( ขออนุญาตมาแจมด้วยนะคะ💪💥)

ในจังหวะที่ทุกๆคนกำลังยุ่งวุ่นวายกับการขนสัมภาระ ทันใดนั้นเอง-

“ซูซี่!”

“ซูซาน!!”

เสียงฝีเท้าเริ่มดังเข้าใกล้ ปรากฏร่างของสุนัขพันธุ์ดี 2 ตัว กำลังมุ่งหน้ามาทางคุณด้วยความเร็วคงที่

ข้างหลังของพวกมันมีชายหนุ่มคอสม์ฮาเดสกำลังวิ่งไล่ตามมาติดๆ ดูท่าจะมีใครบางคนทำสุนัขหลุดเข้ามาซะแล้ว

“ระวัง!!!”

“นักรบย่อมมีบาดแผลจริง แต่ไม่ใช่ทุกแผลที่ควรมองข้าม”

“แต่เอาเถอะ ข้าเชื่อว่าเจ้าคงจัดการได้”

เขายักไหล่เล็กน้อย สายตาเหลือบมองผ้าพันแผลนั้น สลับกับหันไปมองบนฟ้า เหมือนจะสื่อว่า ไม่กลัวผ้ามันจะรอกรึไง

“อาราซี…” เขาเอ่ยซ้ำแผ่วเบา

“ข้า คริเซออส ยินดีที่ได้รู้จัก”

พยักหน้าเล็กน้อยแทนคำทักทาย

“ปกติข้าเป็นคนจำชื่อคนไม่เก่ง“

”อาจจะเผลอเรียกด้วยชื่อผิดๆบ้าง“

”หวังว่าจะไม่ถือสา“

คริเซออสเงียบไปครู่หนึ่ง สายตามองมือที่ลดลงของอีกฝ่าย ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตาอีกครั้ง

“ไม่ถึงกับเบื่อ” เขาตอบตามจริง

“ข้าคุ้นกับการฝึกคนเดียวมากกว่า
มันทำให้ควบคุมจังหวะของตัวเองได้ดี”

สายตาเหลือบไปที่บาดแผลอีกครั้ง รอยคิ้วขมวดเพียงเล็กน้อย

“แต่ถ้าเป็นเจ้า…ก็คงไม่เสียเวลาเปล่า”

เขาขยับมือจับหอกขึ้นมาใหม่ ไม่ได้ตั้งท่าโจมตี แต่เหมือนเตรียมพร้อม

( ทันค่าาๆ🤲✨ )

คริเซออสชะงักเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

“ไม่รบกวนหรอก”

สายตาเหลือบไปที่ตะกร้าในอ้อมแขนของอีกฝ่าย สมุนไพรเปียกฝนส่งกลิ่นจางๆลอยมาแตะปลายจมูก

“ฝนแบบนี้…เหมาะสำหรับการมาเก็บสมุนไพรงั้นหรือ“

เขาหันกลับมามองทางรุ่นน้องอีกครั้ง น้ำเสียงเรียบแต่ไม่ได้แข็งขนาดนั้น

“ข้าเพียงแค่ออกมาฝึกเงียบๆ“

”ถ้าไม่ถือสา จะอยู่ตรงนี้ต่อก็ย่อมได้”

ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปชั่วครู่ เมื่อปลายนิ้วของอีกฝ่ายชี้มาทางศีรษะของตน เขาไม่ปัดออกหรือบ่ายเบี่ยง แต่ทำเพียงเหลือบตามองผีเสื้อที่เกาะอยู่นิ่งๆ

“คงเป็นอย่างที่เจ้าว่า“

คำตอบสั้นๆไม่ได้หวือหวาอะไร ก่อนที่สายตาจะเลื่อนลงไปที่ข้อมือซึ่งมีเลือดซึมออกมาจากผ้าพันแผลของหญิงสาว

“เจ้าบาดเจ็บ”

“ถ้าจะฝึกต่อ ระวังแผลด้วย”

”ไม่งั้นอาจยิ่งแย่เอา“