววววววววววว ววววววววง โฮ่งๆไหไหไวไวไววำวหหิ )

( สมกับเป็นเบ้ที่เลี้ยงมาด้วยกับดัก เหมือนได้แม่เพิ่มอีกคน )

“ …… ”

หน้ายู่เล็กน้อยเมื่อโดนเจลแปะที่หน้าผาก ราวกับเด็กน้อยอยู่เห็นๆ

พอดีกับโยชิเอะที่ถือถ้วยโจ๊กมา

” ไม่หิวครับ ”

/จ้อก..กกกก..กก..ก

“ …… ”

คว้าถ้วยจากมืออีกคนมาแล้วทานช้าๆ

“ มองอะไรเล่า../// ”

“ วันนี้อยู่เป็นเพื่อนได้รึเปล่า? ทั้งคู่เลย ”

“ ไม่หิวครับ ”

หน้าซุกหมอน มือควานหายาที่ถือกันอยู่

ความจริงก็ไม่ได้กินทั้งวัน

ไม่สิ ตนเพิ่งตื่นต่างหาก

“ เอายามาได้แล้ว …. ”

“ ปวดหัวครับ… ”

“ เร็ว…. ”

“ ฮึก- “

: ยังจะใช้คนป่วยให้ลงไปรับอีกหรอครับ?

: นิสัยเสียสุดๆไปเลยนี่นา💧

สักพักเจ้าตัวก็ลงมาหา ผ้าห่มคลุมตัว ใบหน้า หู จมูก แดงเพราะพิษไข้ไปหมด

“ มาช้าจังเลย.. ”

“ แต่ก็ขอบคุณนะครับที่อุส่าห์มาหา ”

จูงมือคุณหนูพากลับห้อง

“ ถึวแล้วครับ.. ”

ไม่มีแรงเถียง เดินเตาะแตะไปมุดที่นอนต่อ

( ขอข้ามเทิร์นนี้จ้า คาเสะต่อได้เลย )

( ตื่นมาไม่เจอใคร ต้องเบะปากร้องเรียก😢 )

( เท่านี้เลย 🤏 )

( หล่อกว่าเดิมอีกนะ 😡 )

( คนอะไรอยากแกล้งเด็ก )

( โตมาก็เพรียวนะ )

( ยื่นให้จับเฉยๆ เดี๋ยวร้อง )

( ทำไม555555555555ไม่อ่อนโยน55565555 )

( จะดีดปาก มานี่มา )